 (( دختـری که مـن باشـــم ))

»»»»»»»»»»»»»»

خوندن این کتاب برای سنین زیر 15 سال توصیه نمیشود

نوشته :   نیلوفــر- ن   

نیلوفر72 - کاربر انجمن نودهشتیا

ساخت نرم افزار: .Farid.s

تهیه و ساخت در وب سایت 

http://goldjar.blogfa.com

( زاویه دید:اول شخص ( از زبان دو شخص

»»»»»»»»»»»»»»

خلاصه موضوع داستان :

 در یه شب زمستونی پسری در حالی که عصبانیه پای پیاده از خونه مادر و پدرش بیرون میزنه و به سمت خونه خودش میره نزدیک خونه که میرسه متوجه صدایی میشه میره ببینه چه خبره که با صحنه دعوا رو به رو میشه همون طور که به سمت طرفین دعوا می دوه حاضرین با دیدن اون پا به فرار میذارن و تنها یه نفر رو زمین افتاده پسر لاغر و نحیفی که چاقو خورده اونو به خونش میبره و اونجاس که میفهمه پسری که اورده خونش یه دختره……

شخصیت های اصلی:

آوا:نامی دخترانه با ریشه فارسی به معنای صدایی که به آواز خوانده می شود یا از آلات موسیقی به گوش می رسد

مهران:اسمی پسرانه با ریشه فارسی مرکب از مهر( محبت یا خورشید) + ان( پسوند نسبت)، از شخصیتهای شاهنامه، نام پدر اورند سردار ایرانی در زمان انوشیروان پادشاه ساسانی

 : مقـــدمــه کتاب 

من «دوشيزه مکرمه» هستم، وقتي زن ها روي سرم قند مي سابند و همزمان قند توي دلم آب مي شود.

من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم.

من «والده مکرمه» هستم، وقتي اعضاي هيات مديره شرکت پسرم براي خودشيريني بيست آگهي تسليت در بيست روزنامه معتبر چاپ مي کنند.

من «همسري مهربان و مادري فداکار» هستم، وقتي شوهرم براي اثبات وفاداري اش- البته تا چهلم- آگهي وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ مي رساند.

من «زوجه» هستم، وقتي شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند به من و دختر شش ساله ام ماهيانه بيست و پنج هزار تومان فقط، بدهد.

من «سرپرست خانوار» هستم، وقتي شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و براي هميشه در ته دره خوابيد.

من «خوشگله» هستم، وقتي پسرهاي جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده مي گذرانند.

من «مجيد» هستم، وقتي در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد مي ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا مي زند.

من «ضعيفه» هستم، وقتي ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند.

من «...» هستم، وقتي مادر، من و خواهرهايم را سرشماري مي کند و به غريبه مي گويد «هفت ...» دارد- خدا برکت بدهد.

من «بي بي» هستم، وقتي تبديل به يک شيء آرکائيک مي شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس مي گيرند.

من «مامي» هستم، وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازي مي کند.

من «مادر» هستم، وقتي مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم.- آن روز به يک مهماني زنانه رفته بودم و غذاي بچه ها را درست نکرده بودم.

من «زنيکه» هستم، وقتي مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشينش در پارکينگ مي شنود.

من «ماماني» هستم، وقتي بچه هايم خرم مي کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم.

من «ننه» هستم، وقتي شليته مي پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم مي کنم. نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها مي گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.

من «يک کدبانوي تمام عيار» هستم، وقتي شوهرم آروغ هاي بودار مي زند و کمربندش را روي شکم برآمده اش جابه جا مي کند.

من «بانو» هستم، وقتي از مرز پنجاه سالگي گذشته ام و هيچ مردي دلش نمي خواهد وقتش را با من تلف بکند.

من در ماه اول عروسي ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمي، عزيزم، عشق من، پيشي، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم.

من در فريادهاي شبانه شوهرم، وقتي دير به خانه مي آيد، چند تار موي زنانه روي يقه کتش است و دهانش بوي سگ مرده مي دهد، «سليطه» هستم.

من در ادبيات ديرپاي اين کهن بوم و بر؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره، مار، ابليس، شجره مثمره، اثيري، لکاته و...» هستم.

دامادم به من «وروره جادو» مي گويد. حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفي صدا مي زند. من «مادر فولادزره» هستم، وقتي بر سر حقوقم با اين و آن مي جنگم. مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفي مي کند.

من کيستم؟،،

--------------

(( دختـری که من باشــم ))

" مهــران "

من ـ همین که گفتم! یه بار دیگه اسم زن و زن گرفتن رو تو این خونه بیارین، به خداوندی خدا می رم و دیگه برنمی گردم! خدا رو شکر دستم به دهنم می رسه که نخوام محتاج پولتون یا ارثیه یا هر کوفت و زهرمار دیگه ای باشم!

یه دفعه داغی سیلی بابا رو روی صورتم حس کردم. در حالی که از عصبانیت می لرزید گفت:

ـ پسره ی نمک نشناس! برو گورت رو گم کن از این خونه، تا زن نگرفتی برنمی گردی، اگر نه، هیچ وقت حلالت نمی کنم، هیچ وقت.

پوزخندی نثارش کردم و گفتم:

ـ معلومه که می رم، فکر کردی این جا می مونم؟

با حرص به سمت در رفتم. صدای هق هق مامان تو گوشم می پیچید و بیشتر عصبیم می کرد. از خونه زدم بیرون و رفتم سمت ماشین. اومدم سوارش شم که دیدم لاستیک جلوش رو پنچر کردن. با تمام توانم بهش لگد زدم و گفتم:

ـ بر مردم آزار لعنت!

همون طور پیاده راه افتادم. نیم ساعتی طول کشید تا برسم خونه. لباسام زیاد نبود. از سوز هوا خودم رو تو کتم جمع کرده بودم. بالاخره رسیدم تو کوچه. بخاطر مسیری که طی کرده بودم یه کم آروم شدم. با خودم فکر کردم برای این که از فکر اون شب در بیام به مهسا زنگ بزنم که شب بیاد پیشم. داشتم شماره ی مهسا رو می گرفتم که صدای داد و فریاد شنیدم.

ـ پولا رو می دی یا به زور بگیرم ازت بچه؟

ـ مردی بیا بگیرش مفت خور! من به تو یونجه هم نمی دم !

ـ دیگه زیادی داری حرف می زنی! محسن بگیرش!

ـ ولم کن کثافت!

صدای فریاد بلند شد. گوشی رو گذاشتم تو جیبم و بدو بدو رفتم سمت سه نفری که تو تاریکی با هم درگیر شده بودن. هنوز خیلی باهاشون فاصله داشتم؛ ولی برق چاقویی که تو دست یکیشون بود رو زیر نور دیدم و قدمام رو تندتر کردم که صدای فریاد دیگه ای پیچید تو کوچه. یه دفعه یکیشون سرش رو برگردوند و گفت:

ـ فرنود بدو یکی داره می یاد!

شخص سومی که بین دستاشون بی حال شده بود رو روی زمین پرت کردن و سوار یکی از موتورایی شدن که اون جا پارک بود. سرعتم رو زیاد کردم؛ ولی بهشون نرسیدم. جلو رفتم. یه پسر ریزه میزه افتاده بود رو زمین. با دیدن رنگ خون رو لباسش رفتم سمتش و گفتم:

ـ پسر جون حالت خوبه؟

ناله ی خفیفی کرد. چشماش نیمه باز بود. به زور سنش به هفده، هجده سال می رسید. خدا می دونه این وقت شب این جا چی کار می کرد؟ جوابم رو نداد. چند بار آروم زدم تو گوشش تا بهوش بیاد؛ ولی فایده ای نداشت و بدتر چشماش بسته شد! آروم بلندش کردم. برخلاف تصورم خیلی سبک بود. باید می رسوندمش بیمارستان؛ ولی ماشین نداشتم. خون همین طور از پهلوش پایین می ریخت و لباسای منم خونی کرده بود. به موتوری که کنار پارک شده بود نگاه کردم. پس طرف پیک موتوریه؛ ولی با موتور که نمی شد بردش. بی خیال بیمارستان شدم و تصمیم گرفتم ببرمش خونه و خودم پانسمانش کنم! تا خونه راه زیادی نبود. بدو بدو بردمش خونه! در خونه رو باز کردم. یه نگاه بهش کردم، رنگش کبود شده بود. دستم رو گذاشتم رو زخمش و با صدای بلندی گفتم:

ـ مش رحیم! مش رحیم!

مش رحیم خودش رو از زیرزمین یه من رسوند. با دیدن پسره رنگش پرید و گفت:

ـ چی شده آقا؟

من ـ هیچی، چاقو خورده! وقت نیست ببرمش بیمارستان، خودم پانسمانش می کنم! تو فقط برو موتورش رو از تو کوچه بیار!

ـ باشه آقا، چیزِ دیگه ای لازم ندارین؟

ـ نه!

ـ باشه، الان می رم آقا!

برگشتم سمتش و گفتم:

ـ مش رحیم!؟

ـ جانم آقا؟

ـ یه سرم قندی با مسکن هم بگیر!

ـ چشم آقا!

رفتم بالا. وقت نبود چیزی بندازم زیرش، گذاشتمش رو تخت! رفتم کیفم رو با جعبه ی کمک های اولیه آوردم. کاپشنش رو از تنش بیرون آوردم و نبضش رو گرفتم. کند می زد. رفتم سمت دکمه های لباسش و بازشون کردم. چند لحظه گیج و مبهوت زل زدم بهش. وقت نبود لباسش رو باز تنش کنم. سریع رفتم سراغ زخمش که سمت چپ شکمکش بود. خدا رو شکر چون از روی کاپشن بود زیاد عمیق نشده بود؛ ولی خون زیادی ازش رفته بود. زخمش رو ضدعفونی کردم و بعد بخیش زدم. لباساش رو باز تنش کردم. کلافه شده بودم. فکر نمی کردم دختر باشه؛ یعنی به این نیمچه سیبیل پشت لبش و این ریخت و قیافه اصلا نمی اومد که دختر باشه! مش رحیم یه ربع بعد اومد. واسه دختره سرم زدم و از اتاق رفتم بیرون. در رو باز گذاشتم که اگه بیدار شد بفهمم. نمی تونستم به مهسا بگم بیاد. به احتمال زیاد این دختره تا صبح نمی تونست از جاش تکون بخوره! رفتم سراغ یخچال. غذای دیشب که مونده بود رو گذاشتم تو مایکروویو و تکیه دادم به کابینتا. فکرم کشیده شد سمت دعواهای این چند وقت. از وقتی جشن تولد سی سالگیم رو گرفتم یه شب آروم نداشتم. هر روز مامان یه نفر رو پیدا می کرد بریم خواستگاری؛ اما من زرنگ تر از این حرفا بودم. عمرا اگه زیر بار مسئولیت زن و بچه می رفتم! من یه پزشک موفق بودم و یه زندگی خوب داشتم. کلی دختر جورواجور جون می دادن برام. هر کاری دلم می خواد می کنم و هر جایی دلم بخواد می رم. چرا باید خودم رو محدود کنم؟ اونم محدود یه زندگی، فقط با یه زن؟ نفسم رو فوت کردم. صدای زنگ مایکروویو هم در اومد. بی خیال از همه اتفاقاتی که افتاده بشقاب غذام رو گذاشتم رو میز و شروع کردم به خوردن.

با صدای ناله خفیفی که از تو اتاق شنیدم، دست از غذا خوردن کشیدم. برعکس صدای زمختی که تو کوچه داشت، از صدای ناله هاش می شد تشخیص داد که دختره! از جام بلند شدم و رفتم تو اتاق. دستش رو گذاشته بود رو بخیه هاش و از درد به خودش می پیچید! رفتم کنار تخت و گفتم:

ـ آروم باش، چاقو خوردی!

با شنیدن صدای من یه دفعه برگشت سمتم و در حالی که سعی می کرد دردش رو پنهان کنه گفت:

ـ تو کی هستی؟

به اطرافش نگاه کرد و ادامه داد:

ـ منو کجا آوردی؟

خواست سمتم حمله ور شه؛ اما درد بهش اجازه نداد! دستش رو گذاشت رو شکمش و آخ بلندی گفت! از جام بلند شدم که براش آرامبخش بیارم. با صدای عصبی گفت:

ـ جوابم رو ندادی!

دختره ی پررو! هیچکس تا حالا جرات نکرده بود با من این جوری حرف بزنه! با صدایی عصبی تر از خودش گفتم:

ـ بهت لطف کردم نذاشتم بمیری، طلبکارم هستی؟

با این که دردش شدید بود؛ ولی کوتاه نمی اومد. نیم خیز شد و گفت:

ـ مگه من گفتم نجاتم بده؟ می ذاشتی می مردم! ببین آقا، من نه اعضای بدنم سالمه، نه کسی رو دارم که بخواد واسم پول بده. نمی دونم چرا منو آوردی این جا؟

یه ذره به دور و برش نگاه کرد و ادامه داد:

ـ ولی زدی به کاهدون!

از تفکرش خندم گرفت. سری با تاسف تکون دادم و گفتم:

ـ ببین دختر جون، اگه یه نگاه به اطرافت بندازی می فهمی من اصلا به اون چندرغاز پولی که تو داری ازش حرف می زنی احتیاجی ندارم!

با این حرفم چشماش گردتر شد. خودش رو جمع کرد و صداش رو کلفت کرد و گفت:

ـ کی گفته من دخترم؟

خنده هام به قهقهه تبدیل شد.

اخمی کرد و گفت:

ـ کوفت! من پسرم!

سرم رو تکون دادم و چشمکی بهش زدم و گفتم:

ـ ولی من مطمئنم دختری!

جیغ خفیفی کشید و خواست از جاش بلند شه که رفتم جلو و گرفتمش. با حرص گفت:

ـ ولم کن!

همون طور که می خندیدم گفتم:

ـ آروم باش. من که چیزی نگفتم.

زل زد تو چشمام و با نفرت گفت:

ـ اشتباه گرفتی، من از اوناش نیستم! ولم کن برم!

وای خدایـــا! این چی می گه؟ بعد عمری خواستیم یه کمکی در راه خدا کرده باشیم!

زل زدم به سیبیلاش و گفتم:

ـ آره، می دونم، از قیافت معلومه!

همون طور که دست و پا می زد گفت:

ـ پس واسه چی منو آوردی خونت؟ ولم کن، ولم کن می خوام برم!

چشماش رو بست و با صدای بلندی تو گوشم گفت:

ـ آخ!

ـ چی شدی؟

نگاه کردم و دیدم داره از زخمش خون می یاد!

از درد آروم گرفت. دوباره بتادین و بانداژ برداشتم و گفتم:

ـ حالا ببین می تونی خودت رو بکشی و گناهت بیفته گردن من یا نه؟

تکیه داد به تخت و گفت:

ـ خیلی درد می کنه، تو رو خدا یه کاری کن!

بتادین رو ریختم روش. جیغش رفت هوا. یه ذره دستم رو نگه داشتم تا خونش بند بیاد. از فرط درد بی حال شده بود. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ می رم مسکن بیارم!

با صدای گرفته ای گفت:

ـ نمی خواد!

ـ چی چی رو نمی خواد، داری از درد می میری!

ـ نمی خوام، تحملش می کنم! با مسکن ممکنه خوابم ببره!

خندیدم و گفتم:

ـ نترس، کاریت ندارم!

با درموندگی گفت:

ـ آقای محترم می گم نمی خوام!

از دستش لجم گرفته بود. اگه حالش بد نبود، تا حالا صد بار از خونه پرتش کرده بودم بیرون!

چند تا نفس عمیق کشید و گفت:

ـ کجا پیدام کردی؟

دستم رو که خونی شده بود با دستمال پاک کردم و گفتم:

ـ تو کوچه، چاقو زدن و در رفتن.

با حرص گفت:

ـ نامردا، حروم خورا، الهی اون پولی که براش خون دل خوردم از تو چشمشون در بیاد!

ـ مگه چقدر بود؟

با بی حالی گفت:

ـ پنجاه هزار تومن!

ـ هه، واسه پنجاه تومن این قدر ناله و نفرین می کنی؟

چشماش رو باز کرد و گفت:

ـ شاید واسه تو هیچی نباشه؛ ولی واسه من خرج یه هفتس!

ـ باشه، باشه، حرص نخور، باز خونریزی می کنه زخمت! خب چیزی نیست که، به خونوادت بگو ریختن سرت. حتما درک می کنن.

با این حرفم انگار داغ دلش تازه شد گفت:

ـ هه، خونواده؟ کدوم خونواده آقا؟ دلت خوشه ها!

با تعجب نگاهش کردم. یه نگاه به دستمال خونی کردم و با ترس گفتم:

ـ ببینم ایدز و هپاتیت که نداری؟

لبخند تلخی زد و گفت:

ـ نترس، من پاک پاکم!

لحنش اون قدر دردمند بود که حرفش رو باور کنم. گفتم:

ـ تنها زندگی می کنی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد!

ـ چرا خودت رو عین پسرا کردی؟

ـ تو این دوره و زمونه کی به یه دختر جوون بی سواد و بی کس و کار، کار می ده؟ تازه اگه فکر کنن پسرم امنیتم بیشتره!

ـ خونوادت کجان؟

یه کم جا به جا شد و گفت:

ـ من چه می دونم!؟

ـ فرار کردی؟

دستش رو گذاشت زیر سرش و بهم خیره شد و گفت:

ـ نچ!

ـ پس چی؟

خندید و گفت:

ـ عادت داری تو زندگی مردم فضولی کنی؟

از این حرفش جا خوردم. خودم رو جمع و جور کردم و به همون مهران درونم برگشتم و گفتم:

ـ نه، فقط پرسیدم که درد یادت بره!

خندید و گفت:

ـ آره جون خودت، واسه همین سر تا پا گوش شده بودی.

ای دختره پررو! شیطونه می گه بزنم چشاش رو از جا در بیارم که دیگه این جوری نگام نکنه!

خنده ای کرد و گفت:

ـ خب حالا، چرا جوش می یاری؟

از کجا فهمید؟ اخم کردم و گفتم:

ـ جوش نیاوردم!

چشمکی زد و گفت:

ـ آوردی!

از جام بلند شدم و گفتم:

ـ مثِ این که تو یه چیزیت هست.

لبخندی زد و گفت:

ـ من در طول روز با هزار تا آدم سر و کار دارم. اگه نتونم از تو چشمای طرفم بخونم چی تو سرشه که کار و کاسبیم راه نمی افته. حالا اگه می خوای بدونی کی رو راه دادی تو خونت، بیا بشین تا برات بگم؛ فقط فکر نمی کنم به مزاجت خوش بیاد.

با دستی که بهش سرم وصل بود یه گوشه تخت اشاره کرد! گفتم:

ـ نخیر، من علاقه ای به زندگی تو ندارم.

یه تای ابروش رو بالا انداخت و گفت:

ـ باشه، بابا مغرور! بیا بشین دو دقیقه به درد و دل یه آدم مریض گوش کن.

بدون این که نگاهش کنم از اتاق اومدم بیرون! اعصابم خرد شده بود. آدم عجیب و ترسناکی بود. تا حالا همچین دختری ندیده بودم. واقعا کنجکاو بودم ببینم کیه؛ اما عمرا اگه برمی گشتم تو اون اتاق.

زنگ زدم به مش رحیم و گفتم بره ماشینم رو بیاره. می دونستم ساعت یازده و نیمه؛ ولی خب حقوق می گرفت که همین کارا رو بکنه دیگه. خودمم رفتم دراز کشیدم رو کاناپه.

ساعت داشت یک می شد و من هر چی خودم رو روی کاناپه جا به جا می کردم، نمی تونستم بخوابم. من هیچ جایی به جز تو تختم راحت نبودم که اونم این دختره تصاحب کرده بود! از جام بلند شدم و رفتم تو اتاق و چراغ رو روشن کردم. یه دفعه گفت:

ـ اَه! کور شدم!

نگاهش کردم. چشماش رو محکم رو هم گذاشته بود. گفتم:

ـ بیداری؟

ـ نه، خوابم، خودم رو زدم به بیداری!

ـ دیشب تو شیشه خیار شور خوابیدی؟

ـ شیشه خیار شور خیلی بهتر از بعضی جاهای دیگه س!

منظورش رو فهمیدم؛ ولی به روی خودم نیاوردم. راست می گفت، دخترایی مثِ اون خیلی راحت تر از این که بخوان تغییر قیافه بدن می تونستن پول در بیارن. آروم چشماش رو باز کرد. نشستم رو تخت و گفتم:

ـ می شه بری تو هال بخوابی؟

یه ذره نگاهم کرد. سرمش رو که تموم شده بود از دستش باز کردم و گفتم:

ـ من فقط رو تختم خوابم می بره!

لبخندی زد و به زور خودش رو کشید بالا و گفت:

ـ واقعا شرمندم.

یه نگاه به ملافه خونی انداخت و گفت:

ـ کجا باید برم؟

ـ شرمنده، من نمی تونم بخوابم، فردا هم کلی کار دارم!

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ همین که نذاشتی بمیرم باید یه عمر دولا و راست شم واست.

به سختی نشست سر جاش. عجب غلطی کردم، دختر بیچاره نمی تونست جم بخوره، بعد من می خواستم بفرسمتش بره یه جا بدتر از این جا بخوابه! یه ذره نگاهش کردم و گفتم:

ـ نمی خواد، بگیر بخواب، من یه فکری می کنم.

پاهاش رو از تخت آورد بیرون و گفت:

ـ اگه می خواستی فکری بکنی تا حالا کرده بودی.

همون طور که خم شده بود و دستش رو شکمش بود گفت:

ـ کجا باید برم؟!

رفتم جلو دستش رو بگیرم که دستم رو پس زد و گفت:

ـ د یالا! نکنه می خوای تا صبح سر پا نگهم داری؟

به بیرون اتاق اشاره کردم و گفتم:

ـ وسط هال رو به روی تلویزیون یه مبل بزرگ سه نفره هست. اون جا راحتی.

پتویی که رو تخت بود رو برداشتم و گفتم:

ـ بیا ببرمت!

پتو رو از دستم گرفت و گفت:

ـ خودم می رم، ممنون!

لحنش ناراحت نبود. نفهمیدم بهش برخورده یا نه! اون قدر خسته بودم که تا رفت لباسام رو عوض کردم و افتادم رو تخت.

صبح با صدای زنگ گوشیم از جا پریدم! گوشی رو برداشتم. ساعت هفت بود. آلارمش رو خاموش کردم و از اتاق رفتم بیرون. دیدم دختره پتو رو پهن کرده و خوابیده رو سرامیکا! از سرما خودش رو جمع کرده بود! رفتم بالا سرش و یه ذره تکونش دادم و گفتم:

ـ دختر جون، پاشو!

حتی اسمشم نمی دونستم! آروم آروم چشماش رو باز کرد. تازه متوجه چشمای درشت و مشکی تیله ایش شدم که زیر اون مژه های پر پشت خودنمایی می کرد. ابروهاش صاف بود؛ ولی زیر ابرو زیاد داشت. یه ذره نگاهم کرد. انگار تازه فهمیده بود کجاست. گفتم:

ـ چرا این جا خوابیدی؟ مگه نگفتم رو مبل بخواب؟ موهای کوتاه مشکیش رو با یه دست داد بالا و بهم خیره شد. دقیقا همون کاری که وقتی یه نفر بیدارم می کنه انجام می دم. هنوز گیج و منگ بود با صدای خواب آلودش گفت:

ـ چی؟

ـ ناراحت شدی گفتم برو بیرون بخواب؟!

با سختی از جاش بلند شد تکیه داد به دیوار و به زخمش اشاره کرد و گفت:

ـ نه بابا، ناراحت چیه؟ من عادت ندارم رو تخت بخوابم.

دستش رو محکم زد رو زمین و با رضایت گفت:

ـ یار قدیمی و صمیمی من این جاست!

ـ خب ممکن بود بخیه هات باز شه!

ـ ترسیدم مبلتم مثِ روتختیت کثیف کنم!

آخی، این همه تواضع رو من کجا جا بدم؟ خجالت زدم کردی دختر.

ـ بذار زخمت رو ببینم!

آروم گوشه ی لباسش رو دادم بالا. خون روش خشک شده بود. گفتم:

ـ بیا بریم روش رو واست تمیز کنم!

آروم گفت:

ـ تو دکتری؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ متخصص داخلی!

یه ذره نگاهم کرد؛ ولی متوجه نشد. با تعجب گفت:

ـ یعنی تو ایران درس خوندی؟

از حرفش خندم گرفت. دستش رو گرفتم و در حالی که از جا بلندش می کردم گفتم:

ـ نه اون داخلی! منظورم داخل بدنه.

لبش رو گزید و گفت:

ـ آها! ببخشید، من حواسم یه کم سرجاش نیست قاطی کردم.

همون طور که می بردمش سمت حمام گفتم:

ـ چقدر درس خوندی؟

ـ تا سوم راهنمایی؟ کجا می ری؟

ـ می ریم تو حموم!

با این حرفم رنگش پرید. می تونستم کامل توضیح بدم چرا؛ ولی دلم می خواست اذیتش کنم! خندیدم و گفتم:

ـ می خوام زخمت رو بشورم. وسط خونه که نمی شه!

باز نگاهم کرد که گفتم:

ـ نترس بابا، فقط روی زخمت رو می شورم.

با مشت زد تو سرم و گفت:

ـ بهتره با من از این شوخیا نکنی!

منو زد؟ این دختره منو زد؟ یه دفعه جوش آوردم و با خشم گفتم:

ـ چه غلطی کردی؟

اون که از عکس العمل من تعجب کرده بود تو چشمام زل زد و لباش رو جمع کرد! با عصبانیت داد زدم:

ـ چی کار کردی الان؟

نزدیک بود از ترس خودش رو خیس کنه. خواست بکشه عقب که محکم گرفتمش. با صدای لرزونی گفت:

ـ ببخشید، من که آروم زدم.

تو صورتش فریاد کشیدم:

ـ تو خیلی بیجا کردی!

بیچاره جمع شد. آخ که چقدر من از قدرت نمایی لذت می بردم. اشک تو چشاش جمع شد و گفت:

ـ نامرد داد نزن، مریض و علیل گیر آوردی؟ ضعیف گیر آوردی؟

مات نگاهش کردم. دستش رو از تو دستم کشید و با بغض گفت:

ـ ببخشید آقای محترم، فکر کنم خیلی مزاحمتون شدم، بهتره من برم. ممنون بابت پانسمان، خدا هر چی می خواین بهتون بده.

برگشت بره. مونده بودم چی بگم. چی داشتم که بگم؟ حالا می گیم انسانیت ندارم. از نظر کاری هم این طرز برخورد با بیمار نبود. با کلافگی دستی تو موهام کشیدم، بعد رفتم طرفش. با اون بخیه دو سه قدمم به زور برداشته بود. دستش رو گرفتم و گفتم:

ـ خب حالا! بیا بریم زحمت رو تمیز کنم، بعد هر جا خواستی برو.

اشکاش رو با آستینش پاک کرد و دنبالم راه افتاد. نشوندمش روی سکوی وان. یه کلمه حرف نمی زد. یه ذره آب ولرم و صابون، با یه ذره بتادین درست کردم و یه دستمال استریل برداشتم و باهاش خیسش کردم. رفتم جلو و گفتم:

ـ لباست رو بده بالا!

دستش رو دراز کرد و گفت:

ـ بدین، خودم می تونم!

دستم رو کشیدم عقب و گفتم:

ـ نمی تونی، درد داره، بگیر بالا لباست رو!

گوشه لباسش رو زد بالا. دقیقا تا بالای زخمش! با حرص دستش رو گرفتم و بلوزش رو کشیدم بالا تا بتونم درست و حسابی زخمی که رو شکمش خشک شده بود رو پاک کنم!

تا دستم رفت رو بخیه ها دادش در اومد! کاری نمی شد کرد، باید تحمل می کرد. آروم گفت:

ـ دق و دلیت رو، رو زخمم خالی نکن!

همون طور که دستمال رو می کشیدم رو زخمش گفتم:

ـ افکارت خرابه ها! خب چی کار کنم درد می گیره.

صورتش رو جمع کرد و گفت:

ـ ازشون نمی گذرم. الهی صد برابر این تنشون بخیه بخوره.

زخمش رو که تمیز کردم از جاش پرید و گفت:

ـ خب من دیگه می رم.

ـ بگو مراقبت باشن.

پوزخندی زد و گفت:

ـ کیا؟

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ چه می دونم؟ همونایی که باهاشون زندگی می کنی!

یه پوزخند دیگه زد و گفت:

ـ باشه، حتما!

پیراهن خونیش رو داد تو شلوار لی کهنش و زیپ کاپشنش رو بالا کشید. خداییش هیچکس نمی تونست بفهمه دختره! نه این که زشت باشه، اتفاقا اگه از اون سیبیلای بلند و ابروهای پرپشت و صورت اصلاح نکردن چشم پوشی می کردی بینی و لبای متناسبش واقعا خواستنی بود چشماش، دقیقا همون چیزی که نمیشد راحت نادیدشون گرفت. من همش دنبال دخترای بور و چشم رنگی بودم، هیچ وقت فکر نمی کردم یه جفت چشم سیاه اینقدر بتونه منو درگیر خودش کنه! گفتم:

ـ با کی می ری؟

می خواست سرحال و سالم به نظر برسه؛ ولی من که می دونستم دوازده تا بخیه چیز کمی نیست! نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ با کی نه! با چی؟!

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ خب با چی؟

سوییچ موتورش رو از جیبش در آورد و گفت:

ـ با رخش.

با تعجب گفتم:

ـ چی؟

خندید و گفت:

ـ با موتورم دیگه.

اخم کردم و گفتم:

ـ آره، با این حالت بشین ترک موتور تا از خونریزی بمیری.

اخمی کرد و گفت:

ـ بخاطر چهار تا بخیه که نمی تونم کار و زندگیم رو ول کنم. کسی نیست منو باد بزنه. درد اینم قابل تحمله، از خیلی دردای دیگه قابل تحمل تره!

چقدر نامفهوم حرف می زد. بی خیال عمق کلامش شدم و گفتم:

ـ بیا بریم، من می رسونمت.

ـ نه، نمی خواد، خیلی زحمتت دادم. کیه که تو این دوره زمونه یه آدم غریبه رو این جوری راه بده تو خونش، بدون هیچ چشم داشتی زخم واسش بخیه بزنه و جای خواب بهش بده؟

از کجا معلوم شاید دزد بود. روش باز می شد. خوبم که این جا رو دید زده بود، شبونه می ریختن تو خونه و منو می کشتن و خونه رو خالی می کردن. گفتم:

ـ اگه حالت این جوری نبود عمرا راهت می دادم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ می دونم، به هر حال ممنون.

از حمام رفت بیرون. رفتم دنبالش و گفتم:

ـ گفتم می رسونمت.

ایستاد سر جاش و گفت:

ـ تا حالا کسی رو حرفت حرف نزده، نه؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم و در حالی که می رفتم سمت اتاقم گفتم:

ـ صبر کن لباسام رو عوض کنم.

خنده ای کرد و گفت:

ـ از اخلاقت معلومه، مغرور و از خود راضی.

چه آدم رکی بود. کی می تونه صاف صاف وایسه بگه هی یارو، تو مغروری! برعکس همیشه که تا یه چیزی بهم می گفتن سریع پاچشون رو می گرفتم، این بار اصلا به دل نگرفتم. یه شلوار کتون با بافت توسی تنم کردم. کتم رو برداشتم و از اتاق اومدم بیرون و دیدم تکیه داده به دیوار و شکمش رو گرفته.

ـ خوبی؟

تا منو دید دوباره صاف واستاد. یه تای ابروم رو دادم بالا و با خودم گفتم:

ـ چه محکم!

با هم وارد حیاط شدیم. نگاهش رو دور حیاط چرخوند و گفت:

ـ خونه خوشگلی داریا.

در رو بستم و گفتم:

ـ قابل نداره!

ماشین تو پارکینگ بود. رفتم سمت ماشین و به دختره گفتم:

ـ می تونی بیرون وایسی تا ماشین رو از پارک در بیارم؟!

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و از در رفت بیرون. خدا رو شکر پنچریش رو هم گرفته بود. ماشین رو بردم تو کوچه، دیدم دختره رفت سمت در. سرم رو از پنجره بیرون آوردم و گفتم:

ـ چی کار می کنی؟

ـ برم در رو ببندم.

خندیدم و گفتم:

ـ اتوماتیکه.

یه نگاه کرد به در که داشت بسته می شد. لبخندی زد و اومد سمت ماشین و گفت:

ـ موتورم چی؟

ـ سوار شو، می دم برات بیارنش.

رو صندلی جلو نشست.

ـ ماشینت چیه؟

ـ هیوندا کوپه.

ـ هیوندا چی چی؟

ـ همون هیوندا.

ـ هان، می گما!

ـ چی می گی؟

یه نگاه به ماشین کرد و گفت:

ـ می گم خوشگله.

خندیدم و گفتم:

ـ آدرست رو بده.

داشت آدرس می داد. کم کم از شهر دور شدیم. دروغ چرا، ترسیده بودم، اگه بیرون شهر یه گله بشن و بریزن رو سرم چی؟

همون طور با احتیاط هر جایی می گفت می رفتم. بالاخره پشت یه سری ساختمون مسکونی که در حال ساخت بود گفت:

ـ همین جاست!

یه نگاه به دور و بر کردم. جز منطقه ای که ساخت و ساز می کردن، بقیش زمین خاکی بود. گفتم:

ـ خونت این جاست؟

به تپه خاکی که سمت چپ بود اشاره کرد و گفت:

ـ اون جاست.

ـ بیام باهات؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ می خوای بیای بیا.

هر دوتامون از ماشین پیاده شدیم. اون جلو می رفت و منم آروم آروم پشتش می رفتم. یه نگاه به کارگرایی که تو ساختمونا بودن کردم. اگه بخواد بلایی سرم بیاره داد می زنم می یان کمکم. جلو رفتیم. پشت تپه ایستاد و گفت:

ـ رسیدیم، به لونه موش من خوش آمدید.

همچین با غرور می گفت که خندم گرفت. رفتم جلوتر. چیزی که می دیدم رو باور نمی کردم. با یه اتاقک آهنی کوچیک رو به روم بود. دورش رو با پلاستیک و چوب پوشونده بودن. رفت جلو و یه گوشه ی پلاستیک رو داد بالا و گفت:

ـ ببخشید دیگه، با خونه شما خیلی فرق داره!

یه سرک کشیدم توش. رو زمین هم با پلاستیک فرش شده بود. یه حصیر درب و داغون هم رو زمین بود. یه طرف یه تشک و پتوی قدیمی گذاشته بود و یه پیکنیک کوچیک. ظرفاش رو چیده بود کنار پیکنیکش. اون طرفشم یه سبد لباس بود. اندازه ی اتاقک به زور به سه در چهار می رسید. یه نگاه بهش کردم، ایستاده بود وسط اتاق و لبخند می زد. ناخودآگاه اشک تو چشمام جمع شد. انتظار چنین چیزی رو نداشتم. بدون هیچ حرفی با عصبانیت رفتم بیرون و به سمت ماشینم رفتم. همون طور که پشت سرم می اومد گفت:

ـ به خدا همه چی این جا تمیزه.

دلم می خواست همون وسط زار بزنم. جوابش رو ندادم.

ایستاد و گفت:

ـ باشه، هر جور خودت راحتی. ممنون بابت پانسمان.

منتظر بود جوابش رو بدم؛ ولی من هیچی نگفتم. یه کلمه حرف می زدم به هق هق می افتادم. سوار ماشین شدم و دوباره نگاهش کردم. یه دستش رو تو بغل گرفته بود و با لبخند برام دست تکون می داد. دلم می خواست هر چه زودتر از اون جا دور بشم. ماشین رو روشن کردم و با آخرین سرعتم حرکت کردم.

از اون جا یه راست رفتم بیمارستان. تمام روز کلافه بودم. خدا رو شکر زیاد مریض نداشتم. فکرم مشغول دختره بود. یعنی واقعا اون جا زندگی می کرد؟ اصلا اون جا می شد زندگی کرد؟ اگه زخمش عفونت کنه چی؟ راهش از شهر دور بود. اون طرفا هم کسی نبود. باید به یه بهونه ای می رفتم اون جا. تا شب تو مطب آروم و قرار نداشتم. تا ساعت نه و نیم مریض داشتم. قرارای بعد از ساعت هشت رو کنسل کردم و به سمت خونه راه افتادم. رسیدم خونه، مش رحیم رو صدا زدم و گفتم موتور رو بیاره تا سر اتوبانی که داشتن ساختمون سازی می کردن. خودمم رفتم دو پرس جلو کباب گرفتم تا برم اون جا! نزدیک تپه ای که صبح نشونم داده بود پارک کردم و رفتم از مش رحیم موتور رو گرفتم و بهش پول دادم تا برگرده. موتور رو بردم بالا. یه نور ضعیفی از تو اتاقک سوسو می زد. آروم رفتم دم درش و پلاستیک کلفت رو کنار زدم. صدای دختره رو بدون این که ببینمش شنیدنم.

ـ سلام.

سرم رو بردم تو. تشکش رو پهن کرده بود و نشسته بود روش. پتوش رو انداخته بود رو پاهاش و داشت بافتنی می کرد. با دیدنش لبخندی زدم و گفتم:

ـ سلام.

خواست از جاش بلند شه که سریع رفتم بالا سرش و گفتم:

ـ زخمت چطوره؟

چشم از بافنتیش برداشت و گفت:

ـ نمی دونم، درد که نمی کنه!

زانو زدم کنارش و گفتم:

ـ ببینم.

پتوش رو زد کنار. یه پلیور بافت خیلی گشاد مردونه تنش کرده بود. به زخمش یه نگاهی انداختم و گفتم:

ـ خوب می شه، پنج، شش روز دیگه می یام بخیه هاش رو می کشم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ صبر کن چایی بریزم!

دستم رو گذاشتم رو شونش و گفتم:

ـ نمی خواد، حالت خوب نیست!

خندید و گفت:

ـ جایی که نمی خوام برم، همین بغل دستمه.

به پیک نیکش که گوشه اتاقک بود اشاره کرد. یه کتری و قوری کوچیک روش بود.

بهم نگاه کرد و گفت:

ـ نمی خوای؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم و گفتم:

ـ شام داری؟

دستش رو کشید پشت گردنش و با شرمندگی گفت:

ـ با این حالم نشد برم بیرون. موتورمم که پیش تو بود. اگه گرسنته نون و پنیر دارم.

ـ نه، شام گرفتم.

ـ شام گرفتی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. پتوش رو جمع کرد و گفت:

ـ تو رو خدا دیگه این کار رو نکن.

با تعجب گفتم:

ـ چرا؟

با نگرانی گفت:

ـ نمی تونم پولش رو پس بدم.

خندیدم و گفتم:

ـ پولش رو نخواستم، این چه حرفیه؟ به عنوان یه پزشک باید حواسم به مریضم باشه.

یه ذره خیره نگاهم کرد که یعنی خر خودتی، کدوم دکتری واسه مریضش غذا می گیره!؟ بعد گفت:

ـ رخش رو آوردی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

خندید و گفت:

ـ خب امروز که منو از کار بیکار کردی؛ ولی عوضش وقت کردم این رو ببافم.

بعد از توی ساکش یه شال گردن توسی و مشکی در آورد و گرفت سمتم.

ـ این چیه؟

صورتش رو جمع کرد و گفت:

ـ شیشه نوشابه س! بگیرش دیگه.

ـ مال منه؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ یه جوری باید جبران می شد که مدیون نباشم. من همین از دستم می یاد.

شال گردن رو گرفتم و گفتم:

ـ ممنون.

لبخندی زد و گفت:

ـ نری بندازیش دور.

به شال گردن نگاه کردم. همیشه وقتی مدرسه می رفتم دلم می خواست مامانم برام شال گردن ببافه. همه دوستام لباس و شال و کلاه های بافتنی مامانا و مامان بزرگاشون رو می پوشیدن؛ ولی مامان من از این عرضه ها نداشت. یاد گرفته بود فقط خانومی کنه!

ـ ممنون.

لبخندی زد و گفت:

ـ اومدی بقیه سوالات رو بپرسی؟

نگاهش کردم. چی می گفتم؟ آره، تو سرم پر از سوال شده بود. با دیدن زندگیش یه روزه منو به هم ریخته بود. سرش رو تکون داد و گفت:

ـ فهمیدم، شامت رو بیار بخوریم تا برات تعریف کنم.

بلند شدم رفتم از تو ماشین غذاها رو آوردم. تا برگردم دیدم یه سفره کوچولو انداخته و توش قاشق و آب گذاشته.

خندیدم و گفتم:

ـ خوب فرزی!

خندید و گفت:

ـ بیا بشین، هوا سرده.

نشستم رو تشک، پتو رو داد دستم و گفت:

ـ بنداز دورت.

ـ خودت چی؟

ـ این هوا واسه من خوبه، عادت دارم.

غذا ها رو گذاشتم تو سفره. یه نگاهی کرد و گفت:

ـ آخ آخ آخ، خیلی وقت بود دلم کباب می خواست.

خیلی وقت بود؟ من هر شب داشتم همینا رو می خوردم، دیگه از دیدنشون حالم به هم می خورد.

به قاشق و لیوانی که جلوم بود اشاره کرد و گفت:

ـ ببین همه این چیزایی که می بینی تمیزِ تمیزه! با آب گرم و مایع شستمش، خیالت راحت باشه.

از کجا فهمیده بود یه کم وسواس دارم؟

به هر حال به روی خودم نیاوردم. با ولع شروع کرد به خوردن غذاش. ساکت بودم، فقط زیر چشمی نگاهش می کردم. همون طور که لقمه تو دهنش بود گفت:

ـ راستی تو اسمت چیه؟

ـ مهران.

دستش رو سمتم دراز کرد و گفت:

ـ منم آوام، البته صدام می کنن آرمان.

دستش رو فشردم و گفتم:

ـ خوشبختم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ منم همین طور.

لقمه ها رو دهنش می ذاشت و قورت قورت آب می خورد. خندم گرفته بود. هنوز نصف غذام رو نخورده بودم که گفت:

ـ آخیش تموم شد.

دستی کشید رو شکمش و گفت:

ـ دستت درد نکنه مهران خان، واقعا که آقایی.

لبخندی تحویلش دادم و گفتم:

ـ نوش جان.

با دست زد تو صورتش و گفت:

ـ ای وای ببخشید، جلو مهمون نباید تند تند غذا خورد. تو رو خدا تعارف نکنیا، راحت غذات رو بخور.

سرم رو تکون دادم. پاهاش رو تو بغلش جمع کرد و بهم خیره شد و با ذوق گفت:

ـ برای من هیچ وقت مهمون نمی یاد.

زیر چشمی نگاهش کردم و گفتم:

ـ من اولیم؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

خندیدم و گفتم:

ـ تو چند سالته؟

ـ هجده.

خندیدم و گفتم:

ـ معلومه.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ من عقیده دارم تو هر سنی که هستی باید سرخوش و شاد باشی، وگرنه امورات زندگیت سخت می گذره. راستی تو چند سالته؟

ـ بهم چند می یاد؟

یه ذره نگاهم کرد و گفت:

ـ بیست و هفت، بیست و هشت!

ـ سی سالمه.

ـ اوهوم، بهت می یاد. خب آدم جا افتاده و آقایی هستی. پسرا قبل از سی سالگی هنوز نمی شه بهشون مرد گفت، از بس که بچن.

خندیدم و گفتم:

ـ خب خوبه، پس من جزء آقاها حساب می شم.

سرش رو گذاشت رو زانوش و گفت:

ـ آره، می شی.

یه ذره به غذا خوردنم نگاه کرد و گفت:

ـ زن داری؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم. با دلخوری گفت:

ـ چرا؟

ـ ندارم دیگه، موقعیتش پیش نیومده.

چشاش رو ریز کرد و گفت:

ـ دنبال عشق و حالی، نه؟

ـ منظور؟

بدون این که خجالت بکشه صداش رو صاف کرد و گفت:

ـ هر شب با یه دختری.

با این حرفش غذا پرید تو گلوم. یه لیوان آب داد دستم و گفت:

ـ من باید هل کنم و بترسم، تو چته؟

آب رو خوردم و گفتم:

ـ از چی بترسی؟

خندید و گفت:

ـ خب از تو.

ـ می ترسی؟

زل زد تو چشمام و گفت:

ـ کسی که این سوال رو می پرسه؛ یعنی انصاف حالیشه. اهلش رو از نااهلش می شناسه، پس نباید ازش ترسید.

لبخند زدم و گفتم:

ـ من دیگه نمی خورم.

ـ جمع کنم؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. یه دختر فهمیده با اخلاق بچگونه! این اولین توصیفی بود که واسش تو ذهنم می اومد. سفره رو با ظرافت جمع کرد و گفت:

ـ بعدا ظرفاش رو می شورم. چایی می خوای؟

ـ نه.

با دلخوری گفت:

ـ لیوانام تمیزه.

ـ من کی گفتم کثیفه؟!

ـ آخه انگار این جا معذبی، گفتم شاید فکر می کنی این جا کثیفه، به خدا من هر روز این جا رو پاک می کنم، خودمم هفته ای سه بار حموم می رم، لباسامم همیشه می شورم.

با این حرفش خندیدم و به دیوار تکیه دادم. یه پشتی گذاشت پشتم. گفتم:

ـ من نگفتم تو کثیفی خانوم! راستی کجا می ری حمام؟

خندید و گفت:

ـ می رم حموم عمومی.

ـ کجاست؟

ـ از این جا دوره، دو ساعتی با موتور راهه.

ـ آب چی؟ آب از کجا می یاری؟

ـ این نزدیکیا یه شیر آب هست، قابل خوردنه، از اون جا می یارم.

نگاهش کردم و گفتم:

ـ دستشویی چی؟

خندید و گفت:

ـ چی کار به این چیزا داری؟ نکنه می خوای بری دستشویی؟ اونا مقدمه چینی بود؟

ـ نه بابا، فقط سوال بود.

ـ همین جا هست، همون جایی که دارن خونه می سازن.

یه نگاهی اطرافم کردم و گفتم:

ـ چند وقته این جایی؟

یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ حدودا چهار، پنج سالی می شه.

خدای من چهار، پنج ساله این جا زندگی می کنه؟ آخه این چه زندگیه؟

ـ خونوادت چی شدن؟

خنده ای کرد و گفت:

ـ آها، بریم سر اصل کاری. خلاصش می کنم که سرت درد نیاد.

سرم رو تکون دادم.

ـ میوه هم هست، اگه می خوری.

ـ نه، هیچی نمی خوام، الان شام خوردیم.

یه نگاه به ظرف غذای من کرد و گفت:

ـ غذا رو این جوری حیف و میل نکن، گناهه.

ـ من منتظرم.

اومد نشست کنارم و گفت:

ـ خب داداش، جونم برات بگه که یه روزی روزگاری توی یه روستای قشنگ تو کویر، تو یه خونواده از کدخدای ده، پنجمین دختر خونواده به دنیا اومد. از اون جایی که این بچه پنجمین دختر بود و با اومدنش هم بد قدمی آورده بود و همون روز تولدش باباش رو ماشین زیر گرفته بود، قرار بر این شد که هیچ جا فاش نشه که این بچه دختره. همه گفتن این جوری کل دخترای فامیل بد نام می شن و می گن کل خونواده نحسی دارن. از طرفی ممکنه همشون دخترزا باشن و این جوری نسل پسراشون از بین می ره، پس کسی دیگه حاضر نبود با اون خونواده وصلت کنه. پس قرار بر این شد که این دختر بچه اسمش تو شناسنامه آوا باشه و تو خونه آرمان خان صداش کنن.

یه ذره نگاهم کرد، وقتی دید دارم گوش می دم ادامه داد:

ـ این آرمان خان بزرگ شد. به عنوان یه پسر بزرگ شد. با اسم پسرونه، با لباسای پسرونه، با تفریحات پسرونه. کسی بهش دختر بودن رو یاد نداد. بهش نگفت چطور باید یه خانوم باشه. جایی بین دخترایی که دور هم می نشستن و خاله بازی می کردن نداشت. تفریحاتش خلاصه می شد تو یه توپ و پسرایی که تو کوچه باهاشون بازی می کرد. با این که طبع دخترونش بهش می گفت باید مثِ دختر بچه های دیگه باشه؛ ولی اون قدر بین پسرا هلش دادن که یادش رفت دختره. از طرفی هم هیچ کس دوسش نداشت. خب طبیعی بود، دخترا دور پسرا نمی گشتن و پسرا هم با پسری که اخلاق دخترونه داشته باشه جور نمی شدن. بین بزرگترا هم جایی نداشت. وقتی مادرش ازش دوری می کرد، از دیگران انتظاری نمی رفت؛ البته رفتار بد بابا بزرگش هم روش اثر می ذاشت. اون بود که از اون دختربچه یه پسر منزوی تنها ساخته بود. پسری که بی دلیل باید کتک می خورد و تنبیه می شد و از محبت محروم می موند. کم کم این دختر پسر نما بزرگ شد. دیگه کم کم ظاهرش داشت نشون می داد دختره، اگه اهل روستا می فهمیدن، آبروی کل خاندان می رفت. باید یه جوری از دستش راحت می شدن. این بود که یه روز عمو جونش بی مقدمه اومد سراغش و بهش گفت که می خواد ببرتش مسافرت تا با هم خوش بگذرونن. ازش خواست تا با هیچ کس در این باره حرفی نزنه. بهش گفت این یه رازه و اگه بابا بزرگ بفهمه نمی ذاره که برن. آوا هم ساده بود، محبت ندیده بود، سریع حرف عموش رو باور کرد و خوشحال شد. قول داد که هیچ کس خبردار نشه. وسایلش رو واسه سفر جمع کرد و شبونه با عموش راهی شدن. وقتی آوا چشم باز کرد، دید صبح شده. تنها بود؛ فقط خودش بود و ساکش، با یه ظرف غذا، تو جایی که اصلا نمی دونست کجاست. اول صبر کرد تا عموش برگرده. از صبح تا شب همون جا نشست و صبر کرد؛ اما خبری از عمو نشد. از گرسنگی غذاش رو برداشت تا بخوره؛ اما چیزی که دید برای همیشه غذا خورن رو بهش زهر کرد. تو پلاستیک غذاش شناسنامه و یه کم پول براش گذاشته بودن و ازش خواسته بودن دیگه نه دنبال عموش باشه و نه خونوادش. بهش گفته بودن که دیگه نمی خوانش؛ اما اوا نمی تونست این رو قبول کنه. راه افتاد تا عموش رو پیدا کنه؛ اما هر چی این طرف رو گشت، اون طرف رو گشت، خبری از عمو جون نشد. ناچار گریون راه افتاد تو خیابون. از یه دختر سیزده ساله تو یه شهر غریب و بزرگ چیزی بر نمی اومد.

به این جا که رسید با بغض گفت:

ـ یه دختر کوچیک رو ول کردن و رفتن. نگفتن می میره یا زنده می مونه؟! چه بلایی قراره سرش بیاد؟ دختر کوچیک ما دنبال یه سر پناه گشت و گشت و گشت تا رسید به بچه های دیگه ای که تو خیابون گل و آدامس می فروختن. یه مدت واسه صاحب کارشون کار کردم. به عنوان یه پسر! تقریبا یه سال. وقتی فهمید که من دخترم می خواست منو بفروشه. منم از خونه و سر پناهی که بهم داده بود فرار کردم. بعد یه سال دوباره آواره ی خیابون شدم. چند شبی رو تو پارک گذروندم که یه روز یه خانومی اومد تو پارک نشست کنارم و شروع کرد ازم دلجویی کردن. منم که تنها بودم سفره دلم رو واسش باز کردم و همه چیز رو مثِ الانی که دارم واسه تو می گم واسه اونم گفتم. بهم گفت برام جا جور می کنه و زندگی خوبی واسم می سازه؛ فقط گفت باید خودم کار کنم و خرجم رو در بیارم. منو برد تو یه خونه پر از دخترای همسن و بزرگ تر و حتی کوچیک تر از من. یه نفر اون جا چشمم رو باز کرد و بهم خبر داد چه بلایی قراره سرم بیا. منم رفتم و گفتم نمی خوام این جا بمونم! اونم با کمال میل منو از اون جا پرت کرد بیرون و تهدیدم کرد اگه دربارش چیزی به کسی بگم تنم رو تیکه تیکه می کنه. بهم گفت روزی رو می بینه که برمی گردم و التماسش می کنم؛ ولی اون دیگه منو نمی خواد. هیچ وقت برنگشتم. حتی به اون راه فکرم نکردم.

اشکاش رو که سرازیر شده بودن با تمام قدرت پاک کرد و گفت:

ـ اون موقع تازه فهمیدم دختر بودن، اونم تو این شهر اصلا کار عاقلانه ای نیست. برای همین به پسر بودنم ادامه دادم. دروغ چرا، یه مدت دزدی کردم تا نون شبم رو گیر بیارم، زنده بمونم و نمی رم. بعد کم کم رفتم دنبال کار. نمی خواستم پا بذارم تو کار خلاف. تا این که بالاخره یه دست مهربون از یه جایی کمکم کرد. یه زن پیر بود که می رفتم و براش بافتنی هاش رو تو شهر می فروختم. سود کاراش رو نصف نصف تقسیم می کردیم. به یه سال نکشیده پولام رو جمع کردم و یه موتور خریدم؛ چون جای خوابم تو پارک بود، واسه پیدا کردن یه جا شروع کردم به گشتن تو شهر. از شهر که ناامید شدم اومدم این طرفا. این جا رو که پیدا کردم، از اون موقع این جا خونم شد. دیگه با موتور می رفتم کار مسافر کشی می کردم و بار جا به جا می کردم! حالا هم شدم پیک موتوری. روزا هم مسافر کشی می کنم و زندگیمم می گذرونم. گله و شکایتی هم ندارم. خودم تنهام؛ ولی خدام رو دارم. راضیِ راضیم. نه به فساد کشیده شدم، نه به گناه. صدقه ی هر چی دزدی هم که کرده بودم دادم. خدا کنه صاحباشون منو ببخشن!

نگاهم کرد و در حالی که میون اشکاش می خندید گفت:

ـ سرت رو درد آوردم؟

زل زده بودم بهش. زبونم بند اومده بود. خدایا چی می شنیدم؟ چی رو می خوای بهم ثابت کنی؟ این دختر کیه؟ چطور سر راه من سبز شد؟ چطوری تا حالا دووم آورده؟ عجب صبری داره.

بی اختیار اشکام سر خورد رو گونه هام. من کسی نبودم که جلوی کسی حتی بی تابی کنم، چه برسه به گریه؛ ولی جلوی اون من ضعیف بودم. خیلی ضعیف بودم. وقتی دید دارم گریه می کنم دستپاچه شد و گفت:

ـ چی شد؟

زبونم تو دهنم نمی چرخید! فقط زل زده بودم بهش. داشتم فکر می کردم به زندگیش. اصلا می شه اسم این رو زندگی گذاشت؟ بیچاره چی کشیده؟! یه دستمال گرفت سمتم و گفت:

ـ ببخشید، تو رو خدا ببخشید. نمی خواستم ناراحتت کنم!

دیدم داره اذیت می شه، سریع اشکام رو پاک کردم و گفتم:

ـ هیچی نشد.

ـ چرا شد.

ـ نشد دختر خوب، نشد.

با بغض گفتم:

ـ چایی داری؟

لبخندی زد و گفت:

ـ می خوری؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. انگار نه انگار داشت عین ابر بهاری گریه می کرد. سریع دو تا چایی ریخت و گذاشت جلوی من و گفت:

ـ خب حالا کنجکاویت رفع شد؟

چایی رو برداشتم و گفتم:

ـ این جا شبا نمی ترسی؟

در حالی که داشت چاییش رو فوت می کرد گفت:

ـ از چی بترسم؟

ـ نمی دونم. گرگی؟ روباهی؟ ماری؟

خندید و گفت:

ـ این حیوونای وحشی شرف دارن به خیلی آدما. ترجیح می دم بین اینا باشم تا بین اون آدما.

یه ساعتی اون جا بودم. اونم همین طور زبون می ریخت. گاهی وقتا اصلا نمی شنیدم چی می گه. حرفاش تموم ذهنم رو درگیر کرده بود. به طوری که اون شب اصلا خوابم نبرد. ساعت دو و نیم بود که زنگ زدم به مهسا. چند تا زنگ خورد تا بالاخره جوابم رو داد.

ـ هــــــان؟

ـ پاشو بیا این جا.

ـ شما؟

ـ مهسا، منم مهران، پاشو بیا این جا.

ـ اَه ول کن بابا، می دونی ساعت چنده؟

ـ می یای یا بیام دنبالت؟

ـ ایـــش! باشه بابا، تا نیم ساعت دیگه اون جام.

چشمام رو باز کردم. مهسا کنارم خوابیده بود. دست بردم روی میز کنار تخت و گوشیم رو برداشتم. ساعت نه و نیم بود. عین برق گرفته ها از جام پریدم، در حالی که سعی می کردم مهسا رو جا به جا کنم گفتم:

ـ بلند شو مهسا، پاشو دیرم شد.

با همون حالت خواب آلود گفت:

ـ اَه، بابا بذار بخوابیم دو دقیقه.

ـ بذار من برم، بعد بگیر هر چقدر خواستی بخواب.

روشو کرد سمت منو و گفت:

ـ صبح جمعه ای کجا می خوای بری!؟ تو هم بخواب.

ـ مگه امروز جمعه س؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

با شیطنت گفتم:

ـ خب؛ ولی بازم وقت خواب نیست.

با بی حوصلگی گفت:

ـ به خدا خستم.

این رو که گفت از کوره در رفتم. هلش دادم اون طرف و گفتم:

ـ ماهی ششصد تومن از من می گیری که خسته باشی؟

گیج و منگ سرش رو آورد بالا و گفت:

ـ دیشب تا حالا خسته نشدی؟

با حرص گفتم:

ـ پاشو برو گمشو بیرون.

نشست سر جاش و گفت:

ـ چته حالا؟ باشه بابا، نمی خوابم.

بازوش رو گرفتم و از رو تخت بلندش کردم و گفتم:

ـ نه دیگه، راست می گی، من خسته شدم، دیگه نمی خوام اون روی نحست رو ببینم، گمشو بیرون از این خونه.

در حالی که سعی می کرد خودش رو بهم نزدیک کنه گفت:

ـ چرا این قدر زود ناراحت می شی؟

یه سیلی جانانه نثار گوشش کردم و گفتم:

ـ مگه با تو نیستم؟

لب هاش رو جمع کرد و گفت:

ـ باشه، شب می بینمت.

پشتم رو کردم بهش و گفتم:

ـ بیخود، دیگه منو نمی بینی.

با ناراحتی گفت:

ـ چی می گی؟

ـ دیگه پول مفت ندارم بهت بدم، برو رو سر یکی دیگه خراب شو.

ـ این قدر پول پول نکن، تمام این شش ماه من احساسم رو واست گذاشتم.

برگشتم سمتش و پوزخندی زدم و گفتم:

ـ تو خیلی بیجا کردی.

از جوابم جا خورد، در حالی که واسش خط و نشون می کشیدم گفتم:

ـ نکنه فکر کردی قراره زنم بشی؟

قیافه ی ناراحتی به خودش گرفت و گفت:

ـ ولی من دوست دارم.

پوفی کردم و گفتم:

ـ مشکل توئه، من یه دختر بی سر و پا رو خانوم خونم نمی کنم. حالا هم هری، دیگه نبینمت.

با غیظ گفت:

ـ حرف آخرته؟

خندیدم و گفتم:

ـ نه پس، می خوای همین الان ازت خواستگاری کنم؟

با حرص گفت:

ـ نامرد! منی که می بینی، واسه این، این کارا رو می کنم که خرج زندگیم رو در بیارم؛ اما تو چی؟ تسلیم جسمت شدی، خیلی بدبختی.

مثلا می خواست منو عصبی کنه. با خونسردی گفتم:

ـ به تو ربطی نداره من چه جور آدمیم، یه کارمند بودی که حالا اخراج شدی.

با پوزخند ادامه دادم:

ـ این از بی عرضگیته که به این روز افتادی.

مانتوش رو پوشید و گفت:

ـ یه روز پشیمون می شی.

ـ هه، نکنه بخاطر از دست دادن تو؟

با حرص نگاهم کرد. واقعا که بعضیا چقدر رو دارن.

کیفش رو برداشت و گفت:

ـ خداحافظ!

ـ دیگه این طرفا آفتابی نمی شیا؛ وگرنه واست گرون تموم می شه. خدا رو شکر کسی رو هم نداری که اگه مُردی بفهمن.

با این حرفم رنگش پرید. اهل کشتن کسی نبودم؛ ولی این جور دخترا تو کارشون از این چیزا زیاد دیده بودن، همین واسه ترسوندنشون کافی بود. بدون گفتن حتی یه کلمه دیگه از خونه بیرون رفت! حولم رو برداشتم و رفتم سمت حمام. باید یه دختر دیگه واسه خودم جور می کردم.

"  آوا  "

خودم رو زیر پتو جمع کردم، چقدر امروز هوا سرد شده بود. خوابم نمی اومد. همون جا زیر پتو چهار زانو نشستم. یه نگاه به زخمم انداختم. چسب بانداژ روش داشت کنده می شد. به ناچار با چسب نواری سر جاش محکمش کردم. الهی دستشون بشکنه! ببین چه بلایی سر شکم نازنین من آوردن. پتو رو پیچیدم دور خودم و زیر کتری رو روشن کردم. یه نگاه به غذای نصفه نیمه ی دیشب مهران انداختم. لبخند رو لبم نشست. مهمون نداشتیم و نداشتیم، حالا که مهمون اومد یه درست و حسابیش اومد. قیافه ی مهربونی داشت؛ ولی نمی دونم چرا می خواست خودش رو خشک و مغرور و جدی نشون بده؟ با این حال دیدم که گریه کرد؛ پس بر خلاف ظاهرش دلش نازک بود. اصلا واسه چی دارم به اون فکر می کنم؟ مهمون بود دیگه، اومد و رفت. با این غذایی که نخورده بود دیگه ناهار امروزمم جور بود. با رضایت از جام بلند شدم. کاپشنم رو پوشیدم رو پلیورم. یه شوار بافتنی هم پاک کردم و شلوار کتونم رو روش پوشیدم. کلاهمم گذاشتم رو سرم و از جام بلند شدم که برم دستشویی. جای زخمم خیلی درد می کرد. بی توجه بهش صبحونم رو خوردم و آماده شدم که برم حمام. بعد از اونم باید می رفتم سر کار. ظرف غذای مهران رو گذاشتم تو جعبه پشت موتور و به راه افتادم. تا قبل از رسیدن به حمام چند تا مسافر سوار کردم. ساعت یازده بود که رسیدم اون جا. تنها جایی بود که می دونستن من دخترم. قبل از این که وارد شم یه چادر مشکی سرم کردم و رفتم داخل.

کارم که تموم شد دوباره رفتم واسه مسافر کشی تا عصر. بعد از این که غذام رو خوردم باید می رفتم رستوران. خدا خدا می کردم صاحب کارم غیبت دیروزم رو نادیده بگیره. خدا رو شکر آدم منصفی بود. ماجرا رو که بهش گفتم قبول کرد؛ فقط به این شرط که یه هفته ظهرا هم براش کار کنم؛ البته گفت حقوقم رو تمام و کمال می ده. چی بهتر از این؟ حاضر بودم همیشه ظهر و شب واسشون کار کنم.

ساعت یازده بود که رسیدم خونه. جای زخمم به شدت درد می کرد. لباسام رو عوض کردم و نشستم و آروم چسب روش رو باز کردم. خون با یه مایع سفید رنگی ازش می چکید. دور و برشم حسابی باد کرده بود. از دردش حتی نمی تونستم دراز بکشم. اگه می رفتم بیمارستان، با این وضعم حتما می بردنم پاسگاه. لباس زنونه هم نداشتم که بپوشم و برم. به ناچار یه دستمال انداختم تو آب جوش و فشار دادم روش. با درد شدیدی خون و چرک ازش بیرون می زد. خیلی ترسیده بودم. هر چی بیشتر فشارش می دادم بیشتر باد می کرد. کم کم سرم شروع کرد به گیج رفتن. تکیه دادم به دیوار. حس می کردم تمام بدنم یخ زده. آروم آروم چشمام رو هم رفت.

" مهــران "

دوباره صبح شده بود. با صدای زنگ آلارم از جا پریدم. ساعت نه عمل داشتم. پا شدم یه دوش گرفتم و یه صبحونه سر پایی خوردم و لباسام رو پوشیدم و از خونه زدم بیرون. هوا به شدت سرد شده بود و برف می اومد. روی درختای حیاط سفید شده بود. ناخودآگاه ذهنم کشیده شد سمت آوا. دختره ی بیچاره تو این سرما چی کار می کرد؟ با اون زخمش حتما خیلی بهش سخت می گذشت. تصمیم گرفتم بعد از عمل برم بهش سر بزنم. وارد بیمارستان شدم. وقتی رفتم بخش، به پرستار گفتم اتاق رو واسه مریضم که یه پسر چهارده ساله بود آماده کنن، بعد ارجاعش دادم به متخصص عروق تا عملش کنن. خدا رو شکر بعد از دو ساعت کار تموم شد و عملش هم موفقیت آمیز بود. داشتم می رفتم سمت اتاقم که پرستار بخش که یه دختر جوون و قد بلند و چاق بود اومد سمتم و گفت:

ـ دکتر؟!

نگاهش کردم. اومد جلو و با ناز یه پرونده داد دستم و گفت:

ـ این لیست بیماراییه که تو نوبت عملن.

لبخند دختر کشی تحویلش دادم. پرونده رو گرفتم سمتش و گفتم:

ـ اگه زحمتی نیست بذارینش تو اتاقم، من باید برم جایی کار دارم.

از قیافش کاملا معلوم بود خر کیف شده. شونه هاش رو یه کم تکون داد و گفت:

ـ حتما دکتر، شما امر بفرمایید.

سرم رو کج کردم و گفتم:

ـ شما لطف دارین.

پرونده رو از دستم گرفت و رفت. خندیدم و زیر لب گفتم:

ـ من این همه واسه خودم سختی نکشیدم هیکل به هم بزنم که بیام یکی مثِ تو رو بگیرم.

لباسام رو عوض کردم و از بیمارستان زدم بیرون. از مغازه چند دست لباس بافت با رنگای تیره گرفتم تا بتونه هر جا می خواد بپوشه. برف هم سنگین شده بود. خودم رو رسوندم به خونش. هیچ کس نبود، کارگرا هم بخاطر هوا کار رو تعطیل کرده بودن. با دیدن موتورش فهمیدم جایی نرفته. آروم نزدیک شدم و پلاستیک جلوی در رو کنار زدم و گفتم:

ـ مهمون نمی خوای؟

سرم رو بردم تو، دیدم وسط اتاق ولو شده. رنگش عین گچ شده بود. لباسا رو گذاشتم گوشه ی اتاقش و رفتم سراغش. یه نگاه به لباسش کردم. زمین و لباسش با خون یکی شده بود. چند بار زدم تو گوشش؛ ولی بلند نشد. لباسش رو دادم بالا، با دیدن عفونت شدید رو بخیه ها رنگم پرید. سریع بلندش کردم و بردمش تو ماشین. بدنش کاملا یخ زده بود. همون طور که سمت بیمارستان می رفتم با یه دست نبضش رو گرفتم، اون قدر آروم می زد که هر لحظه ممکن بود بمیره. رسوندمش به اورژانس. سریع بردنش. خدا می دونست چند ساعته تو این وضعیته؟ دنبالش رفتم. دیدم دوستم فرنود که پزشک اورژانس بود ایستاده بالا سرش. قبل از این که برسم بهش گفت:

ـ ببرینش بخش مراقبت های ویژه و سریع بهش خون وصل کنید.

وقتی داشتن تخت رو جا به جا می کردن به پرستار گفت:

ـ همراه داشت؟

رفتم جلو و گفتم:

ـ منم!

سرش رو سمتم چرخوند. یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ با توئه؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ چی شد؟

پوزخندی زد و گفت:

ـ بهت نمی یاد با این جور آدمای خز و خیل بگردی!

اخمی کردم و گفتم:

ـ پرسیدم حالش چطوره؟!

جدی شد و گفت:

ـ عفونتش سطحیه؛ ولی خیلی خون ازش رفته. سرما هم کار خودش رو کرده، وضعیتش الان زیاد خوب نیست؛ ولی بالاخره سر حال می یاد؛ چون تو باهاشی دیگه نمی خواد فرم بستری و اینا رو پر کنی. خودت برو بالا سرش.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ خوبه، بردنش بخش مراقبت های ویژه؟

عینکش رو، رو صورتش جا به جا کرد و گفت:

ـ آره!

چشمکی زد و گفت:

ـ کجا پیداش کردی؟

گنگ نگاهش کردم.

شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ بهش می یاد خلاف باشه. تو خیابون پیداش کردی؟ دردسر نشه واست؟! این روزا دخترا هم تو باند قاچاق و دزدی زیادن!

اخمی کردم و گفتم:

ـ دوستمه.

خندید و گفت:

ـ اِ؟! پس موضوع از این قراره، مردیه واسه خودش.

با این حرفش زد زیر خنده. چشم غره ای بهش رفتم و رفتم تو بخش. داشتن می بردنش تو اتاق. دنبالش رفتم، یکی از پرستارا گفت:

ـ آقا لطفا بیرون بمونین.

زل زدم تو چشاش. لبش رو گزید و گفت:

ـ دکتر شمایین؟ ببخشید نشناختم، مریض با شماست؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ شما کم و کسری براش نذارین، خودمم بهش رسیدگی می کنم.

چشمی گفت و رفت. منم رفتم تو اتاق. داشتن بهش خون تزریق می کردن. نگاهش کردم، بیهوش بود.

علایم حیاتیش رو چک کردم و از پرستار خواستم بره. خودم نشستم بالای سرش.

ساعت هفت و نیم بود. من هنوز تو اتاق نشسته بودم. ضربان قلب و فشارش عادی شده بود. خطر از بیخ گوشش گذشته بود، اگه نمی رفتم اون جا حتما می مرد.

تکیه دادم به صندلی و شماره امیر رو گرفتم. جواب نمی داد، تا اومدم قطع کنم صداش رو شنیدم.

ـ جانم؟

صدای موسیقی و همهمه می اومد. گفتم:

ـ کجایی؟

خندید و گفت:

ـ همون جایی که همیشه هستم، نمی یای؟

نیم نگاهی به آوا کردم و گفتم:

ـ نه، دستم بنده.

ـ دستت به کی بنده؟

با خنده گفتم:

ـ مریض دارم، ببین می خوام یکی دیگه رو واسم جور کنی.

ـ مهسا چی؟

ـ مهسا هیچی، دیگه بسشه، خسته شدم ازش.

ـ والا منم دیدم از دو ماه رد شد و بی خیالش نشدی، فکر کردم دیگه گلوت داره پیشش گیر می کنه!

ـ گلوی من غلط کرده پیش اینا گیر کنه.

ـ باشه، ببینم چی کار می کنم.

ـ وقت ندارم خودم ببرمش، آزمایش ایدز و هپاتیتش رو بگیر و ببرش معاینه، بعد خبرش رو بهم بده.

صدای ضعیفی از آوا در اومد. آروم سرش رو تکون داد. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ ببین، باید برم، جورش کن دیگه.

ـ باشه، خیالت راحت، دختره رو با پرونده سلامتش می دم دستت.

ـ خداحافظ!

ـ به سلامت.

گوشی رو قطع کردم و رفتم بالا سر آوا. چشماش رو، رو هم فشار داد، مطمئن بودم از درده. آب دهنش رو قورت داد. دستم رو کشیدم رو پیشونیش و گفتم:

ـ خوبی؟

بی رمق چشاش رو باز کرد. یه ذره نگاهش کردم، نمی تونستم چشم از چشاش بردارم. یه چیزی گفت که من نشنیدم، آروم ماسک اکسیژن رو از رو صورتش برداشتم و گفتم:

ـ یه بار دیگه بگو.

باز یه چیزی گفت که نفهمیدم. گوشم رو بردم نزدیک. با صدای خفه ای گفت:

ـ کجام؟ من کجام؟

لبخندی زدم و گفتم:

ـ بیمارستان.

صورتش جمع شد، با همون صدای خفه گفت:

ـ می خوام برم.

ماسک رو گذاشتم سر جاش و نشستم کنار تختش و گفتم:

ـ نمی تونی بری، حالت خیلی بده.

دستش رو آورد بالا. با تمام توانش سعی کرد ماسکش رو برداره؛ ولی نتونست. باز ماسک رو برداشتم و گفتم:

ـ نباید حرف بزنی، واست خوب نیست.

صداش به زحمت به گوشم می رسید، با بغض گفت:

ـ اگه منو این جا ببینن می گیرنم. می گن بی کس و کاره، فکر می کنن دزدم یا...

حرفش رو ادامه نداد و گفت:

ـ حالم خوبه، بذار برم.

دوباره ماسک رو گذاشتم سر جاش و گفتم:

ـ نگران نباش، گفتم همراه منی، من این جا کار می کنم، مشکلی واست پیش نمی یاد.

اگه می خواست هم توان مخالفت نداشت. چشماش رو بست. یه قطره اشک از کنار چشمش سر خورد پایین. به روی خودم نیاوردم و گفتم:

ـ می رم برات آرامبخش بیارم.

و از جام بلند شدم.

بعد از دو سه روز حالش خوب شد و منتقلش کردن بخش. یه روز دیگه هم مرخص می شد. نمی تونستم بذارم بره خونه ی خودش. باید یه فکری براش می کردم. شیفتم تموم شده بود. لباسام رو عوض کردم و رفتم بهش سر بزنم. در اتاق رو باز کردم. داشت غذاش رو می خورد و با زن پیری که رو تخت کناریش بود حرف می زد. رفتم جلو و گفتم:

ـ خوب شدی؟

پیرزن یه لبخند مهربون بهش زد و گفت:

ـ خوشگل خانوم تو که گفتی کسی رو نداری؟!

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ دروغ نگفتم، این آقا دکترمه.

نشستم گوشه تختش و گفتم:

ـ غذای بیمارستان رو می تونی بخوری؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ چرا نتونم؟

ـ نمی دونم، گفتم شاید دوست نداشته باشی.

لیوان آبش رو سر کشید و گفت:

ـ نه، اتفاقا دست آشپزش درد نکنه.

دستی رو شکمش کشید و گفت:

ـ به لطف این دزدا چند روزی شاهانه زندگی کردیم.

خندیدم و گفتم:

ـ از این جا مرخص شدی می خوای چی کار کنی؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ کاری ندارم بکنم، زندگی می کنم!

میزش رو هل داد عقب و دراز کشید رو تخت و گفت:

ـ دلم واسه رخت خوابم تنگ شده، این جا احساس راحتی نمی کنم.

ـ می خوای باز بری اون جا؟

خندید و گفت:

ـ خونمه خب، جای دیگه ای سراغ داری؟

ـ می خوای بیای پیش من؟

دستاش رو گذاشت زیر سرش و گفت:

ـ نه، ممنون، هر جا برم، آخرش باید برگردم خونه ی خودم. مهمون یه روز، دو روز، سه روز، اصن گیریم یه هفته، بعدش چی؟ تازه جای زخمم که داره خوب می شه، نمی تونم تا آخر عمر بشینم و بگم من تو هجده سالگی چاقو خوردم، دیگه علیلم و چلاقم. اینا به کنار، من توان جبران همین کارایی که کردی رو داشته باشم خیلیه!

اخمی کردم و گفتم:

ـ جبران لازم نیست!

نگاهی بهم کرد و گفت:

ـ لازمه، تو نه داداشمی، نه بابامی، نه فامیلمی و نه آشنامی. نمی خوام فردا پس فردا دینی بهت داشته باشم.

ـ فکر کن به عنوان یه دوست کمکت کردم.

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ من کی دوست به این خوشتیپی پیدا کردم و یادم نیست؟

خندیدم و گفتم:

ـ لطف داری، از همین الان خوبه؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد. دستش رو گذاشت رو دستم و گفت:

ـ دکتر جون تو خیلی خوبی، خیلی جوونمردی، تو این دوره زمونه آدم مثِ تو کم هست، قدر خودت رو بدون. خدا رو شکر می کنم اون روز تو کوچه ی شما چاقو خوردم، وگرنه الان قبرستون بودم؛ ولی من هیچ دوستی ندارم، هیچ وقتم نداشتم، اینا رو می ذارم پای انسان دوستیت. با این حال تا جبرانش نکردم نمی تونم سرم رو راحت رو بالشت بذارم. باور کنین شده خرد خرد پولی که واسم خرج کردین رو بهتون پس می دم؛ ولی ازم قبول کنین. می دونم اینا واستون چیزی نیست؛ ولی برای من زیاده، خیلی هم زیاده.

حرفاش تکونم داد. جوونمرد؟ من؟ یاد رفتارم با مهسا افتادم. نگاهی به آوا کردم. چرا این آدم این قدر مظلومه؟ دستش رو گرفتم تو دستم و محکم فشردم و گفتم:

ـ هر جور خودت راحتی.

پیرزنه یه نگاهی به دست من و آوا کرد. لبش رو گزید و گفت:

ـ مادر شما به هم مَحرمین؟

اَه، از آدمای فضول منتفرم، مخصوصا پیرش.

آوا خنده ی بلندی سر داد و گفت:

ـ نه مادر جون؛ ولی من از این آقا مطمئنم، می دونم بهم نظر نداره.

چشمکی به من زد و گفت:

ـ مگه نه؟

نگاهش کردم، واقعا هم بهش نظر نداشتم. سرم رو به علامت منفی تکون دادم. تو صورتش نگاه کردم. تو لباس بیمارستان ظریف تر شده بود، خیلی لاغر بود، آدم حس می کرد هر لحظه داره می شکنه. دست و پاهاش کشیده بودن، می دونستم قدش زیاد بلند نیست. حداقل نسبت به من که صد و هشتاد هفت تا قدم بود، کوتاه بود. پوستشم سفید و صاف بود. تا به حال دختری به این ظریفی ندیده بودم، با این که لباسای بیمارستان به تنش زار می زد؛ یه لحظه به خودم اومدم. به چی داشتم نگاه می کردم؟! خوبه همین الان تایید کردم نظری بهش ندارم. پوفی کردم و سرم رو گرفتم اون طرف. تقصیر خودش بود. من اصلا بهش فکرم نکرده بودم. با حرص نگاه کردم به پیرزنه، نه تقصیر اونم نیست، تقصیر این پیری فضوله. اخم کردم بهش، فهمید؛ ولی به روی خودش نیاورد. آوا گفت:

ـ چی شد؟ اگه منصرف شدی دستت رو ول کنم؟

برگشتم سمتش و لبخند زدم و گفتم:

ـ منو بگیر جای کسی که اصلا نفهمیده تو دختری.

لبش رو گزید و یه نگاه به پیرزنه کرد و گفت:

ـ بیا جلو.

سرم رو تکون دادم. همون طور که با شیطنت می خندید گفت:

ـ سرت رو بیار جلو.

سرم رو بهش نزدیک کردم. آروم در حالی که سعی می کرد جلوی خندش رو بگیره گفت:

ـ با پسرا که نمی پری؟

با این حرفش زدم زیر خنده. پیرزنه چشم غره ای بهم رفت؛ ولی محلش نذاشتم. اونم داشت لباش رو می گزید و می خندید. چشمکی بهش زدم و گفتم:

ـ اگه همه پسرا مثِ تو بودن، چرا که نه!؟

با پاش منو هل داد از روی تختش پایین و گفت:

ـ ای چشم چرون!

از جام بلند شدم و گفتم:

ـ می خوای پیشت بمونم یا برم؟!

لبخندی زد و گفت:

ـ برو به کارات برس، من این جا دور و برم شلوغه.

همون طور که به سمت در می رفتم گفتم:

ـ راستی اومده بودم بگم فردا صبح مرخصی، باش تا خودم بیام.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ باشه، ممنون.

" آوا "

با لبخند همراهیش کردم تا از اتاق بیرون رفت. یه نگاه به پیرزنی که داشت با اخم منو برانداز می کرد کردم و با مهربونی گفتم:

ـ مادرجون دکتر آدم بهش محرمه! سخت نگیرین.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ دکتر محرمه دخترم؛ ولی این جوری که این آقا داشت براندازت می کرد حتما یه قصدی داره.

خندیدم و گفتم:

ـ نه مادرجون، نگران نباشید، خودش از ما بهترون داره.

لبش رو گزید و گفت:

ـ خاک بر سرم، یعنی زن داره و چشمش دنبال توئه؟

یه نگاه غضبناک به من کرد و گفت:

ـ لا اله الا ا...!

اینم حرف بود من زدم؟ حالا بدتر فکر می کرد من چه جور آدمیم.

خندیدم و گفتم:

ـ نه مادر جون، زن نداره.

یه کم فکر کردم و گفتم:

ـ خودش یکی رو دوست داره!

چشم غره ای به من رفت و گفت:

ـ دختر پات رو از زندگیش بکش بیرون، این کارا آخر و عاقبت نداره.

دیگه بهم برخورد. با حرص گفتم:

ـ من کاری به زندگی این آقا ندارم، فقط داره بهم کمک می کنه.

با نفرت نگاهی به من کرد و گفت:

ـ بی کس و کاری، مگه نه؟ این چند روز ندیدم کسی بیاد عیادتت! یکی از همین امثال تو زندگی دختر منو ریخت به هم. فکر کردی باهاش خوشبخت می شی؟ از خدا بترس دختر، برو توبه کن، آه یه زن دیگه دامن گیرت می شه.

از کوره در رفتم و با صدای نسبتا بلندی گفتم:

ـ خانوم محترم شما باید از خدا بترسی، اونم با این سن و تو این احوال مریض. به مردم تهمت زدن گناهه، می دونستین که!؟ اگه نبخشمتون باید جواب پس بدین، اونی که آهش دامن گیر می شه آه دختر آبرو داریه که امثال شما با قضاوت غلط بهش تهمت ناروا می زنن.

با این حرفم خفه شد و با غیظ روش رو از من گرفت و یه چیزی زیر لبش گفت. منم عصبی تر از اون روم رو کردم اون طرف که چشمم به جمالش متبرک نشه. حالم از این جور آدما به هم می خورد. برای این که زهر خودم رو کامل ریخته باشم با صدایی که اونم بشنوه گفتم:

ـ بی عرضگی از دخترش بوده و الا این همه زن و مرد دارن زندگیشون رو می کنن.

با این که خودمم می دونستم حرفم اشتباهه؛ ولی حرفش خیلی عصبیم کرده بود. باید یه جوری جوابش رو می دادم. با شنیدن چیزی که من گفتم اونم گفت:

ـ خدایا توبه، استغفرا...!

عصر بود که خونوادش اومدن برای این که ببرنش. خدا می دونست چقدر خوشحال بودم. هر لحظه تحمل کردنش تو اتاق برام عین جهنم بود. با اون نگاهای معنی دارش موقع نماز خوندنم و اون فکرای غلطی که داشت درباره من می کرد دلم می خواست هر چه زودتر ازم دور شه. همون طور که داشت آماده می شد یه چیزایی تو گوش دخترش پچ پچ می کرد. دختره برگشت یه نگاه غضبناکی به من کرد، انگار من شوهرش رو از راه به در کردم! بعد از این که خونوادگی با نگاهاشون به اندازه کافی منو تحقیر کردن از اتاق رفتن. من موندم و غمی که از نگاهاشون تو دلم سنگینی می کرد. خزیدم زیر پتو و به حال خودم گریه کردم. هنوز زیر پتو بودم که صدای پرستار رو شنیدم. آروم دستش رو گذاشت رو شونم و گفت:

ـ داری گریه می کنی خانومی؟

صورتم رو همون زیر پاک کردم و نگاهش کردم و گفتم:

ـ نه.

لبخند مهربونی زد و گفت:

ـ اگه مشکلی داری، می تونی به من بگی.

سرم رو به علامت منفی تکون دادم و گفتم:

ـ چیزی نیست.

یه نگاه به بیرون کردم. هوا تاریک بود، خدایا من چند ساعت بود داشتم گریه می کردم؟ پوشه ی کنار تختم رو برداشت و همون طور که داشت می خوندش گفت:

ـ دلتنگی نکن، فردا صبح مرخصی.

دلتنگی؟ دلتنگ چی؟ دلتنگ کی؟ دلش خوش بودا! سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ سعی می کنم.

پوشه رو گذاشت کنار تختم و گفت:

ـ چیزی لازم نداری؟

ـ نه، فقط اگه می شه می خوام برم وضو بگیرم.

ـ خودت می تونی بری؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ دیگه کارام رو خودم انجام می دم، بخیه هام خوب شدن.

لبخندی زد و گفت:

ـ خب خدا رو شکر.

نفس عمیقی کشیدم و از جام بلند شدم و رفتم سمت دستشویی. نمازم که تموم شد از جام بلند شدم و خواستم برم رو تختم که دیدم مهران ایستاده تو چهارچوب در و با حالت خاصی داره نگاهم می کنه. لبخند زدم و گفتم:

ـ از کی این جایی؟

صدام رو نشنید، انگار این جا نبود.

یه نگاه به سر تا پاش انداختم. مرد ورزیده و قد بلندی بود. از هیکلش معلوم بود زیاد ورزش می کنه. یه کم زیادی قوی بود. موهاش خرمایی رنگ بود. این چند وقتی که دیدمش همیشه موهاش رو بالا می زد. صورت کشیده ای داشت، با چونه ی مربع شکل که صورتش رو مستطیلی کرده بود .لبای صاف و بینی قلمی و چشمای میشی رنگ با مژه های فر با ابروهای پرپشت حالت دار که جدیت خاصی به چهرش می دادن و پیشونی نسبتا بلند. برای یه مرد قیافش کاملا ایده آل بود. اگه من دختر نمی شدم، دوست داشتم پسری با قیافه اون می شدم. خوب که براندازش کردم دوباره گفتم:

ـ آقا مهران!؟

اون که هنوز به رو به روش خیره شده بود، تازه به خودش اومد و گفت:

ـ اِ؟ نمازت تموم شد؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ تو فکری!؟

اومد جلو و گفت:

ـ نه، فقط نماز خوندن رو یادم رفته بود.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ مشکلی نیست، هر وقت اراده کنی که شروعش کنی، خودش می یاد تو یادت.

لبخندی زد و گفت:

ـ شنیدم گریه می کردی؟

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

ـ پرستار گفت؟

نشست رو تخت کناری که خالی بود و گفت:

ـ آره.

بینیم رو جمع کردم و گفتم:

ـ نمی دونستم خبرچینی هم جزء وظایفشونه.

چینی به ابروش داد و گفت:

ـ ناراحتی برم؟!

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ نه؛ ولی این جوری عادت می کنم همیشه ببینمتون.

خندید و گفت:

ـ دلت نمی خواد ببینی؟

ـ نه، منظورم این نبود.

چشماش رو بست و باز کرد و گفت:

ـ می دونم منظورت چی بود.

با دستش زد رو تخت و گفت:

ـ این خانومه رفت؟

تازه فراموشش کرده بودم. آهی کشیدم و گفتم:

ـ آره، هر چی دلش خواست گفت و رفت.

ـ چی گفت؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

ـ مهم نیست!

ـ نکنه واسه حرفای اون گریه کردی؟

ـ نه بابا، آدم بعضی وقتا دلش می گیره خب.

یه ذره نگاهم کرد. از این نگاها متنفر بودم. پر از دلسوزی و ترحم. گفتم:

ـ اگه کار دارین می تونین برین. منم حالم خوبه و نمی خوام مزاحم شما بشم. این چند وقت خیلی بهتون زحمت دادم.

لبخندی زد و گفت:

ـ نه، بی کار بودم. امشبم کسی پیشم نبود، گفتم بیام این جا، تو هم تنهایی.

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ من که عادت دارم روز و شب تنها باشم؛ ولی فکر کنم شما عادت ندارین.

از رک بودن من جا خورد. برام مهم نبود درباره ی این چیزا حرف بزنم؛ چون هیچ حسی به رابطه با پسرا نداشتم. خجالت هم نمی کشیدم و صد درصد مطمئن بودم با اون قیافه ای که من واسه خودم درست کردم هیچ پسری حتی حاضر نیست بهم دست بزنه؛ ولی اون انگار از حرفی که زده بود پشیمون شده بود و معذب بود. دستی تو موهاش کشید و گفت:

ـ اون جوری هم که فکر می کنی نیست.

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

ـ به هر حال، اصلا به من چه ربطی داره؟ فقط یه سوال بود.

نیشخندی زد و گفت:

- خوب راحتیا!

خندیدم و گفتم:

- نباشم؟ نصف حرفای روزانه پسرا درباره این چیزاس، مخصوصا پسرایی به سن من. خب منم با اونا می گردم دیگه! وقتی از یه چیزی زیاد حرف زده بشه، دیگه عادی می شه. حالا اگه ناراحتی شرمنده من نمی تونم تیریپ عشوه خرکی بیام و تظاهر کنم هیچی نمی دونم؛ چون همون دختراییم که حرفش رو نمی زنن اندازه من که هیچ، بیشترم این چیزا رو شنیدن.

سرش رو تکون داد و گفت:

- فکر کنم تو اشتباهی دختر شدی، از اول باید پسر می شدی!

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

- نمی گم از دختر بودنم راضیم؛ ولی ناراضیم نیستم، خدا بهتر از من و تو می دونه.

کفشاش رو در آورد و دراز کشید روی تخت. صاف نشستم سر جام و گفتم:

- می خوای اين جا بمونی؟

روش رو کرد به من، آرنجش رو تکیه داد به تخت و سرش رو گذاشت رو دستش و گفت:

- آره دیگه، اومدم شب بمونم.

خندیدم و گفتم:

- گفتی جایی به جز تختت خوابت نمی بره!

لبخندی زد و گفت:

- خب نمی خوابم.

روسریم رو که حسابی اذیتم می کرد دو تا گره زدم تا دوباره شل نشه و گفتم:

- می دونی که این جا بیمارستانه و منم همونیم که هنوز نمی دونی دخترم!

خندید و گفت:

- آره می دونم. چرا روسریت رو این جوری می کنی؟

با حرص دستم رو کشیدم رو سرم که باعث شد موهام و روسری بریزه به هم. گفتم:

- خب چی کار کنم، عادت ندارم!

مهران - خب برش دار.

پوفی کردم و گفتم:

- یه بار خواستم برش دارم پرستار انقدر سرم داد کشید که نگو!

مهران - الان که من این جام پرستارا نمي یان، اگه می خوای درش بیار.

نیشم باز شد و با خوشحالی گفتم:

- واقعا؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. با یه حرکت روسری رو از سرم کشیدم و پرت کردم اون سر تخت. با تمام احساس گفتم:

- آخیــــــش!

از حرفم خندش گرفت.

- چیه خب؟ خودت فکر کن صبح تا شب، بعد شبم تا صبح یه چیزی گره کنن دور سرت، حوصله آدم تنگ می شه خب!

دستی کشیدم تو موهام و با انگشتام شونشون کردم.

مهران - آخه من از اول زندگیم روسری سرم نکردم.

- فکر کردی من سرم کردم؟ خب منم مثل تو، فقط چادر سرم می کنم که اونم انقدر می کشم جلو تا خودش پوشیده باشه، تازه گره هم نداره.

مهران - راست می گی خب.

یه ذره نگام کرد و گفت:

- گوشات بلبلیه! (گوشی که یه کم بزرگه و به سمت بیرون متمایل.) دستی کشیدم رو گوشم و گفتم:

- خب هر خوشگلی یه عیبی داره.

خندید و گفت:

- صد البته.

تکیه دادم به بالشتم و گفتم:

- راستی تو هیچی از خودت به من نگفتي، من تموم زندگیم رو گفتم!

مهران - خب تو کار بدی کردی، آدم برای هر کسی، هر چیزی رو نمی گه.

راستم می گفت، بیخودی جوگیر شده بودم؛ چون یه ذره روی خوش بهم نشون داد، هر چی بود رو براش گفت. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره خب راست می گی.

اونم نیم خیز شد و گفت:

- شوخی کردم، چی می خوای بدونی؟

- اگه نمی خوای بگی اشکالی نداره.

مهران - بپرس.

با ذوق گفتم:

- خب از اول بگو دیگه، مثل من که از اول گفتم.

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- زندگی من یکی بود یکی نبود نداره ها! من تک فرزندم، مامانم خونه داره و بابام کارخونه دار. از بيست و پنج سالگی ازشون جدا شدم و برای خودم خونه گرفتم. همون موقع ها با یه پسری به اسم امیر آشنا شدم که تو بیمارستان پرستار بود. با ورود اون به زندگیم، پای دخترا هم تو زندگیم باز شد؛ ولی هیچ وقت با کسی رابطه جدی نداشتم، يعنی نخواستم که داشته باشم.

- از تعهد می ترسی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

- وقتی آدم می تونه هر روز یکی رو امتحان کنه، چرا باید زندگیش رو بذاره پای یه نفر؟!

- به خاطر احساسات، به خاطر عشق، به خاطر حس پدر شدن، به خاطر این که زندگیت هدف دار می شه!

یه نگاه عاقل اندر سفیهی بهم انداخت و گفت:

- زندگی من هدف داره، بعدم من کلا از درگیر شدن با احساسات بدم می ياد، تازه پدر شدن همش مسئولیت و دردسره!

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

- هیچ حسی بهتر از این نیست که بدونی یه نفر دوستت داره، این که بدونی یه خونواده اي هست که تو رو تکیه گاهش می دونه. بشی قهرمان بزرگ زندگیشون، بشی پناهشون. بدونن وقتی تو رو دارن، یعنی هر مشکلی رو می شه از سر راه برداشت!

آهی کشیدم و گفتم:

- شاید اگه بابام زنده بود، منم الان یه خونه داشتم و یه خونواده که نگرانم می شدن و به فکرم بودن و دوستم داشتن. حتی حاضر بودم محدودم کنن؛ ولی باشن، باشن که سرم داد بکشن و بزنن تو گوشم که بدونم براشون مهمم.

همون طور که ناباورانه نگاهم می کرد گفت:

- خب خودت یه خونواده بساز. تو تازه اول راهی، می تونی بچه داشته باشی و عشق بورزی، یه خونه داشته باشی و یه خونواده ي خوب!

لباسم رو با دستم کشیدم جلو و گفتم:

- خودت بگو کی به یه آدم بی کار، بی سواد، بی خونه، بی ماشین، بی خونواده زن می ده؟

خندید و گفت:

- دیوونه!

منم خندیدم، مثل همیشه که به تمام مشکلاتم می خندم. اونا رو می کنم یه شوخی و بهشون می خندم. می خندم تا بتونم زنده بمونم، که کمرم خم نشه، که کم نیارم.

صبح شده بود. نمی دونستم چقدر خوابیدم، شب قبل موقع حرف زدن با مهران خوابم برده بود. از جام بلند شدم، مهران تو اتاق نبود. نیم خیز شدم، نور قرمز رنگ آفتاب از پنجره رو پاهام افتاده بود. کش و قوسی به خودم دادم، از امروز دوباره زندگی معمولی من شروع می شد! همون طور که گردنم رو به عقب می کشیدم گفتم:

- خدایا شکرت.

همون موقع مهران اومد تو اتاق. روپوش سفید تنش بود. گفت:

- صبح به خیر.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- صبح به خیر. کی مرخص می شم؟

اومد جلو و گفت:

- اومدم بخیه هات رو بکشم، بعد می برمت.

- ممنون خودم دیگه می تونم برم، تازه شما الان سر کارین.

اومد نشست روي تخت و گفت:

- مطمئنی خودت می تونی بری؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

- فقط یه جوری باید لباسای خودم رو بپوشم و برم؛ ولی می ترسم بهم چیزی بگن.

لبخندی زد و گفت:

- اما لباسات خونی بود و انداختمشون دور. می خواستم برم برات لباس بگیرم.

- نه نمی خواد.

مهران - پس می خوای چی کار کنی؟

- لباس مردونه می خوام.

مهران - خب برات مردونه می خرم.

- نه اصلا حرفشم نزن، اون وقت کل درآمد یه سالم رو باید بهت بدم!

خندید و گفت:

- من یه دست لباس اضافی دارم، می خوای اونا رو بپوشی؟

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- نیس سایزمونم یکیه!

همون طور که بخیه هام رو می کشید گفت:

- حالا یه کاریش می کنیم دیگه.

بعد از این که کارش تموم شد، برگه ترخیصم رو امضا کرد و منو برد تو اتاقش. از تو کمد یه پلیور و یه شلوار بیرون آورد و گفت:

- بیا اینا رو بپوش.

یه نگاه به لباسا انداختم و گفتم:

- ممنون.

همون طور که از اتاق بیرون می رفت گفت:

- پشت در منتظرم.

لباسا رو عوض کردم. خیلی بد بود، پلیور رو کرده بودم تو شلوارم؛ ولي بازم باید با دست می گرفتمش تا بالا بمونه. رفتم پشت در و با خجالت گفتم:

- آقا مهران؟

مهران - بله.

در رو تا نصفه باز کردم و گفتم:

- کمربند داری؟

یه کم فکر کرد و گفت:

- آره.

بعد کمربند خودش رو درآورد و داد بهم، منم باهاش شلوارم رو محکم کردم. یه نگاه به خودم کردم، واقعا مسخره شده بودم، آستینای لباسم رو دو دور بالا زده بودم و کمر شلوارمم زیر کمربند چین افتاده بود. در رو باز کردم و گفتم:

- من آماده ام.

مهران اومد تو و با دیدن من یه دفعه زد زیر خنده. اخمی کردم و گفتم:

- چیه؟

در حالی که سعی می کرد جلوی خندش رو بگیره گفت:

- خیلی خوشگل شدی.

و باز شروع کرد به ریز ریز خندیدن.

دست به سینه جلوش ایستادم و گفتم:

- دِ اگه انقدر غول نبودی که لباسات اندازم می شد!

نیشخندی زد و گفت:

- شرمنده نمی دونستم یه روزی باید لباسام رو بدم به یه دختر چهل کیلویی!

دستم روزدم به کمرم و گفتم:

- حالا خوشتیپ شدم؟

انگشت اشاره و شصتش رو گذاشت رو هم و در حالی که چشمک می زد گفت:

- دختر کش!

خندیدم و گفتم:

- خب من دیگه برم.

مهران - پول داری؟

- پیاده می رم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- صبر کن.

- نمی خواد...

رفت سمت میزش و گفت:

- حرف نباشه.

و زنگ زد به آژانس. دنبالم اومد و پول آژانس رو خودش حساب کرد و رفت. تو اتوبان پیاده شدم، بیچاره راننده با خودش فکر می کرد من این جا چی کار دارم؟! سریع رفتم خونه و لباسام رو عوض کردم. لباسای مهران رو تا کردم و گذاشتم تو پلاستیک تا بهش بدم، که چشمم خورد به جعبه ای که گوشه اتاقم افتاده بود. حتما کار مهران بود؛ ولی هر چی بود نمی تونستم قبول کنم. بدون این که نگاه کنم توش چیه، جعبه رو هم گذاشتم تو پلاستيک. خون روي زمین رو پاک کردم و یه چیزی خوردم و آماده شدم تا برم سر کار.***

" مهــران "

خسته و کوفته رسیدم خونه. گوشی تلفن رو برداشتم و رفتم سمت یخچال. همون طور که شماره امیر رو می گرفتم یه سیب برداشتم. تا اومدم بشورمش امیر جواب داد.

- بله؟

- سلام.

امير - سلام، خوبی؟

- چی شد؟

امير - جوابای آزمایشش اومد، امشب بفرستمش؟

- آره ساعت ده بیارش. اسمش چیه؟

امير - ثمین، بيست و دو سالشه.

- باشه خوبه! راستی همون جوری که گفتم چشماش مشکیه دیگه؟

امير - نه چشماش قهوه ایه!

- ای بابا مگه بهت نگفتم؟

نشستم روی مبل.

امير - خب دیر گفتی! حالا واسه دفعه بعد یه چشم و ابرو مشکی واست جور می کنم.

- پس زودتر جور کن.

امير - حالا چی شد یهو سلیقت عوض شد؟

پاهام رو گذاشتم رو میز و گفتم:

- تو کاریت نباشه، چیزی رو که می خوام جور کن.

امير - باشه بسپارش به من.

- سپردم. خب دیگه کاری نداری؟

امير - نه داداش، شب می بینمت.

- باشه فعلا.

بدون این که صبر کنم خداحافظی کنه، گوشی رو قطع کردم. سیبم رو خوردم و رفتم یه دوش گرفتم و خوابیدم. با صدای زنگ در از جام پاشدم. فکر کردم امیره، لباسام رو عوض کردم و بدون این که به آیفون نگاه کنم رفتم پایین. مش رحیم داشت می رفت در رو باز کنه که گفتم:

- مش رحیم شما بفرمایین، من خودم باز می کنم.

چشمی گفت و همون راهی که داشت می رفت رو برگشت. سرم پایین بود، در رو باز کردم و رفتم سمت خونه. به پله ها که رسیدم دیدم امیر نیومد داخل، برگشتم دم در و گفتم:

- چته خب؟ بیاین تو دیگه.

- منتظر کسی بودی؟

سرم رو آوردم بالا، آوا ایستاده بود رو به روم! لبخندی زدم و گفتم:

- آره، تو این جا چی کار می کنی؟

یه پلاستیک مشکی گرفت جلوم و گفت:

- اومدم اینا رو بدم و برم.

یه نگاه بهش کردم و گفتم:

- این چیه؟

دستش رو جلوتر آورد و گفت:

- لباساته دیگه!

- لازم نیست مال خودت.

پلاستیک رو هل داد تو بغلم و گفت:

- آخه اینا به چه درد من می خوره؟ برام بزرگه!

توش رو نگاه کردم، لباسایی که واسش خریده بودم رو هم گذاشته بود تو پلاستیک. درش آوردم و گفتم:

- اینا رو چرا آوردی؟

همون طور که می رفت سمت موتورش گفت:

- لازمشون ندارم.

- اینا رو واسه تو خریده بودم.

از رو موتورش یه پلاستیک دیگه هم آورد و گفت:

- نمی خوامشون.

- آدم هدیه رو پس نمی ده.

اون یکی پلاستیکم گرفت جلوم و گفت:

- من هدیه هیچ کسی رو قبول نمی کنم.

به پلاستیک نگاه کردم، یه ظرف غذا با نوشابه بود. گفتم:

- این دیگه چیه؟

خندید و گفت:

- غذا! پولت رو نمی تونم پس بدم، به جاش شبا واست غذا می يارم.

لبخندی زدم و گفتم:

- این کارا لازم نیست.

آوا - چرا هست، لطفا با من انقدر تعارف نکن.

اون یکی پلاستیک رو هم ازش گرفتم و گفتم:

- بیا تو با هم بخوریم.

همون موقع صدای امیر رو شنیدم.

امير - به به! سلام شازده.

یه نگاه بهش انداختم، دستاش تو جیبش بود و با فاصله کمی از آوا کنار یه دختر قد بلند ایستاده بود. دختره موهای شرابیش رو از شالش ریخته بود بیرون و آرایش غلیظی هم کرده بود. یه مانتوی تنگ و کوتاه با کفش پاشه بلند هم پوشیده بود و بهم لبخند می زد. سرم رو به علامت سلام تکون دادم. به آوا نگاه کردم، داشت دختره رو با چشماش اسکن می کرد. دلم نمی خواست تو این شرایط منو ببینه، ازش خجالت می کشیدم. شاید تنها کسی بود که ازش خجالت می کشیدم. امیر اشاره ای به پلاستیک غذا کرد و گفت:

- هنوز شامت رو نخوردی؟

بعد یه نگاه به ساعتش کرد. آوا دستاش رو گذاشت پشتش و چند قدم رفت عقب. چشم غره ای به امیر رفتم و گفتم:

- برین تو!

امیر گفت:

- نه دیگه من می رم، فقط اومدم ثمین رو برسونم.

اَه حالا اگه نمی گفتم عین گاو سرش رو می انداخت پایین و می رفت تو. به ثمین اشاره کرد، اومد داخل. آوا با بی خیالی داشت نگاهم می کرد، بی خیالی که منو از خجالت آب می کرد. امیر رفت سمت آوا و گفت:

- بچه جون چند سالته؟

آوا صداش رو کلفت کرد و گفت:

- هجده.

خندم گرفت، یه نفس عمیق کشیدم. ثمین اومد وايستاد رو به روم. اخمی کردم و گفتم:

- برو تو.

پشت چشمی نازک کرد و رفت. امیر چونه آوا رو گرفت بالا و یه ذره نگاهش کرد و گفت:

- من به یه پسر جوون نیاز دارم، می خوای واسه من کار کنی؟

آوا دستش رو پس زد و گفت:

- نه من خودم کار دارم، می بینی که!

امیر زل زد تو چشماش و گفت:

- پول خوبی بهت می دم.

آوا با حرص گفت:

- ولم کن آقا جون.

امیر ولش کرد و رو به من گفت:

- پسر خوشگلیه ها! مگه نه؟

و به من چشمک زد. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- چی کارش داری بچه مردم رو!

خندید و رو کرد بهش و گفت:

- اگه دختر بودی مجبورت میکردم بیای دنبالم.

چشماش رو ریز کرد و گفت:

- خواهر نداری؟

یه دفعه صدای سیلی پیچید تو کوچه و امیر رو دیدم که یه طرف صورتش رو گرفته.

آوا یقش رو چسبید و گفت:

- نشنیدم!

هم از حرف امیر عصبی شده بودم، هم از کار آوا تعجب کرده بودم. امیر که انتظار چنین عکس العملی رو نداشت، با زور دست آوا رو پس زد و گفت:

- چته بابا؟ بی جنبه!

آوا باز یقش رو گرفت و گفت:

- ببین آشغال این جور شغلا به درد ننه بابات می خوره.

بعد با تمام زورش امیر رو هل داد عقب. فکر نمی کردم انقدر زور داشته باشه! با حرص نگاهش کرد و رفت سمت موتورش و بدون این که حتی به منم نگاه کنه، موتورش رو روشن کرد. رفتم سمت امیر و یکی زدم پس کله اش. آوا یه نگاه به من کرد و پوزخند زد و از اون جا دور شد. کارش از صد تا فحشم بدتر بود.

امیر گفت:

- پسره ی...

قبل از این که حرفش رو ادامه بده گفتم:

- خاک بر سر بی همه چیزت کنن. فکر کردی همه مثل توئن؟

با حرص گفت:

- هـــــوی تو چرا جوش می زنی حالا؟ اون که رفت!

یقش رو صاف کرد و گفت:

- من رفتم.

بدون این که جوابش رو بدم رفتم تو و در رو بستم، ثمین رو دیدم که ایستاده تو پله ها. با صدای بلندی گفتم:

- مگه نگفتم برو تو؟

با صدای ظریفی گفت:

- در قفله.

رفتم در رو باز کردم و گفتم:

- برو تو اتاق تا من شامم رو بخورم و بیام.

بدون هیچ حرفی رفت. همون طور که با ظرف غذا می رفتم تو آشپزخونه گفتم:

- آرایش صورتتم پاک کن.

ظرف غذا رو از پلاستیک در آوردم. با دست خط بامزه ای روش نوشته بود: «با ته دیگ اضافی مخصوص دکتر!» خندیدم و ظرف رو باز کردم، برام جوجه کباب آورده بود. غذام رو خوردم. همش یاد کاری می افتادم که کرد. خوب می دونست چطور باید از پس خودش بر بیاد. تا به حال دختری با این جرات ندیده بودم. همون طور که غذام و می خوردم، برگه های پزشکی ثمین رو چک کردم، مشکلی نداشت. با خیال راحت از جام بلند شدم. یه نگاه به پلاستیک لباسا کردم و انداختمشون روي مبل و رفتم تو اتاق.

چند روز گذشته بود. با این که آوا گفته بود هر شب برام غذا می ياره؛ ولی ازش خبری نبود. بی دلیل دلم می خواست ببینمش. اون با تمام آدمای اطراف من فرق داشت واین باعث می شد در موردش کنجکاو باشم. دلم می خواست بدونم هر روز چی کار می کنه و کجاها می ره.

شب بعد از این که مطب رو تعطیل کردم، رفتم سمت خونش. چراغ اتاقکش روشن بود، موتورش رو هم بیرون گذاشته بود. کتم رو صاف کردم و رفتم جلو. نمی دونستم به چه بهونه ای باید برم، برای همین براش یه پماد گرفته بودم تا بزنه جای بخیه هاش. تو اتاقش سرک کشیدم کسی نبود، اومدم بیرون؛ ولی خبری ازش نبود. احتمال دادم رفته باشه دستشویی، رفتم بیرون و یه گوشه ایستادم که بیاد. داشتم موتورش رو وارسی می کردم، روش با ماژیک نقاشی کشیده بود. داشتم نقاشیا رو می دیم که یه نفر منو از پشت گرفت.از هیکل کوچیکش فهمیدم آواست. دروغ چرا، خوشحال شدم که این کار رو کرد. همین که خواستم برگردم سمتش، چاقو رو گرفت جلوی گلوم و گفت:

- این جا چی کار داری؟

دستم رو آروم بردم بالا که با صدای بلندی گفت:

- تکون نخور!

سرش رو آورده بود بالا و چونش چسبیده بود به کمرم. با آرامش گفتم:

- آوا منم مهران.

همون طور که سعی می کرد دهنش رو به سرم نزدیک کنه با حرص گفت:

- می دونم، کسی جز تو این جا رو بلد نیست.

خواستم برگردم و گفتم:

- پس چرا این جوري...

که چاقو رو بیشتر فشار داد و گفت:

- تکون بخوری گلوت رو پاره می کنم.

دیگه قضیه داشت جدی می شد. دستش رو محکم گرفتم و گفتم:

- چه مرگته؟

هر کاری کردم دستش از جلوی گلوم تکون نمی خورد. با عصبانیت گفت:

- دیگه دور و بر من نمی پلکی، شیر فهم شد؟!

هیچی نگفتم، دنبال یه راه واسه فرار بودم. چاقو رو چسبوند به چونم و گفت:

- فهمیدی چی می گم یا نه؟

مهران - این چاقو رو بذار کنار، خطرناکه.

- اتفاقا چون خطرناکه گذاشتم رو گلوت. فکر نکن چون تنهام کاری از دستم بر نمی ياد، با این کارایی که می کنی هم خر نمی شم. دیگه حتی اسم منم نمی ياری، فهمیدی؟

چاره ای نداشتم؛ با آرنج زدم تو شکمش، دقیقا جایی که بخیه خورده بود. جیغ بلندی کشید و جمع شد. برگشتم طرفش و چاقو رو از دستش کشیدم. این دفعه من بودم که اونو گرفته بود. همون طور که از درد به خودش می پیچید با فریاد گفت:

- عوضی ولم کن.

محکم گرفتمش و گفتم:

- زور هر کسی رو داشته باشی، جلوی من نمی تونی در بیای! اینو تو گوشت فرو کن.

همون طور که با دو تا دستش سعی می کرد دستم رو کنار بکشه گفت:

- خوب شد دوستت رو دیدم و زود فهمیدم چه جور آدمی هستی. خوب شد زود فهمیدم که خوبیات بی دلیل نبوده. یادم رفته بود این روزا کسی مفت مفت مهربونی خرج کسی نمی کنه. با خودت چی فکر کردی؟ هان؟ فکر کردی با این کارا خر می شم ؟ که بعد عین یه آشغال زندگی کنم؟ هان؟

سرم رونزدیک بردم و تو گوشش گفتم:

- ببین کوچولو، من اگه بخوام اذیتت کنم نیازی به اون کارا ندارم. فکر نکن قلدر بازیات می تونه از دست من نجاتت بده، من اگه اراده کنم همین الان تموم استخونات رو خورد می کنم، فهمیدی؟

سرش رو برد پایین و با تمام توانش دندوناش رو فرو کرد تو دستم. از درد هلش دادم یه طرف و دستم رو که می سوخت گرفتم. همون طور که می لرزید گفت:

- بهتره دیگه این طرفا پیدات نشه وگرنه بد می بینی.

به سمتش حمله کردم، عقب عقب رفت و خورد به دیوار اتاقش. دستم رو مشت کردم و بردم بالا تا بزنم تو دهنش. با ترس بهم نگاه می کرد. لحظه ي آخر منصرف شدم. با عصبانیت نفسم رو تو صورتش فوت کردم و رفتم سمت ماشینم.

سوار ماشین شدم و با مشت کوبیدم رو فرمون. دختره ي نمک نشناس فکر کرده کیه که روی من چاقو می کشه؟ بیا و خوبی کن! حقش بود کاری می کردم از زنده بودنش پشیمون بشه. ماشین رو روشن کردم، کرمی که خریده بودم رو از ماشین پرت کردم بیرون و رفتم. مگه من چی کار کردم که این جوری در موردم حرف می زنه؟! اصلا به اون چه ربطی داره! تواناییش رو دارم، دلم می خواد. تمام عصبانیتم رو روي پدال گاز خالی کردم و از شانسم پلیس توي اتوبان نگهم داشت. دیگه واقعا کفری شده بودم!

داشتم می رسیدم خونه که فرشاد، پسر داییم زنگ زد. گوشی رو گذاشتم رو بلندگو و گفتم:

- بله؟

فرشاد - سلام، خوبی؟ کجایی تو؟ هر چی زنگ زدم خونه نبودی.

دندونام رو روي هم فشار دادم و گفتم:

- بیرونم، بگو چی کار داری دستم بنده.

فرشاد - می خواستم بگم تولد نادیا رو یادت نره.

- نادیا کدوم خریه؟

خندید و گفت:

- دختر خالتم نمی شناسی؟ ببینم اصلا منو یادت می ياد؟

پوفی کردم و گفتم:

- زهرمار! من تولد اون دختره نمی يام.

فرشاد - یعنی چی نمی يای؟ زنگ زدم مامانت گفت چند وقته ازت خبر نداره. حالا با مامان و بابات قهری، تولدم نمی يای؟

- همین که گفتم. خیلی ازش خوشم می ياد!

فرشاد - بابا بیا دیگه، خداییش تو نباشی اصلا خوش نمی گذره.

- قول نمی دم.

فرشاد - باشه ولی منتظرتیم.

- باشه ببینم چی کارش می کنم.

گوشی رو قطع کردم. همین رو کم داشتم که برم تولد نادیا! می دونستم بازم نقشه ي مامان و خاله اس، وگرنه هیچ وقت کسی منو تولد نادیا دعوت نمی کرد، همیشه به زور مامان می رفتم. از بچگی همش جلوش می گفت عروس خودم، عروس خودم، اینم فکر کرده بود خبریه! می دونستم دردشون چیه، فکر کرده بودن من با یه تولد خر می شم. عمرا اگه با اون ازدواج می کردم. حاضر بودم برم زیر تریلی، تا با اون دختره ي دو رو ازدواج کنم. از روزی که تو مهمونی خونه امیر دیده بودمش، نفرتم نسبت بهش چند برابر شده بود. حتی یه لحظه هم تحملش رو نداشتم.

یه لحظه یاد حرفای آوا افتادم. چه انتظاراتی داشتم، یکی مثل خودم به درد من می خورد، نه بیشتر! نکنه منتظر بودم یه آدم پاک بیاد تو زندگیم؟ یکی مثل آوا! با یادآوری اسمش باز سیمام قاطی کرد. محکم زدم تو پیشونیم تا فکر اون دختر رو از سرم بیرون کنم.

" آوا "

با پام لگد محکمی به موتورم زدم که باعث شد پام درد بگیره. قلبم از ترس تند تند می زد. وقتی زد تو پهلوم حس کردم کارم تمومه، خدا بهم رحم کرد. اگه باز بر می گشت باید چه خاکی به سرم می ریختم؟! حماقت کردم که جام رو بهش نشون دادم. از به یاد آوردن چشمای خشمگینش تنم به لرزه می افتاد. باید می رفتم سر کار. رفتم کاپشنم رو برداشتم و سوار موتور شدم. صبر کردم تا از اون جا دور شه. رفتم جلوتر دیدم یه پماد افتاده رو زمین. با فکر این که می خواسته باهاش گولم بزنه، آن چنان پام رو روش کوبیدم که درش باز شد و کل محتویاتش بیرون پاشید.

رفتم دم رستوران و وارد شدم. امید نشسته بود پشت میز. منو که دید از جاش بلند شد. براش دست تکون دادم و رفتم پیشش. باهاش دست دادم و گفتم:

- سفارش نداشتیم؟

اميد - نه نداشتیم. چیزی شده؟

- نه، چی بشه؟

اميد - نمی دونم انگار ناراحتی.

لبخند تصنعی زدم و گفتم:

- نه بابا توام، اتفاقا امروز سرحال سرحالم.

خندید و گفت:

- خوش به حالت پسر.

- چرا خوش به حالم؟

آهی کشید و گفت:

- ای بابا داداش نمی دونی چی می کشم!

زدم رو شونش و گفتم:

- بسوزه پدر عشق! باز با بهاره حرفت شده؟

با درموندگی نگاهم کرد و گفت:

- بهش می گم بیام خواستگاریت، می گه نه! اعصابم رو خرد کرده به خدا. می گه می ترسم بابام قبولت نکنه، صبر کنیم درست تموم بشه؛ ولی من دیگه نمی تونم صبر کنم.

چشمکی زدم و گفتم:

- ای وای پس موضوع از این قراره!

آهی کشید و گفت:

- آره، چی کار کنم؟ خیلی می خوامش، یعنی یه جورایی عاشقشم؛ ولی اذیتم می کنه. بهش گفتم برو هر وقت راضی شدی بیام خواستگاریت، خبرم کن.

اخمی کردم و گفتم:

- آخه این چه کاریه؟

اميد - می گی چی کار کنم وقتی راضی نمی شه؟ گفتم شاید منو نمی خواد، با این کار بدون رودربايستی راه خودش رو بره.

- موندم چطور این دختره چهار سال تموم باهات مونده و ولت نکرده؟!

اميد - چرا؟ مگه من چمه؟

- چت نیس؟ آخه این چه کاریه؟ همون طور که تو این فکر رو پیش خودت کردی، اونم پیش خودش فکر کرده تو با این که می دونی فعلا نمی شه حرف از ازدواج زد، اینا رو گفتی که از شرش خلاص شی!

با نگرانی گفت:

- نه جون داداش...

- باشه، واسه من چرا توضیح می دی؟

دستش رو کشید تو موهاش و گفت:

- نمی دونم!

- برو بهش زنگ بزن و یه کم باهاش راه بیا. دختره دیگه، می ترسه خونوادش بفهمن دوست پسر داره و عکس العمل خوبی نشون ندن! خودت رو بذار جای اون، این طوری که تو می گی توي خونوادشون این چیزا رسم نیست.

اميد - باور کن قصد ما از اولم ازدواج بوده.

- می دونم، اگه واقعا دوستش داری یه ذره صبر کن، دست از پا خطا نکنین و کم کم مشکل رو حل کنین. نمی گم زیاد صبر کنین؛ ولی کم کم خونواده ها رو بکشین وسط که هم تو به خواستت برسی، هم اون اذیت نشه.

چشمکی زد و گفت:

- خوب تو این کارا سر رشته داریا!

خندیدم و گفتم:

- نه وا...، اصلا به من می ياد؟

نیشخندی زد و گفت

- نه نمی ياد؛ ولی نمی دونم این همه تجربه رو با هجده سال سن، از کجا آوردی که من تو بيست و پنج سالگی نیاوردم!

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- بعضی استعدادا ذاتیه!

اميد - تا باشه از این استعدادا.

تلفن زنگ زد.

اميد - فکر کنم سفارش داریم.

سرم رو تکون دادم و منتظر شدم تا تلفن رو جواب بده. یه نگاه بهش کردم. امید پسر خوبی بود، دانشجوی رشته مکانیک بود؛ ولی به خاطر بیماری باباش و واسه این که زیاد بهش فشار نیاد، خودش کار می کرد. دختری که دوست داشت هم دختر خوبی بود. از چیزایی که واسم تعریف می کرد، معلوم بود هر دو تاشون آدمای ساده و پاکی هستن. انتظارشون از هم یه عشق پاک بود، درست برعکس خیلیای دیگه، برعکس مهران و آدمایی مثل اون!

آرزو داشتم جای اون دختر بودم، دختری که خونواده داشت، یه عشق فوق العاده داشت و یه آینده خوب. درست برعکس من، من حتی نمی دونستم فردا چه بلایی قراره سرم بیاد.

اون شب کارم دیرتر تموم شد. همیشه شبای جمعه چون همه دور هم جمع می شدن، سفارشاتم بیشتر می شد. رسیدم خونه؛ ولی خوابم نمی اومد. جام رو پهن کردم و رادیو رو روشن کردم. همون طور که داشتم به داستان پلیسی که پخش می شد گوش می دادم، آینه و قیچی رو برداشتم تا موهام رو کوتاه کنم. موهام خیلی پر پشت بود؛ ولی در عین حال لخت و بی حالت. با این حال دوستشون داشتم. همیشه برای خودم یه خط فرضی در نظر می گرفتم و از همون جا کوتاهش می کردم. قدش به اندازه ای بود که راحت دستم رو بکنم توش.

موهام رو کوتاه کردم و دراز کشیدم تو جام، داستانم دیگه تموم شده بود. به فکر این بودم که یه جوری برای مهران پول جور کنم و خرجی که تو بیمارستان به خاطرم کرده بود رو پسش بدم، وگرنه می خواست هر بار به یه بهونه جلوی راهم سبز بشه.

" مهــران "

سه چهار روز بود که از اون ماجرا می گذشت؛ ولی من هنوز دنبال یه فرصت بودم تا کار آوا رو تلافی کنم. این چند روز هیچ کس رو خونه نياوردم. تقصیر خودم بود که هر کسی به خودش اجازه می داد بهم توهین کنه، حتی به دختر بچه هجده ساله! اگه روابطم رو کمتر می کردم، اون وقت هیچ کس حق نداشت در موردم قضاوتی بکنه.

اون روز تولد نادیا بود. طبیعتا دلم نمی خواست برم؛ اما مامان اون قدر زنگ زد که ترجیح دادم اون یه شب رو تحمل کنم تا یه ماه غرغرای مامان رو! یه ادکلن بيست هزار تومنی واسه نادیا خریدم تا بفهمه ارزشش دقیقا پیش من چقدره! اون وقت شاید دیگه پا پیچم نمی شد. بهترین لباسم رو پوشیدم و از خونه زدم بیرون. مش رحیم وقتی دید من دارم می رم، اومد سمتم و گفت:

- آقا مهران؟

رفتم سمتش و گفتم:

- سلام مش رحیم، خسته نباشی.

مش رحيم - درمونده نباشی پسرم.

- خیلی ممنون. چیزی شده؟

یه کم این پا و اون پا کرد و گفت:

- راستش می خواستم یه چند روزی برم شهرمون.

- خیر باشه.

لبخندی زد و گفت:

- خیره پسرم، دخترم داره عروس می شه.

منم با لبخند گفتم:

- به سلامتی، مبارک باشه.

مش رحيم - ممنون آقا، انشاا...عروسی خودتون.

- ممنون مش رحیم! خب چند روز می خوای بری؟

مش رحيم - با اجازتون چهار، پنج روز.

دستم رو گذاشتم رو شونش و گفتم:

- برین و یه هفته خوش باشین.

سرش رو آورد بالا و با خوشحالی گفت:

- دستت درد نکنه پسرم.

- خواهش می کنم، از طرف من به خونواده تبریک بگین. کی راه می افتین؟

مش رحيم - راستش ساعت نه همین امشب.

- خب به سلامتی. من دارم می رم بیرون، لطفا اگه مي شه قبل از رفتن یه دستی به سر و روی خونه بکش.

سرش رو تکون داد و گفت:

- حتما.

- خداحافظ.

از خونه زدم بیرون. ادکلن نادیا رو که حتی کادو پیچ هم نکرده بودم، انداختم رو صندلی و راه افتادم. هنوز نصف راه رو نرفته بودم که تلفنم زنگ خورد.

- بله؟

- سلام آقای مجد.

- سلام خانوم رفعی.

- دکتر باید همین الان بیاین بیمارستان، یکی از بیماراتون حالش بد شده.

از خوشحالی داشتم بال در می آوردم. خدایا قربونت برم من، آخه خوش موقع تر از اینم مگه امکان داشت! راهم رو به سمت بیمارستان کج کردم و گفتم:

- باشه من تا بيست دقیقه دیگه خودم رو می رسونم، شمام خوب حواستون رو جمع کنین.

طبق عادتم قبل از خداحافظی کردنش قطع کردم. همون جا وسط خیابون ادکلن رو از پنجره انداختم بیرون و با خوشحالی رفتم سمت بیمارستان.

کارم تموم شد. مریض مشکل خاصی نداشت؛ ولی هر چی بود منو از دست اون مهمونی راحت کرده بود. با خستگی رفتم تو اتاقم و گوشیم رو که رو میز بود برداشتم. بيست تا میس کال از بابا داشتم. صد درصد مربوط می شد به نرفتنم به اون تولد مسخره. بی خیال شدم، خواستم گوشی رو بذارم تو جیبم که باز زنگ خورد!

با بی حوصلگی گفتم:

- بله؟

صدای خشمگین بابا تو گوشم پیچید.

بابا - کجایی دو ساعته دارم زنگ می زنم؟

- عمل داشتم، حالا مگه چی شده؟

بابا - مامانت حالش بد شده، آوردیمش بیمارستان!

- چی؟ چش شده؟

بابا - آدرس می دم خودت بیا.

آدرس رو ازش گرفتم و خودم رو سریع رسوندم. با تمام دلخوریام دلم نمي خواست اتفاقی واسه مامان بیفته. سراسیمه رسیدم تو بیمارستان، وقتی دیدم مامان تو اورژانسه خیالم راحت شد که مشکل خاصی نداره. مامان خوابیده بود و تو دستش سرم بود و هی آه و ناله می کرد. رو به بابا کردم و گفتم:

- شما که منو نصف جون کردین، خب می گفتین مامان چیزیش نیست.

بابا چشم غره ای به من رفت و گفت:

- دیگه می خواستی چی بشه؟

رفتم بالا سر مامان و گفتم:

- خوبی؟

همون موقع پرستار اومد و گفت:

- چیزی نیست آقا نگران نباشین، فقط فشارشون افتاده.

مامانم همون طور که می نالید گفت:

- چرا با من این کار رو می کنی پسر؟ چرا با آبروی من بازی می کنی؟

با تعجب گفتم:

- مگه چی شده؟

آهی کشید و گفت:

- کاش می مردم و این روزا رو نمی دیدم. می دونی چقدر جلوی خواهرم خجالت کشیدم؟!

پوفی کردم و گفتم:

- پس موضوع از این قراره.

همش نمایش بود تا باز شروع کنن! مامان دستم رو گرفت و گفت:

- چرا با نادیا سردی پسرم؟ ما که رو هر دختری دست گذاشتیم، گفتی نه؛ ولی نادیا فرق داره، عین دختر خودمه، خانوم و باوقاره. دیگه چی می خوای؟ چرا این جوری رفتار می کنی؟

- مامان باز شروع نکن! واست خوب نیست، آروم باش.

مامان - خوب و بد منو تو تعیین نکن، اگه نگران منی یه ذره به حرفم گوش کن!

نشستم رو صندلی و گفتم:

- می شه یه بار من بیام پیش شما و بحث ازدواج رو وسط نکشین؟

مامان رو کرد به بابا و گفت:

- می بینی منصور؟ می بینی چه بلایی سرم اومد؟ چه آرزوهایی واسه این پسر داشتم، چه خوابا که دیده بودم. خدایا من چه گناهی کردم آخه؟

بابا اومد بالا سر مامان، دستاش رو گرفت و گفت:

- عزیزم نگران نباش من خودم باهاش حرف می زنم، تو استراحت کن.

دست منو کشید و برد تو راهرو و گفت:

- نمی بینی حالش بده؟ چرا باهاش یکی به دو می کنی؟

خندیدم و گفتم:

- بابا عاشقیا! مامان چیزیش نیست، فقط فشارش افتاده. سرمش که تموم بشه حالشم خوب می شه.

بابا با حرص گفت:

- پسره ي چشم سفید من دارم باهات جدی حرف می زنم!

مچ دستم رو محکم گرفت و گفت:

- شنیدم بی آبرویی می کنی؟

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

- یعنی چی؟

بابا - خودت می دونی یعنی چی! فکر کردی در و همسایه کورن، نمی بینن هر شب یه دختر می ياد تو خونت؟ حالا مش رحیم دهنش قرصه، جلو دهن بقيه رو که نمی شه گرفت.

- آهان در و همسایه اومدن زنگ زدن به شما که من دست از پا خطا می کنم، بله؟

بابا - هر کسی که گفته، مهم اینه که راسته !یادت باشه ما آبرو داریم، نمی ذارم آبروی چندین و چند ساله ي منو با ندونم کاریات از بين ببری.

- شما نگران آبروتون نباشین، آبروی شما مال شماس و آبروی منم مال خودم!

بابا - خجالت بکش پسر، برو خدا رو شکر کن فرشاد اومد و بهم خبر داد. اگه این کارات رو تمومش نکنی، به خدا کاری می کنم پشیمون شی.

- آهان پس کلاغ جدیدی که استخدام کردین تا بپای من باشه فرشاده! می گم چرا چند وقته به پر و پای من می پیچه، نگو می خواسته اطلاعات جمع کنه.

بابا با عصبانیت گفت:

- واقعاکه به حال تو باید تاسف خورد.

نفسم رو فوت کردم و گفتم:

- من باید برم خیلی خستم، از مامان خداحافظی کنین، با اجازه.

و سریع از جلوی چشمای خشمناک بابا رد شدم.

هنوز نفهمیده بود پسرش از اون آدماییه که با زور نمی تونه روشون اثر بذاره. شاید اگه یه بار مثل یه پدر می اومد و مردونه باهام حرف می زد، هر چی می گفت قبول می کرد؛ ولی کاراش باعث می شد که بیشتر لجبازی کنم.

صبح بیکار بودم؛ ولی زود بیدار شدم، چون مش رحیم نبود و خودم باید می رفتم نون بخرم. لباسام رو پوشیدم و پیاده از خونه زدم بیرون. نیم ساعتی تو صف نون معطل شدم؛ ولی عوضش دو تا نون سنگک تازه گیرم اومد. خیلی وقت بود که نون سنگک نخورده بودم، باید به مش رحیم می گفتم از این به بعد صبحا نون سنگک بگیره!

داشتم می رفتم تو کوچه که موتور آوا رو دم در دیدم. آروم آروم از پشت درختا جلو رفتم که دیدم یه پاکت دستشه و داره زنگ خونه رو می زنه. پس دلش واسم تنگ شده، وگرنه دلیلی نداشت بیاد اون جا! حالا نوبت من بود تا کارش رو تلافی کنم. آروم آروم رفتم جلو. از زنگ زدن خسته شده بود، چند بار کوبید به در و گفت:

- کسی خونه نیست؟

یواش رفتم جلو و دقیقا پشت سرش ایستادم. پاکت رو گذاشت تو صندوق پست خونه. همین که خواست برگرده، با من رو به رو شد. با ترس نفس عمیقی کشید و به من نگاه کرد. وقتی دید منم، ترسش بیشتر شد. آروم رفتم سمتش و گفتم:

- می بینم که اومدی در خونه ي من!

همون طور که به اطراف نگاه می کرد تا از زیر دستم در بره گفت:

- اومدم پولت رو بهت بدم.

هیچی نگفتم، فقط رفتم جلو تا اين که خورد به در. زل زد تو چشمام و گفت:

- چی کار می کنی؟ برو کنار می خوام برم.

خواست بره کنار که با دستم مانع شدم و با اون یکی دستم در خونه رو باز کردم و هلش دادم تو. خواست در بره که گرفتمش و در رو بستم. با مشت کوبید تو قفسه سینم و گفتم:

- ولم کن دیوونه.

درد م گرفت؛ ولی به روی خودم نیاوردم. گفتم:

- کجا؟ من تازه گیرت آوردم!

با حرص گفت:

- اگه در رو باز نکنی جیغ می زنم.

رفتم سمت صندوق و پول رو از توش در آوردم و گفتم:

- این چقدره؟

از من فاصله گرفت و گفت:

- صد تومن.

پوزخندی زدم و گفتم:

- صد تومن؟ خرج بیمارستانت سيصد هزار تومن شده، تازه دیه گازی که از دستم گرفتی رو حساب نکردم.

گفت:

- انقدر پول ندارم، جور می کنم و همش رو برات می يارم.

نونا رو گذاشتم رو سکوی گوشه حیاط و گفتم:

- ولی من پولم رو همین الان می خوام.

با صدای بلندی گفت:

- ندارم!

همون طور که به سمتش می رفتم گفتم:

- یه جور دیگه ازت می گیرم.

می دونست می خوام بترسونمش، زرنگ تر از این حرفا بود. اومد رو به روم ایستاد، دستاش رو زد به کمرش و گفت:

- مثلا می خوای چه غلطی بکنی؟

- هه! خوبه، آفرین، ببینم تا چند ساعت دیگه هم انقدر شیری!

رفت سمت در و گفت:

- خوشبختانه تا چند ساعت دیگه لازم نیست روی نحس تو رو تحمل کنم.

از پشت کشیدمش که شروع کرد جیغ زدن. دهنش رو محکم گرفتم، فکش رو فشار می دادم که نتونه باز دستم رو گاز بگیره و در حالی که تقلا می کرد، کشیدمش تو خونه. پشت در نگهش داشتم و در رو قفل کردم. دیگه نمی تونست از دستم در بره. مشتای سنگینش رو دستم دیگه قابل تحمل نبود، ولش کردم. همون طور که نفس نفس می زد گفت:

- چه غلطی داری می کنی؟

- غلط رو تو کردی وقتی اومده بودم بهت سر بزنم! فکر کردی چی؟ از مادر زاده نشده کسی که روی من چاقو بکشه. فهمیدی؟

دستاش رو مشت کرد و گفت:

- لیاقتت چاقوئه!

رفتم سمتش و گفتم:

- می دونی لیاقت تو چیه؟

رفت عقب. بهش حمله کردم و شونه هاش رو گرفتم و گفتم:

- می دونی یا نشونت بدم؟

با حرص گفت:

- ولم کن!

بعد با تمام قدرتش با زانو زد وسط پام. آن چنان دردی گرفت که کنترلم رو از دست دادم؛ ولی همون موقع یه مشت حواله شکمش کردم که حس کردم یکی از دنده هاش زیر مشتم شکست. از درد جیغی کشید و افتاد رو زمین! من زودتر از اون خودم رو جمع و جور کردم. رفتم بالا سرش رو و گفتم:

- جواب تک تک این کارات رو پس می دی عزیزم!

آب دهنش رو پاشید تو صورتم. دیگه کنترلم دست خودم نبود. سرم رو بردم جلو اما اونم سرسخت تر از این حرفا بود، صورتش رو کوبید تو دماغم. یه لحظه صورتم سر شد، بعد حس کردم که خون از دماغم سرازیر شده. با تمام توانم بلندش کردم و کوبیدمش رو زمین! لرزش شدیدی تو بدنش به وجود اومد و بیهوش شد.

هنوز دلم خنک نشده بود؛ ولی از جام بلند شدم و رفتم سمت دستشویی و خون بینیم رو پاک کردم. نمی دونستم شکسته یا نه!از دستشویی بیرون اومدم. حال آوا هم خوب نبود، از شکستن دنده اش مطمئن بودم؛ ولی نمی دونستم شدت ضربه ای که به سرش خورده چقدره. هر وقت عصبی می شدم اختیارم دیگه دست خودم نبود. نمی خواستم خونش گردنم بیفته، باید می بردمش بیمارستان. خواستم برم بالا سر آوا که زنگ در به صدا در اومد. به آوا نگاه کردم و رفتم سمت آیفون. بابا پشت در بود، فقط همین رو کم داشتم. گوشی رو برداشتم و گفتم:

- بله؟

بابا - منم در رو باز کن.

- بابا این جا چی کار می کنی؟

بابا – در رو باز کن، باید با هم حرف بزنیم.

یه نگاه به آوا انداختم و گفتم:

- الان می يام دم در.

آوا رو بلند کردم و بردمش تو اتاق . از خونه اومدم بیرون ورفتم دم در. در حالی که در رو گرفته بودم که بابا خیال تو اومدن به سرش نزنه، گفتم:

- بله؟

منو هل داد و وارد حیاط شد. اگه آوا به هوش می اومد بیچاره می شدم. از پله ها رفت بالا سمت در ورودی که گفتم:

- می شه بگین این وقت صبح این جا چی کار داری بابا جون؟

رفت سمت در و گفت:

- رفتم بیمارستان گفتن امروز خونه ای.

به در اشاره کردم و گفتم:

- خب بفرمایين داخل!

چشم غره ای به من رفت و گفت:

- نمی دونستم برای وارد شدن به خونه پسرم اجازه لازم دارم!

با کلافگی رفتم بالا و در رو براش باز کردم. یه نگاهم به بابا بود و یه نگاهم به اتاق. بابا رفت سمت مبلا، سریع رفتم در اتاقم رو بستم و برگشتم و گفتم:

- خب؟

بابا - صبحونه خوردی؟

- بله خوردم.

پوزخندی زد و گفت:

- نونات بیرون جا مونده بود.

تازه یادم افتاد نونا رو بیرون جا گذاشتم. گفتم:

- اَه راست می گین! این جا بشینین من برم نونا رو بیارم.

رفتم بیرون، نونا یخ کرده بود. در رو که باز کردم دیدم بابا داره می ره سمت در اتاقم. تا خودم رو بهش برسونم در رو باز کرد! خودم رو رسوندم بهش. نگاهش رو تخت ثابت موند. رو کرد به من و گفت:

- این پسره کیه؟

- یکی از دوستامه، حالش خوب نبود دیشب این جا خوابیده.

بابا رفت جلو و گفت:

- رو تخت تو؟

همون موقع آوا ناله کرد. هر کسی بود از صدای ظریفش می فهمید که دختره، چه برسه به بابا که با منظور اومده بود اون جا! بابا نگاهی به من کرد و گفت:

- که پسره!

رفت سمتش و روش رو برگردوند طرف خودش. آوا دوباره ناله کرد. خدا می دونست چی شده که انقدر درد داشت. بابا گوشیش رو در آورد و گفت:

- می دونستم این جا چه خبره، ولی فکر نمی کردم با همچین دخترایی بپلکی!

یه شماره گرفت. نگاهش کردم و گفتم:

- به کی زنگ می زنی؟

با خونسردی گفت:

- 110.

نفهمیدم چطور گوشی رو از دستش قاپیدم. سریع قطعش کردم و گفتم:

- این کارا یعنی چی بابا؟

با عصبانیت گفت:

- یکیشون رو که ببرن، حساب کار دست بقیشونم می ياد.

با وحشت نگاهش کردم و گفتم:

- دیوونه شدین؟

بابا - چیه؟ نکنه دلت واسش می سوزه؟ مگه بیشتر از یه شب باهاشون کار داری؟ نترس اگه ببرنشون زندگیشون خیلی راحت تر از الانه. حالام اون گوشی رو بده به من.

پاشد که بیاد سمتم. گوشیش رو گرفتم بالا و گفتم:

- اشتباه شده بابا، اونی که فکر می کنی نیست!

بابا با حرص گفت:

- پس چیه؟ یه دختر که از هوش رفته و تو خونه ی توئه! چی داری بگی، هان؟

نگاهی به آوا کردم وگفتم:

- نمی شه!

با عصبانیت گفت:

- نمی شه؟ یعنی چی که نمی شه؟

در حالی که به سمت در می رفت گفت:

- اگه این جا نشه، از بیرون خونه زنگ می زنم. یکی باید جلوی اینا رو بگیره.

دستش رو گرفتم و گفتم:

- من مادر بچم رو نمی فرستم پیش پلیس.

بابا با تعجب برگشت سمتم، خودمم داشتم از حرفی که زده بودم شاخ در می آوردم. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- به زور آوردمش این جا، می خواست بره بچه رو بندازه. الانم بیهوشه، چون وسط دعوا به سرش ضربه خورد.

دوباره سیلی جانانه ای از بابا خوردم. تو این یه ماه، برعکس تمام عمرم دو بار از بابا سیلی خوردم.

بابا - تو چی کار کردی؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- می خوام بچم رو نگه دارم بابا.

با فریاد گفت:

- خفه شو! چطور می تونی انقدر وقیح باشی؟ تو هیچ می دونی چی کار کردی؟ اون بچه؟اونم از یه دختر که اصلا معلوم نیست کیه؟اصلا میدونی چی داری میگی؟

خدایا منو ببخش، به خاطر حرفی که زدم آوا باید متهم بشه. گفتم:

- نمی تونم بذارم سقطش کنه، از سه ماه گذشته و من نمی خوام قاتل بچم باشم.

بابا اومد یه چیزی بگه که مانعش شدم و گفتم:

- حالا وقت این حرفا نیست، فکر کنم حالش خیلی بد باشه، باید برسونیمش بیمارستان.

بدون توجه به بابا رفتم و آوا رو از روی تخت بلند کردم، در حالی که سعی می کرد خونسردیش رو حفظ کنه گفت:

- ماشین من بیرونه، با اون می رسونیمش.

آوا رو بردیم بیمارستان. خوابوندمش روي تخت و گفتم:

- فکر کنم دنده اش شکسته.

پرستار نگاهی به من کرد و گفت:

- باشه شما نگران نباشین.

خواستم دنبالش برم که بابا دستم رو گرفت و گفت:

- چند وقته؟

سرم رو تکون دادم. پوفی کرد و گفت:

- چند وقته باهاشی؟

یه کم فکر کردم و گفتم:

- شش ماه!

بابا - خونوادش چی؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- خونواده نداره.

دستاش رو گذاشت رو شقیقه هاش و گفت:

- آبروم رو بردی پسر!

- اون جوری که شما فکر می کنین نیست، اون دختر خوبیه.

پوزخندی زد و گفت:

- چه دختر خوب و محجوبیه که ازت حامله شده، نه؟ باید بچش رو بندازه، خودم دیه بچه رو می دم.

- اون بچه ي منه و منم تصمیم می گیرم که باهاش چی کار کنم، بابا لطفا شما دخالت نکنین.

و با عجله رفتم سمت اتاق عکسبرداري. پرستار بیرون ایستاده بود. رفتم جلو و گفتم:

- حالشون خوبه؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- دارن از دنده هاش عکس می گیرن، انشاا... که مشکل حادی نیست.

صاف ایستادم و کارت نظام پزشکیم رو در آوردم و نشونش دادم و گفتم:

- من جراحم خانوم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- مطمئن باشین آقای دکتر، ما حواسمون بهش هست.

گفتم:

- لطف می کنین؛ ولی یه چیز دیگه ازتون می خوام!

سرش رو تکون داد. گفتم:

- وقتی ازش آزمایش گرفتین، می خوام جواب حاملگیش مثبت باشه!

گنگ نگاهم کرد. کیف پولم رو درآوردم و پنج تا تراول پنجاه تومنی گذاشتم کف دستش و گفتم:

- خواهش می کنم، مسئله از هم پاشیدن یه خونواده اس.

نگاهی به پولا کرد و گفت:

- خیالتون راحت باشه دکتر.

با رضایت لبخندی زدم و گفتم:

- ممنون.

بعد آروم رفتم کنار. آوا رو از اتاق بیرون آوردن و بردن تو بخش. درست حدس زده بودم و یکی از دنده هاش شکسته بود؛ ولی دکتر گفت که شکستگی خفیف بوده. آوا به خاطر تزریق مرفین بیهوش بود. نشسته بودم کنار تختش که بابا اومد تو اتاق. یه نگاه به آوا کرد و گفت:

- می خوای چی کار کنی؟

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

- گفتن مشکلی واسه بچه پیش نیومده.

آهی کشید و گفت:

- یعنی تصمیمت رو گرفتی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. گفت:

- جواب بقیه رو چی می دی؟

- کسی حق نداره به بچه ي من توهین کنه، اینو همه باید بدونن.

بابا باز یه نگاه به آوا کرد و گفت:

- چند سالشه؟

عجب گندی بالا آورده بودم، اگه آوا بیدار می شد بیچاره می شدم. چطور دهن اونو باید بسته نگه می داشتم؟!

- هجده.

دستش رو کشید تو اون نیمچه مویی که براش مونده بود و گفت:

- تو مگه وجدان نداری؟

- اتفاقی پیش اومد.

بابا - به من نگو اینا اتفاقیه! چطور می تونه اتفاقی باشه؟ یعنی وقتی باهاش بودی نمی دونستی چند سالشه؟ خیر سرت دکتری، نمی تونستی یه کاری کنی حامله نشه؟

سرم رو انداختم پایین و برای کاری که نکرده بودم خجالت می کشیدم! بابا آروم گفت:

- باید عقدش کنی.

- چه فرقی داره صیغش کنم یا نه؟ به هر حال اون...

قبل از این که حرفم تموم شه گفت:

- مثل این که نفهمیدی چی گفتم؟ منظورم عقد دايمه!

- چی می گی بابا؟ من گفتم بچم رو می خوام نه مادرش.

بابا - خفه شو! باید پای کاری که کردین، وایستین!

به آوا اشاره کرد و گفت:

- دوتاتون!

- آخه…

بابا - آخه نداره یا اون بچه سقط می شه و این دختره رو تحویل پلیس می دی، یا کاری که گفتم رو می کني. بعد از به دنیا اومدن بچه هر کاری دلتون خواست بکنین. می تونین راحت جدا بشین اما من نمی ذارم کسی پشت سر خونوادم، پسرم...

و با اکراه ادامه داد:

- و نوه ام حرفی بزنه!

خندم گرفت، هنوز هیچی نشده چه نوه، نوه ای می کنه! نگاهم کشیده شد سمت آوا، باز نیشم بسته شد! حالا باید باهاش چی کار می کردم؟!

"  آوا "

چشمام رو باز کردم. حس می کردم روی زمین نیستم. کاملا حس میکردم که روی تختم؛ ولی روی تخت کجا؟ تا اومدم سرم رو تکون بدم مهران اومد بالای سرم. یه ذره نگاهش کردم که گفت:

ـ بیدار شدی؟ درد نداری؟

یاد اتفاق صبح افتادم.

با عصبانیت گفتم:

ـ عوضی.

خواستم به سمتش حمله ور شم که درد شدیدی پیچید تو شکم. مهران آروم هلم داد رو تخت و گفت:

ـ عزیزم دندت شکسته، آروم باش، نباید تکون بخوری.

با تعجب نگاهش کردم. لبخند زد. اعصابم بیشتر خرد شد، با حرص گفتم:

ـ من عزیز تو نیستم، عزیز هیچ کس نیستم، این رو تو گوشت فرو کن.

حتی با حرف زدن هم دلم درد می گرفت. لبم و گزیدم و گفتم:

ـ آخ.

با خونسردی دستی رو گونم کشید و گفت:

ـ حالت خوب نیست، بهتره به خودت فشار نیاری.

دندونام رو، رو هم فشار دادم و گفتم:

ـ برو گمشو، اون دستای کثیفت رو به من نزن.

همون موقع صدای پرستار رو شنیدم.

ـ اُه، چه مامان غرغرویی!

مامان؟ با من بود؟ نگاهش کردم، داشت سمت من می اومد؛ یعنی طرفش من بودم؟ منظورش از مامان چی بود؟! سرمم رو از دستم در آورد و گفت:

ـ بهتره آروم باشی خانومی، این همه فشار واسه اون کوچولوی تو شکمت زیادیه. نمی خوای که زندگیش به خطر بیفته؟!

اولین چیزی که به ذهنم رسید به زبون آوردم.

ـ مهران؟!

نیشخندی به پرستار زد و گفت:

ـ جانم؟

با عصبانیت گفتم:

ـ با من چی کار کردی؟ من چند وقته بیهوشم؟

هیچی نگفت و باز به پرستار نگاه کرد. با تمام دردی که داشتم خودم رو کشیدم سمتش و یقش رو گرفتم و گفتم:

ـ چه بلایی سرم آوردی؟

پرستار گفت:

ـ آروم باش دختر جون، دندت شکسته.

من ـ به جهنم که شکسته.

مهران به پرستار اشاره کرد که بره بیرون. پرستار هم سرش رو تکون داد و از اتاق رفت بیرون. از رفتارش ترسیده بودم. نکنه چیزی که فکر می کردم درست بود؟ لبخند شیطنت آمیزی زد و گفت:

ـ اگه اخلاق بچمون به تو بره رو دستمون می مونه!

انگار دنیا رو، رو سرم خراب کردن. دستم شل شد در حالی که اشک تو چشمام جمع شده بود گفتم:

ـ یعنی چی؟

با صدایی که شبیه نعره بود گفتم:

ـ یعنی چی عوضی؟

دوباره درد تو شکمم پیچید. مهران دستش رو گرفت جلو دهنم و گفت:

ـ آروم باش، این جا بیمارستانه.

همون طور که اشکام رو دستش می ریخت تقلا می کردم که دستش رو پس بزنم. همون طور که دستش رو، رو صورتم نگه داشته بود زل زد تو چشمام و گفت:

ـ خانوم باهوش، تو چهار ساعت هیچ تست حاملگی یی مثبت نمی شه. تازه دلم نمیخواد مامان بچم سیبیلو باشه، پس آروم باش.

فقط تحقیر کردن یادش داده بودن. هنوزم قانع نشده بودم. از آدمی مثل اون هر کاری بر می اومد؛ ولی آروم شدم تا شاید یه امیدی بهم بده! گفت:

ـ تو بیهوش شدی، بابام اومد خونه. وقتی تو رو توخونه دید. می خواست زنگ بزنه به پلیس که بیان ببرنت. تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که بهش بگم حامله ای.

آروم دستش رو برداشت و گفت:

ـ به پرستارم پول دادم تا جواب آزمایش خونت رو مثبت برام بیاره.

نیشخندی زد و گفت:

ـ چه خوبم نقش بازی می کنه.

با تمام توانم یه سیلی زدم تو گوشش و با عصبانیت گفتم:

ـ به چه حقی چنین حرفی به بابات زدی؟

دستش رو گذاشت رو لپش و در حالی که سعی می کرد خشمش رو کنترل کنه گفت:

ـ می خواست تو رو بده دست پلیس، می فهمی؟

ـ تو یه آدم... نه، نه، اصلاح می کنم، تو آدمم نیستی. تو یه موجود پست فطرت عوضی هستی. چطور می تونی با آبروی آدما بازی کنی؟

در حالی که سعی می کردم جلوی اشکام رو بگیرم گفتم:

ـ چطور منو با اون دخترا یکی کردی؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ احمق بخاطر خودت بود. نمی خواستم بیخودی کارت به پاسگاه بکشه. بیخود شلوغش نکن، من فقط به بابام این حرف رو زدم.

چقدر این آدم نفهم بود. چشمام رو بستم و با صدایی که از بغض می لرزید گفتم:

ـ تمام زحمت پنج سالم رو تو چند دقیقه به باد دادی. با خودت چی فکر کردی؟ بابات یا هر کس دیگه، چطور می تونم این خفت و خواری رو تحمل کنم؟ چرا به خودت اجازه می دی غرور آدما رو زیر پات له کنی؟ فکر کردی چون بی کس و کارم، چون بیچارم، غرور ندارم؟ فکر کردی آدم نیستم؟ هر بلایی خواستی می تونی سرم بیاری؟

چشمام رو باز کردم و ادامه دادم:

ـ حالم از آدمایی مثل تو به هم می خوره! کسایی که تا یه آدم بی دفاع و مظلوم رو می بینن فکر می کنن چون کسی بالای سرشون نیست حق دارن هر جوری که می خوان باهاشون رفتار کنن.

تند تند اشکام رو پاک کردم و گفتم:

ـ ترجیح می دادم اون شب بمیرم تا این که حالا تو ذهن یه مرد غریبه با یه سری آدم بی قید و بند یکی بشم.

نگاهش کردم. شرمنده بود؛ ولی این شرمندگی به چه درد من می خورد؟ آهی کشید و گفت:

ـ ببین من نمی خواستم...

ـ خواسته یا ناخواسته کار خودت رو کردی. اون قدر ضعیفی که نتونستی راستش رو بگی. نتونستی بگی می خواستی چه غلطی بکنی، نه؟

همون موقع صدای ناآشنایی به گوشم خورد.

ـ چی دارین می گین؟!

هر دومون با هم برگشتیم سمت صدا. مرد مسنی تو چهارچوب در ایستاده بود. درست شبیه مهران بود، فقط مو نداشت و پیر شده بود. احتمال دادم باباش باشه! سرم رو انداختم پایین. اومد جلو و گفت:

ـ این دختر چی می گه؟

مهران هیچی نگفت. با عصبانیت گفت:

ـ گفتم چی داره می گه؟!

مهران منو نگاه کرد. باید از خودم دفاع می کردم. سرم رو گرفتم بالا و گفتم:

ـ درست شنیدین آقا! حرفای آقا زادتون دروغ بوده. من نه حاملم، نه با این آقا پسر رابطه ای دارم.

بهم اخم کرد. با جدیت تمام گفتم:

ـ اینی که می بینید به این روز افتادم واسه اینه که داشتم از خودم دفاع می کردم. نمی دونم چی به شما گفته؛ اما واقعا باید خجالت بکشید که همچین پسری بزرگ کردین و تحویل جامعه دادین. اگه آدمای بی فکری مثل شما نبودن حالا جامعه ی ما این قدر خراب نمی شد.

اون که انتظار نداشت چنین حرفی بزنم گفت:

ـ دختره ی پررو دهنت رو ببند.

ـ دهنم رو ببنندم که چی؟ آدمایی مثل شما حقم رو بخورن؟

مهران گفت:

ـ آروم باش.

ـ نمی خوام آروم باشم. بذار ببینم حرف حساب این آقایی که خودش رو پدر می دونه چیه؟!

رو کردم بهش و به چشمای غضبناکش خیره شدم و گفتم:

ـ چیه؟ حرف حق تلخه نه؟ فکر کردین یه دکتر بزرگ کردین کار خیلی مهمی انجام دادین؟ نفهمیدین که باید اول یه انسان بزرگ کنین!؟

ـ ببین دختره ی بی حیا، بهتره خفه شی؛ وگرنه می دمت دست پلیس.

ـ هه، پلیس. باشه بدینم دست پلیس. من نه نگرانی دارم، نه ترسی. اونی که باید بترسه شمایین، شما باید از خدا بترسین. فردا جواب گناهای پسرتون رو شما باید پس بدین.

شکمم که از درد داشت دیوونم می کرد رو محکم فشار دادم و گفتم:

ـ از آدمایی مثل شما متنفرم.

رو کرد به مهران و گفت:

ـ ببین منو به چه روزی انداختی؟ یه دخترکه اصلا معلوم نیست کیه و چی کارس داره بهم می گه باید چطور بچم رو بزرگ کنم.

ـ آقای محترم حرف دهنت رو بفهم. من دارم با آبرو و شرف زندگی می کنم.

پوزخندی زد و گفت:

ـ اگه ریگی به کفشت نبود مثل پسرا خودت رو درست نمی کردی.

ـ یکی مثل امثال پسر تو باعث می شن من مجبور باشم مثل پسرا بگردم آقا.

دیگه داشت جوش می آورد. مهران که تا اون موقع ساکت بود از جاش بلند شد و باباش رو که داشت بهم فحش می داد از اتاق برد بیرون. احساس تنهایی می کردم. بی کسی بدترین درد دنیاست. دوباره اشکام سرازیر شد.

هنوز چند دقیقه نگذشته بود که مهران با عصبانیت اومد داخل و گفت:

ـ حتما باید آبروی منو می بردی؟

با حرص گفتم:

ـ دلیلی نمی دیدم که بخوام ازت دفاع کنم.

ـ واقعا بی چشم و رویی.

ـ من بی چشم و رو هستم؟ منو به زور کشوندی تو خونت، یه فصل سیر کتکم زدی، آبروم رو جلو پدرت بردی، بعدم بهم می گی بی چشم و رو؟ واقعا نوبره والا.

پوفی کرد و گفت:

ـ منو باش خواستم کاری کنم واسه تو مشکلی پیش نیاد. حالا اگه بابا بره پیش پلیس چی؟

ـ ترجیح می دم پلیس ببرتم، تا این که آدمایی مثل شما رو تحمل کنم.

خواستم از جام بلند شم که اومد سمتم و گفت:

ـ چی کار می کنی؟

همون طور که دستم رو شکمم بود گفتم:

ـ من پول این جا رو ندارم، نمی تونم بمونم، باید برم.

به زور منو برگردوند تو تخت و گفت:

ـ با خودت لج نکن!

چشمام رو از درد رو هم گذاشتم و گفتم:

ـ نمی خوام باز به بهونه ی پول کتک بخورم.

دیگه تحمل نداشتم، با تمام توانم از درد فریاد زدم.

مهران گفت:

ـ از جات تکون نخور تا برم پرستار رو صدا کنم.

اگه می خواستمم نمی تونستم تکون بخورم.

پرستار اومد و بهم آرامبخش زد. بعد از چند دقیقه پلکام سنگین شد.

" مهــران "

نشستم روی صندلی و به آوا که خوابیده بود نگاه کردم. می دونستم کارم اشتباه بوده؛ ولی نمی تونستم زیر بار برم. زنگ زدم به بابا.

من ـ سلام.

ـ چی می خوای؟

ـ می خواستم بگم بی هوا زنگ نزنی به پلیس.

ـ نترس، به اون عروسک کوچولوت کاری ندارم.

ـ بابا بس کن.

ـ واقعا باید خجالت بکشی، پسر چطور روت می شه با من حرف بزنی؟

ـ بابا بس کن تو رو خدا.

ـ حسابت رو می رسم! به وقتش حساب اون دختره ی بی چشم و رو، رو هم می رسم!

این رو گفت و قطع کرد. از جام بلند شدم و از اتاق رفتم بیرون. به پرستار گفتم مراقب آوا باشه که نخواد از بیمارستان بره. خودمم رفتم سمت خونه. خیلی اعصابم به هم ریخته بود. به ثمین زنگ زدم تا بیاد پیشم.

چشمام رو باز کردم. نمی دونستم ساعت چنده؟ ثمین کنارم بود. از جام بلند شدم. حولم رو برداشتم و رفتم سمت حموم. این چند روزی که آوا بیمارستان بود اصلا بهش سر نزدم. هم از دستش ناراحت بودم، هم ازش خجالت می کشیدم. از طرفی هم حس می کردم زیادی بهش رو دادم. فقط پول بیمارستان رو داده بودم. حتی نفهمیدم کی باید مرخص بشه. یه هفته ای گذشته بود و دیگه بابا کاری به کارم نداشت. مش رحیمم یه هفته دیگه ازم وقت خواسته بود تا برگرده. بی خیال آوا شده بودم. اون شب داشتم شام می خوردم که آیفون زنگ خورد. هیچ وقت این وقت شب کسی نمی اومد دم خونمون. رفتم سمت آیفون دیدم یه مامور پلیس پشت دره. نمی دونستم چه خبره؟ گوشی رو برداشتم و گفتم:

ـ بله؟

ـ آقای مجد؟

ـ بله، خودم هستم.

ـ یه لحظه تشریف می یارین دم در؟

ـ اتفاقی افتاده؟

ـ بیاین دم در توضیح می دم!

در رو باز کردم. رفتم جلو آیینه. موهام رو صاف کردم و رفتم پایین. یه سرباز و یه سرگرد دم در بودن. صدام رو صاف کردم و گفتم:

ـ بفرمایید.

سرگرده گفت:

ـ سلام آقا، خسته نباشید.

ـ سلامت باشید.

ـ باید با ما بیاین اداره آگاهی.

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ چرا؟

ـ خانوم آوا کریمی تو بازداشتگاهه، باید به قید ضمانت آزاد شه. آدرس شما رو دادن، شماره تماس ازتون نداشتن.

ـ آوا؟

ـ نمی شناسین؟

ـ چرا، چرا، فقط واسه چی بردنش؟

براتون توضیح می دم، فقط مدارکتون رو بیارین لطفا.

سرم رو تکون دادم و رفتم داخل خونه. مونده بودم چی شده که آوا رو گرفتن. شناسنامه و سند ویلا رو برداشتم و از خونه زدم بیرون.

با ماشین خودم رفتم کلانتری. وارد اتاق شدم. آوا یه گوشه ایستاده بود یه چادر سیاه انداخته بود رو سرش و سرش رو انداخته بود پایین. سرگرد نگاهی بهش کرد و گفت:

ـ بیا این جا.

همون طور که سرش پایین بود امد جلو. قیافش واقعا خنده دار شده بود. زیر چشمی نگاهش کردم. برای اولین بار خجالت کشیدنش رو دیدم. سرگرد اشاره کرد بهش و گفت:

ـ شما چه نسبتی باهاش دارین؟

من ـ از آشناهای پدرشم.

سرش رو تکون داد. آوا سرش رو آورد بالا و خندید. لابد خودشم همین رو گفته بوده.

ـ خبر دارین خانوادش کجان؟

ـ شهرستانن.

سرش رو تکون داد و رو به آوا کرد و گفت:

ـ این دفعه رو می بخشم؛ ولی به قید تعهد و ضمانت و البته دیگه طرفای اون مخفیگاهت هم نمی ری. لباس پسرونه هم نمی پوشی؛ چون مدرکی علیه تو نداشتیم می تونی بری؛ وگرنه الان باید می رفتی آب خنک می خوردی.

آوا سرش رو تکون داد؛ ولی هیچی نگفت. سرگرد گفت:

ـ شما یه لحظه این جا باشید من الان برمی گردم. سرم رو تکون دادم و اون رفت بیرون. یه نگاه به سرگرمی جدیدم انداختم. گرو گذاشتن سند بهترین موقعیت بود تا بتونم گستاخیاش رو جبران کنم. آروم بهش گفتم:

ـ از این جا آوردمت بیرون هر چی من گفتم همونه.

یه نگاه بهم کرد. گفتم:

ـ می خوای برم!؟

دندوناش رو به هم فشرد و گفت:

ـ اگه کسی رو داشتم بهت رو نمی زدم.

ـ کاری که می کنم شرط داره، یا قبول می کنی، یا من می رم.

آب دهنش رو قورت داد و گفت:

ـ قرار نیست اذیتم کنی.

خندیدم.

بعد از این که کارایی که لازم بود رو انجام دادیم، از کلانتری بیرون اومدیم. این جور که معلوم بود یکی جای آوا رو گفته بود و خواسته بود بگیرنش. آوا همون طور که دنبال من می اومد گفت:

ـ کار بابات بود.

برگشتم سمتش و گفتم:

ـ دیگه چی؟

با حرص گفت:

ـ بخاطرش منو با خفت و خواری بردن پزشکی قانونی.

ـ تو از کجا می دونی کار بابای من بوده؟

نگاهم کرد و گفت:

ـ پس کار خودت بوده!

ـ ببین اون روی منو بالا نیار.

ـ صبح که مرخص شدم بابات اومده بود دنبالم. فکر کرد نمی بینمش؛ ولی من حواسم بهش بود. یا تو بودی یا بابات؛ چون فقط شما جای خونم رو می دونین.

ـ بابای من هیچ وقت همچین کاری نمی کنه.

دست به سینه ایستاد جلوم و گفت:

ـ زنگ بزن ازش بپرس.

احتمال می دادم که کار بابا باشه؛ ولی نمی خواستم جلوی آوا چیزی بگم. گفتم:

ـ باشه، حالا سوار شو.

ـ چی؟

ـ سوار ماشین شو.

ـ واسه چی سوار شم؟

ـ باهوش! که ببرمت خونه.

اخم کرد و گفت:

ـ من با تو هیچ جا نمی یام.

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

ـ انگار یادت رفت با چه شرطی آوردمت بیرون؟

ـ مگه مغز خر خوردم دنبالت بیام؟

ـ می یای یا برت گردونم؟

اخمی کرد و گفت:

ـ اگه بخوای اذیتم کنی این دفعه واقعا دماغت رو می شکنم!

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

ـ سوار شو.

بدون هیچ حرفی اومد نشست تو ماشین. منم خوشحال از این که دهنش رو بستم راه افتادم سمت خونه؛ ولی این تازه اول کار بود.

رسیدیم خونه. ماشین رو تو حیاط پارک کردم. آوا چادرش که تو دستش مچاله کرده بود رو انداخت گوشه حیاط و واسش زبون در آورد. با خنده سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ دیوونه ایا.

دستی تو موهاش کشید و گفت:

ـ من گشنمه.

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ یعنی آدم به پررویی تو ندیدم.

آهی کشید و گفت:

ـ خب گشنم نیست.

ـ بیا برو تو بابا، لوس!

نگاهی به من کرد و گفت:

ـ بیام تو؟

ـ بار اولت نیست که می یای این جا! نکنه می خوای شب بخوابی تو حیاط؟

ـ مگه قراره من این جا بمونم؟

ـ مگه ندیدی چی گفت؟ گفت اون جا نرو.

ـ این رو گفت که من بترسم.

ـ به هر حال امشب این جا می مونی.

صاف ایستاد و نگاهم کرد.

ـ بیا برو، من کاریت ندارم.

ـ از کجا معلوم؟

ـ منو نگاه کن. من یه آدمم، فهم و درک دارم. نه حیوونم، نه وحشی. به کسی هم حمله نمی کنم!

ابروهاش رو برد بالا و گفت:

ـ کاری که هفته پیش کردی اسمش چی بود؟!

حس بدی داشتم که نمی تونم جوابش رو بدم. این جاست که قدرت مردونه به کار آدم می یاد. رفتم سمتش و گوشش رو گرفتم و در حالی که می کشیدمش گفتم:

ـ کاریت ندارم سیبیلو! بیا بریم.

ـ آخ چی کار میکنی؟، گوشم رو کندی.

دستم رو گرفته بود و چنگ می زد تا ولش کنم؛ ولی چون ناخن نداشت چیزی حس نمی کردم. کشیدم و بردمش تو خونه.

گوشش رو ول کردم. دستش رو گذاشت رو گوشش و گفت:

ـ وحشی.

رفت جلوی آیینه ای که دم ورودی بود و گفت:

ـ ببین چه بلایی سر گوش نازنینم آورد؟!

زدم رو شونش و همون طور که می رفتم سمت آشپزخونه گفتم:

ـ گوشت رو هر چقدر بکشن از این که بزرگ تر نمی شه.

هیچی نگفت. رفتم سر یخچال و گفتم:

ـ سوسیس می خوری؟

اومد تو هال و سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

یه ذره نگاهش کردم. نمی دونم چرا دیدم نسبت بهش با دخترای دیگه فرق داشت. نمی شد به عنوان یه دختر بهش نگاه کرد. شاید بخاطر ظاهر پسرونش بود؛ ولی به هر حال با این که باهاش احساس راحتی می کردم؛ ولی هیچ کششی نسبت بهش احساس نمی کردم. نشست روی مبل و گفت:

ـ سختت نیست تو خونه به این بزرگی زندگی می کنی؟

ماهیتابه رو گذاشتم رو گاز و گفتم:

ـ چطور؟

ـ نمی ترسی؟ حوصلت سر نمی ره؟ اصلا وقت می کنی این همه جا رو تمیز کنی؟

ـ مش رحیم تمیز می کنه. کار من نیست!

ـ پس تو چی کار می کنی؟ فقط می خوری و می خوابی؟

ـ این زبونت آخر کار دستت می ده ها.

از جاش پا شد اومد آویزون اپن شد و گفت:

ـ پسرا باید پررو باشن!

سوسیسایی که خرد کرده بودم رو ریختم تو ماهیتابه و گفتم:

ـ تو دختری.

ـ فقط تو می دونی که من دخترم.

راست می گفت. شونه هام رو انداختم بالا. کاپشنش رو در آورد و گفت:

ـ می خوای جای کاری که واسم کردی هر روز بیام خونت رو واست تمیز کنم؟

برگشتم سمتش و گفتم:

ـ نچ!

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ پس چی؟

لبخند شیطنت آمیزی زدم و گفتم:

ـ برات یه فکر دیگه دارم.

ـ مثلا؟

دستم رو گذاشتم زیر چونم و گفتم:

ـ حالا بذار بعد از شام و سر فرصت بهت می گم!

مشکوک نگاهم کرد.

من ـ چرا تو همش فکر بد میکنی؟.

ـ وقتی با آدمایی که چنین فکرایی تو سرشونه یر و کار دارم ناخودآگاه پشت پرانتز ذهنم یه منفی می یاد.

ـ نترس، راحت باش. گفتم که با سیبیلوها کاری ندارم.

لباش رو جمع کرد زیر بینیش و گفت:

ـ تو چرا گیر دای به سیبیلای من؟ بابا اینا که زیاد نیست. یه جوری می گی که انگار سیبیل چخماقی درست کردم واسه خودم.

کارم تموم شد و سوسیسا رو ریختم تو بشقاب و گذاشتم رو میز و گفتم:

ـ هر چی می خوای از تو یخچال بردار، من یه دقیقه کار دارم.

اومد تو آشپزخونه و گفت:

ـ چی کار داری؟

گوشیم رو از تو جیبم در آوردم و گفتم:

ـ فضول رو بردن جهنم، گفت هیزمش تره.

نفسش رو فوت کرد و رفت سمت یخچال و گفت:

ـ خونه خودمه دیگه!؟ راحت باشم؟

خندیدم و گفتم:

ـ آره، هر چی خواستی بردار بچه پررو.

شماره ی بابا رو گرفتم و رفتم تو اتاق. چند بار بوق خورد تا بالاخره جواب داد. باید یه جوری بهش یه دستی می زدم تا خودش لو بده اون بوده که پلیس رو خبر کرده یا نه؟! گوشی رو که جواب داد گفتم:

ـ مگه نگفتم بی خیال پلیس شو؟

صداش رو صاف کرد و گفت:

ـ علیک سلام پسرم. چه عجب از این طرفا؟ کم پیدایی؟

ـ چرا زنگ زدی آوا رو ببرن؟

ـ پس اومده گزارش داده. اون روز که می گفت من کاری به پسر شما ندارم؟

ـ می فهمی چی کار کردی؟ یه دختر تنها و بی دفاع رو چرا تو دردسر میندازی؟

ـ حالا چی شده سنگ اون رو به سینه می زنی؟

ـ بابا بذار یه چیزی بهت بگم. تو زندگی من دخالت نکن. به کارای منم کاری نداشته باش؛ وگرنه دیگه پسری به اسم مهران نداری.

این رو گفتم و گوشی رو قطع کردم. دختر بیچاره بخاطر بابای من همون یه نیمچه سر پناهشم از دست داده بود. لباسام رو عوض کردم و از اتاق اومدم بیرون. دیدم چهار زانو نشسته رو اپن و داره غذاش رو می خوره. خندیدم. دلم براش می سوخت. از این همه تنهایی و بی کسی اون. خیلی سر سخت تر از اونی بود که باید باشه.

دستام رو کردم تو جیب شلوار گرمکنم و گفتم:

ـ چرا اون جا نشستی؟

همون طور که ساندویچش رو دولپی می خورد گفت:

ـ راحتم.

رفتم پشت میز تو آشپزخونه نشستم و گفتم:

ـ کار بابام بود.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ من که گفتم.

ـ نمی تونی دیگه برگردی خونت، اذیتت می کنه.

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ چی کار کنم؟ برم تو پارک بخوابم؟

ـ طبقه ی بالا یه سوییته، تا یه جایی پیدا می کنی بیا این بالا.

نگاهم کرد و گفت:

ـ سلام گرگ بی طمع نیست.

ـ تنها دلیلش اینه که تقصیر بابام بوده. بعدم نگران نباش، اجارش رو ازت می گیرم!

تکیه داد به دیوار و گفت:

ـ چقدرم که من دارم پول اجاره یه خونه رو بدم.

ـ از حقوقت کم می کنم.

خندید و گفت:

ـ کدوم حقوق؟

نیشخندی زدم و گفتم:

ـ به هر حال از فردا باید واسه من کار کنی.

این رو که گفتم غذا پرید تو گلوش. لیوان نوشابش رو یه نفس سر کشید. نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ چه کاری؟

ایستادم و گفتم:

ـ تو قراره منشی مطبم بشی. البته یه چیزایی هست که قبلش باید یاد بگیری.

از رو اپن پرید پایین و گفت:

ـ برو بابا دلت خوشه.

ـ یادت نره تو پول دو بار بیمارستانت رو به من، به اضافه پول دیه دستم و دماغ نازنینم و همچنین ششصد میلیون تومن هم پول اون ویلایی که سندش رو واست دادم باید پس بدی. حالا گیریم دیه دنده هاتم که ازش کم کنیم بازم خیلی می شه. حالا اگه بخوای یه جور دیگم می تونم باهات حساب کنم. بعد به اتاقم اشاره کردم. ایستاد با لب و لوچه آویزون نگاهم کرد و گفت:

ـ از کی باید کارم رو شروع کنم؟

نگاهی به سر تا پاش کردم و گفتم:

ـ اول باید یه فکری به حال سر و وضعت کنیم.

دست به سینه ایستاد و گفت:

ـ مگه قیافم چشه؟ خیلیم خوبه.

ـ من منشی مرد استخدام نمی کنم.

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ یعنی می خوای...

قبل از این که حرفش رو کامل بزنه گفتم:

ـ آره، باید لباس دخترونه بپوشی. سبیلا و زیر ابروهاتم برداری.

دستش رو گذاشت روی دماغ و دهنش و گفت:

ـ اگه سبیلام رو بردارم دیگه نمی تونم بهت اعتماد کنم.

با این حرفش زدم زیر خنده. اخمی کرد و گفت:

ـ خودت گفتی تا وقتی سبیل داری کاریت ندارم.

ـ ببین من بهت تعهدنامه می دم تا وقتی منشی من باشی و این جا زندگی می کنی باهات کاری ندارم، خوبه؟

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ نچ؛ مثلا اگه این کار رو کردی چی؟

یه نگاه به اطراف کردم و گفتم:

ـ این خونه مال تو.

یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ یعنی الان این خونه مهمترین چیزیه که داری؟

دستم رو کردم تو جیبم و گفتم:

ـ یه خونه یک و نیم میلیاردی واست کمه؟

انگشت اشارش رو گرفت سمت من و گفت:

ـ یادت باشه من خریدنی نیستم.

ـ باشه بابا، مگه من چی گفتم؟

یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ نه.

اخمی کردم و گفتم:

ـ همین که گفتم.

خواست یه چیزی بگه که گفتم:

ـ یادت باشه خیلی بهم بدهکاری!

رفت نشست رو مبل و گفت:

ـ حالا هی اینو بگو.

رفتم کنارش نشستم و گفتم:

ـ خیلی دلم می خواد بدونم چه شکلی می شی.

اخمی کرد و گفت:

ـ مطمئنا خیلی خوشگل می شم!

ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ اون که بله.

رو کرد به منو با هیجان گفت:

ـ من هیچ وقت لباس دخترونه نپوشیدم.

خندیدم و گفتم:

ـ مثل این که خوشت می یاد؟!

خودش رو جمع و جور کرد و گفت:

ـ نه که خوشم بیاد! خب همه تغییر رو دوست دارن، مگه نه؟ همین تو، فکر کردی نمی دونم چرا گیر دادی به من؟

ـ چرا گیر دادم؟

قیافه حق به جانبی گرفت و گفت:

ـ چون من فرق دارم، از اون جایی که متفاوتم یه جورایی جذابم. البته نه اون جذابی که تو فکر می کنیا، منظورم اینه که ذهنت رو مشغول می کنم. می خوای سر در بیاری که یه دختری مثل من چطور زندگی می کنه و چی کارا می کنه؟! چی بلده!؟ چطوریه که نمی تونه مثل دخترای دیگه باشه؟!

با تعجب نگاهش کردم. حرفی نداشتم، حدسش درست بود. با رضایت لبخندی زد و گفت:

ـ دیدی درست گفتم!

ـ خب چطوری فهمیدی؟

خندید و گفت:

ـ فکر می کنی من وقتی بی کارم و تنهام چی کار می کنم؟ می شینم واسه زندگیم غصه می خورم؟

شونه هام رو انداختم بالا.

یه کارت از تو جیبش در آورد و گفت:

ـ نه آقا، کتاب می خونم.

کارت عضویت کتابخونش رو گرفت جلوم و گفت:

ـ کلی کتاب خوندم. وقتی آدم کتابای زیادی می خونه، با شخصیت های مختلف آشنا می شه. اخلاق و رفتارای دیگران رو راحت تر درک می کنه. از اون گذشته وقتی با مردم زیاد در ارتباط باشی، با همه قشری سر و کار داشته باشی، معنی نگاها رو می فهمی. فکر کردی اگه متوجه میشدم میخوای کلک بزنی الان این جا بودم؟ من تو چشمات یه برقی می بینم که وقتی به من نگاه می کنی از کنجکاوی می درخشه! تمام حرکاتم رو یه جور خاصی زیر نظر می گیری. طوری بهم نگاه می کنی که انگار داری به یه دختر بچه بازیگوش نگاه می کنی، نه یه دختر هجده ساله.

خندیدم و گفتم:

ـ داری ترسناک می شیا.

با خنده گفت:

ـ چرا؟ نترس؛ من توانایی خوندن ذهن رو ندارم.

ـ شناسنامت پیشته؟

ـ شناسنامم؟

ـ شک دارم هجده سالت باشه.

خندید و گفت:

ـ شاید تو شناسنامه هجده سالم باشه؛ اما روزگار با من طوری رفتار کرده که مجبور بودم به اندازه سن تو رفتار کنم و فکر کنم!

لبخند تلخی زد و گفت:

ـ تو دنیای من جایی واسه بچگی کردن و جوونی کردن نیست.

بهم نگاه کرد. تو چشمای سیاهش یه دنیا غم بود. بغضم رو قورت دادم. آهی کشید و گفت:

ـ حتی اگه قیافم رو عوض کنی، نمی تونی منو تبدیل به چیزی کنی که یه عمر ازش محروم بودم.

خودش برای این که جو رو عوض کنه خندید و گفت:

ـ خب حالا قراردادت رو کی می نویسی؟

خندیدم و گفتم:

ـ همین الان.

چهار زانو نشست رو مبل و گفت:

ـ برو قلم و کاغذ بیار.

خندیدم و گفتم:

ـ باشه.

از جام بلند شدم و رفتم از تو اتاق یه برگه A4 با خودکار آوردم و گذاشتم رو میز و گفتم:

ـ خب چی بنویسم؟

یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ بنویس اینجانب مهری مجد...

با چشم غره نگاهش کردم. نیشش تا بناگوش باز شد. گفتم:

ـ کی؟

در حالی که سعی می کرد خندش رو کنترل کنه گفت:

ـ آقای مهران خان مجد.

ـ آها، حالا شد.

زیر لب گفت:

همون مهری خودمون!

شنیدم؛ ولی چیزی نگفتم. ادامه داد.

ـ تعهد می دهم که به هیچ وجه به سرکار خانوم آوا کریمی نگاه کج نکرده وحتی به او فکر هم نکنم.

زدم زیر خنده و گفتم:

ـ آخه اینا رو بنویسم؟ می خوام بدم دست وکیلم.

اخم کرد و گفت:

ـ فردا می گی این تو قرارداد نبود؛ اون تو قرارداد نبود.

صداش رو صاف کرد و ادامه داد:

ـ تا عمر دارم به این بانوی گرانقدر به چشم ابزار نگاه نکنم.

همون طور که می نوشتم گفتم:

ـ چه خودشیفته.

اخمی کرد و گفت:

ـ خانوما همشون محترمن.

ـ باشه، بگو.

ـ تا وقتی نزد من مهمان است مانند یک گوهر گرانبها از او نگه داری کرده و پیش خدا امانت دار خوبی باشم، در غیر این صورت ملک مسکونی خود را با سند منگوله دار به اسمش خواهم زد، همچنین...

ـ نه دیگه، همچنین نداره.

ـ چرا داره، همین که من می گم. همچنین در صورت شکایت خود را به هیچ طریقی تبرئه نکنم و گناه کبیره خود را گردن بگیرم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ چشم! دیگه؟

دستاش رو زد به هم و گفت:

ـ نوشتی؟

برگه رو گرفتم جلوش. لباش رو جمع کرد و گفت:

ـ دست خطت خیلی دکتریه!

ـ یعنی بد خطه؟

با دقت به برگه نگاه کرد و گفت:

ـ وای به حالت اگه یه چیز دیگه نوشته باشی.

ـ نه، چیز دیگه ای نبود.

خودکار رو از دستم گرفت. انگشتش رو با خودکار رنگی کرد و گفت:

ـ امضا بلد نیستم، انگشت می زنم.

یه انگشت زد پایین برگه. یه نگاه کردم و منم انگشت زدم. نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ مرده و قولش!

بعد دستش رو دراز کرد جلوم. باهاش دست دادم و گفتم:

ـ قولم قوله!

از جاش بلند شد و کش و قوسی به خودش داد. یه دفعه جمع شد و گفت:

ـ ببین چی کار کردی؟ با این دنده دیگه تکونم نمی شه خورد.

ـ تقصیر خودت بود.

ـ خیلی روت زیاده، خودم درستت می کنم.

چشمکی زد و گفت:

ـ خودم روت رو کم می کنم.

خندیدم و گفتم:

ـ پیاده شو با هم بریم!

صداش رو کلفت کرد و گفت:

ـ بخند عزیزم، بخند.

ـ گمشو، آدم فکر می کنه واقعا پسری.

خندید و گفت:

ـ من کجا باید بخوابم؟

ـ این جا دو تا اتاق بیشتر نداره، یکیش پر از وسیله س، یکیشم اتاق منه.

سرش رو تکون داد. دوباره به همون حالت جدی که همیشه داشت برگشت و گفت:

ـ خب یه پتو و بالشت بده من می رم تو همون اتاقه می خوابم.

ـ نه، تو برو تو اتاق من بخواب، من این جا می خوابم.

خندید و گفت:

ـ تو جایی غیر از روی تختت خوابت نمی بره، دوما یادت باشه محبت زیادی باعث می شه دیگران سوارت بشن، حالا به من یا هر کس دیگه ای.

لبخند زدم و گفتم:

ـ باشه، تو اتاق رخت خواب هست، خودت هر چی خواستی بردار.

یه نگاه به ساعت پلاستیکی پسرونه ای که رو دستش بود کرد و گفت:

ـ خب دیگه، من می رم بخوابم. مسواکمم که نیاوردم! فقط بیاد بگو اتاق من کو؟

بردمش تو راهرو. در اتاقی که تبدیل به انباری کرده بودمش رو باز کردم و گفتم:

ـ می تونی تو این شلوغی بخوابی؟

ـ نمی خوام این جا زندگی کنم که، می خوام بخوابم.

یه نگاه به اطراف کرد و گفت:

ـ نگاه کن ببین چقدر پول حروم می کنه.

نشست روی کاناپه قدیمی من و گفت:

ـ این که سالمه؟ چرا انداختی این تو؟

ـ خب دیگه کهنه شده.

یه دست کشید روش و گفت:

ـ لابد دیگه.

لبخندی تو صورتم پاشید و گفت:

ـ کلید اتاق رو بده و دیگه شب به خیر!

کلید رو انداختم طرفش، رو هوا قاپیدش. منم از اتاق اومدم بیرون. رفتم تو اتاق رو تختم دراز کشیدم و شماره امیر رو گرفتم.

من ـ الو؟

ـ الو؟

ـ سلام خوبی؟ امیر می خوام یکی دیگه رو برام بیاری!.

ـ چی شد؟ ثمین باب میلت نبود؟

ـ یکی رو می خوام که آرایشگری بلد باشه.

ـ چی؟

ـ نشنیدی مگه؟ می گم آرایشگری...

ـ شنیدم، می خوای چی کار؟ مثل این که خوشت اومده، می خوای موهاتم دخترا واست کوتاه کنن؟ ایول بابا، چرا به فکر خودم نرسید؟!

از طرز تفکرش خندم گرفت. گفتم:

ـ آزمایشم نمی خواد بده؛ فقط تر و تمیز باشه. می خوام فردا صبح بفرستیش.

ـ خبریه؟

ـ به تو چه؟ کارت رو بکن!

ـ یه جوری می گی که انگار در عوض کارام بهم حقوق می دی.

ـ فکر کردی نمی دونم بیست درصد پولی که می دم رو می گیری؟ تو گربه ای نیستی که محض رضای خدا موش بگیره.

ـ خب بابا، فهمیدیم می دونی. جورش می کنم امشب. چشم و ابرو مشکی دیگه؟

ـ قیافش مهم نیست؛ فقط آرایشگری رو خوب بلد باشه.

ـ باشه، ساعت نه صبح دم در خونتونم!

ـ شب خوش.

گوشی رو قطع کردم و شماره ثمین رو گرفتم. خیلی بوق خورد؛ ولی بالاخره جواب داد.

من ـ سلام عزیزم.

ـ سلام مهران جان، خوبی؟

ـ قربونت برم، تو چطوری؟

ـ منم خوبم، اگه منتظری من تا نیم ساعت دیگه خودم رو می رسونم.

غلتی تو جام زدم و گفتم:

ـ نه گلم، امشب می خوام تلفنی باهات حرف بزنم.

"آوا"

چشمام رو باز کردم. هوا روشن شده بود، با کلافگی از جام بلند شدم. نمازم هم قضا شده بود. جام رو جمع کردم و در رو باز کردم. هنوز در کامل باز نشده بود که دیدم مهران با همون پسری که اون روز دم در دیده بودمش نشستن تو هال! دلم ریخت، خدایا این این جا چی کار می کرد؟ نکنه می خواستن دو نفری یه بلایی سرم بیارن؟ یه نگاه به اطراف کردم تا یه چیزی واسه دفاع از خودم پیدا کنم. گوشام رو هم تیز کردم تا ببینم چی می گن.

ـ اخه من که دختر آرایشگر دور و برم نیست. می دونی که همشون بی دست و پان؛ وگرنه پیش من نمی اومدن!

چشمم خورد به چوب لباسی تو کمد! با رضایت لبخندی زدم و از گوشه در بقیه حرفاشون رو گوش دادم.

ـ باشه، باشه، نشد ما یه کاری بدیم دستت، تو درست انجامش بدی.

امیر پاش رو انداخت رو اون یکی و گفت:

ـ خب نگفتی واسه چی می خواستی؟

مهران با کلافگی گفت:

ـ به تو چه.

امیر ابروهاش رو داد بالا. برگه ای که روی میز بود رو برداشت و شروع کرد به خوندن.

ـ اینجانب مهران مجد...

مهران برگه رو از دستش قاپید و گفت:

ـ فضول شدی، پاشو برو من هزار تا کار دارم!

امیر نیشخندی زد و گفت:

ـ تعهد نامه واسه کی نوشته بودی؟

مهران از جاش بلند شد و گفت:

ـ بلند شو، بلند شو ببینم.

ـ بگو ببینم آوا کیه؟

مهران با حرص گفت:

ـ به تو ربطی نداره!

خیالم راحت شد. این یعنی حداقل با هم دست به یکی نکردن.

امیر از جاش بلند شد و گفت:

ـ دیگه بی خبر می ری سراغ دخترا؟ باشه با مرام.

ـ پاشو برم حوصلت رو ندارم!

ـ ببینم، نکنه الان این جاست؟

سرکی کشید تو راهرو گفت:

ـ آوا خانوم؟

حتی لحنشم ترسناک بود. از کنار در رفتم عقب که مبادا منو ببینه!

مهران ـ کسی این جا نیست! اون جوری هم که تو فکر می کنی نیست، چرا ذهنت همش راه کج میره؟

ـ اخه تو با دخترا چه کار دیگه ای می تونی داشته باشی؟

ـ داری عصبانیم می کنی، گفتم که کار دارم. تو که نتونستی، باید خودم یکی رو پیدا کنم.

همون موقع گوشی مهران زنگ خورد. یه نگاه به گوشیش کرد و گفت:

ـ تا من به این جواب می دم تو هم اومدی بیرون.

بعد رفت سمت در خروجی. قبلم شروع کرد به تند تند زدن. امیر یه چند ثانیه صبر کرد. صدای بسته شدن در که اومد آروم آروم اومد سمت راهرو و گفت:

ـ آوا کوچولو!؟

آروم آروم رفتم سمت کمد. با صدای بلندی گفت:

ـ نترس بابا، کاریت ندارم! باور کن من از مهران خیلی بهترم! بیا بیرون ببینمت این دختره کیه که از مهران تعهد نامه می گیره؟

بعد شروع کرد به حرف خودش خندیدن. رفتم تو کمد و چوبش رو از جا در آوردم. همون موقع یهو گفت:

ـ آها، پیدات کردم.

دستم رو گذاشتم رو قلبم. هنوز تو اتاق نیومده بود. لابد رفته بود تو اتاق مهران. در کمد رو آروم بستم و حالت آماده باش گرفتم که تا اومد سمت کمد با چون بزنم تو سرش. یه در دیگه رو باز کرد و گفت:

ـ این جایی؟ تو حمومم که نیستی، پس تو دستشویی هستی؟

تو دلم داشتم بهش فحش می دادم. یه دستم رو محکم گرفته بودم رو دماغ و دهنم تا صدای نفس های بلندم که نشونه ترس بود بیرون نره. حس کردم در اتاق باز شد. صدای امیر تو گوشم پیچید.

ـ این جایی؟ کجا قایم شدی؟ پشت وسیله ها؟ بیا بیرون عزیزم، کاری باهات ندارم؛ فقط میخوام ببینمت .

صدای قدماش هر لحظه نزدیک تر می شد. دیگه نفسام به شمارش افتاده بود که یه دفعه صدای بلند مهران رو شنیدم.

ـ از خونه من گمشو بیرون.

با خیال راحت چشمام رو بستم.

صدای امیر اومد.

ـ چته بابا؟ ترسیدم.

ـ به چه حقی تو خونه ی منو می گردی؟ هان؟

صدای عصبی مهران بهم آرامش می داد.

ـ باشه، باشه، رفتم بابا. فقط می خواستم این عروسکت رو پیدا کنم.

ـ برو گمشو تا نزدم شل و پلت کنم. مثل این که خیلی بهت رو دادم.

ـ چرا داد می زنی؟

مهران با صدای بلند تری گفت:

ـ بیرون.

فهمیدم امیر از اتاق رفت.

مهران آروم گفت:

ـ بیا بیرون، رفت.

بعد در اتاق رو بست. با احتیاط از کمد اومدم بیرون، با خیال راحت نفس عمیقی کشیدم و از ته دلم لبخند زدم. دستم رو رو سینم مشت کردم و گفتم:

ـ عوضی! عوضی! عوضی!

بعد سرم رو بالا گرفتم و گفتم:

ـ خدایا اینا چه موجوداتین که تو آفریدی؟

تو حال خودم بودم که یه دفعه در باز شد. ناخودآگاه حالت تدافعی به خودم گرفتم. مهران اومد تو اتاق و گفت:

ـ نترس، منم.

با خیال راحت نگاهش کردم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ خوب شد نیومدی بیرون، هر چند با این قیافه قابل تشخیص نیستی؛ ولی امیر خیلی تیزه.

ـ صد رحمت به گرگ.

خندید و گفت:

ـ خب حالا که رفت؛ ولی کلا یادت باشه دور و بر امیر نباشی. اون واسش مهم نیست دختر باشی یا پسر، تو راهی می کشونتت که دیگه نمی تونی ازش بیرون بیای.

ـ پس چرا باهاش دوستی؟

خندید و گفت:

ـ یه جورایی کارم پیشش گیره.

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ بپا نندازتت تو اون راها.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ خب بیا برو یه چیزی بخور.

یه نگاه سر تا پای من کرد و گفت:

ـ امروز خیلی کار داریم.

یه نگاه به لباسام انداختم و گفتم:

ـ چیزی شده؟

همون طور که از اتاق می رفت بیرون گفت:

ـ باید بریم واست لباس بخریم، این جوری نمی تونی بیای مطب من.

دنبالش راه افتادم و گفتم:

ـ راستی من کی وسایلم رو بیارم؟

همون طور که به سمت آشپزخونه می رفت گفت:

ـ اونا به دردت نمی خوره، باید نو بخری.

ـ اما همونا واسه من کافیه.

برگشت سمتم و گفت:

ـ می خوای بری بالا رو ببینی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. به میز اشاره کرد و گفت:

ـ تا یه چیزی می خوری، منم می رم آماده می شم. باید بعدش بریم بیرون.

به سمت میز رفتم و گفتم:

ـ سرکار نمی ری؟

ـ نه، مرخصی گرفتم.

پاکت شیر رو برداشتم و یه لیوان شیر برای خودم ریختم و خوردم. یه لقمه کوچیک هم نون و پنیر درست کردم. بعد میز رو جمع کردم و از آشپزخونه اومدم بیرون. مهران لباساش رو عوض کرده بود. مونده بودم این آدم چقدر لباس داره که هیچ وقت تکراری نمی پوشه. عوضش من همیشه یه دست لباس تنم بود.

همون طور که یقه کاپشنش رو صاف می کرد گفت:

ـ اَه، دور لبت رو پاک کن.

چشمام رو لوچ کردم سمت لبم و گفتم:

ـ چیه مگه؟

صورتش رو جمع کرد و گفت:

ـ با دهنت شیر می خوری یا با صورتت؟

پشت دستم رو کشیدم رو لبم و گفتم:

ـ پاک شد؟

دندوناش رو فشرد رو هم و گفت:

ـ دختره ی کثیف، برو صورتت رو بشور، حالم رو به هم زدی.

بعد بدون این که بهم نگاه کنه به دستشویی اشاره کرد. خندیدم و رفتم تو دستشویی. صورتم رو شستم و بعد تو آیینه به خودم نگاه کردم. دستم رو خیس کردم و کشیدم تو موهام و بردمشون بالا؛ ولی باز ریختن. پوفی کردم و با دستام کشیدمشون سمت چپ. یه چشمک و بوس واسه خودم تو آیینه فرستادم و گفتم:

ـ جونم به این قیافه، دختر کشیم واسه خودم.

از دستشویی بیرون اومدم. مهران دم در ایستاده بود. یه نیم نگاهی به من کرد و گفت:

ـ شستی؟

صورتم رو گرفتم جلو و گفتم:

ـ ایناها، ببین خیسه، به حولتم دست نزدم.

سرش رو کج کرد و گفت:

ـ زیپ کاپشنت رو بکش بالا، سرده.

در رو باز کرد. سرمای بیرون خورد تو صورت خیسم. یه دفعه تمام بدنم لرز کرد. دستام رو بغل گرفتم و دنبال مهران که داشت از پله های تو ایوون خونش بالا می رفت راه افتادم. رسیدیم طبقه ی دوم. با ذوق خونه رو نگاه کردم. مهران به در اشاره کرد و گفت:

ـ کوچیکه؛ ولی خب فکر کنم به دردت بخوره.

یه حیاط بزرگ بالا بود که می شد پشت بوم خونه مهران و با دیوارای نیم متری احاطه شده بود. در شیشه ای خونه هم تو حیاط باز می شد. کنار در هم دو تا پنجره بود. مهران رفت جلو. کلید انداخت تو در. رفتم جلو و یه سرکی تو خونه کشیدم. یه سالن بزرگ بود که یه طرفش آشپزخونه بود و یه طرفشم با دکور یه اتاق بدون در درست کرده بودن. با ذوق رفتم تو. با این که اندازه یک چهارم خونه مهرانم نبود؛ ولی از جایی که توش زندگی می کردم خیلی بزرگ تر بود. یه دوری اطراف زدم. کنار اتاق یه حمام و دستشویی بود. دستام رو گذاشتم رو گونه هام و گفتم:

ـ واقعا می خوای این جا رو بدی به من؟

مهران سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ اجارش می شه ماهی دویست تومن که از حقوقت کم می کنم!

ـ مگه چقدر بهم حقوق می دی؟

لبخندی زد و گفت:

ـ به منشی قبلی هشتصد می دادم، ولی تو چون تحصیلات نداری و تازه همه کاری رو هم باید خودم بهت یاد بدم پس ششصد تومن می گیری.

ـ واقعا؟ یعنی ماهی ششصد تومن بهم می دی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ آره.

ـ به عبارتی یعنی روزی بیست هزار تومن.

خندیدم و ادامه دادم:

ـ اون وقت چند ساعت کاره؟

یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ از ساعت سه و نیم تا هفت و نیم.

ـ یعنی با کار کردن اندازه یک چهارم کاری که قبلا می کردم دو برابر اون موقع پول در می یارم. تازه دیگه پول بنزین و تعمیرات موتورمم نمی خواد بدم.

دستام رو زدم به هم و گفتم:

ـ همچین بدم نشد بهت بدهکار شدما.

برگشتم سمتش و ادامه دادم:

ـ پس پولی که باید بهت بدم چی؟

لبخندی زد و گفت:

ـ با اون دویست تومنی که از حقوقت کم کردم جبران می شه کم کم.

ـ فقط یه چیزی...

ـ چی؟

با ناراحتی گفتم:

ـ حالا چطوری این جا رو پر کنم؟

ـ مهم نیست، می ریم هر چیزی لازم داشتی بخر.

جیبام رو از تو شلوارم دادم بیرون و گفتم:

ـ من پول ندارم.

ـ بهت قرض می دم.

ـ نه، همین الانشم کلی پوله.

یه کم فکر کرد و گفت:

ـ می خوای وسایل پایین رو که تو اتاق بودن بیاری بالا؟ به هر حال اونا بی استفادن.

ـ مطمئنی؟

سرش رو که به علامت مثبت تکون داد گفتم:

ـ باشه.

لبخندی زد و گفت:

ـ عصر می گم کارگر بیاد.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ اون وقت بابتشون چقدر باید پول بدم؟

یه ذره نگاهم کرد و گفت:

ـ هر چقدر می خوای.

ـ من چهارصد تومن تو خونه دارم، بریم برش دارم.

لبخندی زد و گفت:

ـ باشه، می ریم، فعلا باید یه وقت آرایشگاه بگیری.

ـ واسه چی؟

اشاره کرد به صورتم و گفت:

ـ نگو که می خوای با این قیافه...

ـ باشه، باشه؛ ولی آخه من به این قیافه عادت دارم.

با نگرانی ادامه دادم:

ـ دوست ندارم شبیه دخترا بشم.

همون طور که به سمت خروجی می رفت گفت:

ـ یه مدت بذار عوض بشه، اگه بعد نخواستی باز بذار همین شکلی بشی.

دنبالش راه افتادم و گفتم:

ـ باشه.

لبخندی زد و گفت:

ـ خب پس بیا بریم.

با هم سوار ماشین شدیم. سر کوچه یه آرایشگاه زنونه بود. مهران رفت دم در زنگ زد. یه خانومی بیرون اومد. داشتم به مهران و اون خانومه نگاه می کردم که دلم شروع کرد به شور زدن. می ترسیدم. دختر بودن کار سختی بود! بعد از اون دم یه مغازه ایستادیم. مهران رفت تو و بعد از ده دقیقه با یه پلاستیک برگشت و گفت:

ـ بیا بگیر.

ـ اینا چیه؟

ـ مانتو و شلوار و شال!

ـ واسه چی؟

ـ می خوای با این تیپت بیای لباس بخری؟

یه نگاه داخل پلاستیک کردم. مانتو مشکی که توش بود رو آوردم بیرون. بزرگ بود؛ ولی خوشگل بود. یه لبخند زدم و به شال و شلوار توسی که تو پلاستیک بود نگاه کردم.

رفتیم دم خونم؛ یا بهتره بگم خونه ی قدیمیم. کیف و کولم رو برداشتم. رادیو و مدارک و پولام رو ریختم توش. مهران گفت که هیچ کدوم از وسایلم و لباسام رو نبرم؛ ولی بازم لباسایی که ضروری بود رو همراه خودم بردم. ایستادم از خونه ی قدیمیم خداحافظی کردم و موتورم رو گذاشتم تو خونه. مهران گفت فردا یکی رو می فرسته برای خریدن موتور. سوار ماشین شدم. پولام رو در آوردم و دادم دست مهران. یه نگاهی بهشون کرد و گفت:

ـ نصفش رو نگه می دارم واسه خرید، نصفشم پول وسایل.

ـ ولی آخه اونا خیلی گرون ترن.

مهران پول رو گذاشت تو جیبش و گفت:

ـ سمساری هم بود همین قدر می خریدشون. هر چقدرم نو باشن دست دومن.

می دونستم کاراش به خاطر دلسوزیه؛ ولی همین کار رو هم تا به حال کسی برام انجام نداده بود. برای همین با این که شرمنده می شدم؛ ولی حس خوبی هم داشتم. با خودم عهد کردم تمام پولش رو هر وقت که تونستم بهش پس بدم.

لباسام رو عوض کرده بودم و داشتم تو آیینه با شالم ور می رفتم که مهران گفت:

ـ لباسا خیلی برات بزرگه.

ـ اشکالی نداره.

ـ سایزت مگه چنده؟

گوشه کاپشنم رو کشیدم تا ببینم سایزش چنده؛ ولی هیچی ننوشته بود. گفتم:

ـ نمی دونم!

باز زل زدم تو آیینه.

خندید و گفت:

ـ بیا، کم کم داره خودش رو نشون می ده.

ـ چی؟

ـ اخلاق دخترونت.

برگشتم سمتش و گفتم:

ـ چرا؟

گفت:

ـ از بس تو آیینه نگاه می کنی.

ـ آخه ببین...

شال رو در آوردم و گفتم:

ـ این چیه؟! اَه!

ـ باید برات روسری می خریدم! ببین وسطشو بنداز رو سرت، بعد پایینش رو یه گره بزن.

کاری که گفت کردم. به گره شالم اشاره کرد و گفت:

ـ یه ذره بیارش پایین.

بازم کاری که گفت رو کردم. از خودم خجالت کشیدم. اون بیشتر از من بلد بود که باید چی کار کرد. تو پارکینگ پاساژ پیاده شدیم. وارد پاساژ که شدیم برق از کلم پرید. رفتم کنارش و گفتم:

ـ این جا که گرونه.

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

ـ نه نیست، بیا بریم.

وارد یه مانتو فروشی شدیم. فروشنده یه نگاه به من کرد و بعد با تعجب رو کرد به مهران و گفت:

ـ خانوم با شمان؟

می دونستم قیافم خیلی زاره! مخصوصا که گوشه های شالم رو تا اونجا که می شد تا کرده بودم که از سرم نیفته. مهران بدون توجه به نگاهای فروشنده گفت:

ـ بله با منه، یه پالتو می خواستیم.

فروشنده اشاره کرد به یه سمت مغاره و گفت:

ـ پالتوهای جدیدمون اون جاست.

دنبال مهران رفتم سمت پالتوها. با دقت تمام همه مدلا رو نگاه می کردم. مهران گفت:

ـ از چیزی خوشت اومد؟

آخرش یه پالتوی سورمه ای دیدم. یقه و آستینش خز داشت. از پایین کلوش می شد و روی دکمه هاشم زنجیر داشت. رفتم سمتش و با ذوق گفتم:

ـ این.

اومد جلو و بدون این که نگاه کنه چی انتخاب کردم گفت:

ـ آقا لطفا این مدل رو سایز ایشون بیارین.

پالتو رو داد دستم. رفتم تو اتاق پرو و با دقت خاصی لباس رو پوشیدم. واقعا قشنگ بود. برعکس اون لباسای پسرونه این یکی اندامم رو کاملا رو فرم اصلیش نشون می داد. با این حال خجالت می کشیدم که به مهران نشونش بدم. در پرو رو باز کردم و گفتم:

ـ خوبه.

ـ باشه، درش بیار، سایزش خوبه؟

خوشحال شدم که نخواست ببینتم. گفتم:

ـ آره، خوبه.

باشه، بیارش حسابش کنم.

لباس رو در آوردم و دیدم مهران سر صندوق ایستاده. چند تا پاکت بزرگ هم دستشه. همون طور که دستم به شالم بود گفتم:

ـ اینا چیه؟

ـ اینا مال منه، تو کاریت نباشه.

پالتو رو از دست من گرفت و گفت:

ـ برو بیرون کفشا رو ببین تا من بیام.

رفتم سمت کفش فروشی که رو به روی اون مغازه بود. چند دقیقه بعد مهران هم اومد. من از هر چیزی که مهران می گفت باید بخرم یه دونه برمی داشتم؛ ولی مهران اندازه ده برابر من واسه خودش خرید کرده بود. آخر سر با کلی جعبه و پلاستیک از پاساژ بیرون اومدیم. همشون به زور پشت ماشین جا شدن. دیگه نزدیکای ظهر بود که مهران گفت:

ـ ساعت یک و نیمه، بریم یه جایی یه چیزی بخوریم و بعدم برو آرایشگاه. واسه ساعت سه وقت گرفتم. تا تو می یای منم وسیله ها رو می برم بالا.

ـ تنهایی؟

ماشین رو روشن کرد و گفت:

ـ من که نه، کارگر می یاد! می ذارم بالا خودت هر جور خواستی بچینش.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ باشه.

به اصرار من رفتیم و تو یه رستوران معمولی غذا خوردیم. نمی خواستم خودم رو بد عادت کنم. بعد از اون منو دم در آرایشگاه پیاده کرد. یکی از جعبه ها رو داد دستم و گفت:

ـ لباساتم عوض کن.

ـ باشه.

یه نگاه به لباس زنونه ای که خریده بودم انداختم و گفتم:

ـ می شه اون یکی رو هم ببرم؟

نمی خواستم چشمش به اونا بیفته.

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. با خیال راحت برش داشتم و پیاده شدم. شمارش رو برام نوشت روی کاغذ و گفت هر موقع کارم تموم شد بهش زنگ بزنم. وارد آرایشگاه شدم. جایی که هیچ وقت تا به حال پام رو توش نذاشته بودم. روی دیوار عکسای مدلای مختلف گذاشه بودن. یه طرف سالن مبل راحتی چیده بودن و رو به روش چند تا آیینه با چند مدل صندلی مختلف که به نظر می رسید هر کدوم برای یه کاریه. یه طرف یه سری دستگاه عین کلاه کاسکت در ابعاد بزرگ روی یه پایه بود که زیرشونم صندلی گذاشته بودن. یه طرفم چند تا شیر و سر دوش بود. به پایین پله رسیدم. دختری اومد رو به روم ایستاد. قد بلندی داشت، موهاشم بلند بود و رنگشون کرده بود و همش رو داده بود بالا. یه آدامس گوشه لپش بود، آرایش ملیحی هم داشت. دست به سینه ایستاد رو به روم و گفت:

ـ خانوم ما کارگر نمی خوایم.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

ـ من این جا وقت داشتم.

لبخندی زد و گفت:

ـ فرزانه جون شما کارگر گرفتین؟

یعنی وضعم این قدر بد بود؟ یه خانوم مسن تر اومد و یه نگاه به من کرد و گفت:

ـ نه! کاری دارین خانوم؟

با تعجب نگاهشون کردم و گفتم:

ـ من آوا کریمیم. این جا وقت آرایشگاه گرفته بودم.

با شنیدن اسمم اون خانومی که مسن تر بود گفت:

ـ آها، آشنای آقای مجد. بفرمایین.

به دختر پوزخندی زدم و وارد شدم. بنا بر چیزی که خواسته بودن مانتو، شال و کاپشنم رو در آوردم.

نشستن من روی اون صندلی ها همانا و درد کشیدنم تا 2 ساعت و نیم بعد همانا.

یه نگاه به ساعت کردم. پنج بود. دختره داشت با حرص موهام رو آب می کشید. همین یه ذره مویی هم که داشتم داشت واسم از ریشه در می آورد! یه حوله گرفت دورشون و گفت:

ـ بلند شین بیاین تا واستون سشوارش کنم.

هنوز می ترسیدم تو آیینه نگاه کنم. گرمای شسوار تو موهام حس خیلی خوبی داشت. بالاخره دختره گفت:

ـ خب دیگه، تموم شد.

سرم رو آوردم بالا و بدون این که به آیینه نگاه کنم برگشتم سمتش. این دفعه برعکس وقتی که وارد شده بودم لبخندی پاشید تو صورتم و گفت:

ـ خوشگل شدی.

بعد گفت:

ـ مبارکه، ببین خوبه؟

با اکراه تو آیینه نگاه کردم. از چیزی که می دیدم داشتم شاخ در می آوردم.

دست کشیدم رو صورتم. خیلی نرم شده بود. انگار پوستم روشن تر شده بود. ابروهام رو صاف کرده بودن و دیگه خبری از اون سیبیلا نبود. لبای کوچیکم حالا بیشتر تو چشم بودن. همین طور چشمای درشت و مشکیم. موهام رو به طرز ماهرانه ای با همون قد کوتاهش یه مدل دخترونه داده بودن و رنگشم روشن شده بود. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ ممنون.

دختره ایستاد رو به روم و به شاهکارش نگاه کرد و گفت:

ـ فکر نمی کردم این شکلی بشی.

لبخند زدم. رفتم سمت پاکت لباسام و گفتم:

ـ میشه لباسام رو عوض کنم؟

دختره سرش رو تکون داد و به پرده ای که یه طرف کشیده بودن اشاره کرد و گفت:

ـ می تونی اون جا عوض کنی.

رفتم پشت پرده، لباسا رو از تو پاکت بیرون ریختم. یه شلوار کتون مشکی با پالتویی که خریده بودم و یه شال سورمه ای و یه جفت کفش دخترونه با یه سویی شرت تو دل بسته گلبهی تو پاکت بود. مونده بودم این لباسا از کجا اومده! برام مهم نبود. با ذوق عوضشون کردم و از اون جا بیرون اومدم. دختره دست زد و گفت:

ـ چه اثری خلق کردم، نگاه کن فرزانه جون.

اون خانوم مسن جلو اومد و گفت:

ـ شوهرت خیلی خوشش می یاد عزیزم.

شوهرم؟ شوهر کجا بود؟

شماره مهران رو دادم و گفتم:

ـ می شه زنگ بزنین بیان دنبالم؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ البته.

دختره دستم رو کشید و گفت:

ـ بیا خودت رو ببین.

منو برد رو به روی آیینه قدی. یه نگاه به خودم کردم. دیگه اثری از پسری که صبح از خواب پا شده بود نبود. با ترس یه نگاه به اندامم انداختم. دلم نمی خواست چیزی معلوم باشه. خیلی معذب بودم. دختره گفت:

ـ ریزه میزه ای؛ ولی خوشگلی.

تو آیینه دیدم خانومه گوشی رو گذاشت و رو کرد به من و از تو آیینه گفت:

ـ برو بالا، مثل این که منتظرتن.

نفس عمیقی کشیدم و وسایلم رو برداشتم و از اون جا بیرون اومدم.

" مهــران "

تکیه داده بودم به در ماشین و منتظر بودم که آوا بیاد بیرون. حوصلم سر رفته بود. خواستم شماره ثمین رو بگیرم که یکی از در آرایشگاه اومد بیرون. نگاهش کردم. خودش بود؟ لباسایی که بهش دادم که همونا بود. یه نگاهی سر تا پاش کردم. لاغریش با قد کوتاهش تناسب داشت.یه نگاه به صورتش کردم. منو دید. لبخند زد و برام دست تکون داد. راه رفتنش عصبی بود. همون طور که می اومد سمتم، داشتم به صورتش نگاه می کردم. چشمای درشت مشکیش زیر اون ابروهای شمشیری که واسش درست کرده بودن بیشتر خودش رو نشون می داد. صورتش روشن تر شده بود و حالا راحت تر می شد گونه ها و لباش رو دید. رسید بهم. قبل از این که بیاد سمت در با لحن جدی گفتم:

ـ وایسا عقب ببینم!

یه ذره با تعجب نگاهم کرد و دو قدم عقب رفت. سر تا پاش رو برانداز کردم

دندوناش رو با خشم روی هم فشرد و گفت:

ـ این جوری به من نگاه نکن.

بعد با حرص در ماشین رو باز کرد و نشست توش. همون طور که نگاهش می کردم سوار ماشین شدم. دست به سینه نشست و گفت:

ـ هیچی عوض نشده.

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ ولی خیلی عوض شده.

برگشت سمتم و گفت:

ـ ببین، فکر بیخود به سرت نزنه ها. من هنوز همون قدر زور دارم.

خندیدم و گفتم:

ـ باشه بابا، چقدر خشنی تو.

آرایشگاه زیاد با خونه فاصله ای نداشت. چند ثانیه بیشتر طول نکشید که رسیدیم دم خونه. آوا سریع از ماشین پیاده شد. همون طور که می رفت سمت پله ها گفت:

ـ بردیشون بالا؟

در ماشین رو قفل کردم و گفتم:

ـ آره.

از روی پله ها رفت طبقه دوم. منم دنبالش رفتم. در باز بود و چراغا هم روشن بودن. آوا وارد خونه شد. یه دفعه ایستاد و یه نگاه به وسایلی که وسط هال بودن کرد و گفت:

ـ تو همه اینا رو تو خونه داشتی؟

نگاهی به یخچال کوچیک و گاز و تلویزیونی که تازه خریده بودم انداختم و گفتم:

ـ آره.

برگشت سمتم و اخمی کرد و گفت:

ـ دروغ که نمی گی؟

ـ نه، اصلا! چرا باید دروغ بگم؟

خودمم نمی دونستم چرا نسبت به اون احساس مسئولیت می کردم. شالش رو از سرش در آورد و دستاش رو به هم زد و گفت:

ـ خب خیلی، کار داریم.

یه نگاه به موهاش کردم. همون قد کوتاه بودن؛ اما خرد شده بود و به زیبایی هم سشوارشون کرده بودن. رنگ بلوطی که بهش زده بودن واقعا به آوا می اومد. با خودم فکر کردم چرا به آرایشگر نگفتم یه ذره آرایشش کنه. از فکر خودم خندم گرفت. حالا مگه چه خبر بود؟ من فقط یه منشی تر و تمیز می خواستم. شالش رو انداخت رو کاناپه و پالتوش رو هم در آورد. ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ می خوای تو برو، من خودم به این جا می رسم.

خودم رو جمع و جور کردم. این دختری نبود که به فکر ظاهرش باشم. اون بهم اعتماد کرده بود. درست مثل خیلی از کسایی که بهم اعتماد می کنن. اون چه فرقی با بقیه داشت؟ چون یه دختر تنها بود دلیل نمی شد ازش سوءاستفاده کنم. کافی بود اراده کنم، اون وقت هر جور دختری که می خواستم جلوم تسلیم می شد؛ اما آوا جزء اونا نبود. دستام رو کردم تو جیبم و گفتم:

ـ نه، خسته می شی، اینا زیاده.

خندید و گفت:

ـ نگران نباش، من شیش ماه تو باربری کار می کردم!

ـ واقعا؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ اینا زیاد واسم کاری نداره.

ـ نیست خیلی با اون دندت می تونی کار کنی؟

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ راست می گی، خودت منو ناکار کردی، خودتم باید واسم کار کنی!

یه نگاه به اطرف کرد و گفت:

ـ این جا که دیگه تمیز کاری نمی خواد، به اندازه کافی تمیز هست.

درست کردن یه سوییت شصت متری کار سختی نبود، به علاوه که آوا با این که حالش خوب نبود اندازه یه مرد کار می کرد. هیچ وقت فکر نمی کردم این بالا به درد زندگی کردن بخوره! یادم بود وقتی مهندس می خواست این بالا رو بسازه کلی مخالفت کردم؛ ولی آخر قبول کردم تا ساخته بشه که اگه یه روزی یه مهمونی به پستم خورد ببرمش اون بالا. یخچال و گاز رو گذاشتیم تو آشپزخونه. کاناپه ها رو هم به شکل ال رو به روی اپن چیدیم و تلویزیون رو هم چسبوندیم به دیوار. چند تا از قاب های دیواری که به رنگ دکوراسیون جدید خونم نمی خورد رو هم زدیم به دیوار. طوری چیدیم که نور کاملا همه جا رو بگیره. تو اتاقش هم تخت یه نفره قدیمی رو گذاشتیم. تختی که یادگار دورانی بود که درس می خوندم؛ یا بهتره بگم دوران جاهلیت. یه کمد بزرگ هم بود که توش آیینه داشت. اونم تو اتاق گذاشتیم. چون اتاق کوچیک بود با همین تخت و کمد پر شد. لباسایی که واسه آوا خریده بودم رو هم از طبقه پایین آوردم. خیلی غر غر کرد؛ ولی چون به درد خودم نمی خورد مجبور شد قبولشون کنه. ساعت یازده و نیم بود. طاق باز دراز کشیده بودم وسط خونه. واقعا خسته بودم. آوا کارش تو آشپزخونه تموم شد و اومد تو جهت برعکس من خوابید. طوری که سرش کنار سر من بود. رو کرد به من و گفت:

ـ ممنون.

یه نگاه به اطراف کرد و گفت:

ـ تو خوابم نمی دیدم همچین جایی زندگی کنم.

روش رو کرد سمت سقف و نفس عمیقی کشید. برگشتم سمتش و لبخند زدم. روش رو کرد به من. حدودا بیست سانت فاصله داشتیم. خندید و گفت:

ـ چیه؟

ـ هیچی، خسته شدم.

از جاش بلند شد نشست و گفت:

ـ شامم نخوردیم.

بعد دستش رو گذاشت رو شکمش.

ـ دندت درد نگرفت؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

ـ قرص مسکن خوردم، اگه خرد شده باشه هم من دردی احساس نکردم.

دستام رو گذاشتم زیر سرم و گفتم:

ـ حالا چی بخوریم؟

بشکنی زد و گفت:

ـ تخم مرغ داری؟

چشمام رو بستم و باز کردم که یعنی آره! خندید و گفت:

ـ اگه به کلاست برنمی خوره نیمرو.

چشمام رو بستم و گفتم:

ـ املت.

بازوم رو کشید و گفت:

ـ خب پس پاشو!

واقعا خسته بودم! خودم رو سفت گرفتم و گفتم:

ـ کجا؟

اون قدر فشار آورد که دستم رو از زیر سرم کشید و گفت:

ـ پاشو برو درست کن دیگه.

چشمام رو باز کردم و نگاه کردم. خندید و گفت:

ـ می خوام بیام خونتون مهمونی دیگه، بعد یه بار من دعوتت می کنم. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ اصلا من می خوام برم بخوابم.

فکر می کردم مقاومت کنه. لبخندی زد و گفت:

ـ راست می گی، خیلی خسته شدی. فکر کنم تا حالا از این کارا نکرده بودی.

راست می گفت. همیشه یکی بود واسم کار کنه. رفتم سمت در. اومد دنبالم و تکیه داد به چهار چوب در و گفت:

ـ شب به خیر.

یه ذره نگاهش کردم و گفتم:

ـ ده دقیقه دیگه آماده س، بیا پایین.

لبخند محوی زد و گفت:

ـ اشکالی نداره اگه خوابت می یاد. من شبا یا غذا نمی خورم یا غذای سبک می خورم! با یه شب بی غذایی نمی میرم.

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ من گرسنمه، واسه خودم باید درست کنم. اگه خواستی بیا.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ ممنون.

وارد خونه شدم و رفتم سمت آشپزخونه. تو این فکر بودم که گلسا با آوردن آوا تو مطبم قراره چی کار کنه؟ یادم افتاد به روزی که بهش پیشنهاد دادم بیاد و اون جا باهام همکاری کنه. به میز نهار خوری نگاه کردم. درست همون جا بود. بعد از یه شب خاطره انگیز خوشحال بودم از این که می دونستم هم سطح خودمه و یه دکتره. از این که حس می کردم بخاطر پول بهم محبت نمی کنه خوشحال بودم؛ ولی خیلی طول نکشید که فهمیدم زدم به کاهدون. دیگه دیر شده بود. اون از اون ساختمون سهم داشت. از سر لجبازی نه من جام رو عوض کردم و نه اون. تمام دخترایی که برای کار برده بودم اون جا یه جورایی وسیله ای بودن تا بهش نشون بدم واسم مهم نیست. تا با پای خودش از اون جا بیرون بره؛ ولی اون زرنگ تر از این حرفا بود. هر دفعه به یه طریقی به جای این که خودش بره منشیا یکی یکی می رفتن. ولی آوا فرق داشت. بخاطر کارایی که براش کرده بودم می دونستم هر کاری بخوام می کنه. فهمیده بودم آدم مسئولیه و حس عذاب وجدانش شدیدا فعاله. اگه یه کم باهاش بازی می کردم راحت می تونستم تحت فرمان بگیرمش. این رو هم می دونستم لازمه ی این کار اینه که ازش فاصله بگیرم. این جوری حس نمی کرد داره ازش سوءاستفاده می شه. این طوری هم اون یه حامی پیدا کرده بود، هم من یه تیر خلاص واسه گلسا. هر چی دم دستم بود با تخم مرغا ریختم تو ماهیتابه. خیلی زود آماده شد. میز رو چیدم؛ ولی آوا نیومد. خواستم برم دنبالش که دیدم زنگ در رو زد. در رو براش باز کردم.

ـ بیا تو.

سرش رو آورد داخل و گفت:

ـ بوهای خوب می یاد.

رفتم سمت آشپزخونه و بدون این که نگاهش کنم لبخند زدم و گفتم:

ـ بیا سر میز.

اومد داخل و گفت:

ـ با اجازه ی صاحب خونه.

ـ با ادب شدی.

دستاش رو زد به کمرش و گفت:

ـ خب بی اجازه صاحب خونه!

ـ ببین غیر از قیافت که درستش کردیم باید یه چیزایی رو هم یاد بگیری. می خوام از فردا بیای سر کارت.

نشستم سر میز. مثل دفعه قبل آویزون اپن شد و گفت:

ـ از همین فردا؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ آره.

بعد اشاره کردم به بشقابش و گفتم:

ـ یخ کرد.

اومد سمت میز و گفت:

ـ همیشه رو میز شام می خوری؟

ـ رو میز نه و پشت میز.

نشست و گفت:

ـ خب حالا چه فرقی داره، غذا که روشه!

ـ به هر حال اون جا هم میز داری، جلوی کسی نگی نشستم رو میز.

پوفی کرد و گفت:

ـ الان داری جواب سوال منو می دی دیگه؟

لقمه ای که گرفته بودم رو خوردم و گفتم:

ـ آره.

اونم مشغول شد و گفت:

ـ سخته که، این جوری بهت می چسبه؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. خندید و گفت:

ـ چی؟

به دهنم که پر بود اشاره کردم.

خندید و گفت:

ـ ایــــش، پسر تو چقدر لوسی.

یه لقمه بزرگ گذاشت تو دهنش و گفت:

ـ همون مهری بیشتر بهت می یاد تا مهران.

غذام رو قورت دادم و گفتم:

ـ فقط می خوام یه بار دیگه به من بگی مهری.

از عمد همون طور با دهن پر گفت:

ـ مهری؟!

بشقابم رو برداشتم و از جام بلند شدم. هر کس دیگه ای بود می زدم تو دهنش؛ ولی این یکی رو نمی شد. همون یه بار که دندش رو شکسته بودم کلی وجدانم به درد اومده بود. همون طور که می خندید تکیه داد به صندلی و گفت:

ـ بیا بشین، من می رم یه جای دیگه غذام رو می خورم.

یه نون بزرگ برداشت. کل محتویات بشقابش رو توش ریخت و لولش کرد و گفت:

ـ من می رم بالا.

ـ بشین بخور و برو.

رفت سمت در و گفت:

ـ دارم می خورم، نترس، من از شکمم نمی گذرم. خیلی مزاحمت شدم، برو استراحت کن.

در رو باز کرد و قبل از این که منتظر جوابی از من باشه در رو بست و رفت بیرون. نمی دونم از محافظه کاریش بود یا از حرفا و کارام واقعا ناراحت می شد. ظرفا رو گذاشتم همون جا و رفتم تا بخوابم.

با صدای زنگ موبایلم از خواب بیدار شدم. هنوز بخاطر کارای دیشب بدنم کوفته بود. بدون معطلی رفتم تو حموم. به ده دقیقه نکشید که برگشتم و آماده شدم. یه نگاه به ساعت کردم، هفت و ربع بود. رفتم سمت آشپزخونه. داشتم چایی درست می کردم که یادم افتاد آوا چیزی واسه خوردن نداره. صبحونم رو خوردم و از خونه زدم بیرون. رفتم بالا یه کم پول گذاشم تو پله ها و براش نوشتم که بره واسه خودش خوردنی بخره. به پولا نگاه کردم و رفتم سمت ماشین. برام جبران می کرد، حاضر بودم تمام دارایيم رو ببخشم به اون دختره تا منو از دست گلسا راحت کنه! این طوری هم به آوا کمک می کردم هم کار خودم راه می افتاد. از بیمارستان اومدم، باید یه سر می رفتم مطب. وارد ساختمون که شدم دیدم یه دختر جوون نشسته پشت میز منشی. رفتم سمتش و گفتم:

- شما؟

سرش رو گرفت، بالا لبخندی تو صورتم پاشید و از جاش بلند شد و گفت:

- سلام شما باید آقا دکتر مجد باشین. من تقوی هستم منشی جدیدتون.

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

- با اجازه کی؟

متوجه منظورم نشد گفت:

- بله؟

- من منشی جدید استخدام نکردم!

دختره اومد جوابم رو بده که صدای گلسا رو از پشت سرم شنیدم.

- من.

برگشتم سمتش، پوزخندی زدم و گفتم:

- با اجازه کی؟

دست به سینه ایستاد رو به روم و گفت:

- با اجازه خودم. من که نمی تونم لنگ تو باشم، منشی احتیاج دارم.

- من خودم یکی رو استخدام کردم.

بدون این که به دختره نگاه کنم گفتم:

- زودتر ردش کن بره.

داشتم می رفتم سمت اتاقم که گلسا گفت:

- باز یکی دیگه؟ فکر کردی دووم می ياره؟

برگشتم سمت منشی و با صدای بلندی گفتم:

- همین الان وسایلت رو جمع می کنی و می ری شیر فهم شد؟

دختره قیافه حق به جانبی گرفت و گفت:

- شما منو استخدام نکردین که اخراجم کنین آقا.

برگشتم سمت گلسا و گفتم:

- خانوم علوی لطفا منشی استخدامیتون رو بیرون کنین، می دونین که من از این مطب سهم بیشتری دارم. دیگه هم سر خود واسه من کسی رو این جا استخدام نمی کنی.

بدون هیچ حرفی رفتم سمت اتاقم. ساعت هفت و نیم بود که کارم تموم شد. از اتاقم اومدم بیرون دیدم دختره داره وسایلش رو جمع می کنه. گفتم:

- از فردا این جا نبینمت.

برگشت سمتم و با حرص گفت:

- آقای محترم من دختر خالتون نیستم که این قدر زود باهام صمیمی می شی، بعدم خودم می دونم که فردا نباید بیام.

لبخند رضایتمندی زدم و گفتم:

- خوبه.

بعد از مطب بیرون اومدم و رفتم خونه. داشتم وارد خونه مي شدم که چشمم افتاد به پولای روی پله ها. برشون داشتم، یه هزاری هم ازش کم نشده بود. یعنی این دختر از صبح تا حالا چیزی نخورده؟! رفتم داخل خونه و لباسام رو عوض کردم و رفتم بالا. در زدم، چند ثانیه بعد در باز شد. آوا با یه شلوار مشکی رنگ و یه تیشرت سفید که روش یه سوی شرت مشکی بود، در رو برام باز کرد. با این که لباساش دخترونه بود؛ ولی هنوزم سلیقه پسرونه توشون موج می زد. سرش رو تکون داد و گفت:

- سلام.

بدون این که اجازه بگیرم وارد خونه شدم و گفتم:

- چرا پولا رو...

با دیدن قابلمه ای که روی گاز بود گفتم:

- پول داشتی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

- آره داشتم، یه ده تومنی تو جیبام بود یه ذره خرت و پرت خریدم.

رفتم سر گاز دیدم سیب زمینی و تخم مرغ گذاشته تو قابلمه. گفتم:

-.اینا رو می خوای چی کار کنی؟

چهار زانو نشست رو مبل و گفت:

- بخورم دیگه.

- همین؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- خیلی دوست دارم.

- چرا پولا رو برنداشتی؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- لازم نداشتم.

- خیلی لجبازی.

نگاهم کرد و گفت:

- من مفت خور نیستم.

- من دارم به خواست خودم کمکت می کنم.

- من این همه سال بدون کمک زندگی کردم، از این به بعدم می تونم. نمی دونم تو چرا می خوای نقش ناجی رو برام بازی کنی؟!

شونه هام رو انداختم بالا. یه ذره نگاهش کردم. دلم براش می سوخت، تا به حال کسی رو ندیده بودم که این جوری زندگی کرده باشه. مثل تمام اون دخترایی که دلم براشون می سوخت؛ اما نمی تونستم کاری براشون بکنم. اما این یکی فرق داشت، تو تمام سختیاش سعی کرده بود پاک بمونه. حس می کردم با کمک کردن به اون گناهایی که گاهی وجدانم رو به در می آوردن رو می تونم پاک کنم، به علاوه اون خودش رو بهم مدیون می دونست، پس نمی تونست از زیر بار مسئولیتی که بهش می دم شونه خالی کنه. گفتم:

- دلایل خودم رو دارم.

خندید و گفت:

- خب خدا رو شکر خیالم راحت شد.

با تعجب نگاهش کردم گفت:

- خوشم نمی ياد کسی دلش واسم بسوزه.

پاهاش رو دراز کرد رو میز و گفت:

- من از کی باید کارم رو شروع کنم؟ مگه نگفتی فردا؟

- اول باید یه چیزایی رو یادت بدم.

لم داد رو مبل و گفت:

- خب چیا مثلا؟

رفتم کنارش نشستم و گفتم:

- خانوم بودن.

نگاهم کرد و گفت:

- فکر نکنم کار سختی باشه.

- خب حالا که سخت نیست بیا تمرین کنیم.

خودش رو جمع و جور کرد و گفت:

- من آمادم.

 خب اول باید به ظاهرت برسیم.

- حالا قیافه این قدر مهمه؟

- معلومه که مهمه. وقی یه منشی آراسته، مرتب و زیبا به نظر برسه؛ یعنی همه چیز رو نظم و ترتیب داره انجام می شه.

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- باشه.

بعد از جاش بلند شد و یه چرخ زد و گفت:

- تیپم که خوبه، بریم بعدی.

- این جوری که نمی تونی بیای مطب.

- وای، شال و روسری؟!

- آره دیگه.

- نمی شه به عنوان پسر بیام؟

خندیدم و گفتم:

- کدوم پسری این جوری خوشگل می کنه؟

نیشش باز شد و گفت:

- ولی خداییش قیافم خیلی خوبه ها. اون موقع دختر کش بودم حالا پسر کش!

بعد بهم چشمک زد و خندید.

- برو یه شال بردار بیار تمرین کنیم.

- تو بیا تو اتاق آینه هم هست.

با هم بلند شدیم. رفت سمت کمدش و درش رو باز کرد. هر چیزی که براش خریده بودم با نظم و ترتیب چیده بود تو کمدش. از یکی از قفسه ها یه شال ساده آبی بیرون کشید و گفت:

- این خوبه؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. نشستم رو تخت در کمدش رو تا نصفه باز کرد، آیينه اش دقیقا رو به روی من بود. رو کرد به من و گفت:

- من سرم می کنم، تو بگو کجاش اشکال داره.

شالش رو سرش کرد. مثل دفعه قبل پایینش رو گره زد و شروع کرد به تابیدن دو طرف شال.

- صبر کن، صبر کن.

- چیه؟

- چرا مثل بچه سه ساله سرت می کنی شال رو؟

- خب می افته.

- نه نمی افته. این همه دختر شال سرشون می کنن، اون وقت فقط مال تو از سرت می افته؟

شال رو از سرش در آورد و گفت:

- پس چه جوری؟

پاشدم و گفتم:

- بیا بده من یادت بدم.

شال رو ازش گرفتم، از عرض تا کردم و انداختم رو سرش. همون طور که منو نگاه می کرد گفت:

- می يای هر روز سرم کنی؟

- یعنی چی؟

- خب این جوری که من نمی فهمم چی کار می کنی.

- تو آیينه ببین یاد می گیری.

خندید و گفت:

- نه که خیلی ریز نقشی، کل آیينه رو گرفتی!

شال رو برداشتم و گفتم:

- اَه، چقدر غر می زنی.

بعد ايستادم رو به روی آیينه و انداختم رو سرم. تو آینه دیدم آوا نیشش باز شد. با اخم گفتم:

- فقط می خوام بخندی، اون وقت تیکه بزرگت گوشته.

لبش رو گزید و تند تند سرش رو تکون داد. اون قدر دیده بودم چطور شال سرشون می کنن که یاد گرفته بودم. تای دو طرفش رو باز کردم و انداختم رو شونه هام. آوا در حالی که داشت با دقت نگاهم می کرد، از خنده سرخ شده بود؛ ولی هنوز داشت لبش رو می گزید تا صداش در نیاد. برگشتم سمتش، همین که چشم تو چشم شدیم منفجر شد.

- دختره ي پررو مگه نگفتم نخند؟!

آوا همون طور که می خندید گفت:

- خیلی بهت می ياد.

منم خندم گرفته بود. با عشوه گفتم:

- حالا چطوره؟ خوشگل شدم؟

- خیلی! یه لحظه صبر کن.

بعد رفت سمت کیفش و گوشیش رو بیرون کشید. یه موبایل قدیمی ولی نو بود. ایستاد و دوربینش رو گرفت سمتم. رفتم جلو دستم گذاشتم رو گوشی و با جدیت گفتم:

- چی کار می کنی؟

با چشمای خندونش گفت:

- یه عکس.

شال رو از سرم انداختم و گفتم:

- بی جنبه نباش دیگه! نیومدیم مسخره بازی در بیاریم، اومدیم کار یاد بگیریم.

با ناراحتی گوشیش رو گذاشت تو جیبش و گفت:

- باشه معذرت می خوام.

نفسم رو بیرون دادم و گفتم:

- سرت کن ببینم یاد گرفتی یا نه.

با اکراه شال رو ازم گرفت. خیلی سریع همون طور که من سرم کرده بودم سرش کرد. هنوزم با نگه داشتنش مشکل داشت؛ ولی خب حداقل یاد گرفته بود. وقتی شال سرش می کرد قیافش دخترونه تر می شد. مخصوصا الان که یه کم ناراحت شده بود و آروم گرفته بود بیشتر خانوم شده بود. بهم نگاه کرد و گفت:

- خوبه؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره خوبه. آفرین زود یاد گرفتی.

در جوابم به یه لبخند اکتفا کرد و گفت:

- خب دیگه چی؟ این که آسون بود.

- حالا این یعنی آسون بود؟

چینی به ابروش داد و گفت:

- من که زود یاد گرفتم.

- بله اونم به چه عذابی.

- هــو حالا یه شال سرت کردیا! بد اخلاق.

خندیدم و گفتم:

- ناراحت شدی؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد. گفتم:

- ولی شدی!

- نه نشدم. اون عکس رو واسه یادگاری می خواستم.

- آخه کی از یه پسر با شال دخترونه عکس یادگاری می گیره؟ یکی می بینه آبروم به باد فنا می ره.

لبخند مهربونی زد و گفت:

- باشه مشکلی نیست. هر چند من که کسی رو ندارم عکس تو رو نشونش بدم؛ ولی به هر دلیلی بود بی خیال. اگه ناراحت شدی ببخشید، من عادت دارم از همه چی عکس بگیرم وگرنه منظوری نداشتم.

گوشیش رو گرفت بالا و گفت:

- این گوشی آلبوم عکس منه، همه چی توش دارم.

با ذوق گفت:

- می خوای نشونت بدم تا حالا چه کارایی کردم؟

آن چنان ذوق زده بود که نتونستم نه بگم. نشست روی تخت و اشاره کرد تا برم کنارش بشینم. نشستم کنارش و دستم رو از پشتش تکیه دادم به تخت. گوشیش رو گرفت سمتم و عکساش رو باز کرد. اولین عکسش رو نشونم داد که از موتورش بود گفت:

- این روز اولیه که موتور خریدم.

سرم رو کج کردم و گفتم:

- اوهوم!

نگاهش به عکسا بود. تا حالا از این فاصله به صورتش نگاه نکرده بودم. از نیمرخ با اون مژه های فرش خوشگل تر بود. یه دفعه با صداش به خودم اومدم. در حالی که مثل دختر بچه ها جیغ می کشید گفت:

- ببین ببین این جا با بچه های رستوران بودیم. این قدر خوش گذشت که نگو، تولد صاحب رستوران بود و به همه شام داد.

تازه به خودم اومدم. تو حال و هوای خودم نبودم یه کم خودم رو عقب کشیدم و سعی کردم توجهم رو بدم به عکسا. آوا هر عکسی رو که باز می کرد با آب و تاب توضیح می داد که چه اتفاقی افتاده. وقتی دیدم این قدر ذوق داره، بدون این که حواسش باشه شالی که از رو سرش افتاده بود روی تخت رو برداشتم و سرم کردم و منتظر شدم کارش تموم شه. وقتی همه عکسا رو نشون داد برگشت سمتم. با دیدن من لبخند بزرگی رو لبش نشست. خنده هاش رو دوست داشتم، با احساس بود و از ته دل. اصلا مصنوعی نمی خندید. لبش رو گزید و گفت:

- عکس؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- خودتم برو یکی سرت کن!

با ذوق یه شال مشکی برداشت و سرش کرد. اومد نشست کنارم و گوشیش رو گرفت بالا. گوشی رو از دستش گرفتم و موبایل خودم رو در آوردم. سرم رو به سرش نزدیک کردم. با انگشتش به من اشاره کرد، همون موقع منم یه عکس گرفتم. سریع گوشی رو از دستم گرفت و گفت:

- ببینم.

یه نگاه به عکس کرد و گفت:

- عالی شد، فکر نمی کردم این قدر دختر بودن بهم بیاد.

با خنده گفتم:

- انگار واقعا باورت شده پسری؟

شونش رو انداخت بالا و گفت:

- تو هم جای من بودی باورت می شد.

زل زدم تو چشماش رو گفتم:

- ولی تو دختری. واقعا یه دختر کاملی.

متوجه شد که لحنم عوض شده، یه کم رفت عقب و گفت:

- خب حالا بی خیال، برام بفرستش.

عکس رو واسش فرستادم. سریع از جاش بلند شد و گفت:

- من برم ببینم سیب زمینیام پختن یا نه.

می دونستم بیشتر موندنم جایز نیست. از جام بلند شدم و گفتم:

- منم دیگه باید برم، شامم نخوردم. فردا جمعه اس، صبح ساعت نه آماده شو که با هم بریم مطب رو نشونت بدم و کارات رو بهت بگم.

فهمیدم از این که می خوام برم خوشحال شد؛ ولی خودش رو کنترل کرد و به روش نیاورد. لبخندی زد و گفت:

- می خوای بمونی با هم سیب زمینی بخوریم؟

رفتم سمت در و گفتم:

- نه، من از این چیزا نمی خورم.

نمی خواستم ناراحتش کنم؛ ولی نباید چیزی می فهمید. خودم رو رسوندم به خونه، رفتم سمت دستشویی و آب سرد رو باز کردم. چند بار آب پاشیدم به صورتم تا حالم اومد سر جاش. تو آیينه به خودم نگاه کردم و گفتم:

- خاک بر سر بی جنبت کنن پسر. مگه تو دختر ندیده ای؟

با خودم گفتم:

- خب خوشگله!

باز به خودم نهیب زدم:

- خوشگله که باشه، صد تا دختر خوشگل تر از این دیدی. این یکی رو بی خیال شو، حداقل فعلا. چیه اصلا؟! دختره ي ریزه میزه لاغر مردنی. با اون موهای کوتاه و پسرونش و گوشای بزرگش.

از دستشویی اومدم بیرون. زنگ زدم برام غذا بیارن و رفتم تو اتاقم و لباسام رو عوض کردم. چشمم افتاد به گوشیم. عکسی که گرفته بودیم رو باز کردم و دراز کشیدم رو تخت. نمی دونم این امشب خواستنی شده بود یا من یه مشکلی پیدا کرده بودم. آهی کشیدم و گوشیم رو پرت کردم اون طرف تخت. بعد از این که غذام رو خوردم زنگ زدم به ثمین. یکی باید این حس و حال منو سر جا می آورد.

با صدای زنگ در از خواب بیدار شدم. به ساعت نگاه کردم، نه و نیم بود. یعنی کی می تونست باشه صبح جمعه؟! از جام بلند شدم، رو کردم به ثمین و گفتم:

- پاشو یه چیزی بخور.

باز صدای زنگ در بلند شد. قبل از این که ثمین از جاش بلند شه، رفتم سمت در و در رو باز کردم. دیدم آوا با خنده ایستاده دم در. با دیدن من خندش رو قورت داد، یه نگاه به سر تا پام کرد و ابروهاش رو داد بالا. تازه متوجه شدم بلوزتنم نیست. خودم رو پشت در قایم کردم. آوا نیشخندی زد و گفت:

- صبح به خیر.

با اخم گفتم:

- چشمات رو درویش کن!

خنده ای کرد و گفت:

- نترس چشمام سیره. یادت رفته من سر و کارم با پسراس؟ فقط یه چیزی این جوری می خوابی سرما می خوریا.

یه تای ابروم رو بالا دادم و گفتم:

- با پسرایی که اینجوری میگردن چی کار داری؟

اخمی کرد و گفت:

- واقعا که بی ادبی. واسه پسرا مهم نیست جلوی همدیگه بلوز تنشون نکنن!

- باشه بابا، شوخی کردم.

با حرص گفت:

- با من از این شوخیا نکن.

- چشم. بفرمایین امرتون.

- مگه نمی خواستی بریم مطب رو نشونم بدی؟

- آخ آخ پاک یادم رفته بود.

همون موقع صدای ثمین بلند شد.

- صبحونه چی می خوری عزیزم؟

ای زهرمار، تو کی از من نظر می خواستی؟! آوا لبش رو گزید و سرش رو انداخت پایین، در حالی که سعی می کرد جلوی خندش رو بگیره گفت:

- انگار بد موقع مزاحم شدم؟

نیم نگاهی به من کرد و گفت:

- می گم بی دلیل نمی شه این جوری خوابید.

بعد رو کرد به من و گفت:

- می رم بعدا می يام.

داشتم از خجالت آب می شدم، دلم نمی خواست آوا منو تو اون وضعیت ببینه؛ ولی رفتارش طوری بود که مجبورم میکرد مثل خودش گستاخ بشم. بازوش رو گرفتم و گفتم:

- نه صبر کن الان آماده می شم. می خوای بیا تو؟

با تعجب نگاهم کرد. رفتم سمت اتاقم. فکر نمی کردم بیاد داخل؛ ولی پرروتر از این حرفا بود. همین که وارد اتاق شدم دیدم گفت:

- یاا...!

خندم گرفت. هیچ چیزش شبیه دخترا نبود. لباسام رو پوشیدم و اومدم بیرون. دیدم بی خیال نشسته رو مبل. رفتم سمت آشپزخونه. ثمین گفت:

- این دختره کیه؟

- همسایه امه.

- چه پررو.

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

- وقتی رفتم در رو ببند و برو.

- باشه.

یه لقمه کره عسل خوردم و گفتم:

- بیا بریم آوا.

از جاش بلند شد یه نگاه عاقل اندر سفیهی به ثمین کرد، بعد رو کرد به من و با تاسف سرش رو تکون داد و گفت:

- بریم.

بعد راه افتاد سمت خروجی. همون طور که داشتم با خودم کلنجار می رفتم که چرا باید از یه دختر هجده ساله پر و خجالت بکشم، دنبالش راه افتادم. سوار ماشین شدیم. بدون این که نگاهم کنه گفت:

- نمی خواستی برسونیش خونش؟

آب دهنم رو قورت دادم و با غیظ گفتم:

- نخیر خودش می ره.

فرو رفت تو صندلی و گفت:

- خب چرا می زنی، فقط سوال کردم!

- نباید سوال کنی.

هیچی نگفت، حرصم در اومده بود. رو نداشتم نگاهش کنم؛ ولی دلم می خواست یه چیزی بگه، این جوری حس بدی داشتم. ماشین رو روشن کردم و گفتم:

- تو یه دختری نباید این جوری با این مسائل برخورد کنی، اینو بفهم.

با تعجب نگاهم کرد. همون طور که نگاهم رو به جلو بود با اخم گفتم:

- خوب نیست این قدر پررو باشی.

یه طرف لپش رو باد کرد و آروم آروم بادش رو خالی کرد. باز هیچی نگفت، این حرف نزدنش بیشتر اعصابم رو خرد می کرد. زیر چشمی نگاهش کردم و گفتم:

- یه دختر باید خجالت بکشه نه این که نیشش باز شه.

روش رو کرد سمت شیشه و گفت:

- اونی که باید خجالت بکشه یکی دیگه اس.

بعد با شیطنت اضافه کرد:

- که خیلی هم خجالت کشیده!

دیگه کارد می زدی خونم در نمی اومد، دلم می خواست خرخرش رو بجوم. پوفی کردم و به سمت مطب راه افتادم.

" آوا "

زیر چشمی به مهران نگاه کردم. با اخمی که رو صورتش بود گفت:

- رسیدیم.

اونم پیاده شد. از تو پارکینگ پشت سرش راه افتادم. می دونستم همچین آدمیه؛ ولی نمی دونستم این جور آدما خجالتم سرشون می شه! برام مهم نبود چی کار می کنه، تا وقتی کاری به کار من نداشت، منم مشکلی نداشتم. اصلا زندگی خصوصی اون به من ربطی نداشت. به علاوه من یاد گرفته بودم پررو باشم، مظلوم بازی و این چیزا به درد من نمی خورد. اگه می خواستم ساده و مظلوم باشم کلاهم پس معرکه بود. با هم سوار آسانسور شدیم. نگاهش رو از من می دزدید. لبخندی زدم و روم رو کردم اون طرف. چند ثانیه بعد در باز شد. گفت:

- بیا دنبالم.

بازم دنبالش راه افتادم تا به یه در بزرگ چوبی رسیدیم. یه طرف در روی یه تابلو نوشته بود "دکتر مهران مجد متخصص داخلی"، طرف دیگه هم نوشته بود "دکتر گلسا علوی متخصص گوش و حلق و بینی". کلید رو انداخت تو در. گفتم:

- اون کیه؟

- کی؟

- گلسا علوی؟

وارد شد و گفت:

- درباره اون باید مفصل باهات حرف بزنم، حالا فعلا بیا تو.

وارد شدیم، رو به روم یه میز بزرگ بود و دو طرفش دو تا در دیگه. به میز اشاره کرد و گفت:

- جات این جاست.

کنار در صندلی چیده بودن و کلی عکس پزشکی زده بودن به در و دیوار. یه گوشه هم یه ویترین بود که توش چند تا لوح و کتاب گذاشته بودن. یه طرفم انگار آبدارخونه بود. رفتم سمت میز و گفتم:

- من عاشق کار پشت میزم.

بعد رفتم سمت صندلی و نشستم روش و به اطراف نگاه کردم. روی میز یه کامپیوتر بود که کنارش هم تلفن گذاشته بودن، چند تا کشو با یه کمد کوچیک هم کنار میز بود. کنار صندلی یه قفسه کشویی بزرگ بود که روش یه گلدون خالی گذاشته بودن!

مهران گفت:

- خب بذار اول واست توضیح بدم که این جا چی کار می کنی.

نشست روی میز و گفت:

- تو این جا منشی دو نفری، من...

به در سمت راستی اشاره کرد و ادامه داد:

- و دکتر علوی.

و به در سمت چپ اشاره کرد.

- تو این جا تلفنا رو جواب می دی، وقتا رو هماهنگ می کنی، پرونده ها رو مرتب می کنی، به بیمارا نوبت می دی و همچنین کار آبدارخونه هم با توئه. تمیز کردن این جا کار سرایداره، هفته ای دو بار می ياد. کلیدا دست توئه، این یعنی تو باید زودتر از همه تو مطب باشی. یه سری کارای دیگه هم هست که کم کم یاد می گیری.

به کامپیوتر اشاره کرد و گفت:

- کار باهاش رو بلدی؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم.

- خب باشه، فعلا با همون دفتر کارا رو انجام بده تا کم کم بهت یاد بدم باید چی کار کنی.

- باشه.

کشوی کنار میز رو باز کرد و گفت:

- توش چیه؟

نگاه کردم و گفتم:

- دو تا سر رسید.

سرش رو تکون داد و گفت:

- بیارشون بیرون.

کاری که گفت کردم:

- ببین این قهوه ایه مال بیمارای منه، اون بنفشه مال بیمارای گلسا. هر کسی زنگ می زنه تو دفتر رو می بینی و هر جا وقت اضافه بود بهش می دی. هر روز باید لیست کسایی که تو دفتر نوشته شده رو، تو یه برگه بنویسی و بذاری کنار و هر کسی می ياد رو بر اساس نوبتش می فرستی داخل.

کار سختی نبود، لبخند زدم. خیلی جدی گفت:

- نبینم اشتباه کنیا.

- باشه.

- هوم خوبه.

به کشوهای کناری اشاره کرد و گفت:

- دو تای اولی مال منه، دو تای دومی مال گلساس. اینا پوشه های بیماراست، هر کسی که می ياد پوشش رو بهش می دی و می فرستیش داخل. بعدم که برگشت آخرین برگش رو نگاه می کنی، اگه مهر خورده می گیری می ذاری سرجاش و اگه نخورده می ذاری کنار تا بعدا چک بشه. ترتیب پوشه ها بر اساس حروف الفبا از روی فامیلاشونه. هر کسی که جدید می ياد، تو جلسه دوم از پوشه های جدیدی که تو کشوی دومی میزت هست، بهش می دی و می گی فرم رو کامل پر کنه، بعد با پوشه می فرستیش داخل.

- فهمیدم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- وقتی بیمار تو اتاقه، نه تلفنی رو وصل می کنی، نه خودت می يای داخل، نه اجازه می دی کسی سرش رو بندازه پایین و بیاد تو. مگه این که قبلش خبر داده باشی. ورودی تلفن اتاق من ستاره يک، ورودی اتاق گلسا ستاره دو، اگه کاری داشتی این جوری خبر می دی.

- کامل فهمیدم.

اون که انگار تازه یخاش آب شده بود، لبخندی زد و از جاش بلند شد و گفت:

- خوبه آفرین. اگه حواست جمع باشه اصلا کار سختی نیست. حالا بیا بریم آبدارخونه رو نشونت بدم.

از جام بلند شدم، رفتیم تو آبدارخونه. همون جا یه در داشت که به سمت سرویس بهداشتی باز می شد. بهم نگاه کرد و گفت:

- بیمارا اجازه ندارن این جا برن دستشویی، اگه کسی خواست بره بهشون می گی برن از دستشویی توي راهرو استفاده کنن.

- باشه.

رفت سمت دستگاهی که رو کابینتا بود و گفت:

- می دونی اين چیه؟

- نه.

- این دستگاه قهوه جوشه.

طرز کارش رو بهم گفت و بعد اضافه کرد:

- من قهوه شیرین می خورم، گلسا تلخ و با شیر، تو چه جوری دوست داری؟

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

- من تا حالا نخوردم.

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- واقعا؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

- می خوای امتحان کنی؟

تکیه دادم به کابینت و گفتم:

- چرا که نه؟!

در یکی از کابینتا رو باز کرد و قهوه رو با یه لیوان خوشگل آبی که روش عکس هیولای کارتونی داشت بیرون آورد و گفت:

- این لیوان منه، باید برای خودت لیوان بیاری؛ ولی حالا این دفعه اشکالی نداره.

قهوه رو داد بهم و گفت:

- ببینم یاد گرفتی.

کارایی که گفته بود رو انجام دادم و دستگاه رو زدم به برق. رو کردم بهش و گفتم:

- حالا باید صبر کنیم.

- آفرین! خب حالا باید درباره گلسا بهت بگم.

همون موقع صدای در اومد، خواستم برم ببینم کیه که دستش رو گرفت جلوم و گفت:

- هیس.

نگاهش کردم، اومد سمتم و با صدای آرومی گفت:

- ببین من الان یه کاری می کنم؛ ولی تو روی هیچ منظوری نگیرش، بعدا برات توضیح می دم.

قبل از این که چیزی بگم، ایستاد رو به روم، شونه هام و گرفت و سرش رو بهم نزدیک کرد و گفت:

چشمام رو محکم بستم و لبام رو روي هم فشار دادم. صورتش نزدیکم بود؛ ولی هیچ تماسی برقرار نشد. یه دفعه صدای جیغ خفیفی رو شنیدم. مهران شونه هام رو ول کرد. آروم لای چشمم رو باز کردم، دختر ظریف نقشی دستش رو گذاشته بود رو دهنش و به ما خیره شده بود. مهران به من اشاره کرد که حرف نزنم. منم ساکت شدم. دختره که قد بلند و چشمای روشن و درشت و موهای بوری داشت با حرص گفت:

- تو این جا چی کار می کنی؟

مهران برگشت طرفش و گفت:

- نمی دونستم باید از تو اجازه بگیرم.

فهمیدم دعوا خونوادگیه، دست به سینه ایستادم و سرم رو انداختم پایین و رفتم عقب. دختره پوزخندی به من زد و گفت:

- منشی جدیدته؟

- چیه؟ فضولی یا حسودیت گل کرده؟

- هه حسودی؟ من به یه منشی حسودی نمی کنم.

پررو، چه از خود متشکرم هست! نفسم رو با حرص دادم بیرون. مهران گفت:

- زود کارت رو بکن و برو.

رو به من کرد و گفت:

- بیا بریم تو اتاقم.

آن چنان جدی و قاطع گفت که مطیعانه مثل بچه ای که دنبال ناظم مدرسه می ره تو دفتر، دنبالش راه افتادم. دختره یه نگاهی به سر تا پای من کرد و بهم پوزخند زد. منم متقابلا همون کار رو کردم. انتظار چنین چیزی رو نداشت و با تعجب نگاهم کرد. چشمام رو ریز کردم و نگاهش کردم، بعد وارد اتاق مهران شدم و در رو بستم. نشست رو مبلای چرمی که رو به روی میز کارش بودن. رفتم جلو و با صدای خفه ای گفتم:

- این چه کاری بود؟ حالا فکر می کنه داشتیم همو می بوسیدیم.

مهران لبخندی زد و با خونسردی گفت:

- می خواستم همین فکر رو بکنه!

با تعجب نگاهش کردم. مچ دستم رو گرفت و کشید، نشستم روی مبل. گفت:

- ببین می خوام یه چیزی رو بگم، تو این جا منشی اونم هستی و کارایی که مربوط به منشی می شه رو براش انجام می دی؛ ولی نه باهاش قاطی شو، نه دهن به دهن. این دختره می خواد یه جوری خودش رو به من بچسبونه. من بهش گفتم دوست دخترم رو آوردم این جا منشی بشه. یه جورایی ممکنه بهت حسادت کنه؛ ولی می خوام براش نقش بازی کنی تا دست از سرم برداره. می تونی؟

به چشماش نگاه کردم و گفتم:

- این یکی رو قرار نبود!

ملتمسانه بهم چشم دوخت. انگشت اشارم رو بالا آوردم یه چیزی بگم که یه دفعه صدایی از بیرون شنیدم. انگشتم رو گذاشتم رو بینیم و آروم از جام بلند شدم. مهران با تعجب گفت:

- چی کار می کنی؟

انگشتم رو محکم تر فشار دادم رو دماغم، فهمید که باید ساکت شه. ایستادم پشت در و با صدای بلندی گفتم:

- باشه عزیزم هر چی تو بگی.

بعد یه دفعه در رو باز کردم و دختره پرت شد تو اتاق.

با دادی که مهران سر دختره کشید، منم سر جام میخکوب شدم.

- پشت در اتاق من چی کار می کنی؟

دختره به تته پته افتاده بود. صاف ایستاد و لباسش رو مرتب کرد و گفت:

- من... من...

مهران رفت سمتش و گفت:

- تو چی؟

بازوش رو گرفت و تو صورتش فریاد کشید.

- چی هان؟ چقدر می خوای تو زندگی خصوصی من سرک بکشی؟

دختره خودش رو نباخت، با تمام توانش دستش رو از تو دست مهران بیرون کشید و گفت:

- کارای خصوصیت رو ببر تو خونت نه مطبت.

مهران دندوناش رو فشرد روي هم و گفت:

- به تو ربطی نداره.

دختره صاف ایستاد رو به روی مهران و تو چشماش زل زد و گفت:

- ربط داره، می دونی که این جا محل کار منم هست.

بعد رو کرد به من و چشم غره ای به من رفت و از اتاق رفت بیرون. به چند ثانیه نکشید که صدای به هم خوردن در رو شنیدیم. با ترس به مهران نگاه کردم. یه ذره نگاهم کرد و یه نفس عمیق کشید، بعد شروع کرد به خندیدن. با تعجب نگاهش کردم. با خنده سرش رو تکون داد و گفت:

- کارت عالی بود دختر.

اینو که گفت، منم با خیال راحت نفس عمیقی کشیدم و لبخند زدم. مهران نشست روی مبل و گفت:

- خیلی وقت بود دلم می خواست چنین دادی سرش بکشم.

تکیه دادم به دیوار و گفتم:

- منم ترسیدم چه برسه به اون دختره بیچاره.

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

- یعنی می خوای بگی به این راحتیا نمی ترسی؟

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

- یه جورایی.

نگاهش کردم و گفتم:

- ولی خوشم اومد، ایول جذبه.

خندید. گفتم:

- فکر کنم قهوه درست شد.

- آخ پاک یادمون رفت!

با هم رفتیم تو آشپزخونه. مهران تکیه داد به در و گفت:

- اصلا نمی دونم روز جمعه این جا چی کار داشت!

یه ذره از قهوه رو مزه مزه کردم، از تلخیش خوشم نیومد. گفتم:

- هر کاری داشت با اون دادی که زدی یادش رفت.

دهنم رو باز کردم و گفتم:

- آه! چه تلخه.

خندید و گفت:

- شکر بریز توش.

بعد شکر پاش رو داد دستم. همون طور که بهش شکر اضافه می کردم گفتم:

- بهم نگفته بودی قصدت از استخدام کردنم اینه.

- چی؟

رو کردم بهش و گفتم:

- این که با این دختره در بیفتم.

- نه نه، نمی خوام باهاش درگیر شی، فقط می خوام فکر کنه که...

پریدم وسط حرفش رو گفتم:

- با این که یه عمر مثل پسرا زندگی کردم؛ ولی می دونم دخترا واسه به دست آوردن چیزی که می خوان، دست به هر کاری می زنن. مخصوصا که اون یه پسر خوشتیپ، پولدار و تحصیل کرده باشه.

- اینا رو به منزله تعریف بگیرم؟

یه ذره از قهوه رو خوردم، این بار مَزَش به دلم نشست. گفتم:

- یه جورایی.

خندید و گفت:

- ممنون. مزَش خوب شد؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

- کاش می شد خیلی تلخیای دیگه رو هم مثل این با شکر شیرین کرد.

با تعجب نگاهم کرد. لبخند ملیحی تحویلش دادم و بقیه قهوه رو خوردم. قهوه که تموم شد مهران خواست که برگردیم. سوار ماشین که شدیم ياد صبح افتادم و اون خجالت دردسر ساز. بی اختیار لبخند زدم. مهران گفت:

- چیه؟

- نمی تونم بخندم؟

- چرا بخند، وقتی می خندی خوشگل تر می شی.

ابروهام رو دادم بالا، چشمام رو گرد کردم و نگاهش کردم. همون طور که جلو رو نگاه می کرد گفت:

- چیه؟ فقط که تو نباید از من تعریف کنی.

- نه، این با تعریفای من فرق داشت.

خندید و گفت:

- خیلی بده که منظور آدم رو متوجه می شی.

رو کردم بهش و گفتم:

- بپا عاشق این خندیدنام نشی!

سرش رو تکون داد و گفت:

- خیلی از خود متشکریا.

- نباشم؟

تو آیينه به خودم لبخند زدم و گفتم:

- آی قربون این خنده هام برم.

- تو واقعا عجیب غریبی، می دونستی؟

- آره خب، مگه چند تا دختر هستن که موهاشون رو کوتاه کنن و سوار موتور بشن، بعد منشی یه دکتر بشن و بخوان واسش نقش دوست دخترش رو بازی کنن؟!

- اینم حرفیه.

- حالا این دختره چه جوری هست؟ قبل از جنگ آدم باید دشمنش رو خوب بشناسه.

یه ذره فکر کرد و گفت:

- اون قدر بد هست که همه منشی های قبلی رو بیرون کرد.

- همشون رو جای دوست دخترات جا زده بودی؟

خندید و گفت:

- نه، ولی یه جوری نشون می دادم انگار بهشون نظر دارم.

- خب پس مثل این که کار من سخت تر شد؟

- چطور؟

- خب از همین اول منو به عنوان دوست دخترت آوردی، این بیشتر کفرش رو در می ياره.

خندید و گفت:

- با این کاری که تو باهاش کردی، خدا به دادت برسه.

- منو دست کم گرفتی؟ خدا به داد اون برسه. شایدخیلی کارا رو بلد نباشم؛ ولی من یه چیزی دارم که اون نداره.

- چی داری؟

دستم رو مشت کردم و گفتم:

- زور بازو! این دخترم که انگار ترسوئه.

خندید و گفت:

- نزنیش یه وقت، می ره شکایت می کنه.

- نه دیگه این قدرا هم خشن نیستم.

لبخندی زد و گفت:

- آوا؟

- بله؟

آب دهنش رو قورت داد و گفت:

- موضوع صبح رو فراموش کن، انگار که چیزی ندیدی. خب؟

با شیطنت گفتم:

- ولی دیدم.

با اعتراض گفت:

- آوا!

هیچ وقت کسی اسم واقعیم رو صدا نمی زد. همیشه از دهن مردم به اسم آرمان خطاب می شدم. حس خوبی داشتم، برای اولین بار حس می کردم وجود دارم. دیگه نیازی به تظاهر نبود. من آوا بودم، آوایی که هجده سال خودش نبود. وقتی مهران اسمم رو صدا می زد، حس می کردم تازه خودم رو پیدا کردم. مهران گفت:

- چی شد؟ با چشمای باز می خوابی؟

- هان؟ چی؟ نه، یاد یه چیزی افتادم.

- چی مثلا؟

لبخندی زدم و گفتم:

- یاد چیزی که نه، راستش اسم آوا یه کم برام غریبه، کسی منو به این اسم صدا نمی کنه.

خندید و گفت:

- خب من صدا می کنم.

- می دونم. اسمم خیلی قشنگه، نه؟

خندید و گفت:

- آره.

- مهری هم اسم خوبیه.

با خنده اخم کرد و گفت:

- اسم من مهرانه.

- حالا هر چی.

- خب حالا قبول؟

به اندازه کافی خجالت کشیده بود. منم همین رو می خواستم که روش تو روم باز نشه، اگه از خودم ضعف نشون می دادم پررو می شد؛ ولی حالا اون ضعف نشون داده بود و خودشم می خواست قایمش کنه. گفتم:

- چی قبول؟

- موضوع صبح دیگه.

- کدوم موضوع؟

زیر چشمی نگاهم کرد، بعد سریع لپم رو کشید.

- آخ ، چی کار میکنی؟

- برادرانه بود.

تکیه دادم به صندلی و گفتم:

- وقتی این حرف رو می زنی، یعنی برادرانه نبود.

- می شه این قدر کارا و رفتاراي منو تحلیل نکنی؟

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

- خب مواظب باش چی کار می کنی.

سرش رو کج کرد و گفت:

- چشم، ببخشید خانوم.

بهش لبخند زدم. برعکس چیزی که نشون می داد آدم مهربونی بود. شاید تمام کارای بدی که می کرد، یه اشتباه ساده بود. چیزی که بهش عادت کرده بود، نه چیزی که واقعا می خواست. از فکر خودم خندم گرفت. من از کی تا حالا آدم شناس شده بودم؟ رسیدیم خونه. مهران رو کرد به من و گفت:

- شناسنامت رو بیار تا فرم استخدامت رو برات پر کنم.

- باشه همین الان برات می يارمش.

از مهران خداحافظی کردم و رفتم بالا. وارد اتاق شدم، در کمد رو باز کردم و یه نگاهی به خودم انداختم. یاد گلسا افتادم. لباسایی که پوشیده بود، طوری که شالش رو سرش کرده بود، کاملا با من فرق داشت. رنگای یه شکل و مدلایی که به هم می اومدن. درست برعکس من که یه شال زرشکی سرم کرده بودم با مانتوی مشکی و کاپشن بنفش با شلوار لی. اونم از وضعیت شالم که به هم ریخته بود و دور گردنم محکم شده بود. چون نمی تونستم درست نگهش دارم؛ ولی نمی دونم دختره چقدر مو داشت که انقدر زیر شالش بالا رفته بود؟! صورتمم برعکس اون یه ذره آرایشم نداشت. از سرمام نوک بینی و گونه هام قرمز شده بود. کمد رو زیر و رو کردم، یه پلیور آجری با یه شلوار قهوه ای از تو لباسا بیرون کشیدم و پوشیدم. موهام رو کج رو صورتم شونه کردم و یه نگاهی به خودم انداختم. دستم زدم به کمرم و گفتم:

- حالا شد.

رفتم سراغ کولم. گذاشتمش رو تخت و شناسنامه هام رو از توش بیرون کشیدم. من دو تا شناسنامه داشتم، یکی به اسم خودم، یکی به اسم آرمان. نمی دونم چطور همچین کاری کرده بودن؛ ولی به هر حال اگه تو این موقعیت هر کدوم از اینا رو نداشتم برام یه مشکل بزرگ بود. دو تاش رو برداشتم و کیفم رو گذاشتم سر جاش. رفتم سر یخچال. با پولی که داشتم چیز زیادی نتونسته بودم بخرم؛ ولی به هر حال باید واسه ناهار یه فکری برای خودم می کردم. یه تن ماهی آوردم بیرون و گذاشتم تو آب و بعدم گذاشتم روی گاز و زیرش رو روشن کردم. بعد از خونه اومدم بیرون. هوا ابری شده بود. یه نفس عمیق تو اون سرما کشیدم و رفتم پایین. پشت در ایستادم و زنگ در رو زدم. چند ثانیه بعد مهران اومد دم در. شناسنامه هام رو گرفتم بالا. از دستم گرفتشون و گفت:

- چرا دو تاس؟

- چون دو تا دارم.

- مگه می شه؟

- حالا که شده.

یکیش رو باز کرد و نگاه کرد. لبخند رو لبش نشست و گفت:

- آرمان کریمی.

بهم پسش داد و گفت:

- این به درد نمی خوره. بیا تو.

از جلوی در رفت کنار. منم وارد خونه شدم. نشست روی مبل و اون یکی رو باز کرد. با دقت نگاهش کرد.

- آوا کریمی. متولد 72.12.1.

رو کرد به من و گفت:

- دو ماه دیگه تولدته؟!

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. لبخند محوی زد و گفت:

- منم اردیبهشتیم.

باز دقیق شد تو شناسنامم و گفت:

- استان یزد، شهرستان مهرریز...

ادامه دادم:

- بهادران، روستای علی آباد.

آهی کشیدم و ادامه دادم:

- بالا ده، خونه ی حاج علی اکبر کریمی.

بازم اون خاطرات مسخره. بغضم رو خوردم؛ ولی اشک تو چشمام جمع شده بود. مهران که دید ساکت شدم، سرش رو گرفت بالا و گفت:

- چطور تو مال یزدی و لهجه...

ادامه حرفش رو خورد، نگاهی به من کرد و گفت:

- چیزی شده؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم. شناسنامه رو بست، یکی از پاهاش رو روي اون یکی انداخت و گفت:

- مطمئنی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. نمی تونستم حرف بزنم، یه کلمه می گفتم اشکام می ریخت پایین.

- زبونت رو موش خورده؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. خم شد طرفم و گفت:

- چرا تو چشمات اشک جمع شده؟

سرم رو انداختم پایین و از جام بلند شدم و در حالی که سعی می کردم صدام نلرزه گفتم:

- من دیگه می رم.

از جاش بلند شد و گفت:

- نمی خواستم...

لبخند زدم و گفتم:

- می دونم.

از جام بلند شدم و رفتم سمت در. قبل از این که چیزی بگه در رو باز کردم و گفتم:

- خداحافظ.

بعد در رو پشت سرم بستم. یه نفس عمیق کشیدم و اجازه دادم اشکام سرازیر شه. اهل هق هق گردن و یه گوشه نشستن و گریه کردن نبودم. همیشه بی صدا فقط اشک می ریختم؛ چون می دونستم کسی نیست که جواب گریم رو بده، دست محبت بکشه رو سرم و ازم بخواد آروم باشم. رفتم تو آشپزخونه. شیر آب رو باز کردم و یه کم آب زدم به صورتم، بعد رفتم سرم رو گرفتم بالای بخاری و چشمام رو بستم تا صورتم خشک بشه. خیلی این کار رو دوست داشتم، برام یه جور ریلکسیشن بود. با خودم فکر کردم چرا باید گریه کنم؟ با خودم گفتم "به این خونه نگاه کن. داری پیشرفت می کنی، یه کار خوب داری، دیگه لازم نیست بترسی، دیگه لازم نیست خودت رو قایم کنی، دیگه لازم نیست تظاهر کنی. داری پیشرفت می کنی آوا. به کوری چشم همه اونایی که ندیدنت، پست زدن و تنهات گذاشتن، بدون کمک اونا رو پای خودت ایستادی. وقتی خدا بهت رو کرده، چه فرقی داره که بنده هاش بهت پشت کنن؟!"

با رضایت چشمام رو باز کردم و دستم رو گذاشتم روی صورتم که گرم شده بود. رفتم سمت اتاق، بالشتم رو برداشتم و انداختم وسط خونه. کنترل تلويزیون رو برداشتم و دراز کشیدم روی زمین و تلويزیون رو روشن کردم، بدون هیچ دردی، بدون هیچ ناراحتی. خدایا ازت ممنونم.

داشتم ناهارم رو که نون و تن ماهی بود می خوردم که یکی محکم زد به در. همون طور که لقمه رو تو دهنم جا می دادم رفتم سمت در. می دونستم هیچ کس غیر از مهران نیست که بخواد در خونه منو بزنه. در رو باز کردم، چون لقمه تو دهنم بود گفتم:

- هوم؟

نگاه مضطربش رو دوخت به من و گفت:

- لباسات رو بپوش.

با تعجب نگاهش کردم. منو زد کنار و اومد تو خونه. یه نگاه به غذام کرد، سرش رو تکون داد و رفت سمت اتاقم. لقمه رو به زور قورت دادم. دنبالش راه افتادم و گفتم:

- چی کار می کنی؟ دیدم رفته سراغ کمدم و داره لباسام رو جمع می کنه.

رفتم جلو لباسا رو از دستش کشیدم و گفتم:

- چی کار می کنی؟

پوفی کرد و گفت:

- ثمین به امیر خبر داده تو این جایی، امیر به دختر خالم، دختر خالم به خالم، خالم به مامانم و مامانمم به بابام. حالا اگه نمی خوای دردسر درست شه وسایلت رو جمع کن بریم.

- کجا بریم؟

- شمال.

- چی؟

- باید از تو ویلا زنگ بزنم بهشون که فکر کنن حرفای اونا دروغ بوده.

- خب تو برو، من چرا باید بیام؟

لباسام رو گرفت تو بغلش و گفت:

- خب عاشق، می يان این جا و می فهمن. الانم بابام تو راهه.

- خب می مونم تو خونه و برقا رو هم خاموش می کنم.

- ببین با یکی دو نفر که طرف نیستی، الان همشون می خوان بفهمن تو کی هستی. می پرن تو خونه و پیدات می کنن، خدا می دونه دست کدومشون بیفتی.

- خب می رم خونه خودم.

سرش رو تکون داد، مچ دستم رو محکم گرفت و گفت:

- فکر کردی بابام این قدر خنگه؟ بهت می گم باید بریم، یعنی این که باید بریم.

خواست منو بکشه دنبال خودش که گفتم:

- این جوری که نمی شه بیام.

- باشه آماده شو، فقط زود، بابام داره می ياد این جا. من بهش گفتم دیشب رفتم، پس الان نه باید نزدیکای خونه باشم و نه توي خونه.

اینو گفت و با لباسام از خونه رفت بیرون. یه مانتو تنم کردم و یه شالم انداختم رو سرم. سریع چیزایی که لازم داشتم رو برداشتم و ریختم تو کولم و راه افتادم. بدو بدو از پله ها اومدم پایین و سوار ماشین مهران شدم. مهران ماشین رو روشن کرد و گفت:

- برو پایین دیده نشی، هر وقت گفتم بیا بالا.

نشستم پایین ماشین و خودم رو جمع کردم، قشنگ جا شدم. مهران نگاهی به من کرد. سرم رو آوردم بالا، خندید و از خونه اومدیم بیرون. همون طور که پایین نشسته بودم، سرم رو تکیه دادم به صندلی و گفتم:

- می خوای بری کجا؟

- ویلام تو رامسر.

- چقدر باید بمونیم؟

- تا آبا از آسیاب بیفته.

- لازمه منو قایم کنی؟

- بخاطر خودته. دیدی که بابام دفعه پیش چی کار کرد؟ من که پسرشم و کاری نمی تونه بکنه؛ ولي واسه تو دردسر درست می کنه. امیر رو هم می شناسم، آدم فضولیه و تا نفهمه دختری که همسایه من شده کیه، دست بر نمی داره. تازه وقتی تعهدنامه مون رو دید دیگه بیشتر کنجکاوی می کنه.

خندیدم و گفتم:

- راستی انداختیش دور؟

با جدیت گفت:

- نه گذاشتم هر وقت وکیلم رو دیدم بدم بهش.

با رضایت لبخند زدم. سرعتش رو بیشتر کرد.

- حالا به کشتنمون ندی.

- می خوام زود برسیم به اتوبان.

- یعنی الان داریم می ریم شمال بخاطر منه؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. با قدردانی نگاهش کردم و گفتم:

- ولی تو مسئول مشکلات من نیستی، لازم نیست خودت رو تو دردسر بندازی.

لبخندی زد و گفت:

- من رفیق نیمه راه نیستم. خودم آوردمت تو این خونه، خودمم باید مواظبت باشم.

یه نگاه به اطراف کرد و گفت:

- دیگه از خونه دور شدیم بیا بالا.

نشستم سر جام. بی خیال لباسای خاکیم شدم و گفتم:

- خوش به حال بچه هات.

خندید و گفت:

- چرا؟

تکیه دادم به صندلی و گفتم:

- خب خیالشون راحته که خیلی مواظبشونی.

لبخندی زد و گفت:

- نه بابا بیچاره ها يه بابای بی مسئولیت گیرشون می ياد.

- اگه بی مسئولیت بودی الان با من تو ماشین نبودی.

زیر چشمی نگاهی به من کرد و گفت:

- همون قدر که رک بودنت گاهی وقتا عذاب آوره، بعضی وقتا هم خیلی دلنشینه.

- خب حالا هول برت نداره، منظورم این نبود که ازت خوشم می ياد.

سرش رو تکون داد و گفت:

- مطمئنی؟

اخمی کردم و گفتم:

- معلومه.

روم رو کردم به سمت شیشه و گفتم:

- من زیاده خواه نیستم، به غیر ممکن هام دل نمی بندم.

دیگه مهران چیزی نگفت. منم ساکت شدم. همون طور که بیرون رو نگاه می کردم لبخند زدم. اگه منم یکی بودم مثل گلسا، می تونستم به علاقه داشتن به مهران فکر کنم؛ اما من با اونا فرق داشتم. من اصلا نباید به دوست داشتن مردی فکر می کردم. هیچ پسری و هیچ خونواده ای دلشون نمی خواست یه عروس بی کس و کار داشته باشن. از پدربزرگم متنفر بودم، اون مسئول زندگی غیر معمولی من بود. اون بود که حق یه زندگی عادی رو از من گرفته بود. حق دوست داشتن، حق دوست داشته شدن، حق احترام و پذیرفته شدن. شاید اون تنها کسی بود که هیچ وقت نمی بخشیدمش، حتی به بخشیدنش فکرم نمی کردم.

تمام مدت با ذوق و شوق به جاده خیره شده بودم. تمام جایی که من دیده بودم روستای خودمون بود و شهر تهران؛ ولی حالا اون همه زیبایی یک جا، جلوی دید من بود. بارون داشت به شدت می بارید. درختا هر کدوم یه رنگ بودن، بعضیا سبز، بعضیا زرد، بعضیا هم بدون برگ. منظره کوه ها عین نقاشی بود. دیگه طاقتم تموم شده بود، شیشه ماشین رو دادم پایین و سرم رو بردم بیرون. سرمای هوا هم برام دلنشین بود، انگار اومده بودم وسط بهشت. بارون داشت صورتم رو خیس می کرد. مهران غرید:

- سرده، شیشه رو بده بالا.

چشمام رو بستم و گفتم:

- چه اکسیژنی.

بعد یه نفس عمیق کشیدم. دیدم شیشه داره می ياد بالا، سرم رو دزدیدم و گفتم:

- هوا که خوبه!

به در اشاره کرد و گفت:

- همه جا خیس شد.

بخار شیشه رو به روم رو با آستینم پاک کردم و گفتم:

- این جا عالیه.

- مگه تا حالا نیومدی؟

- با کی می اومدم؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- پس تا حالا دریا رو هم ندیدی.

دستام رو محکم زدم به هم و گفتم:

- شنیدم خیلی قشنگه.

لبخندی زد و گفت:

- وقتی دیدی خودت می تونی نظر بدی.

با ذوق گفتم:

- کی می رسیم؟

- چیزی نمونده.

یاد خونه افتادم. با نگرانی گفتم:

- اگه بیان خونه رو بگردن چی؟

- خب بگردن.

- خب می فهمن یکی اون بالاس.

خندید و گفت:

- چطوری می فهمن؟

- غذام مونده بود رو زمین، تازه چطور یه خونه ي چیده شده مشکوک نیست؟!

لبخندی به من زد و گفت:

- لباسات همه این جاست، مگه نه؟

یاد کمد خالیم افتادم، آخرین چیزی که توش مونده بود شال و مانتویي بود که مهران برام گذاشت و لباسای قدیمیم. برگشتم پشت ماشین رو نگاه کردم، هر چی داشتم و نداشتم رو آورده بود. یه نگاه به لباسای زیرم انداختم که پخش و پلا شده بود وسطشون. سریع خودم رو کشیدم پشت ماشین و همه رو جا دادم بین مانتوهام. بعد با خجالت برگشتم سمتش و گفتم:

- آره ولی...

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- ولی بی ولی، می دونی چی رو اپن گذاشته بودی؟

نگاهش کردم. با رضایت لبخندی زد و گفت:

- اون یکی شناسنامت رو!

نیشم باز شد. خندید و گفت:

- منو دست کم گرفتی؟

با مشت زدم به بازوش و گفتم:

- خیلی بد جنسی.

صورتش جمع شد. بازوش رو گرفت و گفت:

- می دونی دستت خیلی سنگینه؟!

خندیدم. گوشیش رو در آورد و گفت:

- حالا بگو می خوام چی کار کنم؟

با تعجب نگاهش کردم. یه شماره گرفت و گوشیش رو گذاشت رو بلندگو و چند دقیقه بعد صدای پسری پیچید تو ماشین.

- جانم؟

- سلام علی جون خودم.

- به به آقا مهران! راه گم کردی.

- راه رو که دارم درست می رم، شمارتم درست گرفتم، زنگ زدم حالت رو بپرسم.

- غلط کردی! کی تا حالا حال من واست مهم شده؟

رو کرد به من که بی صدا خندیدم. گفت:

- بیا، یه بار خواستیم حالت رو بپرسیم خودت نمی ذاری.

- حرف مفت نزن، بنال ببینم چه مرگته.

- ببین می خوام برام یه کاری بکنی، هستی یا نه؟

- آها این شد حرف حساب، چی می خوای؟

- برو مطب از آقا حسن کلیدام رو بگیر و برو خونه ي من.

- که چی بشه؟ مگه ندیدی این حسن خان دفعه قبل چه طوری حالم رو گرفت؟

- نگران نباش بهش گفتم هر وقت تو رفتی کلیدا رو بهت بده. ببین برو بالا طبقه دوم، اگه کسی اومد اون جا تو اسمت آرمان کریمیه، الان یه هفته اس اون بالا رو خریدی. گرفتی؟

- حالا کی هست این آرمان خان که من باید جاش نقش بازی کنم؟

یه نگاه به من کرد و گفت:

- برمی گردم برات توضیح می دم. فردا هم برو مطب گلسا رو خر کن و یه جوری حالیش کن که باید یادش بره که امروز منو با یه دختر تو مطب دیده.

- ای بابا موضوع داره بیخ پیدا می کنه ها.

- روم رو زمین ننداز دیگه.

- خرج داره واست.

- باشه تو کارت رو درست انجام بده، من از خجالتت در می يام. جلو بابام هم وا نمی دیا.

- کی حرف پول زد، شما حق آب و گل داری داداش. موضوع خونوادگیه؟

نیم نگاهی به من کرد و گفت:

- موضوعش همه گیره تو فقط حواست رو جمع کن. صبر کن تا ساعت چهار و پنچ، بعدا برو خونه. باشه؟ یه چند وقتی خونه من باش تا وقتی خبرت کنم. خب؟

- ای به روی چشم. خیالت راحت تا منو داری غم نداری.

- خب دیگه خداحافظ، خبری شد منو در جریان بذار.

- باشه خداحافظ.

- به سلامت.

گوشی رو قطع کرد. مو لای درز نقشش نمی رفت. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- تو شیطونم درس می دی.

خندید و گفت:

- ما اینیم دیگه.

این رو گفت بعد به یه جایی اشاره کرد و گفت:

- رسیدیم.

نگاهم رو کشیدم سمت جایی که انگشتش رو گرفته بود، یه ویلای سفید رنگ بزرگ روی یه تپه بود. همین طور که داشتم نگاه می کردم، چشمم خورد به آبی که خیابون بهش منتهی می شد. با هیجان گفتم:

- اون جا رو!

خم شدم سمت شیشه و دستام رو گذاشتم رو داشبورد ماشین و گفتم:

- همش آبه.

مهران که از عکس العمل من خندش گرفته بود گفت:

- از ویلا راحت می رسیم به ساحل.

بعد پیچید تو یه کوچه خالی. یه کم سربالایی رفتیم و مهران رو به روی در سیاه رنگ ویلاش پارک کرد و از ماشین پیاده شد. تنها ویلای رو تپه مال اون بود، اون طرف کوچه هم دوباره کوه بود و درخت. منم از ماشین پیاده شدم. مهران داشت در رو باز می کرد، رو به من کرد و گفت:

- برو تو ماشین.

همون طور که به اطراف نگاه مي کردم گفتم:

- مثل خواب می مونه.

با خنده در رو باز کرد و گفت:

- بفرمایین.

داخل رو نگاه کردم. از تو حیاط می شد از بالا کامل دریا رو دید. دویدم تو و بالای پله ها ایستادم. مهران رفت سمت ماشین، تا سوار شد از هیجان سرم رو گرفتم بالا و با صدای بلندی جیغ زدم. مهران که ماشین رو آورده بود داخل با تعجب پیاده شد و گفت:

- چی شد؟

همون طور با صدای بلند گفتم:

- این خیلی عالیه، محشره.

بدون توجه به صورت بهت زده مهران یه نگاه به ساختمون ویلا که چند تا پله بالاتر از حیاط بود، انداختم. ساختمون یه طبقه؛ اما خیلی بزرگ بود. رو به رو یه شیشه بزرگ بود؛ اما داخل معلوم نبود. از پله ها رفتم بالا. جلوی خونه یه استخر بود. یه نگاه بهش کردم و منتظر شدم تا مهرانم بیاد. همون طور که سرش تو صندوق عقب بود گفت:

- بیا حداقل لباسات رو بردار.

یاد لباسایی افتادم که زیر مانتوم قایم کرده بودم، بدو بدو برگشتم پایین و چند تاشون رو انداختم دور گردنم و روي شونم، بقیه رو هم جمع کردم تو دستم. دیگه نمی شد جلوم رو ببینم. به مهران نگاه کردم، خیلی شیک و باکلاس یه چمدون کوچیک از صندوق عقب در آورد. به من نگاهی کرد و گفت:

- می تونی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و با احتیاط در حالی که از گوشه لباسام جلو رو نگاه می کردم، دنبال مهران راه افتادم. ایستاده بودم تا مهران در ورودی رو باز کنه، تازه داشتم سرما رو حس می کردم. خودم رو جمع کردم تو لباسا و گفتم:

- اگه بابات بیاد این جا چي؟

در رو باز کرد و گفت:

- اون از این جا اصلا خبر نداره.

قبل از این که تعارف کنه رفت تو، منم دنبالش رفتم. در رو بست. گفتم:

- یعنی نمی دونه همچین ویلایی داری؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد، به راهروی سمت چپ اشاره کرد و گفت:

- سومین در اتاق مهمونه، برو وسایلت رو بذار اون جا.

رفتم سمت اتاقا. در رو با پام باز کردم و همین که وارد اتاق شدم لباسا رو ریختم رو زمین. یه نگاه بهشون کردم و گفتم:

- آخیش.

دستم رو زدم به کمرم و به اتاق نگاه کردم. یه تخت خواب وسط اتاق بود، کنارش یه کمد تو دیوار زده شده بود، رو به روم هم پنجره بود. لباسا رو با پا شوت کردم سمت تخت و از اتاق رفتم بیرون. همین که از راهرو خارج شدم، تازه چشمم خورد به فضای داخل ویلا. یه آشپزخونه تماما چوبی رو به روم بود، وسط هالم یه دست مبل مخمل زرشکی رنگ چیده بودن و یه فرش همرنگش هم رو زمین پهن بود. رو به روش یه تلويزیون دو برابر چیزی که مهران تو خونش داشت، بود. مهران رو دیدم که نشسته بود رو به روی شومینه ي سنگی و داشت روشنش می کرد. بیشتر فضا خالی بود؛ ولی زمین کاملا فرش شده بود. از سقف بلندش هم چهار تا لوستر آویزون بود. تمام مدت با ذوق و شوق به جاده خیره شده بودم. تمام جایی که من دیده بودم روستای خودمون بود و شهر تهران؛ ولی حالا اون همه زیبایی یک جا، جلوی دید من بود. بارون داشت به شدت می بارید. درختا هر کدوم یه رنگ بودن، بعضیا سبز، بعضیا زرد، بعضیا هم بدون برگ. منظره کوه ها عین نقاشی بود. دیگه طاقتم تموم شده بود، شیشه ماشین رو دادم پایین و سرم رو بردم بیرون. سرمای هوا هم برام دلنشین بود، انگار اومده بودم وسط بهشت. بارون داشت صورتم رو خیس می کرد. مهران غرید:

- سرده، شیشه رو بده بالا.

چشمام رو بستم و گفتم:

- چه اکسیژنی.

بعد یه نفس عمیق کشیدم. دیدم شیشه داره می ياد بالا، سرم رو دزدیدم و گفتم:

- هوا که خوبه!

به در اشاره کرد و گفت:

- همه جا خیس شد.

بخار شیشه رو به روم رو با آستینم پاک کردم و گفتم:

- این جا عالیه.

- مگه تا حالا نیومدی؟

- با کی می اومدم؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- پس تا حالا دریا رو هم ندیدی.

دستام رو محکم زدم به هم و گفتم:

- شنیدم خیلی قشنگه.

لبخندی زد و گفت:

- وقتی دیدی خودت می تونی نظر بدی.

با ذوق گفتم:

- کی می رسیم؟

- چیزی نمونده.

یاد خونه افتادم. با نگرانی گفتم:

- اگه بیان خونه رو بگردن چی؟

- خب بگردن.

- خب می فهمن یکی اون بالاس.

خندید و گفت:

- چطوری می فهمن؟

- غذام مونده بود رو زمین، تازه چطور یه خونه ي چیده شده مشکوک نیست؟!

لبخندی به من زد و گفت:

- لباسات همه این جاست، مگه نه؟

یاد کمد خالیم افتادم، آخرین چیزی که توش مونده بود شال و مانتویي بود که مهران برام گذاشت و لباسای قدیمیم. برگشتم پشت ماشین رو نگاه کردم، هر چی داشتم و نداشتم رو آورده بود. یه نگاه به لباسای زیرم انداختم که پخش و پلا شده بود وسطشون. سریع خودم رو کشیدم پشت ماشین و همه رو جا دادم بین مانتوهام. بعد با خجالت برگشتم سمتش و گفتم:

- آره ولی...

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- ولی بی ولی، می دونی چی رو اپن گذاشته بودی؟

نگاهش کردم. با رضایت لبخندی زد و گفت:

- اون یکی شناسنامت رو!

نیشم باز شد. خندید و گفت:

- منو دست کم گرفتی؟

با مشت زدم به بازوش و گفتم:

- خیلی بد جنسی.

صورتش جمع شد. بازوش رو گرفت و گفت:

- می دونی دستت خیلی سنگینه؟!

خندیدم. گوشیش رو در آورد و گفت:

- حالا بگو می خوام چی کار کنم؟

با تعجب نگاهش کردم. یه شماره گرفت و گوشیش رو گذاشت رو بلندگو و چند دقیقه بعد صدای پسری پیچید تو ماشین.

- جانم؟

- سلام علی جون خودم.

- به به آقا مهران! راه گم کردی.

- راه رو که دارم درست می رم، شمارتم درست گرفتم، زنگ زدم حالت رو بپرسم.

- غلط کردی! کی تا حالا حال من واست مهم شده؟

رو کرد به من که بی صدا خندیدم. گفت:

- بیا، یه بار خواستیم حالت رو بپرسیم خودت نمی ذاری.

- حرف مفت نزن، بنال ببینم چه مرگته.

- ببین می خوام برام یه کاری بکنی، هستی یا نه؟

- آها این شد حرف حساب، چی می خوای؟

- برو مطب از آقا حسن کلیدام رو بگیر و برو خونه ي من.

- که چی بشه؟ مگه ندیدی این حسن خان دفعه قبل چه طوری حالم رو گرفت؟

- نگران نباش بهش گفتم هر وقت تو رفتی کلیدا رو بهت بده. ببین برو بالا طبقه دوم، اگه کسی اومد اون جا تو اسمت آرمان کریمیه، الان یه هفته اس اون بالا رو خریدی. گرفتی؟

- حالا کی هست این آرمان خان که من باید جاش نقش بازی کنم؟

یه نگاه به من کرد و گفت:

- برمی گردم برات توضیح می دم. فردا هم برو مطب گلسا رو خر کن و یه جوری حالیش کن که باید یادش بره که امروز منو با یه دختر تو مطب دیده.

- ای بابا موضوع داره بیخ پیدا می کنه ها.

- روم رو زمین ننداز دیگه.

- خرج داره واست.

- باشه تو کارت رو درست انجام بده، من از خجالتت در می يام. جلو بابام هم وا نمی دیا.

- کی حرف پول زد، شما حق آب و گل داری داداش. موضوع خونوادگیه؟

نیم نگاهی به من کرد و گفت:

- موضوعش همه گیره تو فقط حواست رو جمع کن. صبر کن تا ساعت چهار و پنچ، بعدا برو خونه. باشه؟ یه چند وقتی خونه من باش تا وقتی خبرت کنم. خب؟

- ای به روی چشم. خیالت راحت تا منو داری غم نداری.

- خب دیگه خداحافظ، خبری شد منو در جریان بذار.

- باشه خداحافظ.

- به سلامت.

گوشی رو قطع کرد. مو لای درز نقشش نمی رفت. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- تو شیطونم درس می دی.

خندید و گفت:

- ما اینیم دیگه.

این رو گفت بعد به یه جایی اشاره کرد و گفت:

- رسیدیم.

نگاهم رو کشیدم سمت جایی که انگشتش رو گرفته بود، یه ویلای سفید رنگ بزرگ روی یه تپه بود. همین طور که داشتم نگاه می کردم، چشمم خورد به آبی که خیابون بهش منتهی می شد. با هیجان گفتم:

- اون جا رو!

خم شدم سمت شیشه و دستام رو گذاشتم رو داشبورد ماشین و گفتم:

- همش آبه.

مهران که از عکس العمل من خندش گرفته بود گفت:

- از ویلا راحت می رسیم به ساحل.

بعد پیچید تو یه کوچه خالی. یه کم سربالایی رفتیم و مهران رو به روی در سیاه رنگ ویلاش پارک کرد و از ماشین پیاده شد. تنها ویلای رو تپه مال اون بود، اون طرف کوچه هم دوباره کوه بود و درخت. منم از ماشین پیاده شدم. مهران داشت در رو باز می کرد، رو به من کرد و گفت:

- برو تو ماشین.

همون طور که به اطراف نگاه مي کردم گفتم:

- مثل خواب می مونه.

با خنده در رو باز کرد و گفت:

- بفرمایین.

داخل رو نگاه کردم. از تو حیاط می شد از بالا کامل دریا رو دید. دویدم تو و بالای پله ها ایستادم. مهران رفت سمت ماشین، تا سوار شد از هیجان سرم رو گرفتم بالا و با صدای بلندی جیغ زدم. مهران که ماشین رو آورده بود داخل با تعجب پیاده شد و گفت:

- چی شد؟

همون طور با صدای بلند گفتم:

- این خیلی عالیه، محشره.

بدون توجه به صورت بهت زده مهران یه نگاه به ساختمون ویلا که چند تا پله بالاتر از حیاط بود، انداختم. ساختمون یه طبقه؛ اما خیلی بزرگ بود. رو به رو یه شیشه بزرگ بود؛ اما داخل معلوم نبود. از پله ها رفتم بالا. جلوی خونه یه استخر بود. یه نگاه بهش کردم و منتظر شدم تا مهرانم بیاد. همون طور که سرش تو صندوق عقب بود گفت:

- بیا حداقل لباسات رو بردار.

یاد لباسایی افتادم که زیر مانتوم قایم کرده بودم، بدو بدو برگشتم پایین و چند تاشون رو انداختم دور گردنم و روي شونم، بقیه رو هم جمع کردم تو دستم. دیگه نمی شد جلوم رو ببینم. به مهران نگاه کردم، خیلی شیک و باکلاس یه چمدون کوچیک از صندوق عقب در آورد. به من نگاهی کرد و گفت:

- می تونی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و با احتیاط در حالی که از گوشه لباسام جلو رو نگاه می کردم، دنبال مهران راه افتادم. ایستاده بودم تا مهران در ورودی رو باز کنه، تازه داشتم سرما رو حس می کردم. خودم رو جمع کردم تو لباسا و گفتم:

- اگه بابات بیاد این جا چي؟

در رو باز کرد و گفت:

- اون از این جا اصلا خبر نداره.

قبل از این که تعارف کنه رفت تو، منم دنبالش رفتم. در رو بست. گفتم:

- یعنی نمی دونه همچین ویلایی داری؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد، به راهروی سمت چپ اشاره کرد و گفت:

- سومین در اتاق مهمونه، برو وسایلت رو بذار اون جا.

رفتم سمت اتاقا. در رو با پام باز کردم و همین که وارد اتاق شدم لباسا رو ریختم رو زمین. یه نگاه بهشون کردم و گفتم:

- آخیش.

دستم رو زدم به کمرم و به اتاق نگاه کردم. یه تخت خواب وسط اتاق بود، کنارش یه کمد تو دیوار زده شده بود، رو به روم هم پنجره بود. لباسا رو با پا شوت کردم سمت تخت و از اتاق رفتم بیرون. همین که از راهرو خارج شدم، تازه چشمم خورد به فضای داخل ویلا. یه آشپزخونه تماما چوبی رو به روم بود، وسط هالم یه دست مبل مخمل زرشکی رنگ چیده بودن و یه فرش همرنگش هم رو زمین پهن بود. رو به روش یه تلويزیون دو برابر چیزی که مهران تو خونش داشت، بود. مهران رو دیدم که نشسته بود رو به روی شومینه ي سنگی و داشت روشنش می کرد. بیشتر فضا خالی بود؛ ولی زمین کاملا فرش شده بود. از سقف بلندش هم چهار تا لوستر آویزون بود. دستام رو زدم به کمرم و رفتم سمت آشپز خونه. چند تا بطری عجیب غریب که روش خارجی نوشته بودن، گوشه اپن آشپزخونه بود. رفتم سمتشون و گفتم:

- اینا چیه؟

بعد یکیش رو برداشتم. مهران همون طور که مشغول شومینه بود گفت:

- اینا واسه تو خوب نیست، دست نزن.

بدون توجه به حرفش در بطری که دستم بود رو باز کردم و سرم رو بردم جلو سریع سرم رو بردم عقب و گفتم:

- آه این چیه؟

مهران اومد سمتم، بطری رو ازم گرفت و گفت:

- مگه نمی گم دست نزن؟ ، به درد تو نمی خوره.

شونه هام رو انداختم بالا و رفتم سمت پنجره.

" مهــران "

نشسته بودم رو مبل، شماره گلسا رو گرفتم و بعد از چند تا زنگ برداشت.

- جانم؟

پوزخند زدم. فکر می کرد با یه جونم و عزیزم باز خر می شدم! گفتم:

- گلسا من تا یه هفته نیستم، منشیم هم نمی ياد.

- منشیتم نمي یاد؟

- نه نمی ياد.

- پس کارای من چی؟

- نمی دونم، تا وقتی من نباشم اونم کارش رو شروع نمی کنه. به آقا حسن بگو بیاد کمکت.

- اون وقت چرا؟

- چراش به خودم مربوطه. هفته دیگه با هم می يایم.

- نترس نمی خورمش.

- از تو بعید نیست از حسودی اونم بخوری.

- آخه من به چی اون دختره حسودی کنم؟ اونم یکیه مثل بقیه کسایی که آوردی.

- مطمئن باش این یکی خیلی فرق داره.

با حرص گفت:

- خب؟ همین؟

- نکنه می خواستی زنگ بزنم بگم دوست دارم؟

می تونستم قرمزی صورتش رو کاملا تصور کنم. گفت:

- خداحافظ.

بدون این که جوابش رو بدم قطع کردم. یه نگاه به آوا انداختم. رو به روی تلويزیون روی مبل سه نفره نشسته بود و پاهاش رو جمع کرده بود تو بغلش و سرش رو گذاشته بود روشون و با دقت به فیلم ترسناکی که داشت از تلوزیون پخش می شد نگاه می کرد. انگار تو جاش خشکش زده بود. رفتم کنارش نشستم. تکیه دادم به مبل و دستم رو از پشت سرش گذاشتم رو مبل. اصلا متوجه من نشد. سرم رو نزدیک بردم و گفتم:

- نمی ترسی؟

یه دفعه از جا پرید. خندم گرفت. کوسن رو برداشت و آروم زد تو سرم و گفت:

- تو کی نشستی این جا؟

- این قدر ترسیده بودی که منو ندیدی!

چشم غره ای به من رفت و باز به تلويزیون خیره شد. همون طور که فیلم رو نگاه می کرد گفت:

- فیلمش به اندازه تنها خوابیدن تو بیابون، رو به روی یه سری ساختمون متروکه و نیمه ساخته ترسناک نیست.

همون لحظه سر یکی از دخترایی که تو فیلم بود متلاشی شد. صورتش رو به حالت چندش جمع کرد.

- مطمئنی می خوای ببینیش؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

دوباره محو فیلم شد. نگاهش کردم، عادت نداشتم کنار دختری بشینم و این قدر نسبت بهم بی تفاوت باشه. هر چند آوا برعکس همه دخترایی که دور و برم بودن کاملا به من بی تفاوت بود؛ ولی اون لحظه دلم می خواست اذیتش کنم. دستم رو بردم جلو و گوشش رو کشیدم.سرشو کشید عقب و گفت :

- اذیت نکن.

برگشت سمتم و با حرص گفت:

- چرا نمی ذاری فیلمم رو...

تن صداش رفته رفته پایین اومد و قطع شد. یه ذره تو چشمای من که بهش خیره شده بودم، نگاه کرد. آب دهنم رو قورت دادم . با ترس نگاهم کرد و گفت:

- چته؟

دوباره به خودم اومدم. دستم رو با کلافگی کشیدم رو صورتم و گفتم:

- هیچی.

یه ذره ازم فاصله گرفت و گفت:

- واسه هیچی این جوری زل زدی به من؟

نگاهم رو ازش گرفتم، کنترل رو برداشتم و تلويزیون رو خاموش کردم و گفتم:

- خوشم نمی ياد همسفرم بشینه فقط فیلم نگاه کنه.

لباش رو جمع کرد و ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- خب چی کار کنم پس؟

از جام بلند شدم، نگاهم رو کامل ازش گرفتم و گفتم:

- چه می دونم! تو خونه هم فقط می شینی جلوی تلويزیون. من جای تو حوصلم سر رفت.

پوفی کرد و گفت:

- آخه تفریحات تو به من نمی خوره.

بعد با نگرانی بهم نگاه کرد و گفت:

- تا حالا با یه دختر این قدر عادی مسافرت نیومدی، نه؟

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

- محض اطلاعت من با هیچ دختری مسافرت نرفتم.

شونه هاش رو انداخت بالا. گفتم:

- اینم یادت باشه من هر کاری دلم بخواد انجام می دم. اگه تا حالا کاری به کارت نداشتم، بدون که از این به بعدم ندارم.

رفتم سمت راهرو و گفتم:

- من می رم واسه شام یه چیزی بخرم.

دوباره صدای تلويزیون بلند شد. گفت:

- باشه، یه چیزی بخر که واسه فردا بشه غذا درست کرد.

جوابش رو ندادم، رفتم تو اتاق و در رو بستم. رفتم سمت کمد و نفسم رو با حرص بیرون دادم. دیگه بدجور داشت می رفت رو اعصابم. چرا باید به یه دختر بچه جذب بشم و بعد بذارم این جوری تحقیرم کنه؟ منی که با یه اشاره هر کسی که می خواستم به دست می آوردم! اصلا اگه بهش نزدیک شم چی؟ چی کار می خواست بکنه؟ در برابر من بی دفاع بود، بعد از اونم کسی رو نداشت که بخواد باعث دردسرم بشه. اصلا می تونستم تا هر وقت بخوام باهاش باشم و اونم نمی تونه اعتراضی بکنه. دوباره از اتاق بیرون اومدم. نگاهش کردم، هنوز نشسته بود روی مبل. نفسم رو فوت کردم و رفتم سمتش.

درست بالای سرش قرار گرفته بودم. همین طور که داشتم فکر می کردم چه طوری باید آرومش کنم بهش خیره شدم. سرش رو آورد بالا و گفت:

- باز می خوای اذیت کنی؟

به چشمای معصومش نگاه کردم. لبخند تصنعی زدم و گفتم:

- نه اومدم بپرسم چی می خوری؟

سرش رو تکیه داد به پشت مبل و همون طور که منو نگاه می کرد گفت:

- فرقی نداره.

- باشه.

اینو گفتم و خودم رو به سرعت ازش دور کردم. تو حیاط ايستادم و مشتم رو کوبیدم روي ماشین. فقط این فکرا به سرم نزده بود که حالا زد. سوار ماشین شدم و راه افتادم. باید جلوی خودم رو می گرفتم، نه بخاطر اون، به خاطر خودمم که شده باید دور آوا رو خط می کشیدم. این چند وقت اون قدر به این چیزا عادت کرده بودم که دیگه نمی تونستم عادی برخورد کنم. حوصله نداشتم برم رستوران، دم اولین فست فودی که دیدم ايستادم و دو تا پیتزا خریدم و بعدم یه ذره خرت و پرت برای غذای فردا. یه کم معطل کردم تا حالم خوب بشه و بعد برگردم. وارد خونه که شدم همون موقع فیلم تموم شد. محکم در رو بستم، دوباره از ترس از جاش پرید. دستش رو گرفت رو قلبش و گفت:

- چرا این جوری می کنی؟

خندیدم و رفتم سمت شومینه. به پیتزاهایی که تو دستم بود نگاه کرد و گفت:

- چی خریدی؟

خریدام رو گذاشتم تو آشپزخونه و با جعبه های پیتزا و نوشابه نشستم رو به روی شومینه و گفتم:

- پیتزا.

دستم رو گرفتم جلوی آتیش و گفتم:

- بیرون خیلی سرده.

پاشد اومد نشست رو به روی من و سریع یکی از جعبه ها رو کشید سمت خودش. سرش رو به دو طرف تکون داد و گفت:

- به به، آخرین باری که پیتزا خوردم دو سال پیش بود، اونم نه کامل یه قاچ.

در جعبه رو باز کرد و همون طور که با لذت به پیتزاها خیره شده بود گفت:

- چه بویی داره.

خندیدم و گفتم:

- یه جوری حرف می زنی آدم فکر می کنه چی هست حالا.

از جاش بلند شد و گفت:

- این یکی عکس گرفتن داره.

گفتم:

- من گوشی دارم. بشین راحت غذات رو بخور.

یه تیکه از پیتزا رو برداشت و یه گاز کوچیک ازش زد، چشماش رو بست و با تمام احساسی که داشت گفت:

- خوشمزه اس.

چشماش رو باز کرد. مات این لذت بردنش شده بودم. با هیجان سسش رو خالی کرد روش و این دفعه با ولع شروع کرد به خوردن. غش غش زدم زیر خنده. با لب و لوچه آویزون نگاهی به من کرد و گفت:

- چیه؟

به جعبه دست نخورده من نگاه کرد و گفت:

- نمی خوری؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- دختر خوب، یه خانوم هیچ وقت با هل غذاش رو نمی خوره.

لقمه ای که تو دهنش بود رو قورت داد و گفت:

- چطوری می خوره؟

یه تیکه از پیتزام رو برداشتم و گفتم:

- این جوری نگاه کن.

یه ذره سس زدم روش و گفتم:

- اولا که سس زیادی باعث می شه صورتت سسی بشه و اینم منظره خوبی نیست.

بعد به گوشه لبش که سسی شده بود اشاره کردم. با انگشتش پاکش کرد. گفتم:

- بعدم اگه سسی بشه با دستمال باید پاکش کنی.

یه نگاه به اطرافش کرد و گفت:

- این جا دستمال نیست.

- باید همراهت باشه.

شونه هاش رو انداخت بالا و با دقت نگاهم کرد. گفتم:

- اولا که گازات رو بزرگ نمی گیری، بعدم نجویده قورتش نمی دی.

سرش رو تکون داد و سعی کرد بعدی رو با آداب بخوره. منم مشغول شدم، همون طور زیر چشمی نگاهش می کردم. اون یه دختر کوچیک بود و من دوازده سال ازش بزرگ تر بودم. بعد از این که همه ي پیتزاش رو خورد، با آرنجش لبش رو پاک کرد. دستش رو گرفتم و گفتم:

- نه دیگه نشد. دیگه این کار رو نکنیا.

شقیقش رو خاروند و گفت:

- یهو بگو برم بمیرم دیگه!

- اینا مردن نیست، باید یاد بگیری. اگه جلوي یه نفر این کار رو بکنی، می گن دختره چقدر بی ادبه.

نفس عمیقی کشید و گفت:

- باشه چشم.

به جعبش نگاه کرد و گفت:

- ببین این قدر خوشمزه بود که یادم رفت عکس بگیرم.

گوشیم رو آوردم بیرون و گفتم:

- من یکی دارم، بردار باهاش عکس بگیر.

خندید و گفت:

- باشه.

نشست رو سکوی کنار شومینه و آخرین تیکه پیتزام رو گرفت دستش، رو به روش نشستم تا عکس بگیرم. با دست زد کنارش و گفت:

- خودتم بیا.

نشستم کنارش و عکس گرفتم. بعد از عکس سریع پیتزا رو گاز زد و گفت:

- دهنی شد دیگه این مال من.

خندیدم و پیتزا رو از دستش کشیدم و گفتم:

- هیچم دهنی نشد.

سرش رو آورد جلو زبونش رو چسبوند به پیتزا. با حرص گرفتمش سمتش و گفتم:

- بیا.

همون طور که می خندید پیتزا رو از دستم گرفت. دو تیکش کرد و گفت:

- بیا بخور.

با چندش نگاهش کردم.

قیافش رو مظلوم کرد و گفت:

- به جون خودم این جاش رو زبون نزدم.

با اکراه ازش گرفتم. خندید و گفت:

- باور کن سالمه.

سرم رو تکون دادم و همش رو جا دادم تو دهنم. شاید اون خوشمزه ترین تیکه ای بود که خوردم. رو کردم بهش و گفتم:

- فردا می برمت شهر رو ببین.

با خوشحالی نفس عمیقی کشید و گفت:

- ممنونم.

- بابت چی؟

یه نگاه به اطرافش کرد و گفت:

- بابت این همه هیجان.

سرش رو گرفت بالا و گفت:

- این تیکه از زندگیم به عنوان تنها خاطره خوبی که دارم، همیشه تو ذهنم می مونه.

قلبم با این حرفش فشرده شد. حق اون نبود که چنین زندگی داشته باشه. خیلیا بودن که اگه تو شرایط آوا قرار داشتن نه تنها دلم رو به درد نمی آوردن، بلکه حس می کردم واقعا حقشونه؛ اما این دختر مگه چی کار کرده بود که تو این سن باید انقدر زجر می کشید. یه ذره نگاهم کرد و گفت:

- می شه یه لحظه فکر کنی پسرم؟

با تعجب گفتم:

- چه طور؟

- من نیاز به شونه های یه رفیق دارم

لرزش تلخی که تو صداش بود حس بدی بهم میداد، برای این که جو رو عوض کنم گفتم:

- حالا چرا پسر، دختر باشی نمیشه؟

- من یه دوست می خوام. حس داشتن یه دوست از جنس خودم.

حالا سرم تکیه گاه محکمی داشت از جنس یه رفیق. دستای یه دوست که منو به خودش می خوند. صورت من که زبری موهاشو حس میکرد. نمی خواستم آرامشو از دست بدم ، ولی با احساس تکون خوردن تکیه گاهم به خودم اومدم. داشت گریه می کرد. اینو از نفس کشیدناش میشد فهمید. تلاشم برای عقب کشیدن سرم ، منجر شد به فشار بیشتر لباسم توی مشتش. سرم محکم تر فشرده شد روی شونه ها.

حتی نمیتونستم درست درک کنم که این دختر چی کشیده، تا باهاش ابراز همدردی کنم. هیچ صدایی ازش در نمی اومد فقط بدنش آروم میلرزید. از فکری که قبل از رفتنم کرده بودم پشیمون و خجالت زده شده بودم. بغضم رو قورت دادم و سرم رو بهش نزدیک تر کردم و گفتم: حالت خوبه؟

سرش رو به علامت مثبت نشون داد .

در حالی که سعی در مخفی کردن بغض گلوی خودم که بزرگتر شده بود داشتم، گفتم: گریه کن، گریه کن تا سبک شی.

انگار که یه عمر منتظر همچین حرفی بوده باشه چنان گریه اش شدید شد که گریه ی بی صداش تبدیل به هق هق و لرزش آروم بدنش به تکون های شدید شونه هاش تبدیل شد.

من ـ همه چی تموم شد. دیگه لازم نیست ناراحت باشی، خب؟

سرش رو تکون داد.

ـ من مواظبتم.

با صدای گرفته ای گفت:

ـ می دونم.

ـ آفرین دختر خوب، دیگه لازم نیست گریه کنی.

خواستم بکشمش عقب؛ ولی بی فایده بود.

ـ آوا؟

جواب نداد. گریه هاش هنوز شدید بود، دیگه تلاشی برای این که گریه اش رو تمام کنه نکردم، شاید نیاز داشت اونقدر گریه کنه که خودش آروم بشه. با التماس چشام ازش میخواستم که اروم شه.

اون قدر گریه کرد تا بالاخره خوابش برد. بلندش کردم و بردمش تو اتاقش. در اتاق رو که باز کردم دیدم همه وسایلش رو پخش کرده وسط اتاق. خوابوندمش روی تخت و پتو رو کشیدم روش. نشستم کنار تخت. دماغش و گونه هاش از بس گریه کرده بود قرمز شده بودن. اشکاش رو پاک کردم و بهش نگاه کردم. به جای این که سعی کنم کمکش کنم، به چه چیزایی که فکر نکرده بودم. آهی کشیدم و از جام بلند شدم و از اتاق اومدم بیرون. رفتم تو اتاقم. دراز کشیدم رو تخت و شماره ثمین رو گرفتم. خیلی زنگ خورد تا جواب بده.

ـ الو؟

صداش خواب آلود بود. به ساعت مچی رو دستم نگاه کردم. تازه یازده و نیم بود. گفتم:

ـ پولت رو می ری از همون کسی می گیری که براش خبر بردی. دیگه هم خونه من نمی یای! فهمیدی؟

ـ مهران، من...

ـ حرف نباشه، بیخود خودت رو توجیه نکن. یه ریال پولم نمی تونی از من بگیری.

ـ امیر مجبورم کرد بگم اون دختره رو دیدم.

ـ امیر از کجا خبر داشت اصلا دختری پیش من زندگی می کنه یا نه؟!

ـ باور کن من خبر ندارم؛ فقط از روز اولی که اومدم بهم گفت...

ادامه حرفش رو نزد. با تعجب گفتم:

ـ چی گفت؟

ـ هیچی؛ ولی باور کن من سر خود حرفی نزدم.

ـ گفتم چی گفت؟

ساکت شد. با صدای بلندی گفتم:

ـ می گی یا نه؟

ـ باشه، باشه، آروم باش می گم! فقط تو رو خدا بهش نگو از من شنیدی.

ـ د یالا بگو ببینم چی گفته!

ـ روز اول بهم گفت وقتی می یام خونت حواسم به تلفنا و رفت و آمدت باشه و اگه دختری رو دیدم بهش بگم.

ـ چی گفتی؟

ـ واسه این کارم هشتصد تومن بهم داد.

ـ یعنی تو رو فرستاده جاسوسی منو بکنی؟ اون چرا باید کارای منو کنترل کنه؟

ـ به خدا من از چیزی خبر ندارم؛ فقط خبرایی که می خواست براش می بردم.

با لحن تهدید آمیزی گفتم:

ـ یه کلمه هم با کسی درباره این تماس حرف نمی زنی، فهمیدی؟

ـ اگه بگم سر خودم می ره، مطمئن باش نمی گم.

ـ ولی به هر حال من بهت پولی نمی دم! تا یاد بگیری خیانت کار نباشی!

همین که خواست جوابم رو بده گوشی رو قطع کردم. با عصبانیت شماره امیر رو گرفتم؛ ولی قبل از این که زنگ بخوره پشیمون شدم. باید می فهمیدم چرا واسه من بپا گذاشته. رابطه داشتن من با یه دختر چه فرقی برای اون داشت؟ یعنی بخاطر این بود که منو از دست نده؟ نه صد تا بهتر از من مشتریش بودن. تازه این قدر واسش نمی صرفم که بخواد هشتصد هزار تومن بابتش بده. باید می فهمیدم فقط از ثمین این رو خواسته یا به همه گفته. بلاک لیستم رو باز کردم و شماره مهسا رو از توش پیدا کردم و بهش زنگ زدم. هنوز یه زنگ نخورده بود که جواب داد.

ـ الو؟ مهران عشقم، خودتی؟

پوفی کردم و گفتم:

ـ خودمم.

ـ می دونستم دلت برام تنگ می شه عزیزم. وای نمی دونی من چی کشیدم.

همون لحظه صدای مردی پیچید تو گوشی.

ـ با کی حرف می زنی؟ بیا دیگه.

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ آخی، چقدرم زجر کشیدی.

من منی کرد و گفت:

ـ آخه... من...

ـ بسه، بسه، من اگه می خواستم گول یکی مثل تو رو بخورم خیلی وقت پیش می خوردم. حالا گوشت رو بده من ببین چی می گم. یه سوالی ازت می پرسم درست و حسابی جوابم رو می دی؛ وگرنه بلایی سرت می یارم که خودتم نفهمی از کجا خوردی.

ـ چیزی شده؟

ـ آره، شده! تو بابت خبر بردن از خونه ی من واسه امیر پول می گرفتی؟

ساکت شد.

ـ چی شد؟!

ـ نه.

از لحنش معلوم بود دروغ می گه.

با حرص گفتم:

ـ گفتم راستش رو بگو.

ـ باور کن نمی دونم از چی حرف می زنی.

با عصبانیت گفتم:

ـ پس هشتصد تومن واسه چی از امیر گرفته بودی؟

از دهنش پرید.

ـ اولا هشتصد نه و پونصد، بعدم...

حرفش رو خورد. فهمید سوتی داده. گفتم:

ـ بعدم چی؟

ـ تو رو خدا مهران، نپرس، اگه امیر بفهمه منو می کشه.

ـ مطمئن باش اگه حرف نزنی خودم اول می کشمت.

ـ باشه، می گم، فقط قول بده امیر چیزی نفهمه.

ـ نمی فهمه!

صدای پسره بلند شد.

ـ مهسا!

ـ الان می یام؛ دو دقیقه صبر کن عزیزم.

صداش رو آورد پایین و گفت:

ـ بهم گفته بود باید همه چیز رو بهش بگم و نذارم دختری بهت نزدیک شه.

ـ چند وقت؟

ـ چی؟

ـ چند وقت بود اینو بهت گفته بود؟

ـ از همون روز اول.

باز صدای نکره مرده بلند شد.

ـ می یای یا من بیام؟

ـ برو دیگه.

ـ ببخشید عزیزم.

ـ فکر نکن خبریه، زنگ زدم اینو بپرسم. خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. اصلا سر در نمی آوردم چه خبره؟!

" آوا "

چشمام رو باز کردم. نمی دونستم چند وقته خوابیدم. نشستم سر جام، یاد دیشب افتادم. نفسم رو دادم بیرون و لبخند زدم. انگار یه بار بزرگ رو از دوشم برداشتن. یه نگاه به اطرافم کردم. من کی اومدم تو اتاق؟ یه ذره با خودم فکر کردم شاید چیزی یادم بیاد. یه دفعه محکم زدم رو پیشونیم و گفتم:

ـ وای! مهران!

یه گوشه از پیشونیم درد شدیدی احساس کردم. انگشتم رو کشیدم دیدم جوش زدم. پوفی کردم و از جام بلند شدم. اگه کارم رو به یه منظور دیگه می گرفت چی؟ عجب حماقتی کرده بودم. اون پسره چه طوری می خواست احساس یه دختر رو درک کنه؟! شاید این کار رو می ذاشت به حساب علاقه. باید هر جور شده بهش می فهموندم که کارم بی منظور بوده. یه نگاه به لباسام که روی زمین ریخته بود انداختم. باید جمعشون می کردم؛ ولی اصلا حوصلش رو نداشتم. یه نگاه به لباسام کردم، خوب بود. از اتاق اومدم بیرون و رفتم سمت دستشویی. صورتم رو شستم و یه نگاه به جوش بزرگی که رو پیشونیم بود انداختم. چیزی واسه فشار دادن نداشت؛ وگرنه تا الان دخلش رو آورده بودم. وارد پذیرایی شدم. نمی خواستم دیگه حرفی از دیشب زده بشه. کمرم رو صاف کردم. یه ذره به اطراف نگاه کردم؛ ولی خبری از مهران نبود. خواستم برم بیرون که صدایی از پشت سرم گفت:

ـ بیدار شدی؟!

برگشتم سمت مهران که ایستاده بود تو آشپزخونه. لبخند محوی زدم و گفتم:

ـ آره!

دستی تو موهام کشیدم تا مرتبشون کنم و رفتم سمتش! لیوان چایی که دستش بود رو گذاشت رو میز و خودشم نشست و گفت:

ـ خوب خوابیدی؟

بدون این که نگاهش کنم گفتم:

ـ آره!

تکیه داد به صندلی و گفت:

ـ بیا بخور.

نشستم روی صندلی. زیر چشمی نگاهش کردم. فکرش مشغول بود. نگران به نظر می رسید؛ یعنی ربطی به دیشب داشت؟ یه لقمه کره مربا برای خودم گرفتم. همچنان یه جای دیگه سیر می کرد. جرات نداشتم ازش چیزی بپرسم. می ترسیدم بحث دیشب رو وسط بکشه. سریع غذام رو خوردم و از جام بلند شدم. اون همچنان تو فکر بود. بی خیال از آشپزخونه رفتم بیرون و رفتم سمت اتاقم تا وسایلم رو مرتب کنم. داشتم لباسام رو می ذاشتم تو کمد که مهران اومد تو اتاق و گفت:

ـ می خوای بریم لب دریا؟

لبخندی زدم و گفتم:

ـ خیلی دلم می خواد از نزدیک ببینمش!

زیپ کاپشنش رو بالا کشید و گفت:

ـ حیف هوا سرده؛ وگرنه می رفتیم تو آب.

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ به هر حال که من شنا بلد نیستم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ خب یه چیزی بپوش بیا بریم.

نگاهش کردم. هنوز چهرش همون طوری بود. دیگه کنجکاوی بهم غلبه کرد و گفتم:

ـ اتفاقی افتاده؟

ـ نه.

ـ انگار افتاده.

شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ چیز مهمی نیست.

پالتوی کرم رنگ کوتاهی که مهران خریده بود رو تنم کردم و یه شال پیچیدم دور سرم. خندید و گفت:

ـ بازم که این جوری شال سرت کردی.

ـ مگه نمی گی سرده؟

دستم رو گذاشتم رو گوشام و گفتم:

ـ من به اینا احتیاج دارم!

خندید و سرش رو تکون داد و گفت:

ـ بیا بریم.

دنبالش راه افتادم. همون طور که از پله ها پایین می رفتیم گفتم:

ـ چقدر این جا می مونیم؟

ـ نمی دونم. تا وقتی دوستم زنگ بزنه و بگه همه چی مرتبه!

شونه هام رو انداختم بالا. دستام رو فرو کردم تو جیبم و از پله ها پایین رفتم . به ساحل که رسیدیم دوباره هیجان دیروز اومد سراغم. دویدم و خودم رو رسوندم لب آب. یه نگاه به جلو کردم. با این که دیدن اون همه آب منو می ترسوند؛ ولی در عین حال بهم آرامش می داد. موجا درست تا نزدیک پام می اومدن و برمی گشتن.

برگشتم سمت مهران و دیدم عقب ایستاده و با اخم داره با تلفن حرف می زنه! دوباره روم رو کردم سمت آب. پام رو آروم بردم جلو و از پنجه جلوی کفشم رو زدم به آب؛ ولی قانع نشدم. کفشم رو در آوردم و این دفعه انگشتام رو زدم به آب. اون قدر سرد بود که تا مغز استخونم لرزید؛ ولی اهمیت ندادم. اون یکی کفشمم در آوردم. پاچه های شلوارم رو تا کردم و رفتم جلو؛ ولی نه زیاد. فقط تا مچ پام تو آب بود. با هر موجی که می زد سرما رو بیشتر احساس می کردم. 

تو حس و حال خودم بودم که مهران صدام زد.

ـ آوا بیا این طرف.

ـ نه، خیلی کیف می ده.

ـ سرما می خوری.

ـ زیاد که جلو نرفتم.

همون لحظه یه موج زد و پاهام تا زانو خیس شد. از ترسم برگشتم عقب. مهران اومد نزدیک و دستم رو گرفت و منو کشید عقب و گفت:

ـ می خوای مریض شی؟

کفشام رو برداشتم و گفتم:

ـ نمی شم.

کفشام رو پام کردم و گفتم:

ـ این جا خیلی قشنگه.

یه نفس عمیق کشیدم. مهران گفت:

ـ باید تابستون یا بهار بیای.

خندیدم و گفتم:

ـ به همین الانشم راضیم.

حصیری که دنبال خودش آورده بود رو روی پله ها پهن کرد و نشست روش. منم رفتم و کنارش نشستم. روم رو کردم به دریا و یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

ـ زیاد این جا می یای؟

ـ واسه تعطیلات عید با دوستام می یام.

بهش نگاه کردم و گفتم:

ـ پس خونوادت چی؟

ـ یعنی چی چی؟

ـ خب عیدا آدم باید پیش خونوادش باشه!

لبخندی زد و گفت:

ـ زندگی من از اونا جداست.

ـ چرا؟

لبخندی زد و گفت:

ـ خب من سی سالمه، فکر کنم این کافی باشه تا بخوای از خونوادت جدا شی و یه زندگی مستقل داشته باشی.

ـ به من ربطی نداره؛ اما به نظرم یه کم زیادی ازشون جدا نشدی؟

ـ چطور؟

ـ از صحبتای اون روزت با بابات فهمیدم ارتباط خوبی باهاش نداری، بعدم این که اونا حتی خبر ندارن پسرشون این جا یه ویلا داره. دوست نداری درباره کارایی که می کنی بهشون چیزی بگی، حتی تعطیلاتتم باهاشون نمی گذرونی!

لبخندی زد و رو کرد به من و گفت:

ـ می دونی من ذاتا آدمیم که خوشم نمی یاد چیزی بهم تحمیل بشه یا این که بخوان محدودم کنن یا حتی محبت بی جا بهم داشته باشن، طوری که بشه دخالت تو زندگیم؛ چون من تک فرزندم، مامانم خوشش می یاد لوسم کنه و تمام آرزوهاش رو به وسیله من برآورده کنه؛ ولی من خوشم نمی یاد.

ـ بهت امر و نهی می کنن؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ می خوان مجبورم کنن با دختر خالم ازدواج کنم. منم اون رو دوست ندارم. تا وقتی که یا اون ازدواج کنه یا مامان و بابام دست از این حرفشون بکشن منم خودم رو ازشون دور نگه می دارم.

ـ خب تو از کجا می دونی؟ شاید خوشبخت بشی باهاش.

پوزخندی زد و گفت:

ـ اولا که من قصد ازدواج ندارم، در ثانی اگه داشته باشم عمرا دختر خالم رو انتخاب کنم!

ـ چرا؟

ـ چون چیزایی ازش می دونم که اگه تو هم جای من بودی اون رو انتخاب نمی کردی.

نگاهش کردم. گفت:

ـ بگذریم.

دستام رو از پشت تکیه دادم رو زمین و گفتم:

ـ خب چرا بهشون نمی گی که اون به دردت نمی خوره؟

خندید و گفت:

ـ فکر می کنی نگفتم؟ اگه تو خونه ما بگی بالای چشم نادیا خانوم ابروئه، چنان موضع می گیرن که فکر می کنی چیزی که چشمات دیده هم اشتباه بوده. کاش یه بچه دیگه هم داشتن تا دست از سر من یکی برمی داشتن.

آهی کشیدم و گفتم:

ـ اگه مامان منم یه پسر داشت...

حرفم رو ادامه ندادم. باز روم رو کردم رو به دریا. این جمله خیلی ادامه داشت. اگه مامانم یه پسر داشت من هیچ وقت یه پسر بزرگ نمی شدم. هیچ وقت آواره نمی شدم. هیچ وقت لازم نبود از جامعه فرار کنم. شاید یه آدم مهم می شدم و می تونستم درس بخونم و به آرزوهام فکر کنم. ازدواج کنم و بچه داشته باشم. مهران انگار که ذهن منو خونده باشه گفت:

ـ فکر کن مادرت پسردار می شد، اون وقت فکر می کنی اصلا تو رو به دنیا می آورد؟

ابروهام رو دادم بالا و نگاهش کردم. نیشخند زد. سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ اگه من به دنیا نمی اومدم هیچی از امورات دنیا کم نمی شد.

قطره های بارون کم کم صورتم رو خیس کرد. مهران هم از جاش بلند شد و گفت:

ـ بی خیال، هر چقدرم زندگی سخت باشه، هیچ کس آرزو نمی کنه ای کاش به دنیا نمی اومد.

چشمکی زد و گفت:

- زندگی از هر دختری ...

نذاشتم حرفش رو تموم کنه از جام بلند شدم و گفتم:

ـ توام با این طرز فکرت . اصلا دنیا رو زیر سوال می بری!

حصیر رو از رو زمین برداشتم و راه افتادیم سمت ویلا. رفتم تو آشپزخونه تا یه چیزی واسه ظهر درست کنم. مهران گفت:

ـ مگه آشپزی هم بلدی؟

ـ اینم سواله؟ اگه بلد نبودم که می مردم از گرسنگی!

تکیه داد به کابینتا و گفت:

ـ راست می گی خب!

رفتم سراغ برنجا که تلفنش زنگ خورد.

ـ اُه، به به آقای خبرچین!

از لحنش معلوم بود عصبیه؛ ولی داره خودش رو کنترل می کنه.

ـ حواست به زبونت باشه که کجا ازش حرف در می ره؛ چون ممکنه دفعه بعدی خودم بیام بیخ تا بیخ ببرمش.

ـ ...

ـ باشه بابا، مهم نیست، وقتی یه حرفی بی پایه و اساس باشه، هر چقدرم بگرده آخرش معلوم می شه صحنه سازی بوده.

ـ ...

ـ به، آقا رو! یعنی تو هم باورت نمی شه طرف پسر بوده؟ خب برو خودت ببین.

ـ ...

ـ حالا اصلا چه فرقی به حال تو داره؟

ـ ...

ـ معلومه که دیگه نمی خوامش. دختره ی دروغگو معلوم نیست چه فکری با خودش کرده و این داستانا رو سر هم کرده.

ـ ...

یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ اتفاقا می خواستم بگم خیلی زود یکی دیگه رو برام پیدا کن. می خوام زودتر از شر این دختره خلاص شم. راستی پولی هم بهش نمی دم، به خودشم گفتم.

ـ ...

ـ همین که گفتم، ناراحتی خودت بهش پول بده. دیگه هم نبینم یکی مثل این بفرستی که فکر کرده خیلی زرنگه و منو احمق فرض کنه، و الا دیگه با تو هم طرف حساب نمی شم!

ـ ...

چقدر راحت درباره دخترا حرف می زدن، انگار داشتن کالا مبادله می کردن. کارای مهران خیلی ضد و نقیض بود. اصلا بهش نمی اومد همچین آدمی باشه. صد درصد چیزی که من ازش می دیدم کاملا با چیزی که دخترای دیگه می دیدن فرق داشت.

ـ ...

ـ من دیگه کار دارم، این صغرا کبراها رو واسه من نچین. یکی دیگه رو پیدا می کنی، هیچ پولی هم به ثمین نمی دم! خداحافظ.

گوشی رو قطع کرد و با حرص گفت:

ـ فکر کرده من احمقم، خیلی زودتر از اونی که فکر کنی می فهمم چه غلطی داری می کنی آقا امیر!

این امیر اصلا به نظرم آدم جالبی نبود. وقتی به من که فکر می کرد پسرم اون جوری نگاه می کرد، معلوم بود چقدر وضعش خرابه. رفیق ناباب که می گفتن همین بود. مطمئن بودم مهران رو اون کشیده تو خط این جور کارا.

نفسش رو با حرص فوت کرد. گفتم:

ـ چیزی شده؟

دستش رو کشید تو موهاش و گفت:

ـ مشکل روی مشکل!

ـ بگو شاید بتونم کمکت کنم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ امیر واسه تو خطرناکه، نمی خوام درگیر بشی و یه مشکلی این وسط واست پیش بیاد.

ـ اصلا این امیر کی هست؟

پوزخندی زد و گفت:

ـ عامل اصلی تمام مشکلات من، یکی که قبلا فکر می کردم دوستمه؛ ولی حالا می فهمم یه کاسه ای زیر نیم کاسش بوده از اول.

پس حدسم درست بود. گفتم:

ـ پس چرا دورش رو خط نمی کشی؟

ـ چون داغ بودم حالیم نبود؛ ولی حالا چشمام تازه باز شده. اول حسابش رو می رسم، بعدا ولش می کنم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ پس موضوع کینه های شتری پسرونه س.

خندید و گفت:

ـ این اصطلاحات رو از کجا می یاری؟!

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ از دور و بریام شنیدم. فقط مواظب باش. این جور مواقع یکی از دو طرف زیر اون شتره له می شه.

سرش رو تکون داد و اومد جلو و گفت:

ـ فعلا تا این جام می خوام بی خیالش بشم تا فکرم باز شه. خب ببینم ناهار چی می خوای بهمون بدی؟

پنج روز اون جا موندیم. چون هوا خوب نبود نتونستیم زیاد بیرون بریم؛ ولی با این حال تو این چند روز خیلی احساس خوبی داشتم. حس می کردم می تونم به مهران اعتماد کنم. حالا دیگه نگرانی یی بابت اون نداشتم. داشتم لباسام رو جمع می کردم که مهران وارد اتاق شد. با دیدن چمدون بزرگی که تو دستش بود لباسا رو زمین گذاشتم. چمدون رو گذاشت رو تخت و گفت:

ـ نمی شه این جوری بیاریشون.

نگاهی به چمدون کردم و گفتم:

ـ از کجا آوردی؟

زیپش رو باز کرد و گفت:

ـ خریدم.

یه ذره نگاهش کردم و گفتم:

ـ چقدر شد؟

لبخندی زد و گفت:

ـ کادوئه!

صورتم رو جمع کردم و گفتم:

ـ چقدر شد؟

دستی رو شقیقش کشید و گفت:

ـ صد.

ای خدا، من فکر این بودم که بعد از برگشتنم با کدوم پول واسه خودم غذا بخرم. نمی خواستم روز به روز بیشتر بهش بدهکار بشم.

یه دفعه گفت:

ـ آها، راستی یه چیزی.

نگاهش کردم. کیف پولش رو از تو جیبش بیرون کشید و گفت:

ـ موتورت به فروش رفت.

خندیدم، خدایا کاش یه چیز دیگه ازت می خواستم.

چند تا تراول پنجاه تومنی بیرون کشید. نشمردمشون و بعد گرفت طرفم و گفت:

ـ چون قدیمی بود زیاد نخریدنش، فقط چهارصد تا.

نیشم باز شد. خدایا کاش یه چیز دیگه ازت می خواستم. بعد با خودم فکر کردم چی مهم تر از پول، اونم واسه سیر کردن شکم؟ گفتم:

ـ به کدوم بدبختی انداختینش؟

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ چطور؟

با خنده گفتم:

ـ من اون موتور رو دویست و هشتاد تومن خریدم.

لبخند محوی زد. اصلا تعجب نکرده بود. گفت:

ـ تازه من می خواستم پونصد بفروشمش؛ ولی خریدار راضی نشد.

تراولا رو از دستش گرفتم. پول چمدون رو ازش جدا کردم و بهش پس دادم. وسایلم رو جمع کردم و سوار ماشین شدیم. تکیه دادم به صندلی و گفتم:

ـ خیلی بهم خوش گذشت.

لبخندی زد و گفت:

ـ ما که جایی نرفتیم.

در حالی که رو به روم رو نگاه می کردم شروع کردم به شمردن با انگشتام و گفتم:

ـ یه روز رفتیم ساحل، یه روز رفتیم جنگل، یه روز ناهار رفتیم رستوران، یه روز تمر و لواشک خوردیم، یه شب پیتزا خوردیم، از همه مهم تر من اومدم شمال و رفتم تو یه ویلای گرون قیمت چند روز زندگی کردم.

لبخندی زد و گفت:

ـ تجربه خوبی بود!

رو کردم بهش و گفتم:

ـ فکر نمی کردم چنین آدمی باشی.

ـ چه آدمی؟

ـ آروم و متین.

ـ لطف داری.

ـ تعریف نبود، حقیقت رو گفتم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ می دونم، تو از اون آدمایی نیستی که چاپلوسی کنن.

نیشخندی زدم و گفتم:

ـ یه جوری می گی انگار از آدمای چاپلوس بدت می یاد.

ـ خب بدم می یاد.

ـ خالی نبند، هیچ کس از این که دیگران ازش تعریف کنن بدش نمی یاد.

لبخندی زد و گفت:

ـ می دونی، از حرف زدنت خوشم می یاد.

ـ چرا؟

ـ خب نه تنها هیچ دختری، بلکه هیچ پسری رو هم ندیدم که این قدر درباره هر مسئله ای رک و دقیق حرف بزنه. از همه مهم تر بدونه که چی می خواد بگه.

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ خب این قدر بی کار بودم که بشینم به حرف زدن فکر کنم.

لبخندی زد و گفت:

ـ بعضی وقتا خوبه با هم هم صحبت بشیم، هوم؟

لبخندی زدم و گفتم:

ـ اگه خونت شومینه داشت، از اون چایی های داغ با بیسکوییت هم داشتی، هر شب می اومدم برات حرف می زدم.

لبخندی زد و گفت:

ـ خونمم شومینه داره.

ـ دیدمش؛ ولی ازش استفاده نمی کنی.

ـ چرا؛ ولی گاهی اوقات.

رو کرد به من و گفت:

ـ با این که سنت به من نمی خوره؛ اما رفتارت جوریه که فکر می کنم ما دوستای خوبی برای هم می شیم.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ رفقای خوبی.

نیشخندی زد و گفت:

ـ یه چیزی بهت می گم، البته رو منظور بد نگیریا؛ ولی تو اون قدر دختر قوی یی هستی که به خودم حتی اجازه نمی دم بهت نظر داشته باشم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ چرا منظور بد؟! تازه فکر کنم این جوری حس بهتری بهت دارم.

لبخندی زد و ضبط رو روشن کرد. یه آهنگ با ریتم آروم شروع شد و بعد خواننده شروع کرد به خارجی خوندن. با این که چیزی نمی فهمیدم؛ ولی از آهنگ خوشم اومده بود. سرم رو تکیه دادم به صندلی و به بیرون خیره شدم. با صدای آهنگ و تکونای ماشین و جای گرم و نرمم خیلی زود خوابم برد.

" مهــران "

یه نگاه به آوا کردم. خوابش برده بود. وقتی می خوابید با نمک تر می شد. همون طور که آهنگ رو گوش می دادم، نفس عمیقی کشیدم و چشمم رو از آوا گرفتم و به جاده خیره شدم.

"Whenever I'm alone with you

هر وقت با تو تنهام

You make me feel like I am young again

باعث می شی حس کنم دوباره جوون شدم

Whenever I'm alone with you

هر وقت با تو تنهام

You make me feel like I am fun again

باعث می شی دوباره حس شادابی کنم

However far away I will always love you

هرچقدر ازت دور باشم بازم دوستت خواهم داشت

However long I stay I will always love you

تا هروقت زنده ام دوستت خواهم داشت

Whatever words I say I will always love you

با هر کلمه ای که می گم همیشه عاشقت می مونم

I will always love you

همیشه عاشقت می مونم

Whenever I'm alone with you

هر وقت با تو تنهام

You make me feel like I am free again

باعث می شی حس کنم دوباره آزاد شدم

Whenever I'm alone with you

هر وقت با تو تنهام

You make me feel like I am clean again

باعث می شی حس کنم دوباره پاکم

تکه ای از آهنگ adele - love song"

ماشین رو تو حیاط پارک کردم. شونه ی آوا رو تکون دادم و گفتم:

ـ پاشو دیگه، چقدر می خوابی؟!

با چشمای نیمه باز گفت:

ـ ها؟

در ماشین رو باز کردم و گفتم:

ـ رسیدیم.

سرمایی که از بیرون تو ماشین نفوذ کرد باعث شد چشماش رو باز کنه. از ماشین پیاده شدم و در رو بستم. علی ایستاده بود رو به روی من. همون طور که با کنجکاوی به آوا نگاه می کرد گفت:

ـ پس اون دختر دردساز اینه.

به آوا نگاه کردم که داشت لباساش رو مرتب می کرد. علی ادامه داد:

ـ فکر نمی کردم ریزه پسند باشی.

دستم رو گذاشتم روی شونش و گفتم:

ـ من باهاش کاری ندارم.

خندید و گفت:

ـ بله، نداری!

ـ فقط دارم بهش کمک می کنم!

نیشخندی زد و گفت:

ـ لابد محض رضای خدا؟

ـ این همه خلاف رضای خدا کار کردم، گفتم یه بار محض رضاش باشم شاید یه گوشه بهشت جامون داد.

آوا از ماشین پیاده شد. چشمای خواب آلودش رو مالید و رو کرد به علی و گفت:

ـ سلام.

به علی نگاه کردم. نگاهش رو استخون ترقوه آوا که از یقش معلوم بود خشک شده بود. به آوا اشاره کردم و گفتم:

ـ شالت افتاده.

خیلی زود منظورم رو گرفت و یه نگاه به چشمای خیره علی کرد و شالش رو پیچید دور یقه و سرش. علی که دیگه جلوی دیدش گرفته بود به خودش اومد. دستش رو دراز کرد سمت آوا و گفت:

ـ سلام، من علیم.

آوا یه نگاه غضبناک به دستش انداخت و بدون این که دستش رو بگیره گفت:

ـ منم آوام.

خوشم می اومد که با یه حرکت از طرف مقابل سریع می شناختش. علی که حسابی خورده بود تو حالش یه کم عقب کشید و گفت:

ـ خوشبختم.

آوا سرش رو تکون داد و گفت:

ـ منم همین طور.

بعد رو کرد به من و گفت:

ـ می شه چمدونم رو بدی؟ می خوام برم بالا.

دکمه صندوق عقب رو زدم، باز شد. گفتم:

ـ برو بردار.

رفت عقب ماشین.

علی سری تکون داد و گفت:

ـ اوف چه بد اخلاق.

ـ مگه تو ندید بدیدی که زل زدی تو یقه دختره؟

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ حالا که کاری به کارش نداری اینه، وقتی کاری به کارش داشته باشی چی می شه!

یه چشم غره خشمناک تحویلش دادم. زد رو شونم و گفت:

ـ خب دیگه، من می رم.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ باشه؛ فقط این چند روز بیا و برو. ممکنه بابام هنوز مشکوک باشه.

ـ باشه.

باهاش دست دادم و گفتم:

ـ خیلی لطف کردی.

زیر چشمی نگاهی به آوا کرد و گفت:

ـ امیدوارم ارزشش رو داشته باشه.

آوا با چمدون اومد سمت ما. علی بهش گفت:

ـ خداحافظ آوا خانوم.

آوا سرش رو تکون داد و هیچی نگفت. بعد با هم رفتیم سمت در. باهاش خداحافظی کردم و در رو بستم. آوا داشت می رفت بالا. یه نگاه بهش کردم و رفتم تا چمدون خودم رو بردارم. وارد خونه که شدم صدای زنگ تلفنم در اومد. امیر بود. جواب دادم.

ـ سلام.

ـ سلام، رسیدی؟

ـ آره، رسیدم. چی شد؟ می یاریش؟

ـ آره، شب منتظرم باش.

لبخند زدم. پس بالاخره کارم شروع شد. گفتم:

ـ باشه، ساعت ده منتظرم.

ـ باشه.

ـ خب دیگه، من خستم، می خوام برم استراحت کنم. شب می بینمت.

ـ اوکی، خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و رفتم سمت اتاقم. لباسام رو عوض کردم و رفتم سمت تخت خوابم.

بالاخره از رخت خواب دل کندم و از جام بلند شدم. یه نگاه به ساعت کردم. هفت و نیم بود. رفتم تو حموم و یه دوش آب گرم گرفتم و سریع بیرون اومدم. باید به آوا می گفتم چراغای بالا رو خاموش کنه که امیر نخواد پاپیچ بشه که بالا رو ببینه. لباسام رو پوشیدم و از خونه اومدم بیرون. همین که خواستم از پله ها بالا برم در خونه باز شد و آوا وارد حیاط شد. با دیدن من لبخندی زد و گفت:

ـ سلام.

سه تا پله ای که بالا رفته بودم رو برگشتم و گفتم:

ـ کجا بودی؟

خریداش رو بالا گرفت و گفت:

ـ پی نانی، شاید پی آبی، غذایی، خوردنی یی.

با خنده گفتم:

ـ سهرابی شدی واسه خودت. می خواستی بدی من برات بگیرم. خودت چرا رفتی؟

دست و پاش رو کج کرد و گفت:

ـ مگه خودم این جوریم؟

بعد اومد بالا و گفت:

ـ داشتی می رفتی بالا؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ اومدم بگم شب چراغات رو روشن نکن، یا حداقل چراغ اتاقت رو روشن کن که معلوم نباشه.

پلاستیکاش رو تو دستش جا به جا کرد و گفت:

ـ چطور؟

ـ امیر قراره بیاد، نمی خوام بفهمه تو بالایی.

نفسش رو فوت کرد و گفت:

ـ معضلی شده این دوستت.

ـ یه مدت دیگه از دستش راحت می شم.

ـ باشه، خیالت راحت، من غذام رو که درست کردم چراغا رو خاموش می کنم.

ـ شرمنده ها!

لبخندی زد و گفت:

ـ اختیار داری، خونه ی خودته. تازه، من به تاریکی عادت دارم.

و به خریداش اشاره کرد و گفت:

ـ من دیگه برم !

ـ باشه، برو. بازم ممنون.

سرش رو تکون داد و رفت بالا.

برگشتم تو خونه. برای خودم ماکارانی درست کردم و بعدم خونه رو مرتب کردم. دو هفته ی مش رحیم تموم شده بود؛ ولی هنوز برنگشته بود سرکارش. باید باهاش تماس می گرفتم. خونه رو گند داشت برمی داشت. بالاخره ساعت ده شد. خودم رو با تلویزیون سرگرم کرده بودم که زنگ در به صدا در اومد. رفتم پشت آیفون و امیر رو دیدم. در رو باز کردم و رفتم سمت ورودی. امیر وارد حیاط شد. طبق چیزی که انتظار داشتم طبقه بالا رو نگاه کرد. نمی دونم آوا چراغاش رو خاموش کرده بود یا نه که امیر گفت:

ـ کسی بالا نیست؟

یه نگاه به پله ها کردم و گفتم:

ـ آرمان؟ نمی دونم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ من باید برم، اینم از ترلان.

همون موقع یه دختر از در وارد شد. یه نگاه سر تا پاش انداختم. الحق که خوش هیکل بود.

من ـ آزمایشات رو بیار بالا.

امیر چند تا برگه داد دستش. دختره اومد بالا. صورتش رو نگاه کردم. پوست گندمی و صافی داشت و گونه هاش رو کاشته بود؛ ولی همونم بهش می اومد. چشماشم مشکی بود. همون چیزی که قبلا از امیر خواسته بودم. با این که چشماش خیلی درشت تر از آوا بود و مژه های فوق العاده پر و فری داشت و یه خط چشم قشنگ هم چاشنیشون کرده بود؛ ولی اصلا جذابیت چشمای آوا رو نداشت. بینیشم عمل کرده بود. لباش نازک بود؛ ولی با رژ و خط لب بزرگشون کرده بود. برگه ها رو از دستش گرفتم و گفتم:

ـ برو تو.

یه نگاه به امیر کردم که داشت بالا رو نگاه می کرد. گفتم:

ـ چرا واستادی؟

از حرفم تعجب کرد. لابد نقشه کشیده بود من که رفتم تو بره بالا. رفتم پایین. اونم رفت سمت در. دم در ایستادم و گفتم:

ـ خداحافظ.

سرش رو تکون داد و رفت. در رو خودم بستم که مطمئن بشم بسته شده. بعد یه نگاه به بالا کردم. انگار نه انگار کسی اون جاست. با خیال راحت رفتم تو خونه. به آزمایشا یه نگاه کردم و در رو بستم. ترلان لم داده بود روی مبل و شالش رو در آورده بود. با لحن خشکی گفتم:

ـ چند سالته؟

همون طور که دکمه های پالتوش رو باز می کرد گفت:

ـ بیست و چهار.

ـ اتاقم اون جاست.

بعد به راهرو اشاره کردم و گفتم:

ـ برو تا منم بیام!

پشت چشمی نازک کرد و گفت:

ـ باشه، منتظرم.

برگه ها رو گذاشتم رو میز. چند دقیقه صبر کردم و بعد وارد اتاق شدم. جلوی آیینه ایستاده بود و داشت موهاش رو درست می کرد. با دیدن من تو آیینه، برگشت موهاش رو از تو صورتش کنار زد و با لبخند گفت:

ـ فکر نمی کردم این قدر خوشتیپ باشی.

بی تفاوت نگاهش کردم و گفتم:

ـ امیر بهت نگفته من از رژ لب بدم می یاد؟

انگشتش رو کشید رو لبش و گفت:

ـ واقعا؟ مشکلی نیست، الان پاکش می کنم.

بعد رفت سمت کیفش و خودمم دراز کشیدم رو تخت. اومد سمتم و گفت:

ـ به نظرت من چطورم؟

نیشخندی زدم و گفتم:

ـ خیلی خوب.

بلند خندید. فقط لبخند زدم. صورتش رو آورد جلو . حالا وقت عملی کردن نقشه بود. موقعیتمو طوری باهاش تنظیم کردم که نتونه از دستم فرار کنه . کم کم ظرافت حرکاتم رو کم کردم و با تمام توانم موهاش رو کشیدم. حس کردم تمام موهایی که تو دستم بود از سرش کنده شد. آخی گفت و خودش رو عقب کشید و گفت:

ـ عزیزم می خوای کچلم کنی؟

انگار رفتارم به اندازه کافی موضوع رو براش روشن نکرده بود پهلوش رو چنگ زدم و یه تیکه دیگه از موهاش رو گرفتم و کشیدمش سمت خودم. از تغییر حالت چهرش فهمیدم ترسیده سرم رو بردم سمت گوشش و با لحن تهدید آمیزی گفتم:

ـ از امیر چقدر پول گرفتی؟

از حرفم شوکه شد. بالاخره ترسی که می خواستم رو تو چهرش دیدم. با تعجب گفت:

ـ چرا باید از اون پول بگیرم؟

دستمو دور گردنش به قصد خفه کردن فشار دادم. نالید:

ـ کدوم پول؟!

با عصبانیت گفتم:

ـ همون پولی که بابت جاسوسی کردن گرفتی.

با ترس گفت:

ـ من... من پولی نگرفتم.

فشار دستم رو بیشتر کردم و گفتم:

ـ یا راستش رو می گی، یا فردا زنده از این در بیرون نمی ری.

ـ داری خفم میکنی

فشار دستم رو بیشتر کردم و گفتم:

ـ می گی یا نه؟

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ می گم، می گم، دستم رو ول کن!

رهاش کردم خودشو عقب کشید و شروع کرد به سرفه کردن ، گفتم:

ـ بنال.

آخی که گفت باعث شد موهاش رو بیشتر بکشم .انگار قصد به حرف اومدن نداشت با حرص بیشتری نسبت به دفعه قبل دستم رو گذاشتم رو گلوش و گفتم:

ـ می گی یا...

با بغض گفت:

ـ می گم.

فشار دستم رو، رو گلوش زیاد کردم. سرخ شده بود. دست و پا می زد؛ ولی بی فایده بود. بالاخره تسلیم شد. ولش کردم. به سرفه افتاده بود. گفتم:

ـ زود باش.

در حالی که صداش می لرزید گفت:

ـ هشتصد تومن بهم داد و گفت مراقبت باشم، تلفنات رو چک کنم و یه سری به طبقه دوم بزنم.

ـ دنبال چی؟

با ترس نگاهم کرد. با فریاد گفتم:

ـ گفتم واسه چی بری بالا؟

اشک از چشماش جاری شد و گفت:

ـ که ببینم دختری اون بالا هست یا نه!؟

چشمامو بستم و درحالی که سعی میکردم خونسردیمو حفظ کنم و گفتم:

ـ دیگه چی؟

زل زد تو چشمام و گفت:

ـ دیگه هیچی به خدا!

ـ چرا بهت گفته این کار رو بکنی؟

با گریه گفت:

ـ نمی دونم!

فریاد زدم تو صورتش.

ـ به من دروغ نگو.

همون طور که می لرزید گفت:

ـ به خدا راست می گم.

با تمام زورم هلش دادم عقب و با غضب نگاهش کردم.

همون طور که اشکاش سرازیر بود گفت:

ـ به خدا من هیچ کارم.

انگشتم رو به نشونه تهدید بالا بردم و گفتم:

ـ فقط به یه شرط کاری به کارت ندارم.

زل زد تو چشمام و گفت:

ـ هر چی باشه قبوله.

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ من دو برابر پولی که باید بدم رو بهت می دم، در عوضش تو هم اون چیزایی رو به امیر می گی که من می خوام. فهمیدی؟

تند تند سرش رو تکون داد. رفتم سمتش و گفتم:

ـ فقط اگه بفهمم امیر چیزی از این موضوع فهمیده زندت نمی ذارم.

دوباره سرش رو تکون داد.

نگاهی به سر تا پاش انداختم و گفتم:

ـ حالا خوب گوش کنن ببین چی بهت می گم. مو به موش رو به امیر می گی! از این جا هم بلند شو، خودتو جمع کن.

از جاش بلند شد و لباسش رو صاف کرد و موهاش رو بست و نشست. نشستم رو به روش و گفتم:

ـ فردا که می ری گزارشت رو به امیر بدی، بهش می گی که دیشب یه پسر دیگه هم تو خونه بوده و اسمش آرمان بوده.

همه چیز رو براش گفتم و بعدم فرستادمش که تو هال بخوابه. باید اول موضوع آوا رو حل می کردم و بعد هم کاری می کردم که امیر فکر کنه به ترلان علاقه مند شدم تا ببینم عکس العملش چیه؟!

صبح خودم ترلان رو رسوندم خونش و رفتم سر کار.

" آوا "

با رفتن مهران فهمیدم آزاد شدم. دیشب امیر رو از پشت پنجره دیدم. خیلی مطمئن بودم که منو تو تاریکی نمی بینه؛ ولی نگاه خیرش به پنجره عصبیم می کرد. می دونستم باید از دستش فرار کنم؛ چون اصلا آدم درستی نبود؛ ولی این که چرا مهران می خواست منو از دست اون که دوستش هم بود قایم کنه برام عجیب بود. چون در برابر علی زیاد حساسیت به خرج نداده بود. بعد از ناهار خونه رو جمع و جور کردم و آماده شدم تا برم مطب. کلیدا رو برداشتم و با تمام سلیقه ای که تونستم به خرج بدم یه پالتوی مشکی با شلوار کتون و شال زرشکی پوشیدم. با موهامم که کاری نمی تونستم بکنم و از خونه اومدم بیرون. راه رو همون دفعه یاد گرفته بودم. با اتوبوس رفتم مطب. وارد ساختمون شدم. نگهبان با دیدن من سری تکون داد و گفت:

ـ سلام خانوم کریمی.

تا حالا کسی این قدر تحویلم نگرفته بود. اصلا منو از کجا می شناخت؟ لبخندی زدم و گفتم:

ـ سلام آقا، خسته نباشید.

اونم انگار از من بیشتر کیف کرده بود با ذوق گفت:

ـ این جا منو آقا حسن صدا می کنن.

اسمش رو شنیده بودم. مهران اون روز داشت دربارش با علی حرف می زد. رفتم جلو و گفتم:

ـ از آشناییتون خوشبختم.

با مهربونی نگاهم کرد و گفت:

ـ منم همین طور. انگار این دفعه آقا مهران تو انتخاب منشی سنگ تموم گذاشته. اگه می دونستم به حرفم گوش می کنه زودتر بهش می گفتم که یه دختر عاقل رو بیاره سر کار.

ابروهام رو دادم بالا. خندید و گفت:

ـ واقعا خانومی، ماشاا...، ماشاا... .

از لفظ خانومی که به کار برد واقعا خوشحال شدم. پس داشتم کارم رو درست انجام می دادم. سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ ممنون، شما لطف دارین.

ـ برو دخترم، برو به کارت برس. مزاحمت نمی شم.

چشمی گفتم و سوار آسانسور شدم.

در مطب رو باز کردم. هنوز کسی نیومده بود. نشستم پشت میز و دستام رو تو هم قفل کردم و کشیدم جلو. صدای تق تق انگشتام در اومد؛ چون کسی نبود از فرصت استفاده کردم و شال رو از سرم در آوردم. بعد سررسیدا رو بیرون کشیدم و همون طور که مهران بهم گفته بود لیست بیمارا رو نوشتم. کارم تموم شده بود. یه نگاه به ساعت کردم. تازه سه و ربع بود. یه کم زود راه افتاده بودم، برای همین نیم ساعت پیش رسیده بودم مطب. کیفم رو گذاشتم تو کمد خالی زیر میز و بعد شروع کردم به گشتن توی کشوها. چیزای زیادی نبود. یه ربع دیگه هم گذشت؛ ولی نه خبری از گلسا شد، نه مهران. بی خیال صندلیم رو کشیدم عقب و پاهام رو گذاشتم رو میز و تکیه دادم به صندلی. اون لحظه احساس می کردم مدیر یه شرکتم که پشت میزش با خیال راحت لم داده و بودن این که بخواد به خودش زحمت بده میلیون میلیون پول به حسابش واریز می شه. داشتم تو خیال میلیاردریم عشق می کردم که یهو صدای باز شدن در اومد. قبل از این که ببینم کیه از هلم از رو صندلی افتادم. با خودم گفتم: «لگنم شکست.» بی خیال خاکی شدنم شدم. همون زیر شالم رو سرم کردم و اومدم بالا. دیدم مهران ایستاده و بهم می خنده. اخمی کردم و گفتم:

ـ خب بگو تویی.

خندید و گفت:

ـ خوب خوش می گذرونیا.

از جام بلند شدم. پالتوم رو تکونم و در حالی که صندلیم رو صاف می کردم گفتم:

ـ خب کارام رو انجام دادم. نشستم سر جام و به برگه ها اشاره کردم.

برگه ها رو برداشت و در حالی که سرش رو تکون می داد گفت:

ـ خوبه، آفرین.

نگاهش کردم و گفتم:

ـ همیشه دیر می یای؟

لبخندی زد و گفت:

ـ نه، امروز کارم یه کم طول کشید؛ ولی گلسا اغلب ساعت چهار می یاد. مریض نیومد؟

ـ نه، ساعتا از چهار خورده.

لبخندی زد و گفت:

ـ خوبه، کارت درسته. من می رم اتاقم، کاری داشتی خبرم کن.

سرم رو تکون دادم. اشاره کرد به سرم و گفت:

ـ شالتم سرت کن. یادت باشه این جا خونه نیست و تو هم دیگه پسر نیستی. راستی شماره نگهبانی ستاره هفتصد و هفتاد و هفته. بگیرش و به حسن آقا بگو بیسکوییت بگیره.

ـ باشه.

شالم رو سرم کردم و نشستم. مهرانم رفت تو اتاقش.

داشتم پوشه های بیمارا رو بیرون می آوردم که نخوام دنبالشون بگردم که صدای گلسا رو شنیدم.

ـ به به خانوم منشی، افتخار دادین، مطب رو مشرف کردین.

می دونستم توپش حسابی پره؛ ولی از این که زیادی باهاش در بیفتم هم خوشم نمی اومد. اگه اون احترامم رو نگه می داشت منم کاری به کارش نداشتم. رو کردم بهش و با لبخند گفتم:

ـ سلام، ببخشید نیومدم. دستور دکتر بود، وگرنه زودتر خدمت می رسیدم.

از عکس العمل من تعجب کرده بود. چینی به بینیش داد و گفت:

ـ چی؟

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

ـ هیچی، من فقط سلام کردم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ سلام.

بعد پوزخندی زد و گفت:

ـ خوبه.

ـ چی؟

پوفی کرد و گفت:

ـ هیچی، به کارت برس.

بعد رفت سمت اتاقش.

ـ چشم خانوم دکتر، چیزی لازم داشتین خبرم کنین.

رو پاشنه چرخید سمتم. با چشمای گرد نگاهم کرد. خنده ای کرد و گفت:

ـ باشه.

بعد آروم سرش رو کج کرد و با لبخند رفت سمت اتاقش. خنده ای کردم و سرم رو تکون دادم.

آخر ساعت بود .

داشتم وسایلم رو جمع می کردم که گلسا و مهران همزمان از اتاقاشون بیرون اومدن. مهران رو به من کرد و گفت:

ـ پایین منتظرم عزیزم.

لبخندی زدم و سرم رو تکون دادم. وقتی مهران رفت منم کیفم رو برداشتم و از جام بلند شدم. گلسا ایستاد رو به روم و گفت:

ـ شماها واقعا با هم دوستین؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ چند وقته؟

ـ یه ماه.

پوزخندی زد و گفت:

ـ می دونی قبلا هم دوست دختر داشته.

ـ آره.

ـ می دونی زیاد بودن؟

ـ آره.

حرصش گرفته بود. گفت:

ـ می دونستی منم باهاش بودم؟

خندیدم. در اصل من هیچی از مهران نمی دونستم؛ ولی نمی شد به اون چیزی بگم. گفتم:

ـ من همه چیز رو می دونم، حالا اگه می شه بذار برم.

راهم رو سد کرد و گفت:

ـ تو رو هم بازی می ده، گولش رو نخور.

نگاهش کردم و گفتم:

ـ من واسش فرق دارم عزیزم.

پوزخندی زد و گفت:

ـ به همه اینو می گه!

نگاهش کردم و گفتم:

ـ ولی اون خودش اینو به من نگفته، من اینو بهش گفتم.

پوفی کرد و گفت:

ـ چه از خود راضی، تو اصلا چند کلاس سواد داری؟!

خندیدم و گفتم:

ـ نمی خوام بهت بر بخوره؛ ولی من فقط تا سوم راهنمایی درس خوندم؛ ولی خیلی چیزا دارم که مهران رو واسم نگه می داره، برعکس تو.

با غیظ گفت:

ـ دختره ی بی سواد، پس معلومه یکی از همون بی سر و پاهایی. بهتره بدونی من خیلی سرتر از توام. تو هیچ چیزت بهتر از من نیست.

ـ اگه نبود تو رو ول نمی کرد و بیاد با من.

با سیلی که زد تو گوشم یه طرف صورتم داغ شد. با عصبانیت نگاهش کردم. یقش رو گرفتم و کشیدمش سمت خودم. از زورم تعجب کرده بود. زل زدم تو چشماش و گفتم:

ـ دیگه نبینم از این غلطا بکنی.

با تمام زورم هلش دادم سمت در.

از شدت ضربه افتاد رو زمین. پام رو گذاشتم رو کفشش و محکم فشار دادم و از مطب رفتم بیرون. همون طور که می رفتم سمت آسانسور فریاد زد.

ـ دختره ی وحشی مطمئن باش جواب این کارت رو می دم.

خندیدم و سوار آسانسور شدم.

تو آیینه آسانسور صورتم رو نگاه کردم. عوضی یه جوری زد که جاش بمونه. رفتم تو پارکینگ و سوار ماشین مهران شدم و در رو محکم بستم. مهران با تعجب برگشت سمت من و گفت:

ـ دره ها!

ـ باشه، ببخشید.

ـ اُهو، چه عصبی.

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

ـ نگفته بودی این دختره وحشیه!

ماشین رو از پارک در آورد و گفت:

ـ کی؟

ـ گلسا.

رو کردم بهش و گفتم:

ـ ببین سر صورت نازنینم چه بلایی آورده؟

نگاهم کرد و با تعجب گفت:

ـ زد تو صورتت؟

ـ البته منم از خجالتش در اومدم؛ ولی قرار نبود دیگه بخاطرت کتک بخورم.

ـ نمی دونستم...

حرفش رو قطع کردم و گفتم:

ـ اگه این قدر دوست داره، خب چرا تو پسش می زنی؟

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

ـ فکر می کنی دوستم داره؟

ـ اگه نداشت منو می زد؟

خندید و گفت:

ـ تو هم زدیش؛ یعنی دوستم داری؟

مشت زدم تو بازوش و گفتم:

ـ نخیرم، منظورم این نبود.

تو آیینه خودش رو نگاه کرد و گفت:

ـ چرا؟ من که خیلی خوشتیپم! خوش اخلاقم! پولدارم! دکترم.

ـ ببین زیر بغلت بیشتر از دو تا هندونه جا نمی شه ها.

لبخندی زد و گفت:

ـ فردا حسابش رو می رسم!

ـ خودم رسیدم.

ـ می دونم، یه بارم من می رسم.

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ خود دانی.

ـ راستی واسه روز اول کارت عالی بود. چقدرم که این حسن آقا تعریفت رو کرد. چی کار کردی؟

خندیدم و گفتم:

ـ هیچی، فقط جواب سلامش رو دادم.

ـ خب خیلیا این قدر بی فرهنگن که همین کار رو هم نمی کنن. مراجعه کننده ها هم راضی بودن. در کل که اگه این جوری پیش بری حقوقت رو زیاد می کنم.

دستام رو زدم به هم و گفتم:

ـ راست می گی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ یه منشی داشتم فوق لیسانس داشت؛ ولی اصلا بلد نبود با مراجعه کننده ها درست حرف بزنه. همه از دستش شاکی بودن. برعکس امروز هر کی می اومد تو اتاق، اول می گفت آقای مجد این منشی جدیدتون خیلی بهتر از قبلیه. خوب شد عوضش کردین.

با رضایت لبخند زدم. ادامه داد:

ـ به نظرم این نشون می ده هوشت خوبه. راستی تو چرا درست رو ادامه نمی دی؟

خندیدم و گفتم:

ـ چطوری ادامه می دادم؟ من همین که نون شبم رو در بیارم باید کلاهم رو سه متر بندازم بالا.

ـ حالا که کار داری، خونه هم داری، روزا هم که بیکاری. می خوای کمکت کنم؟

خندیدم و گفتم:

ـ انگار تو بیشتر از من مشتاقی.

ـ چرا که نه!؟ به نظرم تو حیفی.

ـ این قدر ازم تعریف نکن، من بی جنبم.

خندید و گفت:

ـ باشه؛ ولی بهش فکر کن.

ـ نمی شه.

ـ چرا نمی شه؟

ـ چون من با شناسنامه دومم مدرسه رفتم.

با تعجب گفت:

ـ یعنی به اسم آرمان؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ یعنی همین یه ذره سوادمم هیچ جا حساب نیست.

ـ شاید بشه یه کاریش کرد.

ـ من تو فکرش نیستم.

ـ خودم واست یه فکری می کنم.

ـ گیر دادیا.

ـ حوصله نداری؟

ـ نچ.

ـ می خوای من درست بدم؟

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

ـ الان مثلا می خوای خرم کنی؟ موردی بهتر از خودت نبود؟

بادی به غبغبش انداخت و گفت:

ـ کی از من بهتر؟

ـ نه، نمی خوام!

ـ من منشی بی سواد نمی خوام.

خیلی بهم برخورد. با حرص گفتم:

ـ خب اگه می خوای می رم.

ـ نخیر، تا خسارت منو ندادی هیچ جا نمی ری.

دوباره داشت بدجنس می شد. با غیظ گفتم:

ـ مرده شور اون خسارت رو ببرن.

شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ فردا می رم ببینم می شه کاری کرد واست یا نه؟!

ـ عجب گیری کردیما.

ـ انگار یادت رفته ازت قول گرفتم هر کاری خواستم انجام بدی؟!

ـ باشه، باشه، بسه دیگه، خوشت می یاد اذیت کنی؟ به هر حال من مطمئنم نمی تونم از سوابق تحصیلیم استفاده کنم.

چشمکی زد و گفت:

ـ اون با من.

صورتم رو جمع کردم و گفتم:

ـ برو بابا.

لبخند شیطنت آمیزی زد و گفت:

ـ وقتی اخم می کنی آدم دلش می خواد قورتت بده.

دستم رو گذاشتم رو صورتم و گفتم:

ـ خب دیگه صورتم رو نمی بینی. می خندم جذابم، گریه کنم جذابم، اخم کنم بازم جذابم.

نیم نگاهی به من کرد و گفت:

ـ اگر در دیده مجنون نشینی، به غیر از خوبی لیلی نبینی.

ـ وای، جونم؟ لابد تو مجنونی و من لیلی؟

جدی شد و گفت:

ـ چرا که نه؟ من یه پسرم و این عادیه که به یه دختر علاقه من بشم.

ـ آخه به من؟ امکان نداره.

ـ چرا نداره؟ به نظرم تو واقعا جذابی!

آب دهنم رو قورت دادم. اگه واقعا از من خوشش می اومد چی؟ کارم زار بود. مطمئنا که منو واسه زندگی نمی خواست. یعنی می خواست منو بازی بده؟ اگه یه شب که من خوابم می اومد تو خونم چی؟ اگه باز به زور می بردم تو خونش؟! با نگرانی گفتم:

ـ جدی که نمی گی؟ نه؟

با این حرفم غش غش زد زیر خنده. هنوز با نگرانی نگاهش می کردم. گونم رو با دوتا انگشتش کشید و گفت:

ـ همه دخترا از چنین حرفی خوشحال می شن، تو چرا می ترسی؟ نترس بابا، شوخی کردم. تو همون دوستمی.

یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ به قول خودت رفیق.

با بغض گفتم:

ـ اونایی که خوشحال می شن یه حامی دارن که اگه اذیت شدن بهشون پناه ببرن. دیگه از این شوخیا با من نکن.

وقتی دید واقعا ناراحتم گفت:

- باشه ببخشید، اشتباه کردم.

آهی کشیدم و گفتم:

- دیگه تمومش کن.

روم رو کردم سمت شیشه و از قصد طوری که بشنوه گفتم:

- اول باید بخاطرش کتک بخورم، بعدم باید بشینم آقا مسخرم کنه!

- شنیدم چی گفتی.

زبونم رو واسش در آوردم و گفتم:

- شنیدی که شنیدی.

خندید و و با لحن شیطنت باری گفت:

- - میخوای یه کاری کنم جای سیلیش خوب شه؟

منظورش رو کاملا از لحنش میشد فهمید ، دستم رو به حالت تهدید بالا آوردم و گفتم:

- جرات داری یه بار دیگه از این حرفا به من بزن!

نیشخند زد و گفت:

- خوب میشه ها!

دندونام رو روي هم فشردم و انگشتم رو فرو کردم تو پهلوش؛ ولی زیاد عمیق نشد، چون می ترسیدم کنترل ماشین از دستش در بره.

- دارم رانندگی می کنم!

دست به سینه نشستم و گفتم:

- تقصیر خودته.

- حالا یه سوال جدی می پرسم، واقعا به ازدواج فکر می کنی؟

- بس کن تو رو جون خودت.

- نه جدی می گم!

- نه خیر فکر نمی کنم.

- چرا؟

- دلیلش رو یه بار گفتم، متاسفانه یا خوشبختانه زندگیم اجازه چنین کاری رو بهم نمی ده.

- ولی تو حق داری که....

- ببین این بحث مسخره رو ادامه نده لطفا!

روم رو کردم اون طرف و مهرانم ساکت شد. چرا این سوالا رو ازم می پرسید؟چرا می خواست ذهنم رو درگیر خودش کنه؟ یعنی این آدم وجدان نداشت؟ من شده بودم وسیله سرگرمیش؟!

چشمام رو بستم و یه لحظه این فکر به سرم خطور کرد که من و مهران با هم ازدواج کنیم؛ ولی خیلی سریع این فکر رو از ذهنم پاک کردم. زیر چشمی نگاهش کردم. پسره ي پررو! الهی بمیری، عمرا اگه من با این کارا خر بشم!

" مهــران "

سرش رو به شیشه بود. همون طور که رانندگی می کردم، زیر چشمی می پاییدمش. وقتی این جوری درباره خودش حرف می زد دلم می گرفت. می خواستم یه کاری براش بکنم؛ ولی چه کاری از دستم بر می اومد؟! نمی تونستم خونوادش رو بهش بدم! کاش باهاش شوخی نمی کردم. یه لحظه با خودم فکر کردم شوخی چرا؟ اگه جدی می شد چی؟ من نسبت به اون یه حسایی داشتم، حسی متفاوت که تا به حال نسبت به هیچ کدوم از دخترایی که پا به خونه و زندگیم گذاشته بودن نداشتم، اونم که تنها بود. شاید اصلا به خاطر این سر راهم سبز شد که بتونم کمکش کنم و همراهش باشم. اگه باهاش ازدواج می کردم...

از فکر خودم خندم گرفت، آخه مگه ازدواج الکیه؟ اصلا مگه امکان داره؟ حمایت کردن ازش یه بحث جدا بود، شاید می شد قیمش بشم. این فکر از قبلی هم احمقانه تر بود! اعصابم ریخته بود به هم، چطوری باید کمکش می کردم؟

گفتم:

- آوا؟

نگاهم نکرد.

- آوا خانوم!

بازم سکوت.

- آوا کوچولو!

برگشت سمتم و گفت:

- کوچولو خودتی.

- من کجا با این سن و هیکل کوچولوام؟

- به سن نیست، به عقله!

خندیدم. نفسش رو با حرص داد بیرون.

- ببخشید دیگه.

رسیدیم به خونه، هنوز هیچی نگفته بود. گفتم:

- بخشیدی؟

رو کرد سمت من و گفت:

- چرا اذیتم می کنی؟

انقدر مظلوم این حرف رو زد که دلم سوخت. گفتم:

- منظوری نداشتم.

گفت:

- اگه منم مثل دخترای دیگه باهات رفتار کنم خوبم، نه؟

با جدیت گفتم:

- نه اصلا! اگه مثل اونا بودی که نمی آوردمت تو خونم.

یه ذره نگاهم کرد بعد گفت:

- باشه.

بعد در ماشین رو باز کرد و رفت پایین. بازم حرف بدی زدم؟ نه، اون زیادی حساس بود، وگرنه این حرفی که زدم بد نبود. از قدمایی که رو پله ها برمی داشت معلوم بود عصبیه. واسه این که از دلش در بیارم از ماشین پیاده شدم و گفتم:

- آوا؟

دستاش رو مشت کرد و ایستاد.

- شام بیا پایین.

- خودم شام دارم.

- پس من می يام.

پوفی کرد و گفت:

- هر کاري دوست داری بکن!

خندیدم و زیر لب گفتم:

- مهران فدای این قلب کوچولوی مهربونت. 

از این حرف خودم خندم گرفت، با خنده وارد خونه شدم.

ساعت هشت و نیم بود، از جام بلند شدم تا برم بالا. نمی دونستم کار درستیه یا نه؛ ولی خب بهتر از هیچی بود. پله ها رو یکی یکی طی کردم و رسیدم دم خونش. طبق معمول پرده ها رو کشیده بود و داخل خونه معلوم نبود. تقه ای به در زدم و گفتم:

- همسایه؟

چند ثانیه بعد در رو برام باز کرد. لبخندی زدم و گفتم:

- سلام.

هنوز اخماش تو هم بود. سرش رو تکون داد و از کنار در عقب رفت. یه نگاه داخل خونه انداختم، برعکس خونه من از تمیزی برق می زد. تازه یادم افتاد به مش رحیم زنگ نزدم. نشستم روی مبل، رفت برام چایی آورد و باز رفت تو آشپزخونه. چای رو برداشتم و گفتم:

- الان یعنی چشم دیدن منو نداری دیگه؟

آهی کشید و هیچی نگفت. از روی مبل بلند شدم، داشت واسه خودش ظرف آماده می کرد. گفتم:

- دختر تو چه قدر کینه ای هستي، ببخشید دیگه.

رو کرد به من و گفت:

- به نظرت اگه می خواستم نبخشم الان این جا بودی؟

- خب نه.

سرش رو تکون داد و گفت:

- خب پس این قدر رو اعصاب نباش.

بعد یه سفره کوچیک از تو کشو در آورد و از آشپزخونه اومد بیرون.

یه نگاه به من کرد و گفت:

- بندازم رو میز یا زمین؟

- رو زمین.

لبخندی زد و سرش رو تکون داد. کبابايی که درست کرده بود رو با نون و ماست و آب آورد و گذاشت تو سفره. خودش نشست و گفت:

- سرورم اگه می شه افتخار بدین بیاین بخورین.

رفتم نشستم رو به روش و گفتم:

- قیافش که خوبه.

چشماش رو تو حدقه چرخوند و گفت:

- دستپخت خوبم قبلا بهت ثابت شده.

- البته.

بعد یه کباب برداشتم. اونم شروع به خوردن کرد و گفت:

- می شه درباره گلسا بهم بگی؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- چی بگم؟

- از این که چه جوری با هم آشنا شدین، آخه بهش گفتم همه چیز رو راجع بهتون می دونم، می ترسم یه سوالی بپرسه ضایع بشم.

لبخندی زد و گفت:

- باشه بهت می گم.

بعد صدام رو صاف کردم و شروع کردم:

- با گلسا تو بیمارستان آشنا شدم. اون اولین دختری بود که باهاش دوست شدم یا بهتره بگم وارد زندگیم شد. حدود شش ماه با هم دوست بودیم، حتی تصمیم داشتیم با خونواده هامونم موضوع رو در میون بذاریم. تا این که یه شب اومد خونم . همون موقع فهمیدم گلسا دختر پاک نیست. برام بهونه آورد که ناخواسته بوده و بهش تعدی شده و منم باور کردم. من واقعا دوستش داشتم و برام مهم نبود که چه اتفاقی واسش افتاده. اتفاقا این جوری خودم رو موظف می دونستم که بیشتر بهش توجه کنم و هواش رو داشته باشم. اما یه روز شنیدم که تلفنی داشت با یه پسر درباره من و پولم حرف می زد و بهش می گفت هر وقت بتونه ازم پول می گیره تا بده به اون. طوری گفت که انگار تمام این مدت بودنش با من یه نقشه بوده. به روی خودم نیاوردم؛ ولی زیر نظر گرفتمش. با کمک همین دوستم علی فهمیدم که طرف دوست پسر قبلیشه. موقعی که با هم بودن ازش فیلم گرفته و حالا ازش باج می خواد. گلسا واسه این که با من باشه با یه تیر دو نشون می زد، هم آینده اش رو تامین می کرد و ازدواج موفقی داشت، هم شر دوست پسرش رو کم می کرد. می تونست از پدرش پول بگیره و بعدم عمل کنه؛ ولی این که چرا این راه رو انتخاب کرد هیچ وقت نفهمیدم. موقعی که با هم دوست بودیم دو دونگ از مطب رو به اسمش زدم. بعد از این که بهش گفتم موضوع رو می دونم کلی برام بهونه آورد. وقتی کل ماجرا رو گفتم دیگه نتونست اعتراض کنه؛ ولی موند تو مطب، می خواست لج به لج من بذاره. با این که می دونست تقصیر خودش بوده؛ ولی می خواست ازم انتقام بگیره و برای همین ازم دور نمی شد. خیلی به هم ریخته بودم، موضوع رو به بابام گفتم؛ ولی این اوضاع رو بهتر که نکرد هیچ بدترم کرد. مخصوصا وقتی به گوش خاله و دختر خالم رسید. می دونی مامانای ما سر خود از اول اسم ما رو روي هم گذاشته بودن و این برای نادیا یه جور خیانت محسوب می شد. همون موقع بود که من خونم رو از خانوادم جدا کردم و تصمیم گرفتم مشکلم رو خودم حل کنم. بی خیال گلسا شدم، فقط برای اذیت کردنش نشون می دادم که با منشیام سر و سری دارم. بعد از اون به یه ماه نمی کشید که منشی با پای خودش می رفت. تو همون بحثا بودیم که با امیر آشنا شدم. چون از گلسا رو دست خورده بودم پیشنهاد امیر رو برای امتحان کردن دخترای دیگه قبول کردم. راستش خیلی هم راضی بودم، موقعی که با اونا بودم تمام نفرتم رو از گلسا روی اونا خالی می کردم. حس می کردم حقشون اینه؛ اما کم کم دیگه به خاطر نفرت نبود، یه جور عادت شده بود برام. همین، بعدشم که زندگی ادامه داشت و همچنان من با گلسا درگیرم.

- تو که یه بار رو دست خوردی چه طور به من اعتماد کردی؟

دماغش رو کشیدم و گفتم:

- تو فرق داری.

ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:

- از کجا می دونی من فرق دارم؟ شاید منم خودم رو قالب کردم. کاری کردم بیاریم تو این خونه که بخوام خرت کنم و کاری کنم عاشقم شی، بعدا پولت رو بالا بکشم. هوم؟!

سرم رو کج کردم و گفتم:

- نه این جوری نیست، کسی که اعتراف می کنه یعنی این کاره نیست.

چشماش رو ریز کرد و خندید و گفت:

- نه خوشم اومد انگار مثل خودم آدم شناسی.

- آره یه جورایی گلسا مجبورم کرد آدم شناس بشم.

دستاش رو زد به هم و گفت:

- خوبه پس دارم براش.

- ببینم می تونی بیرونش کنی یا نه؟ اگه بتونی یه جایزه خوب پیش من داری.

- چی مثلا؟

- وقتی این کار رو کردی بهت می گم.

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- باشه.

یه لقمه دیگه خورد و گفت:

- اگه خونوادت درباره من چیزی بفهمن اون وقت چی؟ برات دردسر می شه.

- خب موضوع تو با گلسا فرق داره؛ ولی واسه اونا قابل درک نیست، واسه همین از دست بابا فراریت دادم.

- سر من که بلایی نمی يارن؟

خندیدم و گفتم:

- نترس مگه من مردم؟

با قدردانی نگاهم کرد و گفت:

- می دونی من تا حالا رفیقی به خوبی تو نداشتم.

- می دونی منم همین طور.

از حرفم خوشحال شد و گفت:

- پس شامت رو بخور رفیق، گوشت بشه به تنت.

بعد از این که غذا خوردیم، رفتم پایین شماره مش رحیم رو گرفتم. کسی جواب نداد، شماره خونشون رو گرفتم. بعد از کلی معطلی بالاخره جوابم رو دادن.

- بله؟

- سلام منزل آقای فرهمند؟

- بله بفرمایین.

طرف یه خانوم بود، صداش خیلی گرفته بود. گفتم:

- من با مش رحیم کار داشتم.

با گریه گفت:

- مش رحیم فوت کردن.

از چیزی که شنیدم هنگ کردم. با تعجب گفتم:

- چی؟ کی؟ چه طور؟

یه نفس عمیق کشید و گفت:

- دو شب پیش تو خونه گاز گرفتشون.

- گرفتشون؟

- خودش و همسرش، ببخشید آقا شما؟

- مش رحیم برای من کار می کردن.

- آه آقای دکتر شمایین؟ ببخشید نشناختم، فردا مراسم سومشونه.

- چه طور به من خبر ندادین؟

- این قدر اتفاقی بود که گیج شده بودیم، بیچاره دخترش عروسی بهش زهر شد.

- می شه بهم آدرس بدین؟

آدرس رو بهم داد. باید حتما می رفتم. بعد از این که تسلیت گفتم گوشی رو قطع کردم. برای رسیدن به سمنان باید زودتر حرکت می کردم. لباسای مشکیم رو پوشیدم و یه مقدار پول با خودم برداشتم و از خونه اومدم بیرون. باز رفتم بالا و در زدم. آوا اومد دم در.

- من باید برم جایی، ممکنه تا فردا شب نیام. می تونی تنها تو خونه بمونی؟

با تعجب نگاهی به سر تا پای من انداخت گفت:

- چیزی شده؟

سرم رو با تاسف تکون دادم و گفتم:

- مش رحیم مرده.

- کی؟

- مش رحیم، سرایدار خونه.

با ناراحتی گفت:

- کی این جوری شده؟ چه طوری؟

- نمی دونم می گن دو روز پیش خودش و زنش رو گاز گرفته.

آوا دستش رو گذاشت رو صورتش و گفت:

- واقعا؟

- آره.

- آخی! خدا بیامرزتش.

- انشاا...

- این وقت شب کجا می ری؟

- باید برم سمنان به خونوادش سر بزنم. شاید کمکی، پولی، چیزی لازم داشته باشن.

یه نگاهی به من کرد و بعد با رضایت لبخند زد و گفت:

- باشه برو به سلامت.

بعد دستش رو زد پشت شونم.

- نمی ترسی تنهایی؟

خندید و گفت:

- چی می گی؟ این جا زیادی واسه من امنه، برو من حواسم به خونه هست.

اینو که گفت، کلیدای پایین رو بهش دادم و گفتم:

- اگه چیزی خواستی برو پایین.

سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه.

- من دیگه می رم خداحافظ.

رفتم سمت پله ها که گفت:

- مهران؟

برگشتم سمتش، چشماش رو سریع بست و باز کرد، یه لبخند زد و گفت:

- مراقب خودت باش.

خندیدم و گفتم:

- توام همین طور.

واقعا با این حرفش حس خوبی بهم دست داد. خیلی وقت بود کسی بهم این حرف رو نزده بود. وقتی از یه نفر می شنوی که ازت می خواد مراقب خودت باشی، احساس مهم بودن می کنی. به تعبیرات بچگونه خودم خندیدم و رفتم سوار ماشین شدم.

" آوا  "

با رفتن مهران منم رفتم تو خونه. تلويزیون رو روشن کردم و نشستم پای فیلم سینمایی. نفهمیدم کی جلوی تلويزیون خوابم برده بود که با صدای در از جا پریدم. به ساعت نگاه کردم، دوازده و نیم بود. غیر از مهران کسی نمی تونست باشه. رفتم دم در، تا در رو باز کردم خشکم زد. امیر با خنده گفت:

- می دونستم یه دختر این جاست.

بعد یه نگاه به سر تا پای من کرد و خندید. گفتم:

- تو این جا چی کار می کنی؟

جوابم رو نداد. خواست بیاد جلو که مانعش شدم. پوزخندی زد و گفت:

- تو آوایی مگه نه؟

نباید ازش می ترسیدم. من قبلا هم با پسرا درگیر شده بودم، پس اگه می خواست کاری کنه از پسش بر می اومدم. جثش هم زیاد بزرگ نبود. سرم رو گرفتم بالا و زل زدم تو چشماش و گفتم:

- گیریم که باشم، خب که چی؟

یه ذره تو صورتم دقیق شد و گفت:

- چهرت خیلی آشناس!

- فکر نکنم تو زندگیم با بی سر و پاهایی مثل تو سر و کار داشتم!

- اوهو انگار تو منو خیلی خوب می شناسی.

چشمام رو ریز کردم و گفتم:

- خیلی خوب.

خندید و گفت:

- حالا یادم اومد، همون پسره پیک موتوریه.

عجب حافظه ای داشت! زد زیر خنده و گفت:

- گفتم واسه یه پسر زیادی ظریفی!

باز منو رو برانداز کرد. با حرص گفتم:

- چشمات در نیاد!

خندید و گفت:

- زیادی زبون داری کوچولو.

خواست بیاد جلو که خودم رو کشیدم عقب. خندید و گفت:

- آخی، می ترسی؟

پوزخندی زدم و گفتم:

- هه حتما از تو؟!

یه قدم اومد جلو و گفت:

- من یه کم ترسناکم.

صاف ایستادم سر جام، نباید می ذاشتم بیاد توي خونه. گفتم:

- آره خب اول با گوریل اشتباه گرفتمت.

با حرص گفت:

- خودم زبونت رو واست کوتاه می کنم.

- عددی نیستی.

به سمتم حمله ور شد که در رو محکم کوبیدم تو صورتش. صدای خورد شدن شیشه های در رو شنیدم. شیشه ها رو کنار زد و اومد تو، از پیشونیش خون می اومد. اومد جلو و گفت:

- چه غلطی کردی؟

- غلط کردن کار توئه.

خیز برداشت سمتم؛ ولی عقب نرفتم. رفتارم بدتر عصبیش می کرد، اگه اعصابش خرد می شد، کمتر رو حرکاتش تمرکز داشت. گفت:

- دختره ي سرتق یه کار نکن همین جا خونتو بریزم!

- مواظب باش خون خودت ریخته نشه..

با یه حرکت اومد جلو و تا به خودم بجنبم، مچ دستم رو گرفت ، خندید و گفت:

- فکر می کردم سخت تر از اینا باید گیرت بندازم.

با حرص گفتم:

- فکر نکن خیلی موفق بودی.

دستم رو کشیدم بالا و با تمام توانم زدم تو چونش. ولم کرد و چند قدم رفت عقب. این دفعه من بودم که به سمتش حمله ور شدم و با مشت چند بار زدم تو شکمش. زورش زیاد نبود، حداقل اندازه مهران نبود و از پسش بر می اومدم. همین حس بهم اعتماد به نفس می داد. خواستم یکی دیگه بزنمش که منو گرفت و با زانوش زد تو شکمم و گفت:

- گربه کوچولوی وحشی خودم رامت می کنم.

در حالی که دلم رو گرفته بودم گفتم:

- اتفاقا تخصص منم تو رام کردن سگای هاره.

خواست بیاد جلو که یه دفعه بلند شدم و باز با مشت زدم تو فکش. مچ دستم درد گرفت، خون از صورتش پاشید. هلش دادم سمت در و گفتم:

- گورت رو گم کن!

- تا حساب تو رو نرسم هیچ جا نمی رم.

خواست دوباره بگیرتم که این دفعه زدم وسط پاش. دیگه جونش داشت در می اومد. بعيد می دونستم تو کل زندگیش از یه دختر این جوری کتک خورده باشه. در حالی که خون صورتش رو پاک می کرد گفت:

- کارم باهات تموم نشده.

هلش دادم سمت شیشه ها، سکندری خورد؛ ولی خودش رو نگه داشت. ایستادم تا از خونه رفت بیرون. خوشحال از این که تونستم از پس خودم بر بیام، کلیدای خونه ي مهران رو برداشتم و رفتم سمت خونش. اون جا، جام امن تر بود، حداقل از حیاط راهی به توی خونه نبود.

در رو چند تا قفل زدم و چراغای خونه رو روشن کردم. عجب جمعه بازاری شده بود. روی میز پر از پوست تخمه بود، تو آشپزخونه هم پر از ظرف، روي زمین هم ریخت و پاش بود. بی خیال خونه شدم، باید به مهران زنگ می زدم و موضوع رو می گفتم. رفتم سراغ تلفن و شماره ي مهران رو گرفتم.

مهران - الو؟

- سلام.

- سلام، آوا تویی؟

- آره.

- خونه ي منی؟

- اوهوم، تو کجایی؟

- من گرمسارم، هوا زیاد خوب نیست، نمی تونم تند برم.

- آهان.

حالا اصلا گرمسار کجا بود؟ موضوع مهمی نبود که بخوام بپرسم.

- چی شده این وقت شب زنگ زدی؟ دلت برام تنگ شده؟

خندیدم گفتم:

- نچايی یه وقت!

- نه لباس گرم پوشیدم، حالا بگو چی شده؟

- ببین نمی خوام نگرانت کنم؛ اما امیر اومده بود این جا.

- چی؟ امیر؟! تو رو دید؟

- آره دید.

- چطور دیدت؟ رفتی دم در؟

- اومده بود بالا، نمی دونم چطوری اومده بود تو حیاط!

- حالا کجاست؟ تو خوبی؟ اذیتت که نکرد؟

- من از پس خودم بر می يام، نگران نباش. حداقل تا وقتی فکش خوب شه، این طرفا نمی ياد. زنگ زدم بهت بدونی که یه وقت دوباره چیزی به بابات نگه، من حریف بابات نمی شم.

- می دونست من خونه نیستم؟

- نمی دونم، ولی اگه نمی دونست که نمی اومد بالا.

- اونم تو رو زد؟

خندیدم و گفتم:

- نه فقط ایستاد و تماشا کرد که چه جوری می زنمش!

- خوبی؟

- وای! گفتم که خوبم. الانم اومدم پایین، چون شیشه بالا شکست.

- باشه تو خونه بمون، حتي اگه کسي تو حیاطم اومد، در رو باز نکن. من الان برمی گردم.

- نه...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- تو امیر رو نمی شناسی، حتما خیلی عصبیش کردی. تازه اگه الان حقش رو کف دستش نذارم، پررو می شه.

- پس مش رحیم؟

- اون بیچاره دیگه مرده، با رفتن من زنده نمی شه، فوقش برای خونوادش پول می فرستم. الانم برو دزدگیر خونم رو روشن کن.

- بلد نیستم که!

- برو تو راهروی ورودی.

کاری رو که گفت کردم و گفتم:

- خب؟

- اون جا یه جعبه سیاه رنگه.

دیدمش، کنار جا کلیدی بود. گفتم:

- خب؟

گفت:

- رمزش رو بزن؛ 214.

کاری رو که گفت کردم، يه دفعه درش باز شد. گفت:

- باز شد؟

- آره.

- خب یه چراغ قرمز داره و یه کلید کنارش.

- آره دیدم.

- اونو بزن.

زدم. گفت:

- چراغش سبز شد؟

- آره.

- خب اگه کسی بخواد از پنجره ها یا در بیاد تو می فهمی، فقط از خونه من بیرون نمی ری، باشه؟

- باشه.

- آفرین! من دارم برمی گردم، دو سه ساعت دیگه می رسم، تا اون موقع مواظب خودت باش.

- تند نرونی.

خندید و گفت:

- نه.

ازش خداحافظی کردم و گوشی رو قطع کردم. مطمئنا از ترس خوابم نمی برد. واسه این که بیکار نمونم، شروع کردم به جمع کردن خونه.

" مهــران "

چشمام از خواب دیگه جایی رو نمی دید. اگه نرسیده بودم خونه، حتما تصادف می کردم. ماشین رو پارک کردم تو حیاط. یه نگاه به خونه انداختم، چراغای خونه روشن بود. با این حال گفتم شاید آوا خواب باشه، کلید رو انداختم تو در و آروم در رو باز کردم. رفتم سمت دزدگیر و خاموشش کردم؛ چون با کلید در رو باز کرده بودم و با بسته شدن در صداش در می اومد. یه نگاه به اطراف کردم، همه چی تمیز شده بود. خندیدم و رفتم جلو، دیدم آوا رو مبل خوابش برده. یه نگاه به ساعت کردم، سه و نیم بود. آروم زدم رو شونه آوا که یه دفعه از جا پرید و گارد گرفت و گفت:

- برو عقب.

- آوا منم، نترس.

چشماش رو به سختی باز کرد و گفت:

- ترسیدما!

- نترس، پاشو برو تو اتاق من بخواب، خسته شدی.

سرش رو تکون داد و گفت:

- من این جا راحتم.

خندید و گفت:

- تو که از من خسته تری.

- مرسی بابت خونه.

سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه برو بخواب دیگه، بذار منم بخوابم.

- بذار ببینم چیزیت نشده.

دستش رو گذاشت رو شونم و گفت:

- نه نشده، زد تو شکمم؛ ولی الان درد نداره.

- تو دندت که نزد؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد، از جاش بلند شد و منو هل داد و گفت:

- برو بخواب خب!

چشمام از بیداری درد گرفته بود. رفتم سمت اتاق و براش یه پتو بردم، دیدم باز خوابیده. پتو رو انداختم روش و رفتم تو اتاق و روي تختم ولو شدم.

با تکونایی که روی شونم حس می کردم از خواب بیدار شدم. سرم رو آوردم بالا. آوا نشسته بود بالا سرم و شونم رو با شدت تکون می داد. دستش رو پس زدم و گفتم:

- چیه؟

گوشی تلفن رو گرفت سمتم و گفت:

- از بیمارستان زنگ زدن.

گوشی رو ازش گرفتم و با صدای خواب آلودی گفتم:

- بله؟

- سلام آقای مجد، خوب هستین؟ خواهرتون گفتن امروز نمی ياین، درسته؟

با حرص گفتم:

- وقتی خواهرم گفته، یعنی نمی يام دیگه! برام مرخصی رد کنین.

خودشم فهمید چه سوال احمقانه ای پرسیده و گفت:

- باشه، ببخشید مزاحمتون شدم.

- خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و دادم دست آوا. با خنده گفتم:

- خواهرم؟!

- خب چی بهش می گفتم؟

- باشه خواهرم. ساعت چنده؟

- هشت و نیم.

بالشت رو گذاشتم روي سرم و گفتم:

- زنیکه ي احمق حالا حتما باید از خودم می پرسید؟!

آوا از جاش بلند شد، مچ دستش رو گرفتم و سرم رو از زیر بالشت بیرون آوردم. دیدم با تعجب نگاهم می کنه گفتم:

- امیر بهت چی گفت؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- ازم پرسید آوائم یا نه؟

از جام بلند شدم و گفتم:

- نپرسید چرا این جایی؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

- شاید می خواسته بپرسه وقت نشد.

- حالا که تو رو دیده، باید همه چیز رو به تو هم بگم که حواست باشه.

نشست رو تخت و گفت:

- چی؟

چهار زانو نشستم سر جام، موهام رو با دستم صاف کردم و گفتم:

- ببین امیر داره جاسوسی منو می کنه. نمی دونم چرا؛ ولی انگار واسه اینه که می خواد ببینه من با دختری رفت و اومد دارم یا نه! می خوام دلیلش رو بفهمم. اول می خواستم ترلان واسم نقش بازی کنه؛ ولی حالا که به تو شک کرده، فکر کنم بهتره که خودمون واسش نقش بازی کنیم. می خوام فکر کنه ما با هم دوستیم. می تونی کمکم کنی؟

لباش رو جمع کرد و گفت:

- یعنی واسه اونم نقش بازی کنیم؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. آب دهنش رو قورت داد و گفت:

- اگه به بابات بگه چی؟

- خب بگه، واسه اونا هم نقش بازی می کنیم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- دیوونه شدی؟ من از بابات می ترسم!

لبخندی زدم و گفتم:

- نترس من هوات رو دارم.

- آخه این کارا چیه؟ چرا رک و رو راست باهاشون حرف نمی زنی؟

- فکر می کنی اون وقت راستش رو بهم می گه؟

- خب نه!

- با این حال اگه فکر می کنی نمی تونی، من مجبورت نمی کنم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- می تونم.

لبخند زدم. گفت:

- تو مواظب من باش، منم کمکت می کنم.

دستم رو بردم جلو و گفتم:

- قبوله.

دستم رو گرفت و گفت:

- منم قبول.

از جاش بلند شد و گفت:

- ببینم نمی خوای به مهمونت صبحونه بدی؟

- خونه ي خودته.

دست به سینه ایستاد و گفت:

- یعنی خودم باید کار کنم دیگه؟

با خنده از جام بلند شدم و گفتم:

- نه بیا بریم بهت صبحونه بدم مهمون!

با هم رفتیم سمت آشپزخونه. همون طور که پشت سرم می اومد گفت:

- حالا چی بهش می گی؟

- به کی؟

از اپن آویزون شد و گفت:

- به امیر دیگه.

شیر رو از تو یخچال بیرون آوردم و گفتم:

- اول باید ببینم واسه چی اومده تو خونه!

نون و پنیر رو هم گذاشتم روي میز. آوا اومد نشست پشت میز و گفت:

- دلم می خواست بکشمش.

دو تا لیوان گذاشتم سر میز و نشستم و گفتم:

- مطمئن باش اگه من این جا بودم، مرده بود.

خندید و گفت:

- تو اگه بودی که نمی اومد تو خونه!

شونه هام رو انداختم بالا. گفت:

- راستی می تونی بگی بیان شیشه بالا رو درست کنن؟

- آره، می گم برات حفاظ هم بذارن.

- ایول، دستت درد نکنه.

لبخند زدم. بعد از صبحونه زنگ زدم به امیر؛ ولی جوابم رو نداد. می دونستم جواب نمی ده، چه جوابی داشت که بهم بده؟! با این کارش همه چیز رو به نفع من تموم کرده بود. زنگ زدم شیشه بر اومد و شیشه در رو عوض کرد، بعدم رفتم دنبال حفاظ برای در و پنجره ها. داشتم برمی گشتم خونه که امیر خودش زنگ زد. ماشین رو پارک کردم گوشه خیابون و جواب دادم. قبل از این که فرصت بدم چیزی بگه، گفتم:

- نمی دونستم دزدم شدی.

- سلام عرض شد آقا.

- هه!

با لحن مسخره ای گفتم:

- علیک سلام به دوست عزیزم، به دزد خونم.

و با خشم ادامه دادم:

- با چه رویی زنگ زدی به من، هان؟

- بس کن من نیومده بودم دزدی. دختره زده فک منو شکونده، اون وقت تو...

حرفش رو قطع کردم و گفتم:

- دختره خوب کاری کرد، نکنه می خواستی بشینه نگاهت کنه که هر غلطی دلت خواست بکنی؟ نگران این باش که دست من بهت برسه! اون وقت فکت که هیچ، یه استخون سالم تو بدنت نمی ذارم.

- آروم باش، حالا که چیزی نشده.

- نکنه باید به دوست دخترم تجاوز می کردی تا اتفاقی بیفته، هان؟

- که اون خاله ریزه دوست دخترته! دوست دخترت تو خونه همسایت چی کار می کرد؟ نکنه دوست دختر دو تاتونه؟ مثل ترلان که دو تایی تقسیمش کردین.

- خوبه خبرا رو زود به گوشت می رسونن، جاسوسات واقعا کارشون رو بلدن.

صداش عوض شد و با نگرانی گفت:

- جاسوس؟

- آره جاسوس! فکر کردی انقدر احمقم که نفهمم به اون دخترا پول می دی تا واست از من خبر بیارن؟

خنده ي عصبی کرد و گفت:

- آخه من چرا باید این کار رو بکنم؟

- بهتره از خودت بپرسیم که چرا به دخترا ششصد، هشتصد تومن پول می دی تا رفت و اومدای منو چک کنن؟

- دیوونه شدی؟ من هیچ وقت چنین کاری نمی کنم.

- که نمی کنی؟!

با تردید گفت:

- نه!

- ببین من احمق نیستم، دیگه نمی خوام نه ریخت تو رو، نه ریخت هیچ کدوم از اون دخترایی که باخودت میاری رو ببینم. مطمئن باش اگه بازم دور و بر خونه ي من یا آوا بپلکی، کاری می کنم تمام عمرت از زنده بودن پشیمون شی.

خواستم گوشی رو قطع کنم که گفت:

- مهران، مهران صبر کن.

پوفی کردم و گفتم:

- چه مرگته؟

- می خوای بخاطر یه دختر دوستیمون رو به هم بزنی؟

پوزخندی زدم و گفتم:

- دوستی؟! من و تو هیچ دوستی با هم نداریم. تو فقط واسه من حکم یه واسطه رو داشتی، همین. تازه اینو تو گوشت فرو کن که اون دختر عشق منه و می خوام باهاش ازدواج کنم. ببینم نکنه مشکلی داری؟

- نه، نه اصلا به من چه؛ ولی به نظرم اون کیس مناسبی واسه تو نیست.

- اوه نمی دونستم باید واسه تصمیم گرفتن در مورد زندگیم، با تو مشورت کنم!

و با صدای بلندی گفتم:

- ببین شرت رو از زندگی من و آوا کم می کنی، وگرنه شرت رو از این زندگی خودم کم می کنم.

بعد گوشی رو قطع کردم، به اندازه کافی ترسونده بودمش. من همیشه جلوی امیر طوری رفتار می کردم که مرموز و ترسناک به نظر بیام؛ چون می دونستم با کاری که اون داره، اگه بخوام بهش رو بدم برای خودم بد می شه. گوشیم رو خاموش کردم و گذاشتم تو جیبم و با یه لبخند رضایتمند ماشین رو به حرکت در آوردم.

غذا گرفتم و رفتم خونه. آوا نشسته بود جلوی تلويزیون، با دیدن من از جاش بلند شد و گفت:

- سلام.

- سلام.

- چی شد؟

- هیچی عصر می يان.

- مگه نمی خوایم بریم مطب؟

- خب ما می ریم، اونام می يان کارشون رو انجام می دن و می رن.

- یعنی خونت رو می دی دست غریبه و می ری؟!

- نترس آشنائن، زیاد سفارش داشتیم براشون، آدمای قابل اعتمادین. بیا بریم غذا بخوریم.

شونه هاش رو انداخت بالا و دنبالم اومد تو آشپزخونه. بعد از ناهار با هم رفتیم مطب. گلسا هنوز نیومده بود. آوا رفت سر کارش و منم رفتم تو اتاقم. می دونستم بیمار اولم تو آموزش و پرورش کار می کنه، باید ازش درباره ي مشکل آوا کمک می گرفتم.

ساعت یه ربع به چهار بود و به آوا گفتم برام چایی بیاره. همون موقع مریضی که منتظرش بودم اومد تو. داشتم معاینش می کردم که در زدن. می دونستم آواست، گفتم بیاد تو. در باز شد و آوا با یه سینی چایی و بیسکوییت اومد داخل. یه نگاه به مرده کرد و گفت:

- چایيتون رو آوردم.

اشاره کردم به میز. یه نگاه به بيمارم کردم و گفتم:

- تا چند هفته دیگه داروهاتون رو قطع می کنم.

تشکر کرد. آوا سینی رو گذاشت روی میز و خواست بره که گفتم:

- خانوم کریمی؟

برگشت سمتم. به بيمارم اشاره کردم و گفتم:

- ایشون آقای حیدری هستن.

سرش رو تکون داد. رو کردم به حیدری و گفتم:

- این همون خانومیه که قبلا در موردش باهاتون صحبت کردم.

حیدری نگاهی به سر تا پای آوا انداخت و سرش رو تکون داد و گفت:

- گفتین هجده سالشونه؟

به آوا نگاه کردم، با موهای رنگ کرده و ابروهای برداشته شده اش، هنوزم خیلی بچه به نظر می رسید. مخصوصا با اون تیپ و قیافه ای که واسه خودش درست می کرد و هیکل ریزش. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- بله.

آوا با تعجب داشت نگاهمون می کرد. لبخندی به آوا زدم و گفتم:

- آقای حیدری تو آموزش و پرورش کار می کنن. من باهاشون حرف زدم، می تونن برات مدارکی که نیاز داری رو آماده کنن، فقط باید چند تا امتحان بدی.

انگار تازه فهمیده بود چه خبره، تمام نگرانی که تو چشماش موج می زد رو با یه نفس عمیق ریخت بیرون و گفت:

- چه امتحانی؟

حیدری رو کرد بهش و گفت:

- چون مدرک برای سوم راهنماییه، زیاد دردسر نداره. من همه کاراش رو براتون انجام می دم، فقط شما باید تا خرداد امتحانای سوم راهنمایی رو دوباره بدین. تنها کاری که باید بکنین اینه که مدارکی که به آقای دکتر گفتم رو آماده کنین و بعدم بیاین امتحان بدین.

آوا سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه، مشکلی نیست.

حیدری ادامه داد:

- اگه می خواین سریع دیپلمتون رو بگیرین، توصیه می کنم به جای این که هر سال رو امتحان بدین، برین یکی از این موسسه هایی که وابسته به آموزش و پرورشن. این جوری به جای این که مجبور باشین هر چهار سال دبیرستان رو امتحان بدین، فقط یه امتحان ازتون می گیرن.

رو کردم به حیدری و گفتم:

- اگه بخواد دیپلم تجربی بگیره چی؟

از حرف خودم خندم گرفت، خودم بریدم و دوختم، بعدم براش رشته انتخاب کردم. حیدری سرش رو تکون داد و گفت:

- مدارکی که می دن مختلفه، تجربی هم می تونن بگیرن، هر چند فنی راحت تره.

آوا سرش رو تکون داد و گفت:

- ممنون.

حيدري لبخندی زد و گفت:

- تصمیم درستی گرفتین، امیدوارم بتونین راحت عقب افتادگی اين چند سال رو جبران کنین.

آوا لبخند ملیحی تحویلش داد و گفت:

- مرسی.

بعد رو کرد به من و گفت:

- اگه با من کاری ندارین برم؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- بفرمایین.

دوباره از حیدری تشکر کرد و رفت بیرون. نمی دونم چرا اصلا مشتاق به نظر نمی رسید.

ساعت هفت و نیم بود که آخرین مریضم رفت. کش و قوسی به بدنم دادم و از جام بلند شدم. روپوشم رو در آوردم و کیفم رو برداشتم و از اتاق اومدم بیرون. آوا داشت میزش رو مرتب می کرد. لبخندی زدم و گفتم:

- بریم؟

در حالی که پرونده ها رو سر جاش می ذاشت گفت:

- اینا رو مرتب کنم می ریم.

همون موقع گلسا از اتاقش اومد بیرون. یه نگاه به من که بالای سر آوا ایستاده بودم کرد و با ناز گفت:

- دارین می رین دکتر؟

آخه اینم سوال بود؟! ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- بله.

پشت چشمی نازک کرد و گفت:

- باشه.

با تعجب نگاهش کردم. آوا با اشاره به من گفت:

- این چشه؟

خندم گرفت. این بار گلسا با تعجب به خندیدن من نگاه کرد و گفت:

- چیزی شده؟

قبل از این که من جواب بدم، آوا برگشت طرفش و گفت:

- نه خانوم دکتر چیزی نشده، دیگه کاری با من ندارین؟ منم می خوام برم.

یه سمت صورتش رو جمع کرد، ایشی گفت:

- نه کاری ندارم، راستی من فردا نمی يام.

آوا گفت:

- باشه.

و پشتش رو کرد بهش، طوری که صورتش سمت من بود، بعد گفت:

- ایشاا... دیگه از این در تو نیای، نکبت!

از رفتار آوا حسابی خندم گرفته بود. نمی دونستم بینشون چی شده که آوا این جوری توپش پر بود. گلسا رو کرد به من و گفت:

- آخه فردا یه روز خاصه.

می خواستم بگم خب به من چه؛ ولی می دونستم منتظر یه چیز دیگه اس، واسه همین گفتم:

- چطور؟

با ناز گفت:

- یادت نمی ياد؟

بعد زیر چشمی به آوا نگاه کرد. آوا بی تفاوت داشت کیفش رو در می آورد.

- نه.

انگار گلسا بیشتر حرصش گرفته بود. گفت:

- فردا تولدمه!

- آهان، از اون لحاظ.

نیم نگاهی به آوا کرد و گفت:

- می خواستم دعوتت کنم، می يای؟

آن چنان می يای رو با ناز و کشدار گفت که آوا برگشت سمش. با این رفتار زننده اش گاهی وقتا شک می کردم واقعا تخصص داشته باشه. با خودم فکر کردم چطور یه مدت دوستش داشتم. همون موقع آوا از جاش بلند شد. دستم رو انداختم دور شونه آوا و گفتم:

- البته.

رو کردم به آوا و گفتم:

- دوست داری بریم؟

آوا در حالی که سعی می کرد ادای گلسا رو در بیاره گفت:

- من هر جا تو باشی دوست دارم برم.

به زور خندم رو جمع کردم. آوا هم داشت لبش رو می گزید. رو کردم به گلسا که داشت با اکراه به آوا نگاه می کرد، لابد انتظار داشت تنهایی برم. از طرز نگاهش به آوا معلوم بود داشت به خودش فحش مي داد که چرا اصلا چنین پیشنهادی داده. رو کردم بهش و گفتم:

- خب چه ساعتی باید بیایم؟ کجا؟

لباش رو جمع کرد، دیگه اثری از اون ناز و اداها نبود. گفت:

- ساعت هشت و نیم، تو باغمون. می دونی که کجاست؟

یه بار باهاش رفته بودم؛ ولی یادم نمی اومد. گفتم:

- نه.

- واست اس ام اس می کنم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- باشه.

رو کردم به آوا و گفتم:

- بریم؟

لبخندی زد و سرش رو تکون داد. دستش رو گرفتم و با هم از مطب رفتیم بیرون و سوار آسانسور شدیم. همین که در آسانسور بسته شد، آوا زد زیر خنده و گفت:

- خیلی باهات حال کردم، ایول، خوب حالش رو گرفتی!

نیشخندی زدم و گفتم:

- تو هم خوب بلدی نقش بازی کنیا.

چشمکی زد و گفت:

- کجاش رو دیدی!

دستاش رو زد به هم و گفت:

- امروز از تلوزیون یه برنامه دیدم، ادا و اصول دخترونه یاد گرفتم.

دستش رو آورد بالا و آرنجش رو به طرف بیرون خم کرد و کیفش رو انداخت تو گودی دستش. بعد لباش رو جمع کرد و گفت:

- مثلا این جوری باید کیفت رو بگیری و راه بری تا خانوم به نظر برسی.

کیفش رو داد روي شونش و گفت:

- یا اگه این جوری باشه، باید دستت رو نرم بگیری رو کیفت.

خندیدم و گفتم:

- آفرین! اینا رو از کجا یاد گرفتی؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- یه شبکه ای یه برنامه داشت که اسمش بود چگونه جذاب باشیم، جداب به نظر برسیم، یه همچین چیزی.

یه نگاه به چشمای خندونش کردم و تو دلم گفتم "همین جوری به اندازه کافی جذاب هستی." در آسانسور باز شد. خواستم برم جلو که دستش رو گرفت جلوم و گفت:

- تازه خانوما مقدمن!

خندیدم. ایستادم عقب و دستم رو دراز کردم و گفتم:

- بفرمایین مادموازل.

خندید و از آسانسور بیرون رفت. منم دنبالش راه افتادم. با هم سوار ماشین شدیم. از پارکینگ که اومدم بیرون، آوا برگشت سمت من و گفت:

- من تا حالا جشن تولد نرفتم.

همون طور که نگاهم رو به جلو بود گفتم:

- خب حالا می ری می بینی.

دستاش رو زد به هم و گفت:

- شنیدم تولدای آدم پولدارا خیلی باحاله.

- کی بهت گفته؟

- یکی از بچه های رستوران. اسمش رضا بود، گفت یه بار دامادشون بردتش تولدِ پسر عموش. دامادشون پولدار بود، خواهرش واسش کار می کرده، بعد گرفتتش. می گفت همه دختر و پسرا لباسای گرون قیمت می پوشن. خوردنیای خوشمزه می خورن، دو نفری می رقصن، عین خارجیا.

لبخندی زدم و گفتم:

- تو بلدی برقصی؟

لباش رو جمع کرد و گفت:

- نه!

- خب پس اول باید بریم واست یه لباس درست و حسابی بخریم، بعدم باید رقصیدن یادت بدم.

- حالا حتما باید رقصید؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

- می خوام حسابی حال گلسا رو بگیرم.

- آره، آره، این یکی رو هستم!

- چی شده این قدر حرصی شدی از دستش؟

آوا با غیظ گفت:

- دختره ي پررو به من می گه، گه گو گه گو گو!

یه نگاه به دهن کج شده اش انداختم و با خنده گفتم:

- می شه ترجمه کنی؟

نیشخندی زد و گفت:

- بهم می گه دختره ي دهاتی! دختره ي بی سواد! دختره ي پررو با خودش می گه ها؛ ولی وقتی دور و برشم یه جوری می گه که بشنوم. بعدم فکر کرده من کلفتشم. می گه برام چایی بیار، بردم براش؛ ولي عمدا زد زیرش و ریخت، مجبور شدم جلوی مریضش بشینم و خرده شیشه ها رو جمع کنم. حالا تا این جا مشکلی نیست، هی می گه "زود باش کارت رو بکن و برو بیرون، من مریض دارم." خدا رو شکر لیوانش شکست که نخوام باز براش چایی ببرم، وگرنه چایی رو داغ داغ می ریختم تو صورتش.

خندیدم و گفتم:

- بد خشنیا!

لبخندی زد و گفت:

- خشن نیستم، از این که بی دلیل تحقیر شم بدم می ياد.

دست به سینه نشست و گفت:

- حالا نقطه ضعفش رو پیدا کردم، چنان حالش رو بگیرم که بفهمه با کی طرفه.

- نقطه ضعفش چیه؟

لبخندی زد و گفت:

- تویی!

خندیدم و گفتم:

- خوبه، پس این وسط من خوش به حالم می شه.

اخمی کرد و گفت:

- باز داری اذیت می کنیا.

- بابا من که چیزی نگفتم!

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- به هر حال.

با هم رفتیم تا برای آوا لباس بخریم. وارد یه مغازه شدیم. تا به حال برای خرید لباس مهمونی نرفته بودم؛ ولی می دونستم فرم لباسا چه جوریه. رفتم سمت یه پیراهن کوتاه ریون که یه خط با نگین هم بالای سینش بود، پایینش هم کوتاه بود. داشتم فکر می کردم با چکمه و ساپورت مشکی قشنگ می شه که آوا گفت:

- حوله حموم بگیرم دورم از این سنگین تره.

- چرا؟ بهت می ياد.

بعد لباس رو با کاور گرفتم رو به روش. دستش رو کشید پایین و گفت:

- من اینو نمی پوشم.

- پس چی می خوای؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- نمی دونم، ولی ترجیح می دم تا آخر عمر گلسا بهم تیکه بندازه تا این که یه تیکه پارچه بکشم دور بدنم و برم جلوی بقیه.

لباس رو گذاشتم سر جاش و گفت:

- خیلی خب باشه، بیا بریم بپرسم ببینم لباس پوشیده چی داره.

اخمی کرد و گفت:

- می گن مردان غیرتمند ایرانی! نمونه بارزش تویی.

بعد چشم غره ای به من رفت و رفت سراغ فروشنده. از انتخابم پشیمون شدم. یه لحظه تصورش کردم که وسط جمع با چنین لباسی بخواد ظاهر بشه، خودمم حرصم گرفت. بیشتر دلم می خواست خودم تو اون لباس ببینمش، اصلا حواسم به مهمونی نبود. رفتم سمتش، داشت قفسه ها رو دید می زد. رو کردم به فروشنده و گفتم:

- ببخشید آقا یه بلوز و دامن مجلسی می خواستیم.

فروشنده رو کرد به آوا و گفت:

- واسه ایشون؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. آوا اومد کنارم ایستاد. فروشنده گفت:

- چه مدلی می خواین؟

قبل از این که دهنم رو باز کنم آوا گفت:

- می خوام بلوزش آستین دار باشه. با یه دامن ساده.

فروشنده سری تکون داد و گفت:

- چند لحظه.

بعد چند مدل بلوز جلومون باز کرد. همشون آستیناشون سه ربع بود؛ ولی مدلای قشنگی داشتن. هر دو تا داشتیم نگاه می کردیم که با هم دست گذاشتیم رو بلوز سورمه ای رنگی که یقه ي چین دار داشت و دکمه هاش به سمت راست متمایل بود. دم آستیناش هم دو تا دکمه می خورد. رو کرد به من و گفت:

- همین.

لبخند زدم. فروشنده گفت:

- این با یه دامن راسته مشکی قشنگ می شه.

بعد یه دامن مشکی جلومون باز کرد. سادهِ ساده بود، فقط دو تا جیب کنارش داشت که روش دکمه می خورد. آوا همون رو انتخاب کرد و رفت تو اتاق پرو. فروشنده همون طور که داشت بلوزا رو جمع می کرد گفت:

- فکر کنم لباسا به خانومتون خیلی بیاد.

چشم غره ای بهش رفتم، اونم خفه شد. چند دقیقه بعد آوا از اتاق پرو صدام کرد. رفتم دم در و گفتم:

- ببینم.

قبل از این که در رو باز کنه گفت:

- من خجالت می کشم مهران.

خندم گرفت، از این که احساساتش رو راحت می گفت خوشم می اومد. گفتم:

- باز کن در رو ببینمت.

آروم در رو باز کرد. یه نگاه به سر تا پاش کردم، لباسا کیپ تنش بود. دامنه با این که ساده بود؛ ولی تو تنش عالی به نظر می رسید. با کلافگی گفت:

- خیلی دخترونه س

- همین خوبه.

نگاهی به من کرد و گفت:

- می گم خوب نیست.

سرم رو بردم جلو و گفتم:

- خیلی خوشگل شدی.

اخمی کرد و گفت:

- نمی خوام، این بده.

- من می خوام اینو برات بخرم، حالا اگه خودت می خوای یه چیز دیگه بخری، خود دانی.

با ناراحتی گفت:

- نمی خوام تو چشم باشم.

- تو چشم که هستی ماشاا... هزار ماشاا...، ولی نه از اون نظر که تو فکرته، از نظر وقار و خانومی.

لبخندی زد و گفت:

- ای زبون باز. برو گمشو بیرون، چشاتم ببند.

خندیدم و گفتم:

- همین؟

شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

- این جوری لباس می پوشن؟

- باور کن دخترای دیگه این قدر لباساشون جلف هست که کسی غیر از من نگاهت نکنه.

هلم داد و گفت:

- برو بیرون هیز.

خندیدم. سرم رو از تو اتاق پرو بیرون آوردم و رو کردم به پسره و گفتم:

- آقا همینا رو می بریم.

از مغازه بیرون اومدیم. آوا پاکت لباس رو تو دستش جا به جا کرد و گفت:

- چه قدر شد؟

- خوشت می ياد هی قیمت از من بپرسی؟

- خب باید بهت پس بدم.

- لازم نکرده.

لباسا رو گرفت سمتم و گفت:

- اصلا نمی خوامشون.

پوفی کردم و گفتم:

- باشه بابا بهت می گم، پنجاه تومن.

نصف قیمت رو بهش گفتم؛ ولی خوشبختانه راضی شد. رو کرد به من و گفت:

- خودت چیزی نمی خوای؟

لبخندی زدم و گفتم:

- نه من لباس زیاد دارم، بیا بریم کفش بخریم.

- نه من کلی کفش دارم.

- خب باشه، دیگه چیزی لازم نداری؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد. یه ذره نگاهش کردم، فهمیدم چی کم داره. گفتم:

- دنبالم بیا.

رفتیم تو یه مغازه لوازم آرایشی. از اون جایی که نه من ازشون سر در می آوردم نه آوا، یه ست کامل براش خریدم، بعدم رفتیم براش زیورآلات خریدیم. فقط مونده بود کادوی گلسا. یه ذره دور مغازه ها چرخ زدیم. نمی خواستم چیزی بخرم که به نظرش مهم برسه. در آخر من براش یه مجسمه معمولی خریدم، از طرف آوا هم یه کیف. سوار ماشین شدیم. آوا یه نگاه به لوازم آرایشش انداخت و گفت:

- بلدی با اینا کار کنی؟

- از کجا باید بلد باشم؟

یکی ار رژا رو برداشت و تو آیينه شروع کرد به رژ زدن. بعد از چند ثانیه لباش رو روي هم فشار داد، بعد گوشه های لبش رو پاک کرد و با رضایت گفت:

- آسونه.

رو کرد به من و گفت:

- ببین خوبه.

زیر چشمی نگاهش کردم، خراب کاری کرده بود؛ ولی رنگ صورتی پر رنگ خیلی بهش می اومد. سرم رو تکون دادم:

- آره بهت می ياد.

جعبش رو بست و گفت:

- بقیش واسه تو خونه.

رسیدیم خونه کار حفاظا و شیشه تموم شده بود. آوا ازم تشکر کرد و از ماشین پیاده شد. خواست بره بالا که گفتم:

- قرار بود تمرین کنیم.

رو کرد به من و گفت:

- چی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- رقص دیگه!

شونش رو انداخت بالا و گفت:

- من بد رقصما.

خندیدم و گفتم:

- راه می افتی.

- باشه.

خوشحال شدم. با هم وارد خونه شدیم. در رو بستم و گفتم:

- تا من شام سفارش می دم، برو لباست رو عوض کن.

با تعجب گفت:

- لباسم رو؟

- آره دیگه، لباس مهمونیت رو بپوش.

- نه نمی خواد، چه کاریه؟

- می خوام حس مهمونی بگیری. برو منم عوض می کنم لباسم رو.

- دستش رو مشت کرد و آروم زد روی سرم و گفت:

- قاطی داریا.

مچ دستش رو گرفتم و گفتم:

- برو.

- کجا برم؟

- تو اتاقم.

سرش رو تکون داد و رفت سمت اتاق، منم زنگ زدم رستوران. از اتاق که اومد بیرون، منم مجبور کرد که برم لباسم رو عوض کنم. یه پیراهن مردونه سورمه ای با شلوار مشکی پوشیدم که باهاش ست بشم، لپ تاپم رو برداشتم و از اتاق اومدم بیرون و گفتم:

- پاشو ببینم.

از رو مبل بلند شد. یه نگاه به من کرد و لبخند زد و گفت:

ـ دو قلو های افسانه ای شدیم.

خندیدم و گفتم:

ـ اوهوم، خوبه؟

بعد دستام رو باز کردم و آروم دور خودم تاب خوردم.

چشمکی زد و گفت:

ـ تنهایی بیرون نریا!

ـ چرا؟

خندید و گفت:

ـ بچه های محل دزدن.

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

ـ عشقت رو می دزدن؟

صورتش رو جمع کرد و گفت:

ـ اصل مطلب رو بگیر، می خواستم بگم خوب شدی، نه این که عشق منی.

بینیش رو کشیدم و گفتم:

ـ باشه.

لپ تاپ رو باز کردم و گفتم:

ـ خب اول باید ببینیم چند مرده حلاجی.

یه آهنگ شاد گذاشتم. همین که شروع کرد به حرکت دادن دستاش فهمیدم چقدر وضعش خرابه؛ ولی به روی خودم نیاوردم. نشستم رو مبل و در حالی که سعی می کردم نخندم به حرکاتش نگاه می کردم. پاهاش رو یکی در میون عقب می برد و خیلی خشک دستاش رو تکون می داد. گاهی وقتا واسه خالی نبودن عریضه یه قر ناقصی هم به کمر می داد. آهنگ که تموم شد با اعتماد به نفس ایستاد و گفت:

ـ چطور بود؟

دیگه نتونستم جلوی خندم رو بگیرم. همون طور که می خندیدم بهش نگاه کردم و گفتم:

ـ عالی بود!

دستاش رو گذاشت رو صورتش و گفت:

ـ گند زدم؟

با خنده گفتم:

ـ این جوری که رو دستم می مونی دختر، کی می یاد تو رو بگیره آخه؟

پشت چشمی نازک کرد و گفت:

ـ دلشونم بخواد، مثل ماه می رقصم.

خندیدم و گفتم:

ـ بله، بله، اینو نگی چی بگی؟

برام شکلک در آورد و گفت:

ـ خب چی کار کنم؟ از کی یاد می گرفتم؟!

اینا رو که گفت باز لحنش عوض شد و دوباره رفت تو لاک افسردگیش و گفت:

ـ من نه وقت شادی کردن داشتم، نه رقص یاد گرفتن.

وقتی این جوری حرف می زد انگار یکی قلبم رو تو مشتش فشار می داد. خواستم یه چیزی بهش بگم که صدای زنگ در بلند شد. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ خودم یادت می دم.

بعد رفتم سمت در. غذا رو گرفتم و برگشتم تو خونه. آوا داشت مثلا با خودش تمرین می کرد. غذاها رو گذاشتم رو میز و گفتم:

ـ این جوری فایده نداره، پاشو ببینم.

آهنگ مورد علاقم رو پلی کردم و دستش رو گرفتم و بلندش کردم.

"فرشته ی ناز کوچولو چشمات قشنگه می دونم

دلم می خواد اینو بدونی به پای چشمات می مونم

عاشقتم همه می دونن تو قلبمی خوب می دونم

مهربونی کن عزیزم تا توی قلبت مهمونم

عسل خانوم دل تنگ شماست

عسل خانوم شیطون و بلاست

عسل خانوم خوشگل و دلبری

عسل خانوم الهی بمیرم برات

به چشم من خیره نشو پاشو زود حرفی بزن

خاطرخواتم بانوی من به دلم یه سری بزن

برای پیدا کردن تو دنیا رو گشتم

تو عشق زیبای منی دل به تو بستم

عسل خانوم دل تنگ شماست

عسل خانوم شیطون و بلاست

عسل خانوم خوشگل و دلبری

عسل خانوم الهی بمیرم برات."

دو تا دستاش رو گرفته بودم و این طرف و اون طرف تکون می دادم. همون طور که همراهیم می کرد با خنده گفت:

ـ خوب بلدیا.

لبخند زدم و گفتم:

ـ تو هم خوب یاد می گیری.

ـ یاد کجا بود؟ دستم رو ول کنی دیگه نمی تونم!

ـ باشه، همیشه دستت رو می گیرم.

لبخند زد و سرش رو گرفت پایین تا حرکت دستام رو یاد بگیره. حسی که به آوا داشتم تا به حال به هیچ دختری نداشتم؛ فقط می خواستم هر لحظه کنارم باشه.

آهنگ تموم شد. ایستاد عقب و برام دست زد. خندیدم و گفتم:

ـ خب حالا یه مدل دیگه.

یه آهنگ دیگه گذاشتم و گفتم:

ـ خب، حالا اصل کاری .

ابروهاش رو داد بالا. گفتم:

ـ رقص دو نفره، نمی خوای یاد بگیری؟

لباش رو جمع کرد. یه ذره نگاهم کرد و بعد گفت:

ـ باشه.

رفتم جلو و گفتم:

ـ تو ایران رقص دو نفره یعنی این.

ایستادم رو به روش و دستاش رو گرفتم و گفتم:

ـ حالا با ریتم آهنگ باید تکون بخوریم.

در حالی که سعی می کرد فاصلش رو باهام حفظ کنه گفت:

ـ همین؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

آروم با ریتم آهنگ شروع به رقصیدن کردیم.

" I could never miss your love

Warm as a Miami day

Oh yeah …

I could never get enough wetter than an ocean wave

Oh yeah …

Now one is the key

Two is the door

Three is the path that

Will lead us to four

Five is the time you kidnap my mind

And to extasy

Lost inside your love

Believe me

And if I don`t come up

Then leave me

Inside your love forever

Lost inside your love"

آوا حسابی رفته بود تو حس رقص. الان بهترین فرصت بود. سرش رو آورد بالا و گفت:

ـ فکر می کردم خیلی سخت باشه.

تازه متوجه فاصله کمش با من شد. خواست خودش رو عقب بکشه که گفتم:

ـ باید این جوری باشه.

ـ آخه من...

ـ بابا جون مدل رقصش این جوریه.

اولش یه کم معذب بود؛ ولی کم کم براش عادی شد. آهنگ دوباره از اول پلی شد. سرم رو بردم پایین و دم گوشش گفتم:

ـ خوب یاد گرفتیا.

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ دیگه بسه.

یه دور دیگه هم برقصیم.

هیچی نگفت و فقط همراهیم کرد.

آروم گفت:

ـ مهران؟

ناخودآگاه گفتم:

ـ جانم؟

ـ هیچ وقت هیچ حسی به جز دلسوزی بهم نداشته باش.

منظورش رو نفهمیدم، گفتم:

ـ واسه چی؟

این دفعه با بغض گفت:

ـ آخه اون جوری ازت می ترسم.

ـ به من نگاه کن.

سرش رو آورد بالا. گفتم:

ـ من ترس دارم؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ هیچ وقت سعی نکن بازیم بدی!

این بار دستم رو دور شونه هاش حلقه کردم و گفتم:

ـ این کار رو نمی کنم. مطمئن باش.

ـ اما حس می کنم تو می خوای...

زل زدم تو چشماش و گفتم:

ـ ببین، یه چیزی بهت می گم می خوام همیشه یادت باشه. نمی دونم تو چطور اومدی تو زندگیم؛ ولی از همون لحظه ی اولی که دیدمت با همه دخترایی که تا حالا دیدم فرق داشتی و داری. پس مطمئن باش هیچ وقت نه مثل اونا باهات رفتار می کنم، نه حسی که به اونا داشتم به تو دارم. هر چی باشه واقعیه.

از این حرفم خجالت کشید. اولین بار بود که سرخ شدن گونه هاش رو می دیدم! آروم خودش رو از من جدا کرد و گفت:

ـ بسه دیگه.

دو طرف شونه هاش رو گرفتم و گفتم:

ـ و یه چیز دیگه!

سرش پایین بود.

با دستم چونش رو گرفتم و سرش رو آوردم بالا و گفتم:

ـ تا وقتی پیش منی از هیچ کس و هیچ چیز نترس؛ چون من پشتتم. تازه برات هیچ خطری هم ندارم، خب؟

مثل دختر بچه ها سرش رو تند تند تکون داد. لبخندی زدم و سرم رو بهش نزدیک کردم.

برای عوض کردن جو گفتم:

ـ خب نمی خوای از اولین رقصت و اولین دامنت عکس بگیری؟

اونم با خوشحالی پیشنهادم رو قبول کرد. این دفعه رفتم دوربینم رو آوردم. گذاشتمش روی پایش و تنظیمش کردم. بعد با آوا نشستیم روی مبل. برخلاف انتظارم سرش رو گذاشت رو شونم. وقت برای هیچ عکس العملی نبود. رو کردم به دوربین و عکس گرفته شد. آوا رو کرد به من و گفت:

ـ بیار ببینیمش.

از جام بلند شدم. دوربین رو برداشتم و دوباره نشستم پیش آوا. آوا با ذوق گفت:

ـ وای چقدر لباسامون به هم می یان.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ آره، خودمونم به هم می یایم.

آوا با تعجب برگشت سمتم. تازه فهمیدم چه گندی زدم. باید یه جوری جمع و جورش می کردم. دوربین رو ازش گرفتم و گفتم:

ـ این جوری هیچ کس تو مهمونی بهمون شک نمی کنه.

آوا که خیالش راحت شده بود گفت:

ـ آره.

دوربین رو خاموش کردم و گفتم:

ـ خب دیگه، بهتره شاممون رو بخوریم.

با هم غذامون رو خوردیم. تمام مدت حواسم به آوا بود. دوباره حسی که شمال پیدا کرده بودم تو وجودم زنده شده بود. اگه آوا یه دختر معمولی بود مطمئنا باهاش دوست می شدم. شایدم یه چیزی بیشتر از دوستی. آوا داشت لقمه های آخر تو ظرفش رو می خورد، در حالی که من هنوز به نصفه هم نرسیده بودم. سرش رو بلند کرد. نگاهش تو نگاه خیره ی من قفل شد. چند ثانیه به هم خیره شدیم. حرکاتم دیگه دست خودم نبود. آروم سرم رو جلو بردم، اونم هیچ حرکتی نمی کرد. لبخندی زدم و نزدیک تر رفتم. نمی دونم از تعجب بود یا چیز دیگه. به هر حال انگار سر جاش خشکش زده بود. قاشق پرش هم هنوز دستش بود. صورتامون کمتر از بیست سانت فاصله داشت. نگاهم رو از چشمای مشکیش گرفتم و خواستم برام جلو که یه دفعه خودش رو عقب کشید. با دستپاچگی از جاش بلند شد و گفت:

ـ بهتره من دیگه برم.

این رو که گفت منم به خودم اومدم. خواستم یه چیزی بگم که دیدم از جلوی چشمم غیب شد. فقط صداش رو شنیدم که گفت:

ـ خداحافظ.

بعد در بسته شد. دستم رو کشیدم تو صورتم. همین چند دقیقه پیش داشتم بهش اطمینان می دادم که خطری از جانب من براش نیست. حالا داشتم چی کار می کردم؟ بلند شدم و رفتم تو اتاق. خواستم حولم رو بردارم که دیدم کیف و لباساش هنوز تو اتاقن. لبخند زدم و جمعشون کردم. کلیدش حتما تو کیفش بود. همون موقع دوباره در رو زد. با وسایلش رفتم دم در. بدون این که نگاهم کنه گفت:

ـ کیفم رو...

از حرکاتش کاملا معلوم بود دستپاچه س. وسایلش رو گرفتم سمتش و گفتم:

ـ یادت رفت ببری.

بدون این که بهم نگاه کنه اونا رو از دستم گرفت و گفت:

ـ ممنون. بعد با شتاب از پله ها بالا رفت. وقتی تو پیچ پله ناپدید شد لبخندی زدم و رفتم تو خونه.

" آوا "

در خونه رو قفل کردم و تکیه دادم بهش. چند تا نفس عمیق کشیدم تا ضربان قلبم منظم بشه. خدایا اون چش شده بود؟ حالا اون به کنار من چرا هل کردم؟! چرا نتونستم همون اول از جام بلند شم؟ دستام رو مشت کردم و چند بار آروم زدم به سرم. نمی دونستم این قدر بی جنبه شدم. اون پسر بود، کنترل بعضی چیزا دست خودش نبود؛ ولی من چی؟ راستی راستی داشتم جلوش وا می دادم. یه نگاه به اطرافم کردم. کاش این جا نمی اومدم، همون خونه ی خودم بهتر بود. این جوری هیچ وقت مهران رو نمی دیدم. آهی کشیدم و گفتم:

ـ حالا چطور دیگه تو چشماش نگاه کنم؟

رفتم سمت اتاق خواب. لباسام رو عوض کردم و نشستم روی تخت و تکیه دادم به بالشت و پاهام رو تو بغلم جمع کردم. هیچ وقت دیگه نباید بغلم می کرد. آرامشی که هیچ وقت نداشتم تو آغوش اون بود. نباید بهش عادت می کردم، این جوری زندگیم خراب می شد. پوزخندی زدم. زندگی؟ چه زندگی؟ اصلا مگه من چیزی به اسم زندگی داشتم؟ این که صبح تا شب کار کنی تا با شکم گرسنه سرت رو، رو بالش نذاری که فردا بتونی باز کار کنی اسمش زندگی بود؟ سرم رو بالا گرفتم و گفتم:

ـ خدایا قبل از این که اتفاقی بینمون بیفته منو بکش. اون نمی تونه جلوی خودش رو بگیره. می دونم داره تمام سعیش رو می کنه؛ ولی به هر حال اون مرده. یه کاری کن من بهش عادت نکنم. اصلا چرا باید نجاتم می داد؟ چرا منو آورد تو خونش؟ چرا این قدر باهام مهربونه؟!

آهی کشیدم و گفتم:

ـ خدایا دیگه بس نیست؟

همون لحظه یادم اومد که نمازم رو نخوندم. از جام بلند شدم و وضو گرفتم و چادرم رو سرم کردم و رفتم سراغ سجادم. اصلا نفهمیدم چی دارم می خونم. همش گریه کردم. دلم خیلی شور می زد. هیچ جوابی واسه رفتار خودم پیدا نکردم. همون حال و هوای نماز و گریه بهم آرامش داد. از جام بلند شدم و دراز کشیدم رو تخت . باید رفتارم رو عوض می کردم. این تقصیر خودم بود که بهش اجازه دادم این قدر بهم نزدیک بشه. حالا فهمیده بودم نه تنها اون، بلکه خودمم جنبه ندارم که کسی حریم تنهاییم رو زیر پا بذاره. من تنها بودم. تا آخر عمرم باید تنها می موندم. اون فقط یه نفر بود که می یاد و می ره. عادت کردن بهش حماقت محض بود. من برای اون یه تفریح بودم، نباید می ذاشتم مثل یه اسباب بازی باهام رفتار کنه.

با صدای تق تقی که به شیشه می خورد از خواب بیدار شدم. رفتم سمت پنجره. همون لحظه یاکریمی که پشت شیشه بود پرواز کرد و رفت. رفتم تو آشپزخونه. برای خودم چایی گذاشتم و نون و خامه برداشتم و رفتم نشستم کنار بخاری. غذام رو خوردم و از جام بلند شدم و رفتم سر یخچال. یه ذره از برنجی که از قبل تو یخچال بود رو برداشتم و رفتم سمت در. در خونه رو که باز کردم دیدم یه یادداشت چسبیده به در و روش نوشته: "زودتر برو مطب، قرارا رو از ساعت شیش و نیم به بعد کنسل کن."

کاغذ رو کندم و تا کردم گذاشتم تو جیب شلوارم و برنجایی که تو دستم بود پاشیدم پای پنجره تا پرنده ها بخورن و برگشتم تو خونه نشستم روی مبل. کاغذ رو باز کردم یه ذره نگاهش کردم. چرا در نزده بود؟ یه نگاه به نوشته ها کردم و دست خط افتضاح دکتریش. لبخند زدم. هیچ مردی تا به حال این قدر برام دوست داشتنی نبوده. چرا به اون یه حس دیگه داشتم؟ من بین مردا بزرگ شده بودم. نباید این جوری می شد. ورقی که تو دستم بود رو مچاله کردم و انداختم رو به روم. ظهر شده بود. ناهارم رو خوردم و لباسام رو پوشیدم و رفتم مطب تا کارام رو انجام بدم. مهرانم اومد. می خواستم عادی رفتار کنم. سر خودم رو گرم کردم به کاغذا. مهران اومد بالا سرم و گفت:

ـ سلام.

بدون این که سرم رو بیارم بالا گفتم:

ـ سلام، قرارا رو کنسل کردم.

همون طور سر جاش ایستاده بود. گفت:

ـ خوبه، باید زود بریم خونه که آماده بشیم.

تو همون حالت موندم و گفتم:

ـ باشه.

ـ اومـــم، می گم آوا؟

این بار سرم رو بردم بالا و گفتم:

ـ بله؟

لبخندی زد و گفت:

ـ هیچی، من می رم تو اتاقم، برام قهوه بیار، اگه می شه.

ـ باشه، می یارم.

لبخند دیگه ای بهم زد و رفت تو اتاقش. از جام بلند شدم و رفتم سمت آشپزخونه. قهوش رو آماده کردم و رفتم تو اتاق. داشت روپوشش رو می پوشید. بدون هیچ حرفی رفتم جلو و قهوش رو گذاشتم رو میز و خواستم برم بیرون که گفت:

ـ چیزی شده؟

ـ نه.

یه ذره به صورتم نگاه کرد و گفت:

ـ ولی یه جوری شدی.

لبام رو جمع کردم و گفتم:

ـ نه، نشدم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ بابت دیشب...

حرفش رو قطع کردم و گفتم:

ـ بیا دربارش حرف نزنیم.

لبخندی زد و گفت:

ـ باشه.

دیگه چیزی نگفتم و از اتاق اومدم بیرون.

تا وقتی کار تموم شد دیگه ندیدمش. داشتم میز رو جمع می کردم که آخرین بیمارشم از اتاقش رفت بیرون. چند دقیقه بعد مهرانم اومد بیرون.

ـ خب اگه کارت تموم شد بریم دیگه.

کیفم رو برداشتم و گفتم:

ـ تموم شد!

تا خونه با هم هیچ حرفی نزدیم. از اون جو سنگین بدم می اومد؛ ولی ترجیح می دادم حرفی زده نشه. مهران ماشین رو دم در پارک کرد و گفت:

ـ دیگه نمی یارمش داخل.

ـ باشه.

در رو باز کردم و خواستم برم پایین که یه چیزی یادم اومد. رو کردم به مهران و گفتم:

ـ من آرایش کردن بلد نیستم.

لبخندی زد و گفت:

ـ آماده می شم می یام بالا و یه کاریش می کنیم.

سرم رو تکون دادم و از ماشین پیاده شدم. رفتم خونه بلوزم رو پوشیدم و روشم پالتوم رو تنم کردم. شلوار کتون مشکیمم پوشیدم و کفشای عروسکی که روزی که آرایشگاه رفته بودم پوشیده بودم رو هم برداشتم و دامنم رو گذاشتم تو کیف. همون موقع مهران در زد. در رو براش باز کردم. اومد داخل. لباسای دیشبش رو به اضافه یه کت مشکی پوشیده بود. موهاش رو هم داده بود بالا. الحق که خوشتیپ بود. یه نگاه به من کرد و گفت:

ـ آماده ای؟

به صورتم اشاره کردم و گفتم:

ـ نه.

نشست روی مبل و گفت:

ـ لوازم آرایشت رو بیار ببینم.

بالاخره با کمک همدیگه و مطالبی که تو لپ تاپش از اینترنت در آورد، بعد از نیم ساعت یه خط چشم درست و حسابی پشت چشمم کشیدیم. از بس پاکش کرده بودم پلکم می سوخت. یه کم ریمل و رژ و کرم هم زدم و بعد هم مهران موهام رو با ژل حالت داد و یه تل پاپیون دار سورمه ای که دیشب خریده بودیم هم زد تو موهام. به همین بسنده کردیم و بعد از بستن گردنبند و ساعت و شالم راه افتادیم.

مهران بیرون شهر رو به روی یه باغ ماشین رو پارک کرد. همه جا تاریک بود. از ماشین پیاده شدم و کیف کادو پیچ شده گلسا رو تو بغلم فشردم. منتظر شدم تا مهران پیاده شه و بعد با هم رفتیم سمت در. ایستادیم. مهران در زد و چند ثانیه بعد در باز شد. پشت در یه دنیای دیگه بود. جمعیت زیادی ته باغ بودن و تو هر ثانیه تو نوری که فلش می زد گم می شدن و دوباره پیداشون می شد. صدای آهنگ زیاد نبود. بیشتر صدای همهمه می اومد. حس بدی داشتم. مهران داشت با پسری که در رو برامون باز کرده بود خوش و بش می کرد. رفتم ایستادم کنارش. بالاخره حرفش تموم شد. پسره رو کرد به من و گفت:

ـ خوشبختم آوا خانوم.

سرم رو تکون دادم؛ ولی حرفی نزدم. مهران متوجه استرس من شده بود. دستم رو گرفت و حقله کرد دور بازوش و منو کشید سمت جمعیت. اون وسط بعضیا با مهران سلام علیک می کردن. مهران هم منو یکی یکی بهشون معرفی می کرد. رقصشون اصلا شبیه چیزی که دیشب مهران بهم یاد داده بود نبود. بعضیا هم که اصلا تو حال خودشون نبودن؛ فقط چند نفر بینشون بودن که داشتن مثل آدم می رقصیدن. با صدای مهران به خودم اومدم.

ـ تولدت مبارک گلسا جون.

نگاهم رو از بقیه گرفتم و توجهم رو دادم به گلسا. یه لباس عین همونی که مهران ازم خواسه بود بخرم پوشیده بود؛موهاش رو یه جوری عجیب و غریب بالا برده بود. طوری که از هر طرف سیخ شده بود بیرون. عین این که یه دسته گل از کاه درست کرده باشی. یه جفت کفش پاشنه بلند هم پاش کرده بود. طوری که با اون قدش و اون پاشنه هایی که بیشتر شبیه میخ بودن تا پاشنه باید تو آسمون دنبالش می گشتی. آرایشش هم که کامل کامل بود. عین یه عروس تمام و کمال. لبخندی بهش زدم و گفتم:

ـ تولدت مبارک.

برعکس استقبال گرمش از مهران با اکراه نگاهی سر تا پای من کرد و گفت:

ـ ممنون.

کادوم رو گرفتم سمتش و گفتم:

ـ ناقابله.

لبخند تصنعی زد و گفت:

ـ لطف کردی.

مهران به من اشاره کرد و گفت:

ـ آوا می خواد لباسش رو عوض کنه.

گلسا به یکی از دخترایی که کنارش بود گفت:

ـ آرام، بیا ایشون رو ببر لباساش رو عوض کنه.

دختره اومد سمت من و گفت:

ـ بیا عزیزم.

به مهران نگاه کردم و گفتم:

ـ تو نمی یای؟

این حرفم گلسا رو به خنده وا داشت. گفت:

ـ نترس، نمی دزدنش.

مهران لبخندی زد و گفت:

ـ چرا، دنبالت می یام.

خندیدم. گلسا که حسابی ضایع شده بود از نزدیک ما کنار رفت. دنبال دختره راه افتادیم. ما رو برد تو خونه کوچیکی که تو باغ بود و گفت:

ـ می تونی بری تو، بقیه دخترا هم دارن لباس عوض می کنن.

مهران رو کرد به من و گفت:

ـ من همین جا منتظرم.

سریع رفتم تو. چند نفر دیگه هم داخل بودن. بدون توجه به اونا سریع لباسام رو عوض کردم و اومدم بیرون. مهران لباسا و کیفم رو گرفت و بعد با هم رفتیم سمت صندلیایی که گوشه باغ چیده بودن.

همين كه خواستيم بشينيم يه نفر مهران رو صدا زد. هر دو برگشتيم سمت صدا. پسري كه داشت به ما نزديك مي شد گفت:

ـ به به، درود بر پزشك بزرگ.

مهران با خنده گفت:

ـ درود بر پزشك كوچك، تو كجا؟ اين جا كجا؟

پسره با مهران دست داد و گفت:

ـ تولد نوه عممه، تو چي؟

مهران گفت:

ـ گلسا و من تو يه مطب كار مي كنيم.

آهاني گفت و بعد به من اشاره كرد و گفت:

ـ معرفي نمي كني؟

مهران سرش رو تكون داد. دستش رو انداخت دور شونم و گفت:

ـ ايشون عزيز من آواست.

بعد به پسره اشاره كرد و به من گفت:

ـ حسين تو بيمارستان كارآموزه. بعد از اين دوره پزشكي عمومي مي گيره.

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ خوشبختم.

تعظيمي كرد و گفت:

ـ همچنين بانو.

خنديدم. مهران سرش رو كج كرد و آروم تو گوشم گفت:

ـ اين يه كم ديوونه س.

بعد رو كرد به حسين و گفت:

ـ خب بهتر نيست بشينيم؟

حسين يه نگاهي به من كرد و گفت:

ـ آخه نمي خوام مزاحم بشم.

مهران گفت:

ـ نه بابا، اين چه حرفيه؟

بعد به من نگاه كرد. منم موافقتم رو با يه لبخند اعلام كردم. همگي دور ميز نشستيم. حسين نگاهي به من كرد و به مهران گفت:

ـ نمي دونستم دوست دختر داري.

مهران دست منو تو دستش گرفت و هر دو رو گذاشت روي ميز و گفت:

ـ خب حالا مي دوني، از اون گذشته من و آوا حدودا يه ماهه كه با هم آشنا شديم.

حسين زد رو ميز و گفت:

ـ ولي ماشاا... خوب به هم می ياين.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ ممنون، شما لطف دارين.

حسين سرش رو تكون داد. بعد از شربتي كه سر ميز بود يه ليوان نصفه ريخت. اول گرفت سمت من و گفت:

ـ بفرماييد.

قبل از اين كه من چيزي بگم مهران گفت:

ـ آوا نوشیدنی نمي خوره.

با تعجب گفتم:

ـ اينا نوشیدنیه؟

مهران سرش رو به علامت مثبت تكون داد. گفتم:

ـ چه جالب، سر همه ميزا هست؟

ـ آره.

حسين گفت:

ـ اولين باره می ياي چنين تولدي؟

ـ بله.

سرش رو تكون داد و گفت:

ـ البته تولد كه نه، يه پا عروسيه واسه خودش. دختر بيچاره عقده اي شده. تو اين سن هيچ كي واسش عروسي نگرفته، خودش دست به كار شده.

مهران با خنده گفت:

ـ نه بابا، هميشه همين جوري بوده.

ـ قبلا ما رو دعوت نمی كرد؛ ولي الان هر كسي رو تونسته خبر كرده.

مهران شونه هاش رو انداخت بالا. همون موقع گلسا اومد طرفمون. با حسين سلام و عليك كرد و بعد گفت:

ـ مهران چرا نشستي؟ نمي خواي يه كم واسه ما برقصي يا شايد آوا اجازه نمي ده؟

مهران گفت:

ـ ما تازه رسيديم، واسه همين نشستيم.

گلسا دستش رو به سمت مهران دراز كرد و گفت:

ـ حالا افتخار نمي دي يه دور با صاحب مجلس برقصي؟

اين رو كه گفت نفسم رو با حرص دادم بيرون. دختره ی پررو .اصلا دلم نمي خواست با مهران برقصه. هر چند ربطي به من نداشت كه مهران چي كار مي كنه؛ ولي فعلا اين من بودم كه به عنوان همراه مهران اومده بودم. قبل از اين كه مهران چيزي بگه حسين كه متوجه عصبانيت من شده بود رو كرد به گلسا و گفت:

ـ نه ديگه گلسا جون، اونايي كه جفتي اومدن بايد با هم برقصن. ما بي جفتا هم با هم.

قبل از اين كه اجازه اظهار نظر به گلسا بده از جاش بلند شد و گفت:

ـ حالا پرنسس به ما افتخار رقص مي ده؟

گلسا با اكراه دست تو دست حسين گذاشت و گفت:

ـ چرا كه نه!؟

بعد رو كرد به مهران و گفت:

ـ ولي يه دورم بايد با هم برقصيما، فكر نكنم آوا جون ناراحت بشه.

بعد بدون اين كه منتظر جواب باشه پشت چشمي نازك كرد و رفت. مهران خنديد و گفت:

ـ خوبه حسين اين جا بود.

لبخند زدم. يعني اگه اون نبود باهاش مي رقصيد؟ سرم رو تكون دادم. اصلا به من چه؟ چرا دارم به اين چيزا فكر مي كنم؟! مهران زد به بازوم و گفت:

ـ مي خواي برقصيم؟

ـ مي شه نريم؟

ـ چرا؟

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

ـ همين جوري.

يه ذره نگاهم كرد و گفت:

ـ تو از ظهر يه جوري شدي، چيزي شده؟ اگه كه مشكلي داري بهم بگو!

ـ نه، چيزي نيست.

ـ اگه راست مي گي پاشو بريم برقصيم.

پوفي كردم و از جام بلند شدم. مهران لبخندي زد و دستم رو گرفت و كشيد وسط جمعيت در حال رقص.

يه نگاه به دختر و پسرايي كردم كه دور و برمون بودن. هر كسي سرش به كار خودش گرم بود. مهران سرش رو آورد پايين و گفت:

ـ حسابي حرص گلسا رو در آورديما.

ـ كو؟

ـ پشت سرته.

خواستم برگردم كه مهران گفت:

ـ برنگرد .

ـ چرا؟ مي خوام ببينمش.

لبخندي زد و گفت:

ـ اين كار درست نيست.

پوفي كردم و گفتم:

ـ اي بابا.

مهران با خنده گفت:

ـ الان مي چرخيم نگاهش كن.

ـ باشه.

تاب خورديم و جاي من و مهران عوض شد. قدم به شونش نمي رسيد كه از اون جا نگاه كنم. سرم رو بردم سمت بازوش و سرم رو كج كردم و از گوشه بازوي مهران گلسا رو ديدم كه با خشم به ما خيره شده بود. همون طور كه ريز ريز مي خنديدم. يه دفعه مهران گفت:

ـ اين اين جا چي كار مي كنه؟

سرم رو گرفتم بالا و گفتم:

ـ كي؟

ديدم كه اخماش تو هم رفته و به رو به رو خيره شده.

بي خيال درست و نادرستيش شدم. سرم رو برگردوندم و مسير نگاه مهران رو دنبال كردم و رسيدم به دختر و پسري كه داشتن مي رقصيدن. همين كه يه كم جا به جا شدن ديدم كه پسره كسي نيست به جز امير. مهران خواست بره سمتش كه من مانع شدم. با حرص گفت:

ـ منتظر بودم يه جايي گيرش بيارم؛ ولي فكر نمي كردم اين جا پيداش كنم.

ـ اين جا كه جاش نيست.

مهران خنده ی عصبي یی كرد و گفت:

ـ آره، شب حسابش رو مي رسم.

بعد منو به خودش نزدیک کرد. آروم گفتم:

ـ چي كار مي كني؟

ـ داره نگاه مي كنه.

خنديدم و گفتم:

ـ از هر دو طرف محاصره شديم.

مهران به چشمام نگاه كرد و لبخندي زد و گفت:

ـ اين قدر مي رقصيم تا چشمشون در بياد.

خنديدم! با صدای آرومی گفت:

ـ واسه من كه خوب شد!

ـ چي؟

نفسش رو فوت كرد و گفت:

ـ هيچي.

همون موقع آهنگ يه دفعه قطع شد و چراغا هم خاموش شد. همزمان با خروج يكي از دخترا با كيك پر از شمع از خونه دور و بريا شروع كردن به خوندن شعر تولد. مهران دستم رو كشيد با هم رفتيم كنار بقيه ايستاديم. برقا يكي يكي روشن شد و گلسا با شوق رفت سمت دوستاش. كيك رو گذاشتن رو ميز و گلسا هم نشست روي مبل بزرگ پشت ميز و شمعا رو فوت كرد. با اين كارش همه شروع كردن به دست زدن. تمام اين صحنه ها رو با حسرت نگاه مي كردم. من هيچ وقت تا به حال جشن تولدي نداشتم. در واقع روز تولد برام هيچ معني خاصي نداشت. بعد از اين كه كيك تقسيم شد نوبت كادوها رسيد. تمام مدت حواسم به گلسا بود. طوري كه اصلا نفهميدم مهران كي از كنارم رفت. درست وقتي كه داشت كادوي مهران رو باز مي كرد رو كردم سمت مهران؛ ولي سر جاش نبود. يه كم اطراف رو نگاه كردم؛ ولي پيداش نكردم. راه افتادم دنبالش. نمي خواستم تو اون جو تنها باشم؛ ولي بين جمعيت پيداش نكردم. داشتم مي رفتم اون طرف باغ كه صدايي از پشت سرم شنيدم.

ـ كجا خوشگله؟ تنها نرو، بيا با هم بريم ته باغ. اون جا به اندازه ی كافي خلوته.

از لحن كش دارش معلوم بود كه حالت عادی نداره. برگشتم سمتش. خنده بلندي سر داد و گفت:

ـ اواسه من واستادي؟ اومدم!

بعد در حالي كه تلو تلو مي خورد اومد سمتم. با حرص گفتم:

ـ گمشو آشغال.

هر لحظه بهم نزديك تر مي شد با خنده گفت:

ـ ناز نكن خوشگله، تو مال مني.

قبل از اين كه بهم نزديك شه با يه مشت تو دماغش پرتش كردم رو زمين. قبل از اين كه از جاش بلند شه پا گذاشتم به فرار. از پشت سر صداي داد و فريادش رو مي شنيدم؛ ولي خيالم راحت بود كه ديگه دنبالم نمی ياد. داشتم مي دويیدم كه صداي داد و فرياد شنيدم. رفتم جلو و با تعجب ديدم كه امير و مهران دارن دعوا مي كنن؛ البته اين فقط امير بود كه داشت كتك مي خورد. مهران امير رو گوشه ديوار خفت كرده بود و داشت سرش داد مي كشيد. رفتم جلو صداش كردم؛ ولي اصلا حواسش به من نبود. با صداي بلند داشت از امير مي خواست به يه چيزي اعتراف كنه. رفتم جلوتر. همون لحظه مهران امير رو كوبيد به ديوار. امير هيچ حركتي نمي كرد. رفتم جلو و گفتم:

ـ كشتيش.

مهران با صداي بلندي گفت:

ـ برو كنار.

بعد تو صورت امير داد زد.

ـ مي گي يا هنوز كافيت نيست؟

امير با صداي گرفته اي گفت:

ـ اون دوتا... ناديا و گلسا...

مهران ـ اونا چي؟

ناي حرف زدن نداشت. مهران گفت:

ـ گفتم چي؟

خواست دوباره بزنش كه اين بار من مانع شدم. مهران رو كشيدم اون طرف. خودشم يه كم آروم شد. بعد گفت:

ـ اون فقط به درد مردن مي خوره.

دستام رو گذاشتم رو سينش و هلش دادم. زورم بهش نمي رسيد؛ ولي خودش رو نگه داشت. مچ دستام رو گرفت و گفت:

ـ باشه.

امير سر جاش نشسته بود و نفس نفس مي زد . مهران با غيظ گفت:

ـ مي گي يا بكشمت؟

خواست سمتش حمله ور بشه كه بازوهاش رو گرفتم. امير گفت:

ـ من همون دوست پسر گلسام.

پوزخندي زد و ادامه داد:

ـ وقتي نقشمون لو رفت گلسا بهم پيشنهاد داد كه بيارمت تو كار خودم. از اون جايي كه مي دونستم پولداري فهميدم كه به دردم مي خوري. تو هم خيلي زودتر از اوني كه فكر مي كردم پيشنهادم رو قبول كردي؛ ولي فقط برام حكم يه مشتري خوب رو داشتي. تا اين كه ناديا نمي دونم از كجا؛ ولي منو پيدا كرد. اول با پول ازم خواست بي خيالت شم؛ ولي تو برام بيشتر از اون پول صرف مي كردي. بعد رويه ی خودش رو عوض كرد. ازم خواست كاري كنم كه با دختري دوست نشي و رابطه احساسي نداشته باشي و در عوض خبرايي كه بهش مي دادم و مراقبت بودم بهم پول مي داد. به من نگاه كرد و گفت:

ـ ولي اين يكي از دستم در رفت.

مهران با عصبانيت گفت:

ـ عوضي.

صورتش از شدت خشم سرخ شده بود. امير گفت:

ـ تقصير خودت بود، اون قدر بي اراده اي كه هر كسي بخواد راحت مي تونه تو زندگيت سرك بكشه.

مهران دستاش رو مشت كرد. آروم گفتم:

ـ مي خواد از عمد عصبيت كنه.

چشماي سرخش رو دوخت به چشماي من. واقعا ترسناك شده بود. سعي كردم خونسرد و آروم باشم. چند ثانيه اي بهم خيره شد، بعد نفسش رو از بين دندوناي قفل شدش داد بيرون. دستام گرفت و گفت:

ـ بريم.

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ باشه.

مچ يه دستم رو گرفت و بعد رو كرد به امير و گفت:

ـ دفعه بعد زنده نمي ذارمت، نه تو رو، نه اون دو تا دختر بی همه چیز رو.

امير فقط پوزخند زد. دستم كه تو دستش بود رو كشيدم و گفتم:

ـ بيا بريم.

مهران راه افتاد و منم دنبال خودش كشيد. هيچي نمي گفت؛ فقط نفس عميق مي كشيد. به وسط راه كه رسيديم. يه دفعه برگشت سمت من و بازوهام رو گرفت. نگاهش ترسناك بود. آب دهنم رو قورت دادم و نگاهش كردم. با صداي كه از خشم مي لرزيد گفت:

ـ تو اون جا چي كار مي كردي؟

با جديت تمام بهم نگاه كرد. يعني فكر كرده بود منم جزیی از نقشه اونام؟ آروم ولي با عصبانيت گفت:

ـ ازت سوال پرسيدم آوا؟!

هر چقدرم من با اونا ارتباطي نداشتم؛ اما اون داشت يه فكر ديگه با خودش مي كرد. ترسيدم بخواد منو هم مثل امير كتك بزنه؛ البته اين جوري من بي گناه بايد كتك ميخوردم! زل زد تو چشمام و با صداي بلندي گفت:

ـ مگه كري؟

از ترس اشكام سرازير شد. با بغض گفتم:

ـ ديدم كنارم نيستي، ترسيدم، دنبالت گشتم، وقتي پيدات نكردم اومدم اين طرف باغ. ديدم داري دعوا مي كني...

باز زل زد تو چشمام. حسابي ترسيده بودم. با همون عصبانيت گفت:

ـ نگفتي اون جا خطرناكه؟

ناباورانه نگاهش كردم. شونه هام رو آروم تكون داد و گفت:

ـ مي دونم از پس خودت برمي یاي؛ ولي ديگه تنهايي تو شب هيچ جا راه نمي افتي. دوران زندگي پسرونت تموم شده آوا. اگه چهار پنج نفري مي ريختن سرت مي تونستي از خودت دفاع كني؟ هان؟ مي تونستي؟

هيچي نگفتم. با چشماي خيسم نگاهش مي كردم. چرا بايد اين قدر كمبود محبت داشته باشم كه يه گوشزد از سر نگراني اين قدر احساساتم رو برانگيخته كنه؟ اين بار با آرامش گفت:

ـ خب حالا چرا گريه مي كني؟

سرم رو به دو طرف تكون دادم که يعني هيچي. از جيبش يه دستمال كاغذي بيرون كشيد و اشكام رو پاك كرد و گفت:

ـ هر جا گير كردي، مخصوصا تو شب، مي ري تو شلوغ ترين جاي ممكن و بهم زنگ مي زني. آهي كشيدم و سرم رو به علامت مثبت تكون دادم. وقتي اين جوري باهام حرف مي زد حس مي كردم بابامه. باباي منم اگه زنده بود همين قدر مهربون مي شد. از خواهرام شنيده بودم كه با تمام نيش و كنايه هايي كه به خاطر پسر دار نشدن بهش مي زدن، با دختراش طوري رفتار مي كرد كه انگار هر كدومشون يه شاهزاده خانومن. اگه اون نمرده بود منم شاهزاده خانوم بعدي بابام مي شدم. از اين فكرا دوباره گريم گرفت. مهران با تعجب گفت:

ـ چي شد؟

هيچي نگفتم. منو به خودش نزدیک کرد و گفت:

ـ نبايد سرت داد مي زدم!

چند تا نفس عميق كشيدم.صدای قلبش رو که عصبانيت تند تند مي زد رو میشنیدم . فشار دستش رو بيشتر كرد. داشتم خفه مي شدم. خودم رو عقب كشيدم و گفتم:

ـ چي كار مي كني؟ نفسم گرفت.

دستش رو باز كرد و گفت:

ـ حواسم نبود.

لبخندي زد و گفت:

ـ حالا بخشيدي؟

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ واسه اون گريه نكردم.

ـ پس چي شد؟

ـ هيچي، بيا بريم.

ـ بريم خونه؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ مطمئنم اگه نريم يه بلايي سر گلسا می ياري.

سرش رو تكون داد و گفت:

ـ به وقتش حساب اون رو هم مي رسم.

رفتيم سراغ وسايلمون. بي سر و صدا شلوارم رو زير دامنم پوشيدم و مانتوم رو تنم كردم و از يه گوشه بدون خداحافظي از باغ زديم بيرون. هنوز خيلي از باغ دور نشده بوديم كه از پشت سر صداي آژير پليس اومد. برگشتم و عقب رو نگاه كردم. دم باغ نگه داشتن. مهران كه داشت از تو آیينه عقب رو نگاه مي كرد گفت:

ـ به موقع بيرون اومديما!

صاف نشستم سر جام و گفتم:

ـ بيچاره ها كارشون در اومد.

مهران يه نگاه به ساعتش كرد و گفت:

ـ شامم بهمون ندادن. بريم يه جايي يه چيزي بخوريم؟

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ اگه گرسنته بريم.

سرش رو تكون داد. بيست دقيقه بعد جلوي يه رستوران پارك كرد. دامنم رو از پام در آوردم و لباسام رو مرتب كردم و همراه مهران از ماشين پياده شديم.

دم در نگهبان با ديدن مهران جلو اومد و گفت:

ـ خوش آمديد آقاي مجد.

مهران سرش رو تكون داد و گفت:

ـ ممنون، ميز خالي دارين؟

مرده يه نگاه به من كرد، بعد به گوشي بزرگي كه دستش بود يه نگاه انداخت و گفت:

ـ البته، اتفاقا ميز دو نفره تو لژ اختصاصي.

مهران نيم نگاهي به من كرد و بعد با لبخند به مرده گفت:

ـ ممنون.

بعد يه اسكناس ده تومني گذاشت كف دستش و با هم رفتيم داخل. همون جايي كه نگهبان بود رو گرفتيم. يه پيشخدمت دنبالمون اومد. راهروي وسط باغ رستوران رو طي كرديم. اطراف پر از آلاچيق و ميزا و آدم بود. رسيديم ته باغ. پيشخدمت به يه اتاقك چوبي اشاره كرد و گفت:

ـ بفرماييد، پنج دقيقه ديگه براي سفارش می يام خدمتتون.

وارد اتاق شديم. يه ميز گرد با دوتا صندلي رو به رومون بود. اطراف روي طاقچه هاي كوچيك پر از شمع و سنگايي بود كه توش روشن شده بود. روي ميز هم يه فانوس بود كه البته توش لامپ كار گذاشته بودن. با شوق گفتم:

ـ چه جالبه، آدم رو ياد شباي شام غريبان روستا ميندازه.

مهران با خنده گفت:

ـ خيلي دلم مي خواست اين جا رو ببينم.

هر دو نشستيم سر ميز. گفتم:

ـ مگه قبلا نيومدي؟ نگهبان كه مي شناختت.

منو رو برداشت و گفت:

ـ با اكيپ دوستام زياد می يام؛ ولي اين اتاق رو نديده بودم.

سرم رو تكون دادم. گفت:

ـ چي مي خوري؟

بعد منوي باز كرده رو گرفت سمتم. يه ذره به اسماي عجيب غريب غذاها نگاه كردم تا رسيدم به دوستان آشنا يعني كباب و جوجه. يكي يكي با دقت به محتوياتشون نگاه كردم تا رسيدم به يكي كه هم گوشت داشت هم جوجه. دست گذاشتم روش و گفتم:

ـ از اينا.

مهران سرش رو تكون داد. يه نگاهي كرد و سرش رو تكون داد. پيشخدمت اومد. مهران گفت:

ـ يه ميكس و يه خوراك ميگو با دو تا سالاد فصل و يه زيتون سياه و دو تا نوشابه مشكي.

پيشخدمت سرش رو تكون داد و بعد از ور رفتن با گوشي كه شبيه به هموني بود كه دست نگهبان ديدم رفت. موقع خوردن غذا من محو مزه ي خوبش شده بودم. اصلا نفهميدم كه مهران تو فكره. آخر سر هم يه ذره از غذاش رو خورد و رفتيم. توي راه هم زياد حرف نزديم. مي دونستم با اون مشكلي كه پيدا كرده بود ذهنش خيلي مشغوله. رسيديم خونه. خيلي كوتاه از هم خداحافظي كرديم و من رفتم بالا. لباسام رو عوض كردم و رفتم حمام.

كارم تموم شده بود. لباسام رو تو حمام عوض كردم و حولم رو مثل شال انداختم رو سرم. همين كه اومدم بيرون، ديدم صداي در می ياد. رفتم سمت در. از پشت پرده نگاه كردم. مهران بود. دستش رو تكيه داده بود به ديوار و سرش پايين بود. حس كردم حالش خوب نيست. در رو باز كردم. همچنان سرش پايين بود. با نگراني گفتم:

ـ مهران خوبي؟

اين دفعه خودش رو پرت كرد تو بغلم. تمام سعيم رو كردم تا تعادلم رو حفظ كنم. تمام سنگيني وزنش رو شونم افتاده بود.

باصدای گرفته ای گفت:

ـ آوا...

از لحنش فهميدم حالت عادی نداره.

با تمام توانم شونه هاش رو دادم عقب و گفتم:

ـ چي كار كردي؟

چشماي خمارش رو دوخت به من و گفت:

ـ خوشگل شدي.

بعد نگاهش رو كشيد سمت لبام. ديگه وقت ترسيدن بود.

در حالي كه سعي مي كردم خودمو ازش دور کنم گفتم:

ـ بهتره بري.

ولی بی فایده بود با لبخند مشمئز کننده ای گفت:

ـ كجا برم؟ من تازه اومدم.

در حالت عادي هم از پسش بر نمي اومدم، چه برسه به حالا كه حالشم خوب نبود. سرم رو گرفتم پايين و در حالي كه تقلا مي كردم گفتم:

ـ این چه کاریه با خودت کردی

منو از رو زمين بلند كرد و گفت:

ـ خوبم، ببين.

دهنش ید جوري بوي الكل مي داد. صورتم رو كشيدم عقب و گفتم:

ـ منو بذار زمين.

خنده اي كرد و گفت:

ـ جات بده!؟ دوست نداری؟

زل زد تو چشماي وحشت زده من و ادامه داد:

ـ ولي من دوست دارم.

در حالي كه مي رفت سمت اتاقم گفت:

ـ ولي يه چيزي رو بيشتر دوست دارم، مي دوني چي؟

جوابش رو ندادم. داشتم با پاهام تو هوا لگد مي زدم تا يه جوري خودم رو آزاد كنم. يه دفعه منو محكم كوبيد به ديوار راهمو صد کرد. تمام زورش رو به كار گرفته بود نمیدونستم چطور باید از دستش خلاص میشدم زل زد تو چشمام و گفت:

ـ تو رو دوست دارم، از هر چيزي بيشتر.

نگاهش روی صورتم حركت مي كرد. سرش رو آورد كنار گوشم و گفت:

ـ مي خوام اعتراف كنم كه دوست دارم.

حسابي ترسيده بودم. هيچ راهي نداشتم. تقلا كردن هم فايده اي نداشت. بايد فكرم رو به كار مينداختم؛ ولي انگار مغزم هنگ كرده بود.با لحن اروم تری گفت:

ـ خيلي دوست دارم.

بغض گلوم رو گرفته بود. با التماس گفتم:

ـ مهران.

خنده ریزی کرد و گفت:

ـ جان مهران ؟ بازم بگو. بازم اسمم رو صدا كن. وقتي مي گي مهران قند تو دلم آب مي شه.

با صداي لرزوني گفتم:

ـ بس كن!

ـ از من مي ترسي؟

سرم رو به علامت مثبت تكون دادم. دوباره لبخند زد به خیال خودش دل منو با این لبخند قرص کرده نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ نترس عزيزم، آخه من چطور مي تونم به عشقم آسيب بزنم؟ اذيتت نمي كنم، قول مي دم.

دستش روی صورتم لغزید. همزمان كه سرم رو عقب كشيدم سعي كردم دستام رو از دستش بكشم بيرون. آن چنان دستم رو فشار داد كه حس كردم استخونام خرد شد. آروم گفت:

ـ دختر خوبي باش.

به گريه افتاده بودم. روم رو كردم اون طرف. اگه تو همين وضعيت مي موندم كارم تموم بود. چشمم خورد به در حمام. همون لحظه فكري به ذهنم رسيد. يه نگاه به مهران كردم. بعد سعي كردم آروم باشم. سرم رو برگردوندم سمتش و صداش کردم. با اين كارم سرش رو آورد بالا. يه لبخند تحويلش دادم. خنديد و گفت:

ـ جانم؟

سعی کردم خونسرد باشم باید گولش میزدم. با لبخند دستشو گرفتم وگفتم:دنبالم بیا!

_:کجا؟

با لبخند گفتم:

_:بیا

دستمو کشید همین که باهاش چشم تو چشم شدم پرسید:

ـ تو هم دوستم داري؟

سرم رو به علامت مثبت تكون دادم. لبخندي زد و آروم گفت:

ـ قول مي دم هميشه پيشت بمونم.

نگاهش كردم. سرش رو آورد جلو. اگه عكس العمل اشتباهي انجام مي دادم نقشم نمي گرفت.بالاخره به چیزی که میخواست رسید. با خنده گفت:

ـ هیچی بلد نیستی!

با تعجب نگاهش كردم.

لبخند زد. لبامو به هم فشردم. اونقدری هم که باید عصبانی نشده بودم.اما چرا؟خودم هم نمیدونستم

خیلی سریع از اون حس عجیبی که بهم دست داده بود بیرون اومدم. من داشتم چي كار مي كردم؟ اين ديوونگي بود. چطور داشتم تسليمش مي شدم؟ دستش رو محکم تر گرفتم و گفتم:بیا دنبالم!

کشیدمش سمت حموم حالش اصلا خوب نبود مدام میخندید.

کشیدمش زیر دوش و خودمو عقب کشیدم قبل از این که بفهمه چی شده شیر اب سردو باز کردم.

یه دفعه به شدت لرزید میدونستم. فکر میکردم با این کار حالش خوب میشه ولی یه دفعه زد زیر خنده و گفت:

_:وای چه سرده بیا ببین!

خواست از جاش بلند شه. ديگه راهي نداشتم. دوش رو از جاش برداشتم و گفتم:

ـ ببخشيد.

بعد يه ضربه زدم به سرش. اُفتاد جلوي پام. يه نفر يه بار بهم ياد داده بود كه كجاي سر بايد زد كه بدون اين كه خطري باشه فقط طرف رو بيهوش كنه. آب رو بستم. دندونام از سرما به هم مي خورد. نمي تونستم مهران رو اون جا ول كنم. صد درصد تا صبح يخ مي زد. از وان بيرون آوردمش و كشون كشون بردمش تو حال كنار بخاري. بخاري رو زياد كردم. بدنش يخ كرده بود. بلوزش كه خيس شده بود رو در آوردم. رفتم پتو و رو تختي رو برداشتم و پيچيدم دورش. موهاش رو با حوله خشك كردم بعد ولش كردم. رفتم تو اتاق و تازه ياد خودم افتادم. لباسام رو عوض كردم. دستكش و جوراب و كلاهمم برداشتم. نشستم گوشه اتاق و يكي از پالتوهام كه بلند بود رو انداختم روي خودم. مي ترسيدم بخوابم و مهران دوباره بلند شه. هنوز سردم بود. تكيه دادم به گوشه تخت و پاهام رو بغلم جمع كردم. دستم رو كشيدم رو لبم. درد خفيفي زير لب پايينم احساس كردم. لبام رو جمع كردم. چرا گذاشتم چنین کاری رو بکنه؟ چرا جلوش رو نگرفتم!؟ به بيرون اتاق نگاه كردم. اصلا چرا با این حالش اومده بود سراغ من؟ يعني واقعا منو دوست داشت كه كشيده شده بود سمتم؟! سرم رو به دو طرف تكون دادم و زير لب با حرص گفتم:

ـ احمق از يه پسر اونم تو این حالت چه انتظاري داري!؟ نزديك ترين دختري كه در دسترسش بوده تو بودي آوا! بيخود خيالبافي نكن.

اين قدر غرق افكارم شدم كه خوابم برد.

"مهران"

چشمام رو باز كردم. سرم تير مي كشيد. از جام بلند شدم. تازه فهميدم تو خونه ی خودم نيستم. پتو رو كنار زدم. بلوزم چي شده بود؟ از جام بلند شدم. شلوارم هنوز تنم بود. بلوزم هم بالاي بخاري رو ميله آويزون شده بود. يه دفعه ياد شب قبل افتادم. همه چيز يادم بود؛ ولي در آوردن لباسم رو نه. يه نگاه به اطراف كردم. آوا نبود. اگه نفهميده بودم و بلايي سرش آورده بودم چي؟ بلند شدم بلوزم رو تنم كردم. آوا رو صدا زدم؛ ولي جوابم رو نداد. رفتم سمت اتاق كه ديدم افتاده كنار تخت. رفتم سراغش. داشت تو تب مي سوخت. موهاي سرش از عرق خيس شده بود. كشيدمش سمت خودم و گفتم:

ـ آوا؟

جوابم رو نداد. چند بار آروم زدم تو گوشش؛ ولي بازم فايده اي نداشت. از جاش بلندش كردم و بردمش طبقه پايين. خوابوندمش روي تخت. گاهي يه ناله مي كرد؛ ولي حالش بد بود. تبش هم رو سی و نه بود؛ يعني خطر تشنجش زياد بود. دستكش و جورابش رو در آوردم. كيسه آب سرد رو هم گذاشتم زير پاش و رو پيشونيشم حوله سرد گذاشتم. مي ترسيدم برم براش دارو بگيرم و موقعي كه تنهاست حالش بد بشه. نشستم كنارش روي تخت؛ يعني بخاطر من به اين روز افتاده بود؟ با حرص گفتم:

ـ تو كه جنبه نداري، غلط كردي زیاده روی میکنی.

صورتش رو خشك كردم. لب پايينش كبود شده بود. نگاهي به چشماي بستش كردم و گفتم:

ـ بخاطر ديشب متاسفم.

هيچ حركتي نكرد. داشت تو تب مي سوخت و اينا همش بخاطر من بود. مجبور شدم براي پايين آوردن دماي بدنش روي شكمش كيسه يخ بذارم. هر چند ثانيه يه بار حوله روي سرش رو عوض مي كردم. گاهي وقتا كلمات نامفهومي از دهنش بيرون مي اومد؛ ولي همچنان بيهوش بود.

نيم ساعت گذشته بود. دستم رو گذاشتم زير سرم و برگشتم سمتش. تبش پايين اومده بود. موهاش رو دادم عقب. گونه هاش از تب سرخ شده بود. چطور من اين دختر رو دوست داشتم؟ اون قدر سريع اتفاق افتاده بود كه اصلا نفهميدم چطور اتفاق افتاد؛ اما اون تو يه دنياي ديگه سير مي كرد. مطمئن بودم اگه بهش مي گفتم بهش علاقه دارم يه جور ديگه برداشت مي كرد. كم كم چشماش رو باز كرد. نشستم بالاي سرش. با صداي گرفته اي گفت:

ـ من كجام؟

دستش رو گرفتم و گفتم:

ـ تو خونه مني، حالت خوبه؟

آب دهنش رو قورت داد و گفت:

ـ تشنمه.

از جام بلند شدم و رفتم كه براش آب بيارم. وقتي برگشتم ديدم نيم خيز شده و داره گريه مي كنه. ليوان رو گذاشتم رو ميز عسلي كنار تخت و كنارش نشستم و گفتم:

ـ چيه؟

با گريه گفت:

ـ سرم گيج مي ره.

خوابوندمش تو جاش و گفتم:

ـ اين كه گريه نداره دختر خوب، بخواب خوب مي شي.

همون طور كه اشك مي ريخت گفت:

ـ خوبم، مي خوام برم بالا.

خواست بلند شه كه جلوش رو گرفتم و گفتم:

ـ حالت اصلا هم خوب نيست.

ليوان آب رو دادم بهش و گفتم:

ـ خوب كه شدي مي برمت بالا.

آبش رو خورد و گفت:

ـ تو بايد بري سر كار.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ امروز تعطيله. حالا بخواب.

با ترديد نگاهم كرد. گفتم:

ـ تا برمي گردم از جات تكون نمي خوري.

بعد از اتاق رفتم بيرون. براش سوپ درست كردم و برگشتم. خوابيده بود. سيني رو گذاشتم گوشه ی تخت و صداش كردم. چشماش رو باز كرد. كمكش كردم بشينه. قاشق رو پر كردم و گرفتم سمتش. دستش رو آورد جلو و گفت:

ـ خودم مي تونم.

قاشق رو محكم دستم گرفتم و گفتم:

ـ نه، نمي توني.

با اكراه سرش رو آورد جلو و سوپ رو خورد. گفتم:

ـ خوشمزه س؟

سرش رو به علامت مثبت تكون داد و گفت:

ـ ممنون.

ـ تو بخاطر من اين جوري شدي.

سرش رو انداخت پايين.

يه قاشق ديگه سوپ گرفتم جلوش.

بعد از اين كه خورد گفتم:

ـ ديشب چي كار كردم؟

نگاهش رو ازم گرفت. گفتم:

ـ اگه اتفاقي افتاده من پاش مي ايستم.

برگشت سمتم و با نگراني گفت:

ـ نه نه، چيزي نشد!

آب دهنش رو قورت داد و با خجالت گفت:

ـ چيزي يادت نمی ياد؟

مي دونستم اگه راستش رو بگم معذب مي شه. گفتم:

ـ اصلا يادم نمی ياد بالا اومده باشم؛ فقط صبح كه بيدار شدم ديدم تو خونه توام. بعدم كه تو رو اين جوري پيدا كردم. ديشب چي شد؟

سرش رو تكون داد و گفت:

ـ هيچي.

براي اين كه بحث رو عوض كنه گفت:

ـ مي شه بهم سوپ بدي؟ خيلي خوشمزه س.

لبخندي زدم و بقيه سوپ رو بهش دادم.

سيني رو گذاشتم كنار و گفتم:

- خب استراحت كن تا من برم داروهات رو بگيرم.

همين كه از جام بلند شدم گفت:

- مهران؟

برگشتم سمتش.

- چرا اون کار رو كردي؟

لپم رو گزيدم و گفتم:

- يه كم عصبي بودم.

در حالي كه با انگشتاش بازي مي كرد گفت:

- ديگه اين كار رو نكن.

برگشتم سمتش، مي دونستم چرا داره اين حرف رو مي زنه؛ ولي اون خبر نداشت كه من مي دونم. نشستم گوشه تخت و گفتم:

- اذيت شدي؟

سرش رو انداخت پايين. چونش رو گرفتم و صورتش رو كشيدم بالا، به لباش نگاه كردم و گفتم:

- اين كار منه؟

با تعجب نگاهم كرد. گفتم:

- كبودي لبت؟

دستش رو گذاشت رو لبش و با دستپاچگي گفت:

- چي؟

- متوجه نشدي؟

من مني كرد و گفت:

- چرا... چرا ديشب باهات درگير شدم و خوردم زمين.

ابروهام رو انداختم بالا و گفتم:

- با هم دعوا كرديم؟!

لباش رو جمع كرد و گفت:

- اوهوم.

دستم رو گذاشتم رو شونش و گفتم:

- ديگه هيچ وقت اين اتفاق نمي افته.

سرش رو تكون داد و گفت:

- ممنون.

لبخندي زدم و گفتم:

- هر اتفاقي كه افتاده معذرت مي خوام.

لبخند زد. خوابوندمش سر جاش و گفتم:

- هنوز تب داري، بگير بخواب تا من برگردم. خب؟

سرش رو تكون داد و پتو رو كشيد روي خودش. منم رفتم بيرون قرصا و داروهاش رو خريدم و برگشتم. يه راست رفتم تو اتاق، داشت اطرافش رو نگاه مي كرد. با ديدن من لبخند زد. نشستم كنارش و پلاستيك قرصا رو گذاشتم كنارش و گفتم:

- بهتري؟

سرش رو تكون داد و همون موقع بي هوا عطسه كرد.

خنديدم و گفتم:

- به به تازه شروع شد.

آهي كشيد و گفت:

- من بد مريض مي شم، خدا به دادم برسه.

- مريضيت تقصير من بوده، پس پرستارتم خودمم.

لبخند تلخي زد و گفت:

- عادت ندارم وقتي مريض مي شم تو تخت استراحت كنم.

- خب عادتت مي دم.

با نگراني زل زد بهم و گفت:

- نمي خوام عادت كنم.

در حالي كه با حالت عصبي با دستاش بازي مي كرد گفت:

- وقتي از اين جا برم بازم تنها مي شم. نبايد خودم رو بد عادت كنم، چون بعدا بهم سخت مي گذره.

بره؟! يعني اون به رفتن از پيش من فكر مي كرد؟ يه دفعه از دهنم پريد:

- تو قرار نيست از اين جا بري!

با تعجب نگاهم كرد. لبم رو گزيدم و گفتم:

- يعني اون قرض خيلي زياده و حالا حالاها اين جايي.

لبخند محوي زد و گفت:

- ولي بالاخره كه مي رم.

تو دلم گفتم عمرا اگه بذارم، ولي در ظاهر اخم كردم و گفتم:

- يعني اين جا خيلي بهت بد مي گذره كه انقدر به رفتن فكر مي كني؟

- نه نه، منظورم این نبود. اتفاقا این جا تنها جاییه که بهم خوش می گذره؛ ولی خب بالاخره که باید برم.

لبخند زدم. وقتی این جوری اعتراف می کرد، دلم می خواست لپاش رو بگیرم و تا جایی که می شه بکشمشون. گفتم:

- بیا یه کاری کنیم.

نگاهم کرد. گفتم:

- فعلا به رفتن از این جا فکر نکنیم و فکر خوب شدن تو باشیم. هوم؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه.

بعد دوباره عطسه کرد و گفت:

- با گلسا چی کار می کنی؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- نمی دونم! حالا که فهمیدم همشون با همن، باید یه فکر اساسی واسشون بکنم. خیلی پیچیده شده، فکر نمی کردم گلسا و دختر خالم با هم برام نقشه کشیدن.

خندید و گفت:

- اگه اینا با هم دست به یکی کرده باشن، اون وقت چطوری می خوان تو رو بین خودشون تقسیم کنن؟!

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- دستشون به من نمی رسه.

خندید و گفت:

- اوهو!

- ولی فکر کنم با هم برخورد نداشتن.

دستاش رو زد به هم و گفت:

- می گم یه ترتیبی بده اونا با هم درگیر شن، این جوری اصلا لازم نیست تو تلاشی بکنی، اونا خودشون دخل همدیگه رو می يارن.

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- بد فکری هم نیستا!

سرش رو تکون داد و گفت:

- فکرای من حرف نداره، فقط باید امیر رو بکشی کنار، چون اون با دو تاشون روابطه ي خوبی داره.

دستم رو کشیدم تو موهام. اصلا نمی دونستم با امیر باید چی کار کنم؟! دلم می خواست با همین دستام خفش کنم. با خنده گفت:

- داری به کشتنش فکر می کنی؟

نگاهش کردم و گفتم:

- کشتن کی؟

- امیر!

با خنده سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

- همون دیشب اگه سر نرسیده بودی، الان زنده نبود!

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- یه چیزی می گم عصبی نشو.

با تعجب نگاهش کردم. گفت:

- این اتفاقایی که برات افتاده، یه جورایی تقصیر خودتم بوده.

- منظورت چیه؟

- امیر تو حرفاش چند باز اشاره کرد که دخالت تو زندگی تو براش آسون بوده.

- خب که چی؟

تک سرفه ای کرد و گفت:

- یعنی این خودت بودی که راحت افسار زندگیت رو دادی دست اون. نمی خوام زیاد وارد این مسائل بشم؛ ولی تو یه چیز رو گذاشتی اساس زندگیت و داری باهاش زندگیت رو خراب می کنی، اونم هیچی نیست به جز یه خوشی زودگذر! شانس آوردی که همه این اتفاقا فقط بخاطر این بوده که دو تا دختر می خواستن به دستت بیارن. می دونی با این کارا چقدر راحت می شه با آبروی یه خاندان بازی کرد؟ می دونی حتی ممکن بود نقشه قتلت رو بکشن و یکی از همون دخترایی که واست می فرستاد، می کشتت؟ این یه نقشه ساده واسه پول گرفتن از تو بود، برو خدا رو شکر کن مغز امیر انقدرا کار نمی کنه، وگرنه می تونست ازت فیلم بگیره و راحت صد برابر پولی که ازت می گیره رو اخاذی کنه.

با تعجب نگاهش کردم. این همه مدت هیچ وقت این چیزا به فکرمم خطور نکرده بود، با این حال خودم رو نباختم و گفتم:

- من حواسم بود.

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- چطوری حواست بود؟

بازم اون دختره پررو خودش رو نشون داد! وقتی این جوری حرف می زد، حس می کردم داره تحقیرم می کنه. گفتم:

- لازم نیست منو درباره زندگیم نصیحت کنی، من سي سالمه و عقلم بیشتر از یه دختر هجده ساله می رسه!

لباش رو جمع کرد و با ناراحتی گفت:

- من نمی خواستم...

از جام بلند شدم و گفتم:

- خواسته یا ناخواسته لطفا تو کارای من دخالت نکن. حالام بهتره بخوابی، من برم یه فکری واسه ناهار بکنم.

بعد از اتاق اومدم بیرون. نفسم رو فوت کردم، نمی دونم چرا هر وقت یه نفر اشتباهاتم رو نشونم می داد، از کوره در می رفتم. دلم نمی خواست جلوی هیچ کس یه آدم ناقص به نظر بیام. نشستم روی مبل و به در اتاق نگاه کردم. نمی فهمیدم چرا انقدر دوست داشت راه درست زندگی کردن رو به من یاد بده، اونم با نیش و کنایه. سرم رو تکیه دادم به مبل. هر چی بود زیادی تند رفته بودم، نباید این جوری رفتار می کردم. حتما ناراحت شده بود.

از جام بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه. غذای خاصی بلند نبودم درست کنم؛ ولی نمی خواستم با این حال آوا غذای بیرون به خوردش بدم. از تو کابینت ماکارانی برداشتم. هون طور که داشتم قابلمه رو پر از آب می کردم، به حرفای آوا فکر کردم. حرفش درست بود، نمی تونستم انکارش کنم. با این حال اشتباهی که کرده بودم، برام از این که آوا چه فکری دربارم می کنه، کم اهمیت تر بود. حالا فهمیده بودم که تمام جوانب هر کاری رو در نظر می گیره. برای همین باید در برابرش محتاط تر عمل می کردم. نمی خواستم به خاطر یه ندونم کاری از دستش بدم. مخصوصا حالا که فهمیده بودم برعکس من که دوستش دارم، فقط داره به رفتن از این جا و زندگیش بعد از اين فکر می کنه. تنها چیزی که اون می خواست اعتماد بود. باید کاری می کردم که بهم اعتماد کنه، اون وقت برای همیشه این جا نگهش می داشتم.

از این خودخواهی خودم خندم گرفته بود. سرم رو تکون دادم و زیر قابلمه رو روشن کردم و زیر لب گفتم "از خداشم باشه، کی از من بهتر؟!" برگشتم سمت در اتاق و با صدای آرومی گفتم "تقصیر خودته، می خواستی انقدر دوست داشنتی نباشی. حالا که پیدات کردم، عمرا اگه از دستت بدم."

" آوا "

چشمام از تعجب گرد شده بود، مگه من چی بهش گفتم که انقدر جوش آورد! به در که چند لحظه پیش مهران ازش بیرون رفته بود، نگاه کردم و زبونم رو در آوردم و گفتم "حقیقت تلخه آقا!" دوباره عطسه کردم. بینیم رو بالا کشیدم و خزیدم زیر پتو و گفتم "پسره بی فکر! حالا انقدر با دخترا بودن برات مهمه که نمی تونی درست فکر کنی؟" یاد دیشب افتادم و اون لحظه ای که حس کردم واقعا دوستش دارم. برای خودم دهن کجی کردم و گفتم "دوستش داشته باشم؟!" پوفی کردم و گفتم "عمرا! یارو عین یه خروس که می افته بین مرغا، بی جنبه اس!" سرم رو از زیر پتو بیرون آوردم و با صدایی که به گوش خودمم نمی رسید گفتم "بیچاره زنت!"

همون لحظه زدم زیر خنده، حالا این همه حرص و جوشم واسه چی بود؟ انتظار داشتم بشینه کنارم و بگه آره تو راست می گی، دیگه از این غلطا نمی کنم؟! زهی خیال باطل، این یارو واسه من تره هم خورد نمی کنه. اگه شعورش به اینم نمی رسید که باعث و بانی این تب من خودشه، عمرا اگه بهم سر می زد، چه برسه به این که بخواد بیارتم این جا و تبم رو بیاره پایین، بهم سوپ بده و برام دارو بخره. با خودم گفتم "اصلا چیز دیگه اي به جز هیکل دخترا می بینه یا نه؟!" یه نگاه به خودم کردم، خدا رو شکر هیکلمم مثل زندگیم زیاد دخترونه نبود. از اون گذشته انقدر لاغر مردنی بودم که اگرم چیزی باشه به چشم نیاد.

خوابم نمی اومد، از زیر پتو اومدم بیرون و نشستم سر جام. یه نگاه به تخت کردم، این جا جایی بود که ... یه لحظه از این که اون جا خوابیدم چندشم شد. پتو رو زدم کنار و نشستم لب تخت. چند بار پشت سر هم عطسه کردم و چشمام پر از اشک شد. همیشه همین بود، وقتی سرما می خوردم تا یه مدت انگار داشتم از پشت یه لیوان آب به دنیا نگاه می کردم. با آستینم اشکام رو پاک کردم و از روی تخت بلند شدم. سرم علی رغم دردی که داشت، گیج هم می رفت. یه کم تکیه دادم به دیوار تا حالم خوب شه.

با حس بدی به تخت نگاه کردم و با حرص گفتم "گندت بزنن!"

از اتاق رفتم بیرون. تو راهرو مهران رو دیدم که تو آشپزخونه داره کار می کنه. با فکرایی که دربارش به سرم زده بود، حتی نمی خواستم نگاهش کنم. می دونستم اونم با اون عصبانیتی که نشون داد، صد درصد چشم دیدن منو نداشت. خواستم برم سمت مبل که خودش برگشت. بر عکس انتظارم لبخندی زد و گفت:

- اینه استراحتت؟

بدون این که نگاهش کنم نشستم رو کاناپه و گفتم:

- هوای اتاقت گرفته اس!

در حالی که کفگیرش رو محکم به ماهیتابه می کوبید گفت:

- کجای هوای اون اتاق گرفته اس؟

چی بهش می گفتم؟

- خوشم نمی ياد همش بخوابم.

- چیزی نمی خوای برات بیارم؟

زیر چشمی با حرص نگاهش کردم، انگار نه انگار چند دقیقه پیش اون جوری برگشت و جوابم رو داد. گفتم:

- نه!

- ببخشید اون جوری جوابت رو دادم.

برگشتم سمتش و یه تای ابروم رو دادم بالا. شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- چیه؟

شونه هام رو انداختم بالا و اشکی که باز جلوی دیدم رو گرفته بود، پاک کردم و گفتم:

- نه تقصیر من بود، اگه می دونستم جنبه نداری چیزی نمي گفتم.

بدجور با این حرفم نیشش زدم. کفگیر رو به نشونه تهدید بالا گرفت و گفت:

- ببین خودت جنبه معذرت خواهی نداری.

بینیم رو بالا کشیدم و گفتم:

- باشه، منم معذرت.

سرش رو تکون داد. گفتم:

- من دیگه حالم خوبه، می تونم برم بالا؟

روش رو کرد طرفم و گفت:

- با این صورت قرمز و چشمای پر از اشک و لب کبود، حتما حالت خوبه!

پوفی کردم و گفتم:

- من خودم می تونم از پس خودم بر بیام.

از آشپزخونه اومد بیرون و گفت:

- چیزی شده؟

گفتم:

- نه، مگه قرار بود چیزی بشه؟

- نمی دونم، تو اتاق اتفاقی افتاد؟

با تعجب نگاهش کردم. گفت:

- پس چرا اعصابت ریخت به هم؟

چشمام رو تو حدقه گردوندم و گفتم:

- نه، چیزی نشده.

نشست کنارم و گفت:

- پس بگیر بشین، منم می رم لباسات رو می يارم پایین. تا وقتی هم که حالت خوب شه همین جا می مونی.

لب پایینم رو به نشونه ناراحتی آویزون کردم و گفتم:

- من بالا راحت ترم.

با خنده اخم کرد گفت:

- آدم پیش رفیقش احساس ناراحتی می کنه؟

هه رفیق؟! کدوم رفیقی رو دیدی شبونه با اون حال بیاد خونه دوستش و هر کاری دلش خواست انجام بده؟ انگار فکرم رو خوند و گفت:

- اون فقط یه اتفاق بود، دیگه تکرار نمی شه، قول می دم!

مردد نگاهش کردم. چه تضمینی بود که دیگه این کار رو نکنه؟ آدمایی که عادت به این کارا داشتن، نمی تونستن یه شبه بذارنش کنار و این یعنی هنوز خطري بود. زل زد تو چشمام و گفت:

- بهم اعتماد نداری؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم. آهی کشید و گفت:

- چی کار کنم بهم اعتماد کنی؟

یعنی اعتماد من انقدر براش مهم بود؟ یه دفعه گفتم:

- دیگه اون دخترا رو نیار خونت.

لبام رو محکم روي هم فشار دادم. این چه حرفی بود که زدم؟ اصلا به من چه اون کی رو می ياره خونش؟! منتظر بودم باز بتوپه بهم که گفت:

- این جوری خیالت راحت می شه؟

قبول کرد؟! با استرس تک خنده ای کردم و گفتم:

- آره!

لبخند محوی زد و گفت:

- باشه.

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- می تونی؟

چینی به بینیش داد و گفت:

- انقدرم سست عنصر نیستم، تازه اگه این باعث می شه دیگه حس بدی بهم نداشته باشی، راحت می تونم باهاش کنار بیام.

با خجالت لبخندی زدم و گفتم:

- ولی تو...

انگشت اشارش رو گذاشت رو لبم، بی اختیار چشمام رو لوچ کردم. این باعث شد خنده جاش رو بده به حرفی که می خواست بزنه. خودمم خندم گرفت. سرم رو بردم عقب، اشکای تو چشمم رو پاک کردم و گفتم:

- نوشیدنی خوردن رو کنار یزارر.

زل زد تو چشمام و با مهربونی گفت:

- دیگه؟

چه مهربون شده بود! دلم داشت ضعف می رفت، هر لحظه ممکنه بود بپرم بغلش. برای همین چنگ زدم به مبل. چشمام رو ریز کردم و گفتم:

- حالا همینا رو انجام بده.

دستم رو گرفت و گفت:

- پاشو.

همراهش بلند شدم و گفتم:

- کجا؟

بدون هیچ حرفی منو کشید اون سمت سالن. پشت مبلای سلطنتیش یه قفسه بود، درش رو باز کرد، حدود ده، پانزده تا شیشه اون جا چیده بود. همش رو آورد بیرون و گفت:

- این کل محموله ي منه.

یه نگاه به شیشه ها کردم و گفتم:

- ماشاا...! با همینا دیگه می خوای نخوری؟!

نیشخندی زد و گفت:

- بیا یه کار باحال بکنیم.

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- لابد همشون رو بخوریم که تموم شه!

با شیطنت نگاهم کرد و گفت:

- که لابد بازم با هم دعوا کنیم و لب بالایینتم کبود شه!

لبم رو گاز گرفتم؛ یعنی فهمیده بود خالی بستم؟! دستم رو کشیدم زیر لبم. لبخند کجی زد و گفت:

- برشون دار و دنبالم بیا.

هر چند تاش رو می تونست تو بغلش گرفت، بقیه رو هم من برداشتم و راه افتادم دنبالش. رفت سمت حمام! دوباره اتفاقات دیشب به ذهنم هجوم آورد. به خودم گفتم "این بار هوشیاره، بلایی سرت نمی ياره." پشت سرش وارد حمام شدم. رفت سراغ دستشویی فرنگی و درش رو باز کرد. تکیه دادم به در که ببینم می خواد چی کار کنه. شیشه ها رو گذاشت زمین و شروع کرد به باز کردن دراشون. با کنجکاوی گفتم:

- چی کار می کنی؟

یکی از شیشه ها رو گرفت بالا و گفت:

- می خوایم مسابقه بدیم.

- یعنی چی؟

اومد شیشه ها رو ازم گرفت و گفت:

- هر کی شیشه بیشتری خالی کرد، برنده اس.

یه طرف لپم رو باد کردم و نگاهش کردم. واقعا می خواست بریزتشون دور؟ اونم به خاطر من؟! سرم رو تکون دادم و با خودم گفتم "خب احمق اگه انقدر داشته، خب بازم می تونه گیر بیاره!" نفسم رو دادم بیرون، بی خیال خودم و و اون آوای منفی باف درونم شدم و گفتم:

- قبوله.

بعد هر دو با هم شروع کردیم به خالی کردن شیشه ها.

آخرین شیشه رو از دستم قاپید و گفت:

- من بردم.

در حالی که سرفه می کردم گفتم:

- تو جر زدی!

دهنش رو کج کرد و گفت:

- کی گفت جر زدن مجاز نیست؟

زبونم رو واسش در آوردم و گفتم:

- خب اصلا بردی که بردی!

لپم رو کشید و گفت:

- بریم ناهار؟!

شونه هام رو انداختم بالا. دستم رو گرفت و گفت:

- بریم.

نشستیم سر میز. نگاهی به ماکارانی که درست کرده بود انداختم و گفتم:

- نه بابا! آفرین.

یه بشقاب برام کشید و گفت:

- ببین خوبه.

چنگال رو برداشتم و گفتم:

- اگه به خوبی سوپت باشه که عالیه.

لبخندی زد و مشغول خوردن غذاش شد.

" مهــران "

بعد از ناهار هر چقدر بهش اصرار کردم نموند و رفت بالا. در خونه رو بستم و رفتم سمت مبل. حالا باید یه فکری به حال اون سه تا می کردم. سرم رو تکیه دادم به مبل. حتي فکر کردن به نقشه ای که برام کشیده بودن هم، آزارم می داد. از همه بیشتر به خاطر این اذیت می شدم که همشون منو خر فرض کرده بودن. گوشیم رو از روی میز برداشتم و از بین شماره ها، شماره یکی از دخترایی که از یه سال پیش می شناختمش رو گرفتم. چند تا زنگ خورد بعد برداشت

- جانم؟

مهران - سلام گلنوش.

- ســلام!

از لحنش معلوم بود که نشناخته. شاید تنها دختری که این چند وقت می شناختم و هیچ وقت تظاهر به قدیسه بودن نکرده بود، همین گلنوش بود. گفتم:

- من مهرانم.

- شرمنده ولی کدوم مهران؟

- اسفند پارسال، یادت نمی ياد؟

یه ذره سکوت کرد، بعد گفت:

- آهـــــان! شرمنده نشناختمت.

قبل از این که چیزی بگم گفت:

- ولی من دیگه دور این کارا رو خط کشیدم، شرمنده.

هم خوشحال شدم هم ناراحت از این که نمی دونستم دیگه می تونه کمکم کنه. با این حال گفتم:

- یعنی دیگه با امیر و اکیپشم نیستی؟

- راستش نه، پرستار یه پیرزن شدم و بهم جا و پول دادن. دیگه مشکلی ندارم که بخوام از این کارا بکنم.

- خیلی خوبه، خوشحالم برات.

خنده ای کرد و گفت:

- خیلی ممنون، به هر حال شرمنده.

- راستش من برای یه چیز دیگه بهت زنگ زدم.

- چی؟

- دوستی نداری که با امیر کار کنه؟ می خوام قابل اعتماد باشه.

- چطور؟ چیزی شده؟

گفتم:

- شرمنده نمی تونم چیزی بهت بگم، فقط می خوام اگه کسی رو می شناسیس بهم معرفیش کنی. نمی خوام امیر چیزی بفهمه. بگو در قبال کاری که واسم می کنه، پول خوبی بهش می دم.

- می خوای حالش رو بگیری؟

- یه جورایی.

- پایتم شدید.

- چطور؟

- اون نامرد زندگی منو سیاه کرد، نمی دونی چه به روزم آورد. تازه بعد از این که بهش گفتم دیگه واسش کار نمی کنم، به زور کلی پول ازم گرفت و یه سری رو هم اجیر کرد بیفتن دنبالم. می ترسید به پلیس خبرش رو بدم. خیلی دلم می خواد کاراش رو تلافی کنم.

- خب پس اون یه نفر رو واسم پیدا کن تا بتونیم تلافی کنیم، چطوره؟

- اتفاقا یکی از دخترا هست، باهاش دوست بودم. یادمه باباش فروخته بودش به امیر و ناخواسته وارد این کار شده بود. تا سر حد مرگ از امیر بدش می اومد؛ ولی اونم چون بی کس و کار بود، مجبور بود امیر رو تحمل کنه و حرفاش رو گوش بده. فکر کنم بشه بهش اعتماد کرد.

- خوبه، شمارش رو می تونی بهم بدی؟

- می شه بگی می خوای چی کار کنی؟

- اول باید ببینم دختره عرضش رو داره یا نه!

- باشه من بهش خبر می دم، بعدم شمارش رو برات می فرستم.

- خیلی هم خوبه، من منتظرم.

- باشه، پس فعلا خداحافظ.

- خداحافظ خانومی، مراقب خودت باش. واقعا خوشحال شدم که زندگیت داره سر و سامون می گیره.

- مرسی، دعا کن همین جوری بمونه. بای.

گوشی رو قطع کردم و گذاشتم کنار دستم. با رضایت گفتم "یه آشی برات بپزم امیر که فقط روغن توش ببینی!"

چشمام رو بستم و با خیال راحت یه نفس عمیق کشیدم، بعد کنترل رو برداشتم و تلويزیون رو روشن کردم. هنوز نیم ساعت نگذشته بود که برام پیام اومد. گلنوش شماره دختری که اسمش شیده بود رو برام فرستاد. فکر نمی کردم انقدر زود جوابم رو بده! از جام بلند شدم و رفتم تو اتاق، از توی کشو گوشی قدیمیم رو برداشتم و شماره شیده رو گرفتم.

- الو؟

مهران – سلام.

- سلام، بفرمایین!

- شیده خانوم؟

- خودمم، شما؟

- من مهرانم. فکر کنم گلنوش باهاتون در موردم حرف زده.

- آهان بله، فکر نمی کردم انقدر زود زنگ بزنین!

- من تو کارم یه ذره عجله دارم.

- گلنوش زیاد بهم توضیح نداد.

- بله می دونم، الان می تونین حرف بزنین؟

- بله الان تنهام، بفرمایین.

- چند وقته واسه امیر کار می کنی؟

- حدودا دو سال.

- اگه بخوام یه کاری علیش برام انجام بدی می تونی؟

- چه کاری؟

- ببین اگه کاری که می خوام واسم درست و حسابی انجام بدی، پنج میلیون نقد بهت می دم؛ ولی ممکنه یه کم برات دردسر باشه. همین الان سریع فکرات رو بکن و بهم خبر بده.

- آخه من نمی دونم چی کار قراره بکنم!

- تو تصمیمت رو بگیر، می فهمی.

چند ثانیه سکوت کرد بعد گفت:

- خطرش در چه حده؟

- نترس، نه قراره بمیری و نه گیر بیفتی.

- باشه قبول!

- مطمئنی؟

- آره این پول درآمد ده ماه کارمه.

- اگه بفهمم داری بهم رو دست می زنی...

- نترس، امیر اونقدر واسم ارزش نداره که بخوام واسش از خود گذشتگی کنم یا بخوام پیشش خود شیرینی کنم. من یاد گرفتم فقط فکر منافع خودم باشم.

- نه، نشد! تا وقتی واسه من کار می کنی، منافع منو در نظر می گیری. وگرنه زندگیت جهنم تر از اینی که هست می شه. گرفتی؟

- اومم باشه. بگو چی می خوای؟!

- می خوام یه مردی که زن داره و با دختراس رو برام پیدا کنی. یه چند وقت باهاش باشی و بعد کل مشخصاتش رو بهم بدی، فقط حواست باشه امیر نباید هیچی از این موضوع بفهمه.

- واسه چی می خوای؟

- تو کاریت نباشه، می تونی واسم پیدا کنی؟

- آره کار راحتیه، از این جور آدما اون جا زیادن!

- خوبه. تا کی می تونی این کار رو واسم انجام بدی؟

- اول باید یکی رو پیدا کنم، بعدا بهت خبرش رو می دم.

- خوبه، بعد از پیدا کردنش یه قسمت از پولت رو می گیری. اگه تمام کارایی که بهت می گم رو درست انجام بدی، اون وقت بقيه پول رو می گیری.

- باشه، پس منتظر باش خبرش رو بهت می دم.

- فقط یادت باشه اگه امیر چیزی بفهمه...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- خیالت تخت، قبول کردم یعنی نگران نباش دیگه، فعلا خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. حالا تنها کاری که از دستم بر می اومد، این بود که صبر کنم.

طی هفته ای که گذشت حال آوا هم بهتر شد. با گلسا زیاد برخورد نداشتم. می دونستم اگه جلوی چشمم آفتابی بشه، نمی تونم خودم رو کنترل کنم. با آوا تو ماشین بودیم که اون یکی گوشیم که این چند وقت همه جا دنبال خودم می بردمش، زنگ خورد. می دونستم کسی جز شیده نمی تونه باشه. گوشیم رو که در آوردم، آوا با تعجب نگاهم کرد. جواب دادم.

مهران - بله؟

- سلام مهران خان.

- سلام.

- کارت راه افتاد، یکی رو پیدا کردم.

- خب خبر خوبیه، طرف کیه؟

- فعلا چیزی ازش نمی دونم، قراره امروز ببینمش، فقط اینو می دونم که بيست و هفت سالشه و اسمشم بهراده.

- از کجا می دونی متاهله؟

- از اون جا که قبلا با یکی دیگه از بچه ها بوده. مثل این که چهار سالی هست ازدواج کرده. نمی دونم با خانومش چه مشکلی داره؛ ولی دختره می گفت وقتایی که می رفته پیشش، خانومش مدام زنگ می زده و چکش می کرده.

نیشخند زدم، پس خیلی به کار من می اومد. گفتم:

- خوبه هر چقدر می تونی ازش اطلاعات جمع کن. فعلا عجله ای ندارم؛ ولی می خوام شماره خانومش رو هم اگه تونستی واسم پیدا کنی!

- شماره زنش رو می خوای چی کار؟

- تو کاریت نباشه، فقط چیزی که می گم رو انجام بده. آدرس جایی که می ری رو هم حفظ کن و بهم بگو.

- باشه.

- بعد از این یه جایی قرار بذار ببینمت.

- باشه حتما.

- خب دیگه چیزی نیست؟

- نه!

- پس خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. آوا زیر چشمی نگاهی به من کرد و گفت:

- دو تا گوشی داری؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

- این واسه اینه که شناخته نشم.

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

- چطور؟

لبخند کجی زدم و گفتم:

- واسه امیر برنامه دارم.

- چه برنامه ای؟

چشمکی زدم و گفتم:

- برنامه های خوب.

کج نشست رو صندلی و گفت:

- کار خطرناک نکنی!

با خنده گفتم:

- نه حواسم هست.

با نگرانی گفت:

- دردسر نشه واست؟

نیشخندی زدم و گفتم:

- نگرانی؟

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- خب آره.

لبخندی زدم و گفتم:

- نگران نباش.

نگاهم کرد و گفت:

- خب؟

- خب چی؟

- خب چی نداره، بگو می خوای چی کار کنی؟

با خنده گفتم:

- بسوزه پدر فضولی!

براش توضیح دادم که می خوام چی کار کنم.

- اگه دختره هم گیر بیفته چی؟

- اون دیگه از بی عرضگی خودشه، من بهش می گم که مراقب باشه.

- خب اون وقت به امیر می گه!

با خنده گفتم:

- وقتی کار از کار گذشت به هر کی می خواد بگه، بگه.

- اون وقت ممکنه به یه نفر بگه بیاد سراغت.

دماغش رو کشیدم و گفتم:

- من فکر همه این جاها رو کردم.

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- لابد دیگه!

سرش رو تکیه داد به صندلی و با حالت خاصی گفت:

- مهران؟

- بله.

- هیچی، ولش کن.

زیر چشمی نگاهش کردم و گفتم:

- حرفت رو نصفه نیمه نزن!

لباش رو جمع کرد و گفت:

- هیچی خب.

سرم و تکون دادم و گفتم:

- باشه.

رسیدیم خونه، آوا هیچی از حرفی که می خواست بزنه نگفت. با هم خداحافظی کردیم و اونم رفت خونش. این چند وقت زیاد باهام حرف نمی زد، احتمال می دادم بخاطر اتفاقی باشه که اون شب بینمون افتاد. هنوز وارد خونه نشده بودم که تلفن زنگ خورد. در رو بستم و رفتم سراغ تلفن و جواب دادم.

مهران - بله؟

- سلام پسرم.

لبخند زدم و گفتم:

- سلام مامان، حالت خوبه؟ بهتری؟

- خوبم مهران جان. تو که هیچ خبری از ما نمی گیری پسر.

- گرفتارم مامان.

آهی کشید و گفت:

- یعنی یه ساعتم وقت نداری بیای مادرت رو ببینی؟ به خدا این پسر فیروزه خانوم که رفته خارج از کشور، بیشتر از تو به مامانش سر می زنه.

- آخه مامانِ من، فیروزه خانوم به پسرش گیر نمی ده بگه زن بگیر.

- من واسه خودت می گم، به هر حال فعلا این بحثا رو بذار کنار.

- حتما اتفاق مهمی افتاده که دیگه دنبال این بحثا نیستی!

- یه جورایی آره، فقط نه نباید تو کارت بیاریا.

- تا چی باشه مامان.

- از دست تو! اول باید قبول کنی، بعدا می گم.

- مادر من این چه حرفیه، یهو شما گفتی بیا برو تو چاه!

- نترس من پسر خودم رو نمی اندازم تو چاه.

نفسم رو فوت کردم و گفتم:

- خب باشه، حالا بگو.

- فردا شب آقا جون و مامان جونت واسه سالگرد ازدواجشون جشن گرفتن.

با خنده گفتم:

- چی؟ بابا اینا سنی ازشون گذشته، این کارا چیه؟!

مامانم خندید و گفت:

- چه می دونم والا! قصدشون این بوده که همه رو دور هم جمع کنن.

- خب حالا منم حتما باید باشم؟

- پسر تو چرا از همه فراری؟

- از همه فراری نیستم مادرِ من، خودت می دونی واسه چی نمی يام.

- من موندم تو چه پدر کشتگی با اون دختر داری؟

- مامان باز شروع نکن!

- من به تو چی بگم آخه؟ باشه تو بیا، چی کار به کار اون داری؟

پوفی کردم و گفتم:

- من کاری به اون ندارم، اون به من کار داره.

- به خدا اگه نیای زشته.

می دونستم موقعیت خوبیه که حال نادیا رو بگیرم. گفتم:

- باشه می يام.

مامان با خوشحالی گفت:

- واقعا؟

- می خوای منصرفم کنی؟

- نه نه، پس فردا ساعت هفت بیا خونه مادر جون.

- هفت نمی شه تو مطبم، هشت می يام.

- باشه مادر، تو بیا هر وقت خواستی بیا.

- باشه می يام. دیگه کاری نداری؟

- نه مراقب خودت باش تو خونه تنهایی.

با خنده گفتم:

- چشم.

- یه چیزی هم بخور جون بگیری.

- مادر من یکی دو روز نیست که تنها زندگی می کنم!

- آخه تو بیمارستان آب رفته بودی.

با خنده گفتم:

- دیگه؟

- دیگه هیچی، فردا می بینمت عزیزم، منتظرما!

- منتظر باش می يام.

- باشه.

- خب دیگه خداحافظتون مامانم.

گوشی رو قطع کردم. حالا نوبت نادیا بود، باید یه فکری واسه اون می کردم.

از فکر کردن به نادیا و امیر خسته شدم، بلند شدم رفتم سر یخچال. هیچ چیز به درد بخوری توش نبود. ظرفای تو خونه همه کثیف شده بود، برای همین نمی تونستم برای خودم غذا درست کنم. زنگ زدم رستوران تا برام غذا بیارن. بعد رفتم سمت اتاقم. نمی دونم چرا انقدر بی حوصله شده بودم. دراز کشیدم رو تخت و دستام رو گذاشتم زیر سرم. به کنار دستم نگاه کردم. حس کردم اگه یه نفر این جا بود، خیلی خوب می شد.

بعد از اون روزی که آوا منو تو خونه دید، دیگه طرف کسی نرفتم. سرکوب کردن احساساتم تو این چند وقت اعصابم رو به هم ریخته بود. اگه فایده ای داشت دلم نمی سوخت؛ ولی آوا به هیچ صراطی مستقیم نمی شد. چشمام رو دوختم به سقف، اگه اون این جا نبود، هر کاری دلم می خواست می کردم. دستم رو گذاشتم رو پیشونیم و به خودم گفتم "دردسر کوچولو اگه نبودی، اصلا نمی فهمیدم چه نقشه ای واسم کشیدن." از جام بلند شدم و به گوشه خالی تخت لبخند زدم. آرامشی که حرف زدن با آوا بهم می داد، تو بغل هیچ دختری پیدا نمی شد. سرم رو تکون دادم و گفتم "همه اینا به بودن آوا می ارزه!"

گوشیم رو در آوردم و به عکس آوا که روی صفحه بود نگاه کردم و گفتم "به قول مامانم، فکر کنم جادوم کرده باشی!" تو عکس داشت بهم لبخند می زد. گفتم "اصلا مگه من می تونم به دختر دیگه ای فکر کنم؟" به چشماش خیره شدم و گفتم "اونی که باید این جا پیش من باشه، تویی! اونم نه یه ساعت و دو ساعت، باید همیشه این جا باشی." آهی کشیدم و از جام بلند شدم و گفتم "تو عشقی یا هوس؟!"

" آوا "

نماز مغربم رو تموم کردم که دیدم دارن در می زنن. از جام بلند شدم و رفتم در رو باز کردم. مهران در حالی که دستاش رو کرده بود تو جیبش بهم لبخند می زد. همزمان با بالا بردن ابروهام لبخندی زدم و گفتم:

- سلام.

به هال اشاره کرد و گفت:

- بیام تو؟

از جلوی در رفتم عقب. وارد خونه شد و گفت:

- نماز می خوندی؟

در رو بستم و گفتم:

- آره، اگه چند دقیقه صبر کنی تموم می شه و می يام.

سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه.

رفتم تو اتاق. یعنی واسه چی اومده بود بالا؟! نمازم تموم شد. سرم رو برگردوندم و دیدم مهران تکیه داده به دیوار و لبخند می زنه. گفت:

- قبول باشه.

سرم رو کج کردم و گفتم:

- ممنون.

- این چادر نماز رو از کجا آوردی؟

چادرم رو جمع کردم و گفتم:

- خریدم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- بهت می ياد.

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

- ممنون.

لباش رو جمع کرد و گفت:

- یه چیزی بگم قبول می کنی؟

نشستم رو تخت و گفتم:

- چی؟

- هر وقت می خوای نماز بخونی منو صدا کن.

از این حرفش خندم گرفت. گفتم:

- نکنه اومدی بالا نماز خوندن منو تماشا کنی؟

دست به سینه ایستاد و گفت:

- الان که نه، فقط حوصلم سر رفته بود؛ ولی از این به بعد صدام کن.

چشمام رو ریز کردم و گفتم:

- آرامش بخشه؟

- چی؟

در حالی که سرم رو به دو طرف تکون می دادم گفتم:

- تماشا کردن نماز خوندن من!

اقرار کردن واسش سخت بود، بالاخره بعد از چند لحظه کلجار رفتن با خودش سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

- حالا صدا می کنی؟

ابروهام رو بالا دادم و گفتم:

- نــچ.

اخم کرد و گفت:

- وا!

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

- والا! مگه فیلم سینماییه که بیای تماشا کنی؟

بینیش رو جمع کرد و گفت:

- بخیل.

با شیطنت گفتم:

- به یه شرط.

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

- چه شرطی؟

با هیجان یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

- به شرطی که خودتم بخونی.

با تعجب نگاهم کرد.

- باور کن وقتی خودت بخونی حسش چند برابره.

خودش رو از دیوار جدا کرد و در حالی که می رفت سمت هال گفت:

- برو بابا.

از جام بلند شدم و رفتم دنبالش و گفتم:

- چرا؟ باور کن خیلی خوبه، انگار رفتی متیدیشن.

با خنده گفت:

- اولا متیدیشن نه، مدیتیشن. دوما اگه بخوام ریلکس بشم خودم مدیتیشن بلدم.

رفتم جلو راهش رو سد کردم و با قیافه مظلومی زل زدم تو چشماش. انگشت اشاره و شصتم رو گذاشتم رو هم و گفتم:

- یه کوچولو بخون.

لپم رو کشید و گفت:

- کوچولو نمی خواد منو امر به معروف و نهی از منکر کنی!

لب پایینم رو آویزون کرد و گفتم:

- خودت گفتی خوشت می ياد.

- من گفتم از نماز خوندن تو خوشم می ياد.

با این که بلد نبودم خودم رو لوس کنم؛ ولی با تمام توانم سعی کردم لحن لوسی به خودم بگیرم و گفتم:

- خب منم از نماز خوندن تو خوشم می ياد.

چشماش از تعجب داشت چهار تا می شد. خندم گرفته بود، بیچاره حالا چه فکرایی که با خودش نمی کرد. با خودم گفتم "خدایا همش به خاطر توئه ها! می دونی که من نمی خوام عشوه بیام واسش و خودم رو تو دلش جا کنم!" همون طور که با تعجب بهم خیره شده بود گفت:

- که خوشت می ياد؟

لب پایینم رو گزیدم و گفتم:

- اوهوم.

با شیطنت زل زد تو چشمام و گفت:

- دیگه از چی خوشت می ياد؟

انگشتم رو گذاشتم رو لبم و گفتم:

- اومم! از این که بیای با هم نماز بخونیم.

با لحن تهدید آمیزی گفت:

- می ياما!

یه قدم رفتم عقب و گفتم:

- خب بیا، بچه می ترسونی؟!

راهش رو کج کرد و رفت سمت دستشویی.

- چی شد؟

- می رم وضو بگیرم.

نیشخندی زدم و تو دلم گفتم "اگه می دونستم این جوری قانع می شی، زودتر بهت می گفتم." خیلی طول نکشید که از دستشویی اومد بیرون و رفت تو اتاق. سجادم رو پهن کرد و ایستاد رو به قبله. باورم نمی شد واقعا بخواد نماز بخونه! گفتم:

- بلدی؟

رو کرد به من و با اخم گفت:

- وایستا تماشا کن.

این بار من تکیه دادم به در، اونم نمازش رو شروع کرد. با صدای نسبتا بلندي شروع کرد به خوندن حمد و سوره. این کاملا یه روی دیگه مهران بود که داشتم رو به روم می دیدم! آن چان با طمانینه نمازش رو می خوند که حس می کردم تمام نمازای عمرم رو اشتباه خودم! آن چنان محو تماشای مهران شده بودم که نفهمیدم کی کارش تموم شد و ایستاد رو به روم. آروم دستش رو جلوی چشمای خیره من تکون داد و گفت:

- خوابیدی؟

رو کردم بهش و گفتم:

- هان؟

خندید و گفت:

- خب مورد قبول واقع شد؟

لبام رو تر کردم و گفتم:

- بهت حسودیم شد!

خندید و گفت:

- برو بچه! خدا اگه چند تا پیغمبر مثل تو می فرستاد روي زمین، دیگه هیچ کس گناه نمی کرد.

ابروهام رو دادم بالا. چیزی نداشتم که بگم، فقط لبخند زدم.

- می ترسم تا نماز عشاء تموم بشه منو بخوری!

اخم کردم و گفتم:

- نخیرم تو گوشتت تلخه.

بعد رفتم سمت در. سرش رو تکون داد و گفت:

- بداخلاق!

بعد دوباره رفت سمت سجاده. رفتم تو هال و یه نفس عمیق کشیدم. نمی دونم چرا انقدر هیجان زنده شده بودم. یه نگاه به میز انداختم، گوشیش رو گذاشته بود اون جا. به سرم زد که برم ازش عکس بگیرم. گوشی رو برداشتم. به محض این که صفحه رو باز کردم، با عکسمون که شب قبل از تولد انداخته بودیم مواجه شدم. چند ثانیه مات موندم رو صفحه. اینو چرا گذاشته بود؟! یعنی بخاطر من؟ یه نگاه به قیافه خودش انداختم. سرم رو تکون دادم و با پشت انگشتم زدم رو صورتش و گفتم "آخرش با این خیال پردازیا کار دست خودم می دم. خب معلومه که از خود شیفتگی اینو گذاشته!"

طبق اون چیزی که این چند بار ازش دیده بودم دکمه کنار گوشیش رو فشار دادم، صفحه عکس خودش باز شد. رفتم یه گوشه و طوری که حواسش رو پرت نکنم چند تا عکس ازش گرفتم.

نمازش داشت تموم می شد و من همچنان داشتم جام رو تنظیم می کردم که یه عکس دیگه ازش بگیرم. یه دفعه از جاش بلند شد و خیز برداشت سمتم. تا اومدم به خودم بجنبم دیدم مچ دستم رو گرفت و منو کشید سمت خودش. گوشی رو با اون دستش ازم گرفت و گذاشت تو جیبش. سعی کردم دستمو آزاد کنم؛ ولی حلقه دستش رو محکم تر کرد.. با دستش موهام رو ریخت به هم و گفت:

- دختر مگه من آثار باستانیم که هی چیک چیک ازم عکس می اندازی؟

سرم رو کج کردم و گفتم:

- ولم کن.

- اگه نکنم؟

مچ دستش رو گرفتم تا دستش رو باز کنم؛ ولي فایده نداشت. بدون توجه به حرفی که من زدم گفت:

- تو کی عکس گرفتن با گوشی منو یاد گرفتی؟!

همون طور که با مچ دستش کلنجار می رفتم گفتم:

- خب دیدم یاد گرفتم.

باز دست کشید تو موهام و گفت:

- ای کلک!

- خفم کردی.

موهام رو که بین انگشتاش بود کشید و گفت:

- باید تنبیه بشی.

- هی چی کار میکنی؟

- نه جنسش خوبه، به این راحتیا نمی کنه.

حرصم گرفته بود. یه فکری به سرم زد، دو تا انگشت اشارم رو صاف کردم و یه دفعه فشار دادم رو پهلوش. عین برق گرفته ها سه متر پرید اون طرف. من که سرم آزاد شده بود، در حالی که گردنم رو با دستم ماساژ می دادم، لبخند پیروزمندانه ای نثارش کردم. دوباره خیز برداشت سمتم که انگشتام رو بالا آوردم و گفتم:

- بیای جلو با اینا طرفی.

بدون توجه به حرفم اومد سمتم، یه دفعه چشماش برق زد، یه نگاهی به من کرد که باعث شد یه قدم برم عقب. این که تو ذهنش چی داشت می گذشت رو فقط خدا می دونست. خندید و شکمش رو سفت کرد. همین که خواستم از دستش در برم، پام از عقب لیز خورد. تنها چیزی که اون لحظه دستم بهش بند می شد، یقه مهران بود. همزمان با گرفتن یقش، اونم منو گرفت. چشمام رو بستم و با خیال راحت یه نفس عمیق کشیدم. اگه منو نمی گرفت، صد درصد ضربه مغزی می شدم.خودمو بالا کشیدم گفتم:

- ممنون.

خواستم برم عقب که ولم نکرد. با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

- مهران ممنون.

چشماش رو بسته بود. گفتم:

- من حالم خوبه، ديگه می تونی دستات رو باز کنی.

در حالی که چشماش بسته بود با جدیت گفت:

- یه دقیقه ساکت شو!

آب دهنم رو قورت دادم. می ترسیدم باز اتفاق اون شب تکرار بشه، فقط با این تفاوت که دیگه نمی تونستم از دستش در برم. . چند ثانیه ای سکوت کرد و بعد آروم دستش رو باز کرد و گفت:

- اگه چیزیت می شد چی؟!

دستش باز شده بود؛ ولی من همون طور مات و مبهوت داشتم نگاهش می کردم. چند ثانیه به چشمام خیره شد، بعد با کلافگی دستش به صورتش کشید و در حالی که عقب عقب می رفت گفت:

- من دیگه می رم.

از در رفت بیرون و من هم چنان سر جام خشکم زده بود. بی دلیل بغض کرده بودم. سرم رو سمت در بسته چرخوندم. اشکام سرازیر شد. یه نفس عمیق کشیدم تا گریم بند بیاد؛ ولی بهتر که نشد هیچ، بدترم شد.

خودم رو انداختم روي تخت و هیجانم رو با چنگ زدم به پتو خالی کردم. با صدای خفه ای گفتم "چرا وانمود می کنی واست مهمم؟ چرا لعنتی؟ چی از جونم می خوای؟"

"مهران"

از اتاقم اومدم بیرون. آوا داشت وسایلش رو جمع می کرد.

من ـ گلسا رفت؟

ـ بدون این که بهم نگاه کنه سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ نیم ساعت پیش.

سرم رو تکون دادم. از ظهر که آوا رو دیده بودم خیلی باهام سر سنگین شده بود. می دونستم بخاطر کاریه که دیشب کردم. گفتم:

ـ می تونی خودت بری خونه؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد؛ ولی همچنان نگاهم نمی کرد.

ـ پول داری؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ امروز بیست و هفت بهمنه. من چهار روز پیش حقوقم رو گرفتم.

ـ خب، باشه!

لباسم رو مرتب کردم و گفتم:

ـ ممکنه شب دیر بیام، در رو، رو کسی باز نکن.

لبش رو گزید و گفت:

ـ من خودم می تونم مراقب خودم باشم.

پس حدسم درست بود. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ اینو که می دونم. به هر حال گفتم که حواست باشه کسی در خونت رو زد من نیستم.

سرش رو تکون داد. گفتم:

ـ خداحافظ.

بالاخره سرش رو گرفت بالا و گفت:

ـ به سلامت.

حالا با خیال راحت می تونستم برم. رسیدم دم خونه ی مادرجون و کتم رو صاف کردم و دسته گلی که براشون خریده بودم رو برداشتم و راه افتادم. زنگ در رو فشار دادم. بدون این که کسی جواب بده در باز شد. وارد حیاط شدم و در رو بستم. مامان از خونه اومد بیرون و دم ایوون ایستاد و گفت:

ـ اومدی؟

به ساعتم نگاه کردم. هنوز هشت نشده بود. حیاط رو طی کردم و رسیدم به مامانم و گفتم:

ـ سلام.

دستش رو گذاشت پشت کمرم و گفت:

ـ به روی ماهت پسرم، بیا بریم تو.

ـ همه اومدن؟

مامان سرش رو تکون داد و گفت:

ـ تقریبا.

وارد خونه شدیم. سر و صدا از سالن می اومد. مادرجون از آشپزخونه بیرون اومد. با دیدن من با خوشحالی اومد سمتم.

ـ به به سلام، شازده پسر.

دستش رو گرفتم و پشت دستش رو بوسیدم و گفتم:

ـ سلام مادرجون.

پیشونیم رو بوسید و گفت:

ـ چشممون به جمالت روشن شد پسر.

خندیدم و گفتم:

ـ شما لطف داری.

دست گل رو دادم دستش و گفتم:

ـ مبارکا باشه، هزار سال دیگه کنار هم باشین مادرجون.

گلا رو گرفت دستش و گفت:

ـ قربونت برم پسر، تو خودت تاج گلی.

چشمکی زدم و گفتم:

ـ شاه دومادمون کو؟

مامان ضربه ای به بازوم زد. مادرجون خندید و گفت:

ـ دوماد نشسته بین مهمونا.

با خنده سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ پس من برم واسه تبریکات.

مامان لبش رو گزید و گفت:

ـ جلو آقاجون این حرفا رو نزنیا.

مادرجون همون طور که می خندید گفت:

ـ اتفاقا خیلی خوشش می یاد.

رو کرد به مامان و گفت:

ـ تو که بابات رو می شناسی دختر.

اونا رو تنها گذاشتم و وارد سالن شدم. همه بزرگترا بودن؛ ولی خبری از دختر و پسرای فامیل نبود. بابا نشسته بود و با دایی حرف می زد. وارد سالن که شدم سلام بلندی کردم. همه جوابم رو دادن. به بابا نگاه کردم. روش رو کرده بود اون طرف و خودش رو زده بود به اون راه. رفتم سمت آقاجون که بین جمعیت نشسته بود. عصاش رو برداشت و از جاش بلند شد و گفت:

ـ به به، ببین کی اومده؟

جلو رفتم و گفتم:

ـ سلام آقاجون.

با لبخند گفت:

ـ سلام آقای دکتر.

بعد از سلام و احوال پرسی آقاجون گفت:

ـ جوونا رفتن بالا، بابا جون تو هم اگه می خوای برو.

از بزرگترا کسب اجازه کردم و رفتم سمت پله ها. تو راه پله صدای گیتار رو شنیدم. فهمیدم دوباره بهنود معرکه راه انداخته. همون طور که با ریتم آهنگ شروع به خوندن کردم از پله ها بالا رفتم.

"اگه می خوای فراموشم کنی تو بذار دوباره من ببینمت

واسه ی آخرین بار توی آغوش بذار بگیرمت

اگه هنوزم می شنوی تو این صدا رو

بیا برگرد و ببین این قلب ما رو

که دیگه غبار غم رو دل نشسته

بیا پاک کن این همه گرد و غبارو

کوچه بی تو بی عبوره، کوچه چه سوت و کوره

کوچه بی تو بی عبوره، این کوچه چه سوت و کوره"

همه برگشتن سمتم. بهنود دست از گیتار زدن برداشت و با غیظ گفت:

ـ خیلی صدات خوبه که آهنگ رو خراب می کنی؟

ـ بهت افتخار دادم خوندم. زیادی پررو شدیا.

فرنود گفت:

ـ یه صدایی داره، همچین که می خونه پنجره ها می لرزه.

رزا برگشت سمتش و گفت:

ـ چی کار دارین پسرعمم رو؟

به کنار دستش که خالی بود اشاره کرد و گفت:

ـ بیا پسرعمه، بیا بشین کنار خودم، اینا همشون صداهاشون دخترونه س، چشم ندارن ببینن یکی مردونه بخونه!

لبخندی زدم و رفتم سمتش. رزا هفده سالش بود؛ ولی سن زبونش دو برابر سن خودش بود. تنها دختری بود که می شد دو کلام عادی باهاش حرف زد. نشستم کنارش و رو کردم به بهنود و با ریتم آهنگ گفتم:

ـ خب حالا تو بزن، شاد بزن، تو هم می تونی.

همون موقع نادیا با ناز گفت:

ـ انگار کبکت خروس می خونه مهران!

می دونستم موضوع آوا تا حالا به گوشش رسیده. پوزخندی زدم و گفتم:

ـ چرا نباید بخونه؟ همه چی آرومه، منم خیلی خوشحالم.

یه دفعه همه با هم گفتن:

ـ اُوووو!

بهنود چشمکی زد و گفت:

ـ انگار خوشی زده زیر دلت.

ابروهام رو دادم بالا. در حالی که زیر چشمی به نادیا نگاه می کردم که ببینم چه عکس العملی نشون می ده گفتم:

ـ خب به افتخار خوشی من یه آهنگ شاد بزن.

انگار همه منتظر بودن. با این حرفم شروع کردن به دست زدن. نادیا دست به سینه نشست و صورتش رو واسم کج کرد. بهنود هم شروع کرد به زدن. همه با هم خوندن.

"می دونم٬ می دونم

می دونم خاطرمو خیلی می خوای

می دونی خاطرتو خیلی می خوام. خاطرتو خیلی می خوام

چشم حسودا کور بشه

هرچی بلاست به دور بشه

بساط عشق من و تو ایشاا... جفت و جور بشه

نقل و نبات و شیرینی

مگه می شه تو دل نشینی؟

از اون دو تا چشم سیات الهی که خیر ببینی

الهی که خیر ببینی."

عجب آهنگ به جایی. دلم می خواست آوا هم این جا بود. با رضایت به چشمای نادیا نگاه کردم. ایشی گفت و با ناز صورتش رو برگردوند. پوزخندی زدم و حواسم رو دادم به آهنگ.

بچه ها داشتن می خوندن که صدای آقاجون همه رو ساکت کرد.

ـ ببین چه بساطی راه انداختن.

در حالی که عصاش رو تو هوا تکون می داد گفت:

ـ مگه این جا مطرب خونه س؟!

فرنود از جاش بلند شد و بشکن زنان رفت سمت آقاجون و گفت:

ـ امشب شب عروسیه، همگی بگین مبارکه، مبارکه!

آقاجون با عصا کوبید تو پهلوی فرنود که این طرف و اون طرف می رفت. فرنود بی اعتنا دستای آقاجون رو گرفت و آوردش وسط سالن و در حالی که دست می زد گفت:

ـ دوماد باید برقصه.

همه شروع کردن به جو دادن. آقاجونم کم نیاورد و شروع کرد به رقصیدن. تکیه دادم به مبل و پام رو انداختم روی پام. همون موقع نادیا اومد نشست کنارم و تکیه داد به بازوم. یه کم خودم رو کشیدم عقب. پشت چشمی واسم نازک کرد و گفت:

ـ مامانت می دونه؟

ابروهام رو دادم بالا. پوزخندی زد و گفت:

ـ قضیه اون جوجه که تو خونت جا بهش دادی.

چینی به ابروهام دادم و گفتم:

ـ من نگم یه کلاغ هست که این خبرا رو واسشون ببره.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ من خبرچین نیستم.

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ اُه بله، کاملا معلومه.

یه نگاه تحقیرآمیز نثار اون تیپ جلفش کردم و گفتم:

ـ می دونی، خوشم می یاد از رو نمی ری.

خودش رو لوس کرد و گفت:

ـ عزیزم من هر کاری می کنم بخاطر توئه.

زل زدم تو چشماش و با خونسردی گفتم:

ـ ببین من یکی رو دارم که هم واسش عزیز باشم، هم این که واسم هر کاری بکنه. بهتره بری تورت رو واسه یکی دیگه پهن کنی دختر.

بعد از جام بلند شدم و الکی رفتم سمت دستشویی. تو راهرو ایستادم و خواستم گوشیم رو از تو جیبم در بیارم که دیدم نیست. یادم افتاد رو میز جا گذاشتمش. برگشتم تو سالن، دیدم نادیا گوشیم رو گرفته دستش. سریع رفتم جلو و گوشی رو از دستش کشیدم. با خنده گفت:

ـ خودشه؟

یه نگاه بهش کردم و گفتم:

ـ مثل این که باید رو گوشیم قفل بذارم.

دست به سینه تکیه داد به مبل و گفت:

ـ همچین تحفه ای هم نیست.

گوشی رو گذاشتم تو جیبم. طوری که فقط خودش و خودم بشنوم گفتم:

ـ حداقل نه گوجه پای لپاش کاشته، نه بینیش رو عین دلقکا کرده، نه لباش رو عین بادکنک باد کرده.

ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ هوم؟

با غیظ از جاش بلند شد و گفت:

ـ چشم نداری خوشگلیای منو ببینی.

یه نگاه به هیکلش کردم و گفتم:

ـ اتفاقا چشمام خیلی خوب می بینه، تمام پروتزای که رو بدنت انجام دادی رو کاملا می شه تشخیص داد.

دندوناش رو رو هم فشرد و گفت:

ـ لیاقتت همونه.

با خیال راحت لم دادم رو مبل و گفتم:

ـ شک نکن که تو لیاقتم رو نداری.

چشماش رو ریز کرد و گفت:

ـ بپا رو دست نخوری آقا.

بعد از جلوی چشمم دور شد.

با خنده سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ آوا تا آخر عمر واسه ضایع کردن این یکی مدیونتم.

" آوا "

چشمام رو باز کردم و یه نفس عمیق کشیدم. از جام بلند شدم و رفتم سمت پنجره. دستام رو تا اون جایی که می شد بالا کشیدم و به آسمون نگاه کردم. یه نگاه به یاکریمایی که رو سکوی کنار دیوار لونه ساخته بودن کردم و گفتم:

ـ سلام همخونه ها، عجب صبح قشنگیه، مگه نه؟!

پنجره رو باز کردم. دیگه ازم نمی ترسیدن. همون جوری سر جاشون نشسته بودن. با ذوق گفتم:

ـ می دونین امروز چه روزیه؟

روم رو کردم به آسمون و گفتم:

ـ امروز تولدمه.

به جز نگاه کردن هیچ کاری از دستشون بر نمی اومد. پنجره رو بستم. رفتم سمت دستشویی. تو آیینه به خودم نگاه کردم. دستی توی موهام کشیدم. بخاطر این دو ماهی که بهشون دست نزده بودم بلند شده بودن. دیگه نمی تونستم رو صورتم تحملشون کنم. برای همین مجبور بودم تل بزنم. به خودم تو آیینه گفتم:

ـ خب الان چه حسی داری؟ نوزده سالگی چه حس و حالی داره؟

به چشمای خودم خیره شدم و گفتم:

ـ هیچ فکرش رو می کردی روز تولدت رو تو چنین جای خوبی شروع کنی؟! تو یه خونه، یه جای گرم و نرم، یه زندگی خوب؟

از دستشویی اومدم بیرون و رفتم نشستم رو مبل. یه نگاه به اطراف کردم و گفتم:

ـ اگه این قرض تموم نشدنی بود منم می تونستم این جا بمونم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ امروز روز خوبی واسه فکر کردن به بدبختیا نیست.

صبحونم رو خوردم و لباسام رو پوشیدم و از خونه زدم بیرون. رفتم تو سوپر سر کوچه. می خواستم واسه خودم کیک بخرم. یه نگاه به کیک یزدیایی که هر سال یه دونش رو واسه خودم می خریدم انداختم. سرم رو با خنده تکون دادم و رفتم سمت قفسه ای که کیک صبحونه داشت. یه دونه بزرگش کاکائویش رو برداشتم و رفتم حساب کردم. بعد از اونم برای اولین بار به جای اون شمعای سفید یه بسته شمع کوچیک رنگی خریدم و برگشتم خونه. کیک و شمعا رو گذاشتم تو آشپزخونه و شروع کردم به مرتب کردن خونه. یه ناهار مفصل خوردم و آماده شدم تا برم مطب. دلم می خواست اون روز عالی به نظر برسم. یه کم آرایش کردم و لباسام رو ست پوشیدم و از خونه زدم بیرون. وارد مطب شدم. هنوز خبری از مهران و گلسا نبود. تا کارام رو انجام بدم گلسا سر رسید. برای اولین بار به محض ورودش از جام بلند شدم و با خوشرویی گفتم:

ـ سلام.

چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

ـ علیک.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ خسته نباشی.

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ ممنون.

نشستم سر جام.

همون طور که می رفت سمت اتاقش گفت:

ـ مثل این که خیلی خوشحالی؟

دستم رو گذاشتم زیر چونم و گفتم:

ـ اوهوم، چرا نباشم؟

پوزخندی زد گفت:

ـ خوبه.

سرم رو تکون دادم. رفت تو اتاقش! خیلی نگذشته بود که مهرانم اومد. این چند روز خیلی کم باهاش حرف زده بودم؛ ولی نمی خواستم اون روز رو خراب کنم. با ورودش یه نفس عمیق کشیدم و با ذوق گفتم:

ـ سلام.

لبخند کجی زد و گفت:

ـ سلام.

از جام بلند شدم درحالی که روی پنجه و پاشنه جا به جا می شدم گفتم:

ـ خسته نباشی.

با خنده گفت:

ـ سلامت باشی.

اومد جلو و گفت:

ـ خبریه؟

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

ـ نه، چه خبری؟

زیر چشمی به اتاق گلسا نگاه کرد و گفت:

ـ پشت در ایستاده؟

با اخم گفتم:

ـ نه.

چطور می تونست فکر کنه من فقط بخاطر اون باید این جوری رفتار کنم؟! با دلخوری گفتم:

ـ من حق ندارم یه روز خوشحال باشم؟!

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ آخه چند روزه...

پریدم وسط حرفش و در حالی که می نشستم سر جام گفتم:

ـ می دونم، خودم می دونم، اگه اون جوری بهتره خب مشکلی نیست.

بعد سرم رو انداختم پایین.

نشست لب میز و گفت:

ـ منظورم این نبود.

بدون این که نگاهش کنم شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ مشکلی نیست، به هر حال درستشم همینه.

خندید و گفت:

ـ بابا من که چیزی نگفتم که تو ناز می کنی.

سرم رو گرفتم بالا و گفتم:

ـ محض اطلاعت من هیچ وقت ناز نمی کنم.

دستش رو گذاشت زیر چونم و گفت:

ـ آدم روز تولدش این قدر بد اخلاق می شه؟

با تعجب نگاهش کردم. این از کجا یادش بود؟ یه دفعه تو دلم خالی شد. هیچ وقت کسی تولدم رو بهم تبریک نگفته بود. لبخند مهربونی زد و گفت:

ـ فکر کردی من تولد رفیقم یادم نمی مونه!؟

لبخند محوی زدم و گفتم:

ـ ممنون.

لپم رو کشید و گفت:

ـ این یعنی آشتی دیگه؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم؛ ولی نگاهش نمی کردم. از جاش بلند شد و گفت:

ـ خب پس من می رم با خیال راحت به کارم برسم.

تمام وقت فکرم درگیر این بود که چطور یادش مونده. این که یه نفر تولدت رو تبریک بگه واقعا حس خوبی داشت. برای اولین بار حس می کردم واقعا وجود دارم.

ساعت هفت و نیم بود. داشتم وسایلم رو جمع می کردم که گسلا با عجله از مطب رفت بیرون. می دونستم از ترس مهرانه که زود می ره. نمی خواست باهاش رو به رو بشه. البته منم اگه جای اون بودم همین کار رو می کردم. کیفم رو برداشتم. مهران هم از اتاقش اومد بیرون. لبخندی زد و گفت:

ـ بریم؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و دنبالش راه افتادم. ماشین تو حیاط متوقف شد. از ماشین پیاده شدم و گفتم:

ـ ممنون، شب به خیر.

خواستم برم بالا که گفت:

ـ آوا؟

برگشتم سمتش. در ماشین رو بست و گفت:

ـ وایسا ببینم.

بعد اومد سمتم.

ـ چیزی شده؟

دستم رو گرفت و کشید سمت در خونش و گفت:

ـ یه دقیقه صبر کن.

منتظر شدم که در رو باز کنه. کلید رو چرخوند و در رو کامل باز کرد. هنوز داشتم خودش رو نگاه می کردم. به داخل اشاره کرد. سرم رو برگردوندم. تو راهرو پر از بادکنک بود. ناباورانه به اطرافم نگاه کردم. مهران گفت:

ـ تولدت مبارک.

برگشتم و نگاهش کردم. یه جعبه کوچیک از تو جیبش بیرون آورد و گفت:

ـ اینم از اصل کاری.

سر جام خشکم زده بود. حتی نمی تونستم حرف بزنم؛ فقط به مهران نگاه کردم. با خنده گفت:

ـ نمی خوای بگیریش؟

دسته کیفم رو، رو شونم فشار دادم. خودش اون یکی دستم رو گرفت و جعبه رو گذاشت توش. هنوز ساکت بودم که با لبخند سرش رو آورد بالا؛ ولی با دیدن چشمای خیره من با نگرانی گفت:

ـ آوا؟!

آب دهنم رو قورت دادم. چشمام پر از اشک شده بود. شونه هام رو گرفت و گفت:

ـ گریه می کنی؟

چونم شروع کرد به لرزیدن. لبخندی زد و گفت:

ـ آدم روز تولدش که گریه نمی کنه!

دستم رو گرفت و گفت:

ـ بیا بریم تو.

خواست منو با خودش بکشه داخل؛ ولی من سر جام ثابت مونده بودم! همین که برگشت، کادویی که دستم بود فشار دادم رو سینش و کادوش رو از تو دستم رها کردم. جعبه افتاد رو زمین، منم دویدم سمت پله ها.

ـ آوا!؟

اشکام سرازیر شده بود. کنترل هیچ کدوم از کارایی که می کردم دست خودم نبود. خودم رو رسوندم به خونه. قبل از این که مهران بهم برسه در رو بستم و قفلش کردم. رفتم تو آشپزخونه و نشستم رو زمین. به هق هق افتاده بودم. حتی نمی دونستم چرا دارم گریه می کنم؟

مهران ده دقیقه ای داشت در می زد. خودم رو چسبونده بودم به کابینت و همچنان گریه می کردم. بالاخره صدای در قطع شد. سرم رو آوردم بالا. چشمم خورد به کیک و شمعایی که خریده بودم. اشکام رو پاک کردم و از جام بلند شدم و کیک و شمعا رو برداشتم و رفتم و نشستم تو سه گوشه کنار دیوار هال. کیک رو گذاشتم رو سرامیکا و همون طور که اشکام بی صدا پایین می ریخت شمعا رو فرو می کردم توش. کبریت رو روشن کردم در حالی که یکی یکی شمعا رو روشن می کردم با صدای لرزون بین هق هقام با ریتم خوندم.

تو... لد، تو... لد، تو... لُدت ... ت... مبا... رک. م... بارک... م... با... رک... تو... ل... دت... مبارک. بیا... شمعا... رو فوت کن... تا صد سال زنده... باشــــی!

یه نفس عمیق کشیدم تا گریم رو کنترل کنم و دراز کشیدم کنار کیکم. شمعا مثل یه گوله آتیش بالای کیک روشن شده بودن. لبم رو گزیدم تا صدای گریم تو خونه نپیچه. با یه نفس شمعا رو فوت کردم و تو بغل خودم جمع شدم و چشمام رو بستم.

"دور حوض لی لی می کردم. با جیغ و فریاد می گفتم:

ـ امروز تولد منه.

دستام رو بردم بالا و در حالی که می پریدم با شادی برای خودم دست می زدم. زن داییم نشسته بود لب حوض و داشت سر شیر میوه ها رو می شست. با غیظ گفت:

ـ بچه دو دقیقه ساکت شو.

همون موقع شهاب پسر خودش هم راه افتاد دنبالم. هر دو با هم حیاط رو دور می زدیم و می گفتیم:

ـ تولده، تولد.

شیر رو بست و گفت:

ـ سرم رو بردین.

کم کم ساکت شدم. رفتم کنارش نشستم. دستام رو گذاشتم زیر چونم و زانوهام رو تکیه گاه بازوهام کردم. داشت با حوله سیبا رو خشک می کرد. گفتم:

ـ زن دایی؟

بدون این که نگاهم کنه گفت:

ـ هان؟

موهام رو از جلو صورتم کنار زدم و گفتم:

ـ مامانم امروز می یاد؟!

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ من چه می دونم!؟

با ناراحتی گفتم:

ـ آخه امروز تولدمه.

ـ امروزم یه روزه مثل روزای دیگه. وقتی مامانت دوست نداره ببینتت، چه فرقی داره تولدته یا نه!؟

لب برچیدم و از جام بلند شدم و در حالی که پام رو زمین می کوبیدم گفتم:

ـ مامانم خیلیم منو دوست داره.

پوزخندی زد و با اون قیافه بدجنسش بهم نگاه کرد و گفت:

ـ نه نداره، هیچکی تو رو دوست نداره.

اشک تو چشمام جمع شده بود. عقب عقب رفتم و تکیه دادم به دیوار. یعنی مامانم منو واقعا دوست نداشت؟! از زن دایی متنفر بودم. یه نگاه به شهاب کردم که هنوز داشت دور حوض می دوید. نگاهم رو گردوندم سمت زن دایی. حواسش به کار خودش بود. یه دفعه خیز برداشتم سمت شهاب و هلش دادم تو حوض. صدای جیغش با گریه من قاطی شد. زن دایی افتاد دنبالم. داشتم از دستش فرار می کردم که خوردم به یکی. همین که خواستم سرم رو بلند کنم یه سیلی محکم برق از سرم پروند. زن دایی فریاد زد.

ـ دختره چشم سفید، ایشاا... عزات رو بگیرن جای تولدت.

آقاجون رو کرد به زن دایی و گفت:

ـ تهمینه خانوم ساکت، می خوای همه بشنون؟

تهمینه با عصبانیت گفت:

ـ بشنون، داشت پسرم رو می کشت.

بعد با نفرت به من نگاه کرد و گفت:

ـ حسابت رو می ذارم کف دستت.

ازش ترسیدم. با این که آقاجون بدجوری زده بود تو صورتم، می خواستم بهش پناه ببرم که بازوم رو گرفت و منو تو هوا بلند کرد. با صدای بلند داشتم گریه می کردم. به شهاب نگاه کردم که تو بغل زن دایی داشت گریه می کرد. آقاجون منو کشید سمت انباری. با گریه گفتم:

ـ نه، من از اون جا می ترسم.

منو پرت کرد وسط انباری و گفت:

ـ همین جا می مونی تا آدم شی. فهمیدی!؟

تمام بدنم درد گرفته بود. تا اومدم به خودم بجنبم رفت و در رو بست! با مشتام می کوبیدم به در و می گفتم:

ـ غلط کردم، آقاجون، شهاب، شهاب بیا منو بنداز تو حوض. من می ترسم، آقاجون.

هیچ کس جوابم رو نمی داد. دست از در زدن برداشتم. یه نگاه به اطراف کردم. همه جا تاریک بود. همون طور که گریه می کردم هیکل کوچیکم رو از رو زمین بلند کردم و از روی صندوقا بالا رفتم و نشستم زیر پنجره کوچیکی که به حیاط راه داشت. هنوز داشتم گریه می کردم. از درد بندم می لرزیدم. زن دایی داشت تو حیاط غرغر می کرد. یه دفعه سرش رو برگردوند سمت انباری و گفت:

ـ کوفت، زهرمار، لال شی الهی!

دستم رو گذاشتم تو دهنم. از درد با دندونام به اون فشار می آوردم تا صدام دیگه بیرون نره. کم کم همون جا خوابم برد."

این اولین تولدی بود که به یاد می آوردم. تولد پنج سالگیم.

چشمام رو روی هم فشار دادم تا اشکام پایین بریزه. بعد آروم بازشون کردم و به کیک و شمعای خاموش روش خیره شدم. همون موقع در باز شد. از جام بلند شدم. مهران اومد داخل. مطمئن بودم در رو قفل کردم. همون موقع یه دسته کلید نو دستش دیدم. یه ذره به اطراف نگاه کرد. بالاخره منو گوشه خونه دید. اومد سمتم و گفت:

ـ حالت خوبه؟

اشکام رو پاک کردم و با صدای گرفته ای گفتم:

ـ مگه تو کلید داری؟

بدون این که جوابم رو بده نشست رو به روم و گفت:

ـ ببینمت؟! خوبی؟

دستش که داشت می اومد سمتم رو پس زدم و گفتم:

ـ خوبم.

به صورتم نگاه کرد و گفت:

ـ این همه اشک رو از کجا می یاری؟

آهی کشیدم و گفتم:

ـ می شه تنهام بذاری؟!

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

ـ که باز گریه کنی؟

ـ خواهش می کنم!

دستم رو گرفت و گفت:

ـ پاشو ببینم.

ملتمسانه گفتم:

ـ مهران.

دستمو کشید و بلندم کرد . گفت:

ـ من کلی غذا سفارش دادم و کیک گرفتم.

ـ حوصله ندارم.

نگاهم کرد و گفت:

ـ می یای یا به زور ببرمت؟!

از قیافش معلوم بود شوخی نداره. دنبالش راه افتادم و رفتیم خونش. دستام رو بغل گرفته بودم و به خونه که تزیین شده بود نگاه می کردم. این نهایت آرزویی بود که می تونستم برای روز تولدم داشته باشم. مهران از من جدا شد و رفت سمت آشپزخونه. من همون طور سر جام ایستاده بودم و به بادکنکایی که همه جای خونه می شد پیداشون کرد نگاه می کردم. مهران با کیک بزرگی که روش پر از شمع روشن بود از آشپزخونه اومد بیرون. با خنده گفت:

ـ تولد، تولد، تولدت مبارک.

همون طور که اشکام می ریخت پایین می خندیدم. کیک رو گرفت جلوم و گفت:

ـ زود باش آرزو کن.

با تعجب گفتم:

ـ چی کار کنم؟

لبخندی زد و گفت:

ـ وقتی آدم کیک تولدش رو فوت می کنه، باید یه آرزو بکنه. حالا آرزوت رو بکن و شمعا رو فوت کن که دارن آب می شن.

با استرس نگاهش کردم. نمی دونستم چه آرزویی باید بکنم. اصلا بلند نبودم آرزو کنم. با نگرانی گفتم:

ـ من نمی دونم.

خندید و گفت:

ـ من به جات آرزو کنم؟

مردد نگاهش کردم. چشماش رو بست و یه چیزی زیر لب گفت.

ـ چی گفتی؟

ـ آرزو کردم.

ـ خب چی؟

خندید و گفت:

ـ تو فقط شمعات رو فوت کن.

فوتشون کردم. همون موقع مهران دکمه کنترلی که دستش بود رو فشار داد. یه آهنگ خارجی پخش شد. مهران کیک رو گذاش کنار و دستام رو گرفت.

ـ چی کار می کنی؟

بدون این که جواب بده، منو با آهنگ این طرف و اون طرف می چرخوند. خندم گرفته بود، گفتم:

ـ مهران بس کن .

مهران لبخندی زد و گفت:

ـ تو که این قدر قشنگ می خندی واسه چی همیشه نمی خندی؟

لحنش طوری بود که باعث می شد خجالت بکشم. سرم رو انداختم پایین. مهران دستام رو بیشتر تو دستاش فشرد. آروم گفتم:

ـ چرا این کارا رو می کنی؟

هیچی نگفت. سرم رو گرفتم بالا. با صدای آرومی گفت:

ـ می فهمی.

ـ خب بگو.

ـ صبر داشته باش.

بعد از رقص به زور کیکا رو به خوردم داد و پیتزاهایی که سفارش داده بود رو هم آوردن و خوردیم. غذاش رو تموم کرده بود. از جاش بلند شد و گفت:

ـ زود بخور بیا تو هال.

نگاه به چند تا تیکه باقی مونده کردم و گفتم:

ـ دیگه نمی خوام.

سرش رو تکون داد و از آشپزخونه رفت بیرون. یه ذره از نوشابم رو خوردم و از جام بلند شدم. مهران با خونسردی نشسته بود رو مبل. رفتم و ایستادم رو به روش. به کنارش اشاره کرد و گفت:

ـ بیا بشین.

ابروهام رو دادم بالا.

ـ بیا بشین دیگه، آخرش رو خراب نکن. رفتم نشستم کنارش. دستش رو از روی مبل گذاشت پشت سرم و گفت:

ـ واسه چی گریه می کردی؟!

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ چون کسی تا به حال واسم تولد نگرفته بود.

سرش رو تکون داد و زل زد تو چشمام و گفت:

ـ الان خوشحالی!؟

نگاهش کردم؛ ولی چیزی نگفتم. با ناامیدی گفت:

ـ خوشت نیومد؟

ـ نه، نه، عالی بود.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ ممنونم.

قیافه ای جدی به خودش گرفت و گفت:

ـ می خوای بازم از این تولدا داشته باشی؟!

متوجه منظورش نشدم. دست کرد تو جیبش. همون جعبه ی کوچیک رو باز بیرون آورد و بازش کرد. دستش رو برد داخل. چند ثانیه بعد حلقه ای که تو دستش بود رو بالا آورد و گفت:

ـ با من ازدواج می کنی؟!

" مهــران "

باز ماتش برده بود. می ترسیدم باز بخواد بذاره و بره. با اون یکی دستم مچ دستش رو محکم گرفتم و گفتم:

ـ قبول می کنی؟

نگاهش بین حلقه و چشمای من حرکت می کرد. یه دفعه با حرص گفت:

ـ نه!

جا خوردم. انتظار نداشتم جواب رد بهم بده.

ـ چی؟

آب دهنش رو قورت داد و گفت:

ـ این کارا رو کردی که آخرش این مسخره بازیا رو در بیاری؟

با تعجب گفتم:

ـ چی داری می گی؟

دستم رو هل داد پایین و گفت:

ـ تو چی داری می گی؟ شوخیت گرفته؟

با اخم گفتم:

ـ به نظرت من دارم شوخی می کنم!؟

پوزخندی زد و گفت:

ـ مطمئنا زده به سرت.

ـ اینی که الان می بینی دستمه نتیجه یه ماه فکر کردنه.

زل زد تو چشمام. غمی که تو چشماش بود الان بیشتر خودش رو نشون می داد. گفت:

ـ من شبیه یه شریک زندگیم؟!

ـ یعنی چی؟

در حالی که صداش می لرزید گفت:

ـ این تصمیم خودته؟

ـ معلومه!

ـ یعنی خونوادت نمی دونن!؟ نه؟!

سرم رو به علامت منفی تکون دادم.

آهی کشید و گفت:

ـ فکر می کنی اونا قبول می کنن؟

پس نگران این بود؟! مطمئن بودم اگه قبول نمی کردن من بازم این درخواست رو از آوا می کردم. گفتم:

ـ تو نگران اون نباش.

دوباره چشماش پر از اشک شد گفت:

ـ به این فکر کردی که دور و بریات چی دربارت فکر می کنن؟!

ـ آوا مطمئن باش تو واسم از هر چیزی مهم تری.

همون طور که چونش می لرزید گفت:

ـ باشه، باشه، گیریم من قبول کنم. فردا روزی اگه بچه هات ازت چیزی درباره ی من بپرسن چی بهشون می گی؟ می گی مامانتون رو از تو کوچه پیدا کردم؟ می گی خونش تو یه دخمه بیرون شهر بود؟ می خوای بگی مادرتون کسیه که حتی خونواده ی خودشم نخواستنش، حتی واسشون مهم نبود می میره یا زنده می مونه؟ آره؟ می خوای اینا رو بهشون بگی؟

اینا رو می گفت و اشکاش پایین می ریخت. همونطور که سعی کردم آرومش کنم و گفتم:

ـ نه، می خوام بهشون بگم مادرتون یه دختر قوی و محکمه. یکی که تو این دنیا من فقط عاشق اون شدم. اون دختریه که تو بدترین شرایطم خودش رو نباخت. بلند شد و رو پای خودش ایستاد تا بزنه تو دهن تمام اونایی که بهش پشت کردن.

پوزخندی زد و گفت:

ـ مهران الان داری اینا رو می گی. یه ماه، یه سال، اصلا ده سال می تونی منو تحمل کنی!؟ کی از یکی مثل من خوشش می یاد؟!

دیگه نمی خواستم به حرفاش ادامه بده.به خودم نزدیکش کردم و گفتم:

ـ من خوشم می یاد.

در حالی که سعی می کرد خودش رو عقب بکشه گفت:

ـ مهران خواهش می کنم.

ـ خواهش می کنم قبول کن. می خوام خوشبختت کنم آوا.

با بغض گفت:

ـ من حق ندارم خوشبخت بشم، ولم کن. می رم. از این جا می رم. مثل وقتی که نبودم. تو هم برو زندگیت رو بکن. نمی خوام بعدا از کارت پشیمون بشی.

ـ بیخود! مگه من می ذارم بری؟

هینی کرد و گفت:

ـ خواهش می کنم.

سرم رو بردم نزدیک صورتش و گفتم:

ـ زدی زندگی منو زیر و رو کردی، بعدم می خوای بری؟ دیگه چی کار کنم که بفهمی دوست دارم؟!

این رو که گفتم آروم شد و سرش رو گرفت بالا. بهش لبخند زدم و گفتم:

ـ خیلی دوست دارم.

لباش رو جمع کرد و گفت:

ـ نباید این جوری بشه.

ـ چرا نشه؟

لبش رو گزید و گفت:

ـ آخه تو حیفی.

از حرفش خندم گرفت. سرش رو گرفت بالا و نگاهش کردم و گفتم:

ـ اونی که حیفه تویی.

آهی کشید و گفت:

ـ پس بذار فکر کنم، الان موقع تصمیم گیری نیست.

ـ چقدر وقت می خوای؟

شونش رو انداخت بالا و گفت:

ـ نمی دونم.

ـ باشه، فکر کن، تا هر وقت خواستی!

دستام رو باز کردم؛ ولی صورتم رو بردم جلو . دستش رو گذاشت رو لبم و گفت:

ـ خرابش نکن.

از جاش بلند شد و گفت:

ـ اون کادو هم بهتره پیش خودت بمونه تا بعد.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ بخاطر همه چی ممنون، امشب واقعا عالی بود. من دیگه می رم.

بعد با سرعت رفت سمت در.

" آوا "

وارد خونه شدم. دستام رو که از زور هیجان به لرزه افتاده بود مشت کردم و رفتم تو اتاق و نشستم روی تخت. نفسم رو فوت کردم و گفتم:

ـ چطور با این همه تجربه این جوری از من خواستگاری می کنه؟ انتظار داشت بخاطر یه تولد جواب مثبت بهش بدم؟ یا شایدم اینا همش یه بازی بود؟! نمی دونستم عصبی باشم یا خوشحال؟ در عین حال که از طرز بیانش خوشم نیومده بود دلم داشت ضعف می رفت. اصلا فکر نمی کردم که اون بخواد حتی به من اهمیت بده، چه برسه به این که دوستم داشته باشه! نمی دونستم باید چی کار کنم؟! بلند شدم و گوشیم رو از تو کمد برداشتم و براش پیام دادم.

"می شه یه هفته مرخصی بگیرم؟"

جوابم رو نداد. باز نشستم روی تخت. باید برای مطمئن شدن از نیتش یه فکری می کردم. به گوشیم نگاه کردم. منتظر بودم تا جوابم رو بده و همون طور با پام ضرب گرفته بودم! پنج دقیقه زل زده بودم به گوشی؛ ولی جواب نداد. گوشی رو انداختم یه گوشه تخت و گفتم:

ـ جواب نده، خودم نمی یام.

از جام بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه. داشتم آب می خوردم که نگاهم افتاد به کیک و شمعایی که گوشه خونه بود. لبخند محزونی زدم و رفتم سمتشون.

چهار زانو نشستم و کیک رو از رو زمین برداشتم. زل زدم بهش و گفتم:

ـ هیچ فکرش رو می کردی یه نفر دوستت داشته باشه آوا؟!

یکی یکی شمعا رو از توش در آوردم و گفتم:

ـ چرا ازش می ترسی؟

خودم جواب خودم رو دادم.

ـ چون از همه می ترسم، اونم یکی مثل بقیه.

ـ اگه مثل بقیه بود پس تو این جا چی کار می کنی؟! ببین واست چی کار کرده، یه نگاه به این خونه بنداز.

ـ واسه اون این جا چیزی نیست!

ـ پس واسه چی عادتاش رو گذاشت کنار؟ این چند وقت دیدی کسی رو بیاره خونش؟! می تونست بگه به تو ربطی نداره.

شمعا رو تو دستم جمع کردم و از جام بلند شدم. همون موقع صدای گوشیم بلند شد. هر چی تو دستم بود گذاشتم رو میز و رفتم تو اتاق. پیامی که فرستاده بود رو باز کردم.

"اگه بعد از یه هفته جوابم رو می دی، آره!"

یه نفس عمیق کشیدم و گوشی و تو دستم فشردم.

تو یه هفته ای که گذشت اصلا مهران رو ندیدم. خدا رو شکر خوب فهمیده بود که نمی خوام باهاش رو به رو بشم؛ ولی حالا هفت روز گذشته بود. ساعت هشت بود، داشتم تو آشپزخونه شام درست می کردم که در زدن. می دونستم مهرانه. ضربان قلبم تند شد و کفگیر از دستم افتاد. به در نگاه کردم. دوباره صداش بلند شد. با دستم صورتم رو باد زدم و گفتم:

ـ آروم باش آوا، آروم. فقط کافیه در رو باز کنی و باهاش حرف بزنی.

رفتم سمت در و بازش کردم. سرش پایین بود. همین که خواست دوباره دستش رو به در بکوبه گفتم:

ـ سلام.

سرش رو آورد بالا و با لبخندی که رو لباش بود گفت:

ـ سلام.

همون طور سر جامون ایستاده بودیم و هیچی نمی گفتیم. مهران داشت به صورتم نگاه می کرد. موهام رو بردم پشت گوشم و گفتم:

ـ بیا تو.

سرش رو تکون داد و وارد شد.

یه نفس عمیق کشید و گفت:

ـ چه بویی می یاد.

ـ کوکو درست کردم.

نشست روی مبل و گفت:

ـ ایشاا... قسمتمون شه هر روز از این غذاها بخوریم.

هیچی نگفتم. سرم رو انداختم پایین و نشستم رو به روش. زیر چشمی نگاهی به من کرد و گفت:

ـ قسمت می شه؟

از حرف زدنش خندم می گرفت. انگار یه بچه پانزده ساله بود. سرم رو آوردم بالا و گفتم:

ـ هنوز سر حرفت هستی؟

تکیه داد به مبل و گفت:

ـ شک نکن.

انگشتای دستم رو تو هم قفل کردم و گفتم:

ـ بهم گفتی من یه دختر قوی و محکمم، مگه نه؟!

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. گفتم:

ـ تو منو به عنوان یه دختر عادی تو جامعه قبول داری؟!

از حرفام سر در نیاورده بود. لبش رو گزید و گفت:

ـ عادی که نه!

یه تای ابروم رو دادم بالا. ادامه داد:

ـ از خیلیا بهتری.

لبخند محوی رو صورتم نشست. گفتم:

ـ من خیلی بهش فکر کردم، راستش منم یه جورایی...

ادامه حرفم رو نزدم. دستای یخ زدم رو گذاشتم رو گونه های داغم. مهران سرش رو به سمت چپ کج کرد و گفت:

ـ یه جورایی چی؟

لبم رو گزیدم و گفتم:

ـ چه جوری بگم، یعنی یه حسایی دارم!

خندید و گفت:

ـ حس خوب یا بد.

نگاهم رو ازش دزدیدم و گفتم:

ـ خب... خب... نمی دونم.

خندید و گفت:

ـ قشنگ خجالت می کشی.

دستام رو فرو کردم بین زانوهام و محکم زانوهام رو به هم فشار دادم. مهران به لحن مهربونی گفت:

ـ قبول می کنی؟

آب دهنم رو قورت دادم و سرم رو گرفتم بالا. بهم لبخند زد و گفت:

ـ پس قبوله!؟

خواست بیاد بشینه کنارم که گفتم:

ـ به یه شرط.

هیچی نگفت و فقط نگاهم کرد.

ـ ببین، شاید من کسی رو نداشته باشم، شاید تنها باشم و برای هیچ کسی اهمیت نداشته باشم؛ اما دوست دارم اگه می خوام ازدواج کنم مثل یه دختر عادی باهام رفتار شه.

ـ مطمئن باش هیچ کس سرزنشت نمی کنه. تنها بودن تو انتخاب تو نبوده، تقصیر خونوادته.

ـ واقعا همین فکر رو می کنی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. با نگرانی گفتم:

ـ پس می شه یه چیزی ازت بخوام؟!

لبخندی زد و گفت:

ـ تو جون بخواه.

سعی کردم استرسم رو کنترل کنم. چشمام رو بستم و گفتم:

ـ می شه با خونوادت بیای خواستگاری؟

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

ـ چی؟

ـ می خوام مثل دخترای دیگه ازم خواستگاری بشه، می دونم خواسته زیادیه؛ اما....

پرید وسط حرفم و گفت:

ـ اگه این کار رو بکنم جواب مثبت می دی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. اخماش تو هم بود. یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ باشه.

ـ چی؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ تا چند روز دیگه می یایم خواستگاری؛ ولی تو از الان جوابم رو به من دادی، مگه نه؟!

این جوابش کافی بود تا خیال من راحت بشه. دیگه مطمئن بودم می تونم با خیال راحت و بدون هیچ ترسی دوستش داشته باشم.

ـ پس این حلقه رو دیگه باید ازم بگیری.

ـ اما...

اومد نشست کنارم و گفت:

ـ دیگه اما نداریم. من قبول کردم، تو هم قبول کردی.

مردد نگاهش کردم. دستم رو گرفت و حلقه رو کرد تو انگشتم و گفت:

ـ از حالا دیگه مال منی.

با خجالت دستم رو کشیدم عقب. خندید و گفت:

ـ تو که خجالتی نبودی!؟

خودم رو جمع کردم و گفتم:

ـ اصلا بیا بی خیال بشیم.

با تعجب نگاهم کرد. با نگرانی گفتم:

ـ من بلد نیستم عاشق بشم.

لبخن مهربونی زد و گفت:

ـ خودم یادت می دم.

ـ اگه نتونم چی؟

نگاهم کرد گفتم:

ـ من حتی بلد نیستم مثل دخترا رفتار کنم، اون وقت...

انگشتش رو گذاشت رو لبام و گفت:

ـ این دختری که الان این جا نشسته، اون پسری نیست که اون شب چاقو خورده بود. دیگه خبری از آرمان نیست. نه تنها ظاهرت؛ بلکه کل وجودت داره آوا می شه.

با بغض گفتم:

ـ من می ترسم.

دستامو تو دستاش فشرد و گفت:

ـ لازم نیست بترسی، من پیشتم.

گفتم:

ـ اگه خونوادت مخالفت کنن چی؟

ـ مگه می تونن؟

شونه هام رو انداختم بالا. گفت:

ـ وقتی اومدن این جا واسه خواستگاری، باورت می شه.

ـ اگه پشیمون شدی چی؟

ـ می شه این قدر آیه ی یاس نخونی دختر؟!

ـ اما من می ترسم.

منو به خودش نزدیک کرد و گفت:

ـ نترس، نترس، نترس.

هلش دادم عقب و گفتم:

ـ چی کار می کنی؟

یه دفعه گفت:

ـ این بوی چیه؟

از جام پریدم و گفتم:

ـ سوخت.

دویدم تو آشپزخونه و زیر گاز رو خاموش کردم. زیر کوکوها شبیه زغال شده بود و روش مزه سوختگی گرفته بود. مهران اومد تو آشپزخونه دستش رو زد به کمرش و گفت:

ـ نچ، نچ، نچ، نچ، سوزوندی.

آستینم رو کشیدم پایین و باهاش ماهیتابه رو از روی گاز برداشتم و گفتم:

ـ همش تقصیر توئه.

ماهیتابه رو گذاشتم تو سینک. مهران تکیه داد به کابینت و گفت:

ـ حالا چی بخوریم!؟

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

ـ نون و ماست.

ـ چی؟

دستم رو کشیدم رو شکمم و گفتم:

ـ وای دلم لک زده واسش. از وقتی اومدم این جا نخوردم.

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ یکی ندونه می گه بریونیه که این جوری واسش ضعف می ری.

ـ تو می تونی بری هر چی دلت خواست بخوری.

رفتم سمت یخچال و گفتم:

ـ اتفاقا هم نون دارم، هم ماست، نعنا و خیارم دارم.

یه ذره فکر کرد و گفت:

ـ پس برای منم درست کن.

برگشتم سمتش و گفتم:

ـ مطمئنی می خوای؟

دستاش رو زد به هم و گفت:

ـ فوقش سیر نمی شیم یه چیزی هم می خریم دیگه!

ـ هر طور خودت راحتی!

سفره رو پهن کردم رو زمین و هر چی که لازم بود رو بردم. مهران نشسته بود سر سفره و به کاسه های که توش ماست ریخته بودم نگاه می کرد. نشستم رو به روش و گفتم:

ـ خب نظرت چیه؟

یه تیکه نون برداشت و گفت:

ـ آخرین باری که خوردم حدود بیست سال پیش بود.

با تعجب گفتم:

ـ واقعا؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

ـ پیش به سوی دنیای کودکی و خونه مادربزرگ.

بعد شروع کرد به خوردن.

" مهــران "

تو جام چرخیدم. دل دردم اجازه نمی داد بخوابم. از جام بلند شدم و در حالی که به سمت دستشویی می رفتم گفتم:

ـ یکی نیست بگه وقتی می دونی ماست و خیار بهت نمی سازه مجبوری این قدر بخوری؟!

تا صبح خوابم نبرد؛ ولی خدا رو شکر حالم خوب شد و تو بیمارستان هم کار آنچنانی نداشتم که مشکلی واسم درست بشه! ساعت دو و نیم بود که از بیمارستان زدم بیرون چند تا خیابون اون طرف تر کنار یه کیوسک تلفن پارک کردم. پیاده شدم و رفتم سمت تلفن و شماره ای که شیده بهم داده بود رو گرفتم.

ـ بله؟

ـ سلام.

ـ سلام بفرمایید؟!

ـ شما باید همسر آقا بهراد باشین، درسته؟

ـ بله، امرتون؟

ـ ببخشید خانوم، شوهرتون خونه س؟

ـ نه، چرا به گوشی خودشون زنگ نمی زنین!؟

ـ می خواستم با خودتون صحبت کنم.

ـ با من؟!

ـ بله، با شما. ببخشید شما می دونستین که شوهرتون تو یه خونه فساد رفت و آمد داره؟!

ـ چی داری می گی آقا؟

ـ ببینید من دارم واقعیت رو می گم. خواستم خبرتون کنم که مراقب خودتون باشید. مردایی که پاشون چنین جاهایی باز می شه ممکنه هر بیماری یی داشته باشن.

ـ شما؟

ـ مهم نیست من کیم، فقط خواستم خبر بدم. خداحافظتون.

ـ الو؟ الو؟

گوشی رو یه کم گرفتم عقب!

ـ آقا یه لحظه، قطع نکنید لطفا.

کارت رو کشیدم بیرون. واسه شروع همین کافی بود.

برگشتم و سوار ماشین شدم. همون موقع تلفنم زنگ خورد.

ـ بله؟

ـ سلام آقای دکتر.

ـ به به، سلام آقای حیدری، خوب هستین؟

ـ خیلی ممنون، به لطف شما دیگه خوب شدم.

ـ خدا رو شکر.

ـ می خواستم درباره خانوم کریمی ازتون سوال کنم.

ـ بفرمایید.

ـ اگه مدارکشون رو آماده کنن مشکل سوابقشون حله.

ـ واقعا؟

ـ بله، اگه خدا بخواد می تونن خرداد بیان و امتحاناشون رو بدن.

ـ باشه، من مدارکشون رو آماده می کنم و می یارم خدمتتون.

ـ باشه، پس من منتظرم.

ـ خیلی لطف کردین.

ـ خواهش می کنم، کار دیگه ای هم اگه از دستم بیاد خوشحال می شم کمکتون کنم.

ـ شما لطف دارین، تا همین جا هم خیلی ازتون ممنونم.

ـ اختیار دارین آقای دکتر، من زندگیم رو مدیون شمام.

ـ وظیفه بوده آقا.

ـ شما بزرگی، خب من دیگه مزاحمتون نمی شم.

ـ دستتون درد نکنه، من همین فردا همه مدارک رو می یارم خدممتون.

ـ باشه.

ـ پس فعلا.

ـ خدانگهدارتون.

گوشی رو قطع کردم و گفتم:

ـ خب اینم از این.

بعد از این که ناهارم رو خوردم به سمت مطب راه افتادم. وارد مطب شدم. آوا طبق معمول مشغول بررسی برگه ها بود.

ـ سلام.

سرش رو گرفت بالا و گفت:

ـ سلام.

یه نگاه به حلقه ای که تو دستش بود انداختم و گفتم:

ـ خوبی؟

لبخندی زد و گفت:

ـ ممنون، خسته نباشی.

پلکام رو آروم رو هم گذاشتم و بازشون کردم و گفتم:

ـ مرسی، سلامت باشی.

لبخند زد. به اتاق گلسا اشاره کردم و گفتم:

ـ هنوز نیومده؟!

ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ نه.

بعد به ساعتی که رو دیوار بود نگاه کرد و گفت:

ـ تو هم زود اومدی.

رفتم جلو و تکیه دادم به میز و گفتم:

ـ اوهوم، کارم زود تموم شد.

به صورتش نگاه کردم و گفتم:

ـ خانوم من چطوره؟

دوباره لپاش گل انداخت؛ ولی این دفعه به جای این که سرش رو بندازه پایین با مشت کوبید تو بازوم و گفت:

ـ به من نگو خانوم من.

بازوم رو گرفتم و گفتم:

ـ آره، با این دست سنگینی که تو داری باید بگم آقای من.

بینیش رو جمع کرد و گفت:

ـ پاشو برو من از لوس بازی خوشم نمی یاد.

لپش رو کشیدم و گفتم:

ـ باید عادت کنی.

بعد از جام بلند شدم که برم تو اتاق. همون موقع یه نفر وارد شد. برگشتم گلسا رو دیدم که تو چهارچوب در ایستاده بود. از رنگ پریدش معلوم بود که ترسیده! دستم رو تکیه دادم به میز آوا و رو کردم به گلسا و گفتم:

ـ به به، سلام خانوم دکتر، مشتاق دیدار.

با دستپاچگی گفت:

ـ سلام.

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ چند روزه بی صدا می رین و می یاین! مشکلی پیش اومده؟!

خودش رو نباخت. صاف ایستاد و گفت:

ـ نخیر؛ فقط سرم شلوغ بود!

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

ـ آهان که این طور.

بعد رو کردم به آوا و گفتم:

ـ عزیزم من می رم تو اتاق، لطفا برام چایی و بیسکوییت بیار.

آوا سرش رو تکون داد و گفت:

ـ حتما.

بعد رفتم سمت اتاقم و در رو بستم.

دیدن حقله ای که تو دست آوا بود براش بهترین تنبیه بود. با شرایطی هم که پیدا کرده بود مطمئن بودم که به همین زودی دمش رو می ذاره رو کولش و از این جا می ره. رفتم نشستم پشت میز. می دونستم فعلا مریض ندارم. گوشیم رو در آوردم و شماره ی خونه رو گرفتم.

ـ بله؟

ـ به به، ببین کی گوشی رو برداشته!؟

ـ مهران تویی؟

ـ مامان دستت درد نکنه، دیگه پسر خودتم نمی شناسی؟ خوبه چند روز پیش منو دیدی.

ـ مگه می شه نشناسم پسر؟! آخه تو هیچ وقت این وقت روز زنگ نمی زدی؟!

ـ خب ناراحتی قطع کنم.

ـ نه پسر، این چه حرفیه؟! حالت خوبه؟ کجایی؟

ـ مرسی، خوبم، الان مطبم.

ـ ناهار خوردی؟

با خنده گفتم:

ـ بله.

ـ این قدر کار نکن پسر، مگه تو چند ساله!؟ خسته می شی.

با خنده گفتم:

ـ اگه به حرف شما باشه که من باید بشینم تو خونه، یکی برام بشوره و بپزه و بیاره و جمع کنه پول در بیاره.

ـ من پسر به دنیا نیاوردم بزرگ کنم که همه این کارا رو خودش بکنه.

با خنده گفتم:

ـ ای بنازم به این مامان که این قدر هوام رو داره.

ـ الهی من فدای تو.

ـ خدا نکنه، خب حالا بریم سر اصل مطلب.

ـ چیزی شده؟

ـ نه، نترس چیزی نیست. من امشب می یام خونه. مهمون دعوت نکنی.

ـ می یای این جا؟

ـ مامان چقدر تعجب می کنی تو امروز.

ـ خب داری حرف تعجب برانگیز می زنی. راستش رو بگو ببینم. اتفاقی افتاده؟ من طاقتش رو دارم!

با خنده گفتم:

ـ هیچی نشده مامان، مطمئن باش خیره.

ـ خب الهی شکر. بگو ببینم چیه که این قدر خیر شده که می خوای بیای خونه؟

ـ نه دیگه مامان من، صبر داشته باشین من شب می یام همه چیز رو واستون می گم.

ـ آخرش منو دق می دی پسر.

ـ خدا نکنه.

همون موقع در باز شد و آوا با سینی چای اومد داخل.

ـ خب دیگه مامان، شب می بینمت، کاری نداری؟

ـ نه پسرم، منتظرتم.

ـ باشه، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. آوا سینی رو گذاشت رو میز. گفتم:

ـ امشب می رم که خبر رو بهشون بدم.

نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ خدا به خیر کنه.

ـ باز شروع کردی؟

با نگرانی گفت:

ـ بابات باز نیاد سراغم؟

ـ برو، این قدر هم واسه خودت فکر و خیال نکن، تا من هستم از هیچی نترس.

آهی کشید و گفت:

ـ باشه.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ ممنون آقایی من.

چشم غره ای به من رفت و گفت:

ـ قابلی نداشت خانومم.

خندیدم. سرش رو خم کرد و گفت:

ـ من دیگه می رم به کارام برسم.

ـ باشه.

لبخندی زد و از اتاق بیرون رفت. تکیه دادم به صندلی و لبخند زدم. واقعا از انتخابم راضی بودم.

عصر بعد از رسوندن آوا، رفتم خونه مامان و بابا. وارد خونه شدم. مامانم خودش رو انداخت تو بغل من و گفت:

ـ الهی قربونت برم پسرم.

دستم رو گذاشتم رو کمرش. گونه و پیشونیم رو بوسید و گفت:

ـ الهی خدا خیر بده باعث و بانیش رو.

ـ باعث بانی چی رو؟

لبخند مهربونی زد و گفت:

ـ باعث و بانی چیزی که تو رو کشونده این جا دیگه.

خندیدم و گفتم:

ـ الهی آمین.

دستم رو گرفت و گفت:

ـ بیا پسر، بیا بریم داخل.

همون طور که راهرو رو طی می کردیم گفت:

ـ شام خوردی؟

ـ نه.

ـ خب خوبه، خدا رو شکر. گفتم گلی خانوم برات غذای مورد علاقت رو بپزه.

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

ـ به به، از سبزی پلو با ماهی که نمی شه گذشت. تازه اگه دستپخت گلی خانومم باشه.

وارد پذیرایی شدیم. بابا اخماش رو کشیده بود تو هم و با کنترلی که تو دستش بود شبکه ها رو این ور و اون ور می کرد. مامان دستش رو گذاشت پشت شونم و گفت:

ـ ببین کی اومده؟

بابا زیر چشمی نگاهم کرد.

من ـ سلام.

سرش رو تکون داد. جای این که من توپم پر باشه اون اعصابش به هم ریخته بود. با مامان نشستیم روی مبل. مامان بلند گفت:

ـ گلی خانوم، بی زحمت یه چایی بیار.

صداش از آشپزخونه اومد.

ـ باشه خانوم.

مامان دستم رو بین دستاش گرفت و گفت:

ـ خب، ببینم خوبی؟ تو مهمونی زیاد نشد ببینمت. نمی دونی چقدر دلم واست تنگ شده بود.

با خنده گفتم:

ـ مامان داری لوسم می کنی.

لبخندی زد و با عشق گفت:

ـ قربونت برم الهی، یه دونه پسر که بیشتر ندارم.

نمی دونم چرا حس می کردم محبتاش یه کم زیادتر از حد معمول شده؛ ولی گذاشتم به پای دلتنگیش. گلی خانوم با یه سینی چای و کیک شکلاتی که مطمئنا خودش پخته بود از آشپزخونه خارج شد. بعد از این که چاییا رو گذاشت رفت.

داشتم چایی می خوردم. زیر چشمی به بابا نگاه کردم. با همون قیافه عبوس زل زده بود به تلویزیون. رو کردم به مامان و گفتم:

ـ مثل این که بد موقع اومدم.

چشم غره ای به بابا رفت و گفت:

ـ ولش کن.

ـ آخه می خوام با هر دوتاتون صحبت کنم.

این جمله رو بلند گفتم که بابا هم بشنوه. مامان سرش رو تکون داد و گفت:

ـ ما هر دوتامون سر و پا گوشیم.

بعد خطاب به بابا گفت:

ـ مگه نه آقا؟

آقا رو چنان با حرص گفت که حس کردم دلش می خواد با مشت بکوبه تو صورت بابا. بابا با اکراه نگاهش رو از تلویزیون گرفت و به من خیره شد. صاف نشستم و گفتم:

ـ می شه تلویزیون رو خاموش کنین؟

پوفی کرد و کاری که خواستم رو انجام داد. به هر دوشون نیم نگاهی انداختم و گفتم:

ـ موضوعی که می خوام دربارش حرف بزنم خیلی مهمه؛ فقط می خوام خوب به حرفام گوش کنید و بدون هیچ قضاوت غلطی نظرتون رو بگین.

رو کردم به مامان و گفتم:

ـ لطفا از رو احساسات هم عکس العمل نشنون ندین.

هر دو نگاه منتظرشون رو به من دوختن. یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

ـ من می خوام ازدواج کنم.

بابا هنوز بدون هیچ حرفی فقط نگاهم می کرد؛ اما مامان همین که خواست با نفسی که گرفت شروع کنه به حرف زدن جلوش رو گرفتم و گفتم:

ـ ولی نه با نادیا.

انگار یه پارچ آب یخ خالی کرده باشن رو سر مامان. با صدای نسبتا بلندی گفت:

ـ پس با کی؟

نگاهش کردم و گفتم:

ـ با دختری که خودم می خوام.

زیر چشمی بابا رو نگاه کردم. برای اولین بار و خیلی جالب بود که می دیدم در برابرم موضع نگرفت.

ـ آخه یعنی چی؟! مگه نادیا چی کم داره؟

پوفی کردم و گفتم:

ـ مادر من، کسی نگفت نادیا چیزی کم داره؛ ولی من اون رو چندین ساله می شناسم. فکر کنم با این سن بتونم تشخیص بدم کی به دردم نمی خوره و کی می خوره.

بابا پوزخند زد. خیالم راحت شد. فکر می کردم کسی که رو به روم نشسته بابای خودم نیست. مامان نفسش رو با حرص بیرون داد و گفت:

ـ حالا ببینم این دختری که می گی کی هست؟!

ـ شما نمی شناسین.

مامان سرش رو به نشونه تاسف تکون داد و گفت:

ـ یعنی به آدم غریبه بیشتر از دختر خالت اعتماد می کنی؟!

همون موقع بابا گفت:

ـ خانوم، بذار حرفش رو بزنه.

با تعجب به بابا نگاه کردم. سرش رو تکون داد و گفت:

ـ خب؟

مردد نگاهش کردم و گفتم:

ـ بهتره بگم منشی مطبمه.

مامان دستش رو محکم زد تو صورتش. چشم غره ای که بابا بهش رفت مجبورش کرد ساکت بمونه. گفتم:

ـ طبقه ی بالای خونه رو هم بهش اجاره دادم. متاسفانه خونوادش رو از دست داده؛ ولی نمی خوام بخاطر این فکرای بد دربارش بکنین؛ چون من از همه نظر بهش اعتماد دارم. فقط یه مشکل داره و اونم اینه که هجده سالشه.

بابا ابروهاش رو داد بالا؛ ولی همچنان با حوصله داشت به حرفام گوش می داد. مامان که دیگه طاقتش تموم شده بود گفت:

ـ ببین چه دوره زمونه ای شده؟ به دختره هجده ساله هم نمی شه اعتماد کرد.

برگشتم و نگاهش کردم. اخمی کرد و گفت:

ـ چیه؟ مگه دروغ می گم؟ خدا می دونه چطوری واست دلبری کرده که این جوری خامت کرده.

بابا از جاش بلند شد و گفت:

ـ پاشو بیا بیرون.

سرم رو بردم بالا و گفتم:

ـ با منی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و به مامان گفت:

ـ شما بهتره کمک گلی خانوم میز شام رو بچینی.

مامان چشماش رو ریز کرد با غیظ نگاهش رو از بابا گرفت. رفتار مامان کاملا عادی بود؛ ولی اصلا انتظار نداشتم بابا چنین عکس العملی نشون بده. برای همین متعجب از کاراش از جام بلند شدم و راه افتادم دنبالش.

از پله ها بالا رفتیم و وارد سالن طبقه ی بالا شدیم. بابا با خونسردی نشست روی مبل و گفت:

-خب حالا دقیق و کامل برام بگو این دختره کیه؟

دستام رو کردم تو جیبم و گفتم:

- الان دو سه ماهی هست که می شناسمش و باید بگم که دوستش دارم.

سرش رو کج کرد و گفت:

- همون دختره اس؟

- کدوم؟

- همونی که تو بیمارستان بود؟

نمی خواستم این موضوع رو مطرح کنم. گفتم:

- آره.

منتظر یه عکس العمل تند بودم که گفت:

- که این طور!

این خونسردی بیش از حدش، خیلی اعصابم رو خرد می کرد. نشستم رو به روش و گفتم:

- من تصمیمم رو گرفتم.

نفس عمیقی کشید و گفت:

- خب چرا می خوای باهاش ازدواج کنی؟

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

- مشکلی با این قضیه ندارین؟

پوزخندی زد و گفت:

- مگه نگفتی دوستش داری؟

داشتم از تعجب شاخ در می آوردم!

- چرا گفتم.

سرش رو آورد بالا و گفت:

- خب پس حرفی نمی مونه.

- یعنی قبول کردین؟

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- مگه همین رو نمی خواستی؟

دهنم باز مونده بود، واقعا نمی دونستم چی بگم، فقط سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

- فقط بهش بگو باید ببینمش.

- منم همین رو می خواستم. می خوام باهام بیاین خواستگاری.

لبخند کجی زد و گفت:

- خواستگاری؟

- آره، می خوام رسما ازش خواستگاری کنم.

- خوبه، اما باید بدونی رضایت من دلیلی نمی شه واسه رضایت مادرت. اگه بتونی اونو راضی کنی، خواستگاری هم می ریم؛ اما قبل از اون می خوام تنها با این دختره حرف بزنم.

- آهان پس نقشتون اینه!

با حالت جدی تو صورتم نگاه کرد و گفت:

- داری اشتباه می کنی، من هیچ نقشه ای ندارم. مطمئن باش اگه می خواستم مخالفت کنم، اول تو روی خودت می گفتم و بعد اقدام می کردم.

- انتظار داری بعد از اون ماجراها حرفاتون رو باور کنم؟

- تو می خوای خودت واسه زندگی خودت تصمیم بگیری، مگه نه؟ منم می خوام این فرصت رو بهت بدم.

انگشت اشارش رو گرفت بالا و گفت:

- اما پشیمونیش پای خودت!

- مطمئنم که پشیمون نمی شم.

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

- پس حرفی باقی نمی مونه، فقط بهش بگو یه روز باید ببینمش. هر موقع هم که بخواین من وقت دارم.

لبام رو روي هم فشردم و بعد از چند ثانیه گفتم:

- باشه، فقط این که شما مامان رو بیارین خواستگاری. نمی خوام راضی بشه، فقط می خوام حضور داشته باشه.

تو چشمام خیره شد و گفت:

- باشه.

- بهتره هیچ نقشه ای تو کار نباشه؛ چون من با آوا ازدواج می کنم، به هر قیمتی که شده!

پاش رو انداخت روی اون یکی پاش و گفت:

- از طرف من هیچ مشکلی نیست.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- باشه.

ولی همچنان مشکوک بودم. از جاش بلند شد و گفت:

- خب دیگه بهتره بریم پایین.

بعد از جاش بلند شد و رفت سمت راه پله.

- بابا؟

برگشت سمتم، از حرفی که می خواستم بزنم منصرف شدم. این رضایت هر چند ساختگی، به نفع من بود. نمی خواستم همین شانسی رو هم که به راحتی به دست آورده بودم، از دست بدم. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- هیچی، بهتره بریم.

بعد از پله ها پایین رفتیم.

وارد آشپزخونه شدیم. مامان که پشت ميز نشسته بود، سرش رو آورد بالا و مردد به هر دوی ما نگاه کرد. بابا چیزی نگفت و نشست سر میز. مامان غرغر کنان گفت:

- خوبه وا...! می يان منشی پسر مردم می شن، بعدشم خودشون رو می بندن به طرف. چه آدمای بی چشم و رویی پیدا شدن.

قاشق رو تو دستم محکم فشار دادم. حقش بود هر چی درباره نادیا می دونستم، همون جا بگم که دیگه این حرفا رو نزنه.

مامان - باز خوبه این بابات بود جلوتون رو بگیره، تو که انگار خیلی جدی شده بودی که اومدی به ما خبرم بدی!

همون موقع بابا گفت:

- قرار خواستگاری رو بذار واسه آخر این هفته.

مامان با تعجب گفت:

- چی؟

بدون توجه به مامان گفتم:

- باشه.

مامان با تعجب گفت:

- خواستگاری کی؟ بگو ببینم!

بابا با خونسردی گفت:

- خواستگاری همین دختره.

مامان صورتش رو چنگ انداخت و گفت:

- کدوم دختره؟!

بابا پوفی کرد و گفت:

- می شه انقدر جیغ نزنی؟

- چی داری می گی؟ یعنی تو قبول کردی؟

- مــامــان!

با حرص برگشت سمتم و گفت:

- مامان و کوفت، مامان و زهرمار! بچه بزرگ کردم که بدم دست یه غربیه بی کس و کار؟

دیگه طاقتم تموم شد، از جام بلند شدم و گفتم:

- لابد نادیا مناسب منه؟

بابا این بار منو خطاب قرار داد.

- بس کن!

مامان که باز فاز گریه برداشته بود گفت:

- يعنی تو می گی دختر معصوم خواهر من، کمتر از یه دختر بی کس و کاره؟ یعنی دختر مردم رو، به کسی که می شناسیش ترجیح می دی؟ دستمم درد نکنه با این تربیت کردنم.

سرم رو به دو طرف تکون دادم و گفتم:

- محض اطلاعت مادرِ من، مطمئن باش چون خیلی خوب نادیا رو می شناسم حاضر نیستم حتی بهش نزدیک بشم، چه برسه به این که باهاش زندگی کنم. من نمی خوام فردا پس فردا بچه هام گله کنن که چرا یه مادر نانجیب دارن.

دیگه به حرفام ادامه ندادم. می دونستم اگه چیزی بگم، مامان همش رو انکار می کنه و در آخر هم یه دردسر برای خودم درست می شه. رفتم سمت پذیرایی و در حالی که کتم رو برمی داشتم گفتم:

- خداحافظ.

و بدون این که منتظر جواب کسی باشم، از خونه زدم بیرون. سوار ماشین شدم و تکیه دادم به صندلی. دستم رو کشیدم توي موهام و یه نفس عمیق کشیدم. حداقل جای شکرش باقی بود که حالا فقط با یه نفر طرفم، ولی هنوز هم موافقت بابا برام عجیب بود. مطمئن بودم یه کاسه ای زیر نیم کاسه هست! گوشی قدیمیم زنگ خورد. از تو داشبورد درش آوردم.

مهران - الو؟

- سلام مهران خان.

- سلام، چی شد؟

- همون طور که خواستی مجبورش کردم شب بمونه.

- الان پیشش هستی؟

- آره.

- از کجا داری زنگ می زنی؟

- نگران نباش رفته داروخونه، تا بیاد وقت داریم حرف بزنیم.

- خوبه، ببین می خوام حواست به خودت باشه، نمی خوام مشکلی واست درست بشه. یه جوری رفتار کن که خودش ازت بخواد دیگه نری پیشش، خب؟

- نگران نباش، من کارم رو خوب بلدم.

- خونت رو چی کار کردی؟ گذاشتی برای فروش؟

- امروز دو تا مشتری اومدن؛ ولی هنوز کسی برای خرید نیومده.

- باشه، به محض این که خونت رو فروختی به من خبر بده. یادت باشه اگه امیر چیزی بفهمه برای خودت بد می شه، من نمی خوام تو هم گیر بیفتی.

- می دونم.

صداش رو آورد پایین و گفت:

- مثل این که اومد، من باید قطع کنم.

- باشه خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و ماشین رو به حرکت در آوردم. دوباره دم یه کیوسک تلفن ایستادم و شماره اون زن رو گرفتم.

- الو؟

بدون هیچ مقدمه چینی گفتم:

- می دونی الان شوهرت کجاست؟

- تو همونی هستي که صبح زنگ زدی؟ تو کی هستی؟ چی از جون من می خوای؟

- خانوم محترم من فقط می خوام کمکتون کنم. مطمئن باشین نه هیچ پدرکشتگی با شما دارم، نه با شوهرت. اون الان خونه نیست، درسته؟

- آقای محترم شوهر من الان شیفت کاریشه.

- اوه! شیفت کاری پیش یه دختر جوون؟!

- منظورت از این حرفا چیه؟

- منظوری ندارم خانوم. می تونی زنگ بزنی سر کار شوهرت و ببینی واقعا سر کاره یا نه. شب خوبی داشته باشین.

اینو گفتم و گوشی رو قطع کردم.

" آوا "

در حالی که چشمم به تلويزیون بود، داشتم ناخنام رو می جویدم. اصلا حواسم به فیلم نبود. می ترسیدم بعد از حرف زدن مهران با خونوادش، باباش بخواد بلایی سرم بیاره. همون طور تو فکر بودم که صدای زنگ موبایلم منو از جا پروند.

شماره ناشناس بود.

آوا - بله؟

کسی جوابم رو نداد.

- الو؟!

بازم کسی حرف نزد.

با حرص گفتم:

- مرض داری؟

گوشی رو قطع کردم و موبایلم رو انداختم کنار دستم روی مبل. پاهام رو جمع کردم و دستم رو دورش حقله کردم. می ترسدم، ولی دقیقا نمی دونستم از چی! تلويزیون رو خاموش کردم، همون موقع صدای بسته شدن در رو شنیدم. رفتم دم پنجره، مهران بود که داشت در ماشینش رو قفل می کرد. انتظار داشتم بیاد بالا؛ ولی نیومد. منم به ناچار رفتم که بخوابم.

فردا ظهر وقتی رسیدم مطب، دیدم گلسا نشسته تو آشپزخونه. نمی دونستم چرا انقدر زود اومده. قبل از این که برم سر کارم گفتم:

- سلام.

نگاهی به سر تا پای من کرد و با بی تفاوتی سرش رو به علامت مثبت تکون داد. شونه هام رو انداختم بالا و رفتم سر میزم. داشتم لیست بیمارا رو می نوشتم که حس کردم یکی داره نگاهم می کنه. سرم رو گرفتم بالا که دیدم گلسا ایستاده رو به روم و دستاش رو تکیه داده به میز. با تعجب نگاهش کردم. گفت:

- دقت نکرده بودم چپ دستی.

به دستم یه نگاه انداختم و گفتم:

- آره چپ دستم.

- حلقه ي قشنگیه.

زیر چشمی نگاهش کردم و گفتم:

- ممنون.

- مگه تو و مهران با هم نبودین؟

- چرا بودیم.

پوزخندی زد و گفت:

- نگو که هم می خوای ازدواج کنی و هم با یه نفر رابطه داشته باشی!

نگاهش کردم و گفتم:

- اگه هر دو تاشون یه نفر باشن، فکر نکنم مشکلی باشه.

چشماش گرد شد. یعنی فکر می کرد این از طرف کس دیگه ایه؟! با اکراه نگاهی به من کرد و گفت:

- یعنی می خوای بگی قراره با مهران ازدواج کنی؟

- نکنه باید از تو اجازه می گرفتیم؟

پوزخندی زد و گفت:

- اوه، می بینم زبونم در آوردی.

پوزخندی زدم و گفتم:

- خوشم می ياد پررویی!

دستش رو زد به کمرش و گفت:

- من پرروام یا تو؟ هیچ کس غیر از من نتونسته مهران رو به دست بیاره، از این به بعدم نمی تونه. محض اطلاعت بگم من اولین دوست دخترش بودم.

پوزخندی زدم و گفتم:

- محض اطلاعت منم آخریش بودم. بعدم باید اینو بدونی اگه به دستش می آوردی که الان وضعت این نبود، لازم نبود با اون پسره ي احمق واسش برنامه بریزی. تمام این کارات نشون می ده که چقدر ازت بدش می اومده و توام از حرصت مجبور شدی این کارا رو بکنی، پس حرف زیادی نزن!

- تو یه الف بچه می خوای رقیب من بشی؟

- انگار درست متوجه نشدی!

انگشتم رو آوردم بالا و گفتم:

- ما قراره ازدواج کنیم.

پوزخندی زد و گفت:

- آخه با توی جوجه؟!

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

- نه پس با یه پیر دختر!

اینو که گفتم جوش آورد و با حرص گفت:

- داری گنده تر از دهنت حرف می زنی.

از جام بلند شدم و چشم تو چشمش ایستادم و گفتم:

- حقیقت تلخه عزیزم.

به چشمام نگاه کرد، انگار داشت به یه چیزی فکر می کرد. بعد سریع یه پوزخند نشوند رو لباش و گفت:

- ترجیح می دم پیر دختر باشم تا یکی مثل تو!

یه تای ابروم رو دادم بالا. لبخند کجی روی صورتش نشست و گفت:

- حداقل کسی از روی ترحم باهام ازدواج نمی کنه.

نگاهش رو ازم گرفت و در حالی که می رفت سمت اتاقش گفت:

- من نه بی کس و کارم، نه بی سواد و بی پول.

تکیه داد به در و ادامه داد.

گلسا - بهتره به این ازدواج زیاد دل نبندی، این جور ازدواجا اغلب زود از هم می پاشه.

چشمام رو تو حدقه تکون دادم و گفتم:

- حسودی از سر و روت می باره.

خنده ریزی کرد و گفت:

- به هم می رسیم، فعلا خوشحال باش کوچولو.

چشمام رو ریز کردم و بینیم رو جمع کردم. سرش رو تکون داد و رفت تو اتاقش. آب دهنم رو قورت دادم و نشستم سر جام. نباید به حرفاش توجه می کردم، قصدش فقط عصبی کردن من بود. مشغول نوشتن شدم؛ ولی فکرم رو بدجور مشغول کرده بود. یعنی مهران هم دلش برام سوخته بود؟ یعنی هیچ حس دیگه ای نداشت؟ اگه مهران از ازدواج با من پشیمون می شد چی؟ نه! باید کاری می کردم که این جوری نشه. مشکل این بود که اصلا نمی دونستم وظیفم تو یه زندگی مشترک چیه، چه برسه به این که بخوام به بهترین شکل انجامش بدم!

خودکار رو به حالت عصبی بین دستام تکون می دادم، ترسم دو برابر شده بود. سرم رو گذاشتم روی میز، اگه باهاش ازدواج می کردم و سرم هوو می آورد چي؟ آهی کشیدم و گفتم "نه اگه دوستم نداشت که..."

همون موقع صدای مهران رو شنیدم.

مهران - باشه... ساعت نه... کاری نداری؟ خب پس فعلا.

سرم رو آوردم بالا، داشت با گوشی حرف می زد. دستش رو گذاشت رو سینش و یه کم خم شد. با بی حوصلگی گفتم:

- سلام.

باز خودکار رو گرفتم دستم و تند تند تکونش دادم.

- هنوز کسی نیومده؟

سرم رو به دو طرف تکون دادم. اومد جلو و خودکار رو از دستم گرفت و گفت:

- خوبی؟

بدون این که نگاهش کنم گفتم:

- آره.

بعد دستم رو بردم جلو تا خودکار رو ازش بگیرم. دستش رو کشید عقب و گفت:

- معلومه!

- اینا رو ننوشتم.

باز دستم رو دراز کردم. دستش رو تا اون جا که می تونست عقب برد. از جام بلند شدم و گفتم:

- نکن.

دستش رو گرفت بالا، رو پنجه بلند شدم تا بگیرمش؛ ولی من کجا و اون کجا! همون موقع دستم رو گرفت و فاصلش رو با من کم کرد. با تعجب نگاهش کردم. دستش رو آورد پایین و خودکار رو بهم داد و دستم رو گرفت و گفت:

- حالا بگو چته؟

گفتم:

- هیچی.

خواستم بشینم که مج دستم رو گرفت و منو به خودش نزدیک کرد.

- نکن.

- بگو چته تا ولت کنم.

با درموندگی گفتم:

- به خدا هیچی نیست.

همون موقع گلسا از اتاقش اومد بیرون. نگاه متعجبش روي ما ثابت موند؛ ولی بدون این که خودش رو ببازه با حرص گفت:

- این جا مطبه!

دستم رو گذاشتم رو دست مهران تا ولم کنه؛ ولی چنین قصدی نداشت. بدون توجه به حرف گلسا گفت:

- می گی یا می خوای تا وقتی مریضا می يان همین جوری باشی؟

گلسا که دید وجودش اصلا مهم نیست، ایشی گفت و رفت تو آشپزخونه. سرم رو گرفتم پایین و گفتم:

- آبرومون رفت.

مهران خندید و گفت:

- بحث رو عوض نکن.

- آخه این جا، جای این کاراست؟

منو کشوند سمت اتاقش.

- چی کار می کنی؟

منو کشید تو اتاق و در رو بست. تکیه دادم به در و با ترس گفتم:

- چرا این جوری شدی امروز؟

دستش رو تکیه داد به در و تو چشمام نگاه کرد و با خنده گفت:

- نگو که از من می ترسی!

با لبای آویزون نگاهش کردم. لپم رو کشید و با خنده گفت:

- من که این همه صبر کردم یه ذره دیگه هم روش. هوم؟

فقط نگاهش کردم. لبخندی زد و گفت:

- خب حالا بگو چی شده؟

یه ذره هلش دادم عقب؛ ولی هیچ حرکتی نکرد. گفتم:

- اگه یه کم بری عقب می گم.

- من جام راحته.

پوفی کردم و گفتم:

- هیچی نیست.

- هیچی؟

- هیچی.

منو بغل کرد و گفت:

- که هیچی؟

- مهـــــران!

خندید و گفت:

- جانم؟

از لحنش معلوم بود قصدش فقط اذیت کردنه.

- بذار برم سر کارم.

- نه!

سرم رو گرفتم بالا و با تعجب گفتم:

- نه؟! الان دیگه مریضا می يان.

- کارت دارم، انقدر ول نخور.

آروم گرفتم ببینم چی می خواد بگه. صورتش رو آورد جلو و گفت:

- بابام موافقت کرد.

دهنم از تعجب باز شد. با چشای گرد شدم، نگاهش کردم. خندید و گفت:

- دقیقا منم وقتی شنیدم مثل تو شدم.

- یعنی... یعنی...

ادامش تو دهنم نمی چرخید.

مهران - آره یعنی این که با خواستگاری هم موافقه، فقط یه چیزی!

لحنش نگران کننده بود. چشماش رو بست و گفت:

- ازم خواسته تو رو ببرم پیشش که باهاش حرف بزنی.

خودم رو کشیدم عقب و گفتم:

- تنها؟!

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. با نگرانی گفتم:

- چی کارم داره؟

لبخندی زد و گفت:

- نترس من همون جا می مونم و حواسم بهت هست.

- آخه...

- آخه نداره، فقط می خوام یه چیزی رو بهت بگم. اگه خواست حرفی بزنه و با درگیر کردن فکرت یا تهدید یا هر چیز دیگه اي تو رو منصرف کنه، قول بده روت اثری نذاره.

مردد نگاهش کردم. گفت:

- چیزی واسه پنهان کردن نیست. تو منو می شناسی؟ مگه نه؟

یاد اون دختری افتادم که تو خونش بود. یه دفعه قلبم فشرده شد. بغضم رو قورت دادم و گفتم:

- باشه.

مهران - آفرین دختر خوب.

چشمای نگرانم رو دوختم بهش و گفتم:

- کی می خواد منو ببینه؟

نشست روی صندلیش و گفت:

- همین امشب.

- چی؟ امشب؟

دستم رو گرفت و گفت:

- آره.

- اما من نمی تونم...

- اما نداریم، گفتم که من باهات مي يام. می شینم تو ماشین، حرفاتون که تموم شد خودم می برمت. هیچ خطری هم نیست، قول می دم.

- اما اگه یه نقشه ای کشیده باشه چی؟ اون بابایی که من دیدم، عمرا راضی بشه.

سرش رو تکون داد و گفت:

- خب آره، خودمم مشکوکم!

دلم ریخت. نمی خواستم دوباره پام رو به کلانتری بکشونه.

- پس چرا می خوای منو بفرستی پیشش؟

- چون گفته اول باید تو رو ببینه و باهات حرف بزنه، بعدا می ياد خواستگاری.

- این یه کم عجیب نیست؟

لبخندی زد و گفت:

- می دونم! راستش منم همچین انتظاری از بابا نداشتم؛ ولی چاره دیگه ای نداریم. نمی خوام الان که موافقت کرده، حالا به ظاهر یا واقعیت، زیاد طولش بدیم؛ چون ممکنه همین رضایتی که فکر می کنیم الکیه هم به مخالفت تبدیل بشه. این جوری کارمون سخت می شه. اون وقت توام که منو بدون خواستگاری قبول نداری، دیگه هیچی!

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- این چه حرفیه؟ من قبولت دارم.

لبخندی زد و گفت:

- پس مطمئن باش هیچی نمی شه، فقط کافیه بری باهاش حرف بزنی. هر چیزی گفت، تو مصمم باش. خب؟

ابروهام رو دادم بالا و نگاهش کردم و گفتم:

- نکنه واقعا یه چیزی هست؟

اخم شیرینی کرد و گفت:

- دستت درد نکنه!

- شوخی کردم.

لبخندي زد و گفت:

- خب پس حله.

فکر حرف زدن با باباش خیلی برام وحشتناک بود. آخرین چیزی که ازش دیدم، نشون می داد خیلی آدم بی منطقیه. لبام رو جمع کردم و به مهران نگاه کردم.

- باز چیه؟

نگرانی که بابت حرفای گلسا داشتم، با خبری که مهران بهم داده بود چند برابر شده بود. آهی کشیدم و گفتم:

- من می ترسم.

- از چی؟

شونه هام رو انداختم بالا و تکیه دادم به میز. دستم رو کشید و گذاشت رو قلبش و گفت:

- این چیه؟

- چی؟

- همینی که دستت روشه!

متوجه منظورش نشدم. لبخند مهربونی زد و گفت:

- می بینی چطور می زنه؟

تازه فهمیدم منظورش قلبشه!

- تا وقتی قلب یه مرد این جوری واسه یه دختر می تپه، اون دختر نه باید از چیزی بترسه و نه نگران باشه؛ چون اون مرد عاشق همه جوره هواش رو داره.

خودمم حس می کردم که لپام گل انداخت. لبم و به دندون گرفتم و گفتم:

- مطمئنی؟

- از چی؟

مستقیم تو چشماش نگاه کردم و گفتم:

- این که دوستم داری؟

از جاش بلند شد، با حالت عجیبی که تا به حال ندیده بودم گفت:

- تو چی؟ دوستم داری؟

همین که خواستم لب باز کنم، منو کشید سمت خودش، خشکم زده بود، اصلا انتظار نداشتم چنین کاری بکنه. نبضم رو حتی روي صورتمم حس می کردم. نمی دونستم باید چی کار کنم! این دفعه مثل دفعه قبل نبود، واقعی تر بود همچنان صورتش نزدیک صورتم بود. نفسم رو که حبس کرده بودم با هیجان بیرون دادم. آروم گفت:

- من خیلی دوست دارم، شک نکن.

چشماش روی من بود؛ ولی من خجالت می کشیدم نگاهش کنم. تمام بدنم به وضوح می لرزید، زبونم بند اومده بود. با لحن خاصی گفت:

- حالا تو چشمام نگاه کن و بگو تو هم دوستم داری.

لبم رو گزیدم. گفت:

- خیلی خیلی زیاد دوست دارم.

چشمام رو بستم. این بار من بودم که اونو غافلگیر کردم و اونم با کمال میل همراهیم کرد. دیگه برام مهم نبود که کی چی می خواد درباره ما بگه یا این که چه قضاوتی درباره این احساسات بشه. من هیچ وقت شانس دوست داشته شدن رو نداشتم. حالا که مهران بود، می خواستم با تمام وجودم این حس رو لمس کنم. هر چند هم کوتاه و همراه با ترحم بود، این حس رو دوست داشتم.

تو همون حس و حال بودیم که یه دفعه در باز شد.

- سلام آقای...

صدای مرد ناشناسی که تو چارچوب در بهت زده به ما نگاه می کرد، آروم آروم کم شد. یه دفعه خودم رو از مهران جدا کردم، مهران هم با تعجب داشت اونو نگاه می کرد. مرده با شرمندگی سرش رو پایین انداخت و گفت:

- ببخشید خانوم دکتر گفتن امروز منشی نیومده.

پشتم رو کرده بودم به طرف و اصلا نمی خواستم باهاش رو به رو بشم. مهران نیم نگاهی به من کرد و گفت:

- شما بفرمایین، صداتون می کنم.

بدون هیچ حرفی در رو بست و رفت. دستام رو مشت کرده بودم و زیر لب گفتم "گلسا!" بعد چشمام رو روي هم فشار دادم.

- می خواست کارمون رو خراب کنه، بیشتر درستش کرد.

متوجه منظورش نشدم؛ ولی از خجالت نمی تونستم نگاهش کنم، فقط به باز کردن چشمام اکتفا کردم. مهران اومد جلو تلم رو در آورد و در حالی که دوباره تو موهام می کشیدش گفت:

- حالا همه می فهمن قراره ازدواج کنیم.

سعی می کردم چشمام با چشماش تماس مستقیم نداشته باشه. گفتم:

- حالا چطوری برم بیرون؟

شالم رو مرتب کرد و گفت:

- از در دیگه!

اخم کردم و مشتم رو آروم کوبیدم رو سینش و گفتم:

- من روم نمی شه برم بیرون.

- مگه جرم کردی؟

هیچی نگفتم. سرش رو آورد جلو و گفت:

- این کارا رو از کجا یاد گرفتی؟

هلش دادم و با خجالت گفتم:

- برو اون ور.

خندید و گفت:

- خجالتاتم فرق داره.

لبام رو جمع کردم. لبخندی زد و گفت:

- برو به کارت برس، اصلا هم به کسی توجه نکن.

سرم رو تکون دادم و رفتم سمت در اتاق. آخرین لحظه گفت:

- آوا؟

برگشتم سمتش. لبخندی زد و گفت:

- دوست دارم.

لبخندی زدم و اومدم بیرون. به مردی که به در خیره شده بود، نگاه کردم. ازش خجالت می کشیدم. تمام مسیر در تا پشت میز رو با چشماش دنبالم کرد. جوری نشستم که حلقم رو تو دستم ببینه. بدون این که نگاهش کنم، خطاب بهش گفتم:

- آقای رفیعی؟

- بله، بله.

- بفرمایین داخل لطفا.

شانس آوردم به جز اون کسی نیومده بود. بعد از رفتن اون با خیال راحت به کارم ادامه دادم.

ساعت هشت بود. گلسا نیم ساعت پیش بدون این که حتی خداحافظی کنه از اتاقش بیرون اومد و رفت. پوشه ها رو سر جاشون گذاشتم. مهران از اتاقش اومد بیرون و گفت:

- خب دیگه پیش به سوی بابا.

با نگرانی نگاهش کردم. لبخندی زد و گفت:

- می خوایم بریم پیش بابام، پیش عزرائیل که نمی خوایم بریم.

نفسم رو بیرون دادم و گفتم:

- بریم.

کیفم رو برداشتم و از مطب خارج شدیم. همین که سوار آسانسور شدیم، مهران دستمو گرفت و منو به سمت خودش کشید.

- مهران نکن یکی می بینه.

خندید و گفت:

- تقصیر خودته.

- تقصیر منه؟

سرش رو تکون داد و با لحن بچگونه ای گفت:

- اوهوم،.

منظورش رو فهمیدم و دستش رو باز کردم و با فاصله ازش ایستادم. این باعث شد به خنده بیفته. در آسانسور باز شد و هر دو رفتیم و سوار ماشین شدیم.

نیم ساعت بعد مهران رو به روی یه رستوران توقف کرد. یه نگاه به ساعتش کرد و گفت:

- هنوز نه نشده.

دستام رو که می لرزید، مشت کردم و روی پام فشار دادم. مهران نیم نگاهی به من کرد و گفت:

- من همین جا دم درم. خب؟

سرم رو تکون دادم. ماشین رو خاموش کرد و گفت:

- بیا بریم پایین.

از ماشین پیاده شدم.

یه نگاه به سر و وضعم انداختم، می خواستم خیلی خوب به نظر برسم. مانتو و شالم رو صاف کردم و دنبال مهران راه افتادم. وارد رستوران شدیم. مهران به مردی که پشت میز نشسته بود گفت:

- میز رزرو آقای مجد.

اون مرد به یکی از میزا که دورش صندلیایی به حالت مبل چیده شده بود، اشاره کرد و گفت:

- میز هشتاد و هفت.

مهران سرش رو تکون داد و دست منو گرفت و با هم رفتیم سمت میز و رو به روی هم نشستیم. دستام رو گذاشتم روي میز و تو هم قفلشون کردم و گفتم:

- کاش زودتر می اومد.

دستم رو تو دستاش گرفت و گفت:

- انقدر استرس نداشته باش.

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- تو نمی دونی اون روز تو کلانتری چیا بهم گفتن، مجبورم کردن برم واسه معاینه.

بغضم رو قورت دادم و گفتم:

- نمی خوام دیگه واسم اتفاق بیفته.

دستش رو آروم زد رو دستام و گفت:

- هیچ وقت نمی افته.

دستم رو از زیر دستش کشیدم بیرون. با تعجب نگاهم کرد که گفتم:

- ممکنه بابات بیاد و ببینه.

لبخندی زد و گفت:

- باشه.

همون موقع پیشخدمت اومد و گفت:

- چی میل دارین؟

مهران سرش رو برد بالا و گفت:

- منتظر کسی هستیم.

اونم سرش رو تکون داد و رفت.

هنوز ده دقیقه نشده بود که بابای مهران وارد رستوران شد. من که از اول نگاهم به در بود، با دیدن باباش رو کردم به مهران و گفتم:

- اومد.

مهران برگشت سمت ورودی. باباش داشت می اومد سمت ما. هر دومون از جا بلند شدیم. مهران گفت:

- سلام.

اون فقط سرش رو تکون داد و به من نگاه کرد. دستپاچه شده بودم، من منی کردم و گفتم:

- سلام آقای مجد.

نگاهی به سر تا پای من انداخت، باز سرش رو تکون داد. مهران با دست اشاره ای به من کرد و به باباش گفت:

- خب من تنهاتون می ذارم.

باباش نشست پشت میز و گفت:

- باشه.

مهران به من نگاهی کرد و گفت:

- فعلا.

با نگرانی نگاهش کردم. لبخند اطمینان بخشی زد و رفت سمت در. هنوز سر جام ایستاده بودم. باباش نیم نگاهی به من کرد و گفت:

- می خوای همین طور وایستی دختر؟!

- نه نه، ببخشید.

بعد سریع نشستم سر جام. نگاه خیرش اضطرابم رو بیشتر می کرد. سعی می کردم به صورتش نگاه کنم. هر دو ساکت بودیم که یه دفعه گفت:

- از دفعه پیش که دیدمت خیلی تغییر کردی!

حرفی نزدم. پوزخندی زد و گفت:

- این طور که یادمه آدم ساکتی نبودی.

در جوابش فقط یه نفس عمیق کشیدم. این بار تا تحکم بیشتری گفت:

- می خوای همین طور ساکت بشینی؟

سرم رو آوردم بالا و بهش نگاه کردم. عصبی به نظر نمی رسید، کاملا خونسرد بود. البته این حالم رو که بهتر نمی کرد هیچ، بدترم می کرد. سعی کردم به خودم مسلط بشم. شمرده شمرده گفتم:

- خب من نمی دونم چی باید بگم!

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- خیالم راحت شد، فکر کردم مهران یه دختر لال رو واسه ازدواج انتخاب کرده.

نباید خودم رو می باختم. می دونستم تو مدتی که رو به روش نشستم، چقدر سعی می کنه با حرفاش اعصابم رو به هم بریزه؛ ولی نباید می ذاشتم. باید می فهمید من همون دختریم که حقیقتایی که هیچ کس تو زندگیش براش روشن نکرده بود رو با جرات به زبون آوردم. گفتم:

- حتی اگه لال بودم شما به انتخاب پسرتون که یه مرد بالغ و عاقله شک دارین؟

با تعجب نگاهم کرد، می دونستم انتظار چنین حرفی رو نداره. خیلی سریع به حالت جدی خودش برگشت و گفت:

- می دونی زبونت خیلی نیش داره؟

- شاید واسه این زبونم نیش دار به نظر می ياد که بلد نیستم چاپلوسی کنم.

خنده ای کرد و گفت:

- تو هجده سالته، درسته؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

یه ذره نگاهم کرد و گفت:

- جالبه!

منتظر بودم که بگه چی براش جالبه؛ ولی به جاش گفت:

- بهتره از این بحث بگذریم و بریم سر موضوعی که الان بخاطرش این جاییم.

صدام رو صاف کردم و گفتم:

- می شنوم.

دستاش رو گذاشت روی میز و گفت:

- این جور که معلومه، تصمیمتون جدیه.

با قاطعیت گفتم:

- بله.

- می دونم برات عجیبه؛ ولی من امروز نیومدم این جا که باهاتون مخالفت کنم.

با تعجب گفتم:

- پس چی؟

دستش رو روي چونه و گونش کشید و گفت:

- من پسرم رو خوب می شناسم، نمی خوام با آبروریزی ازدواج کنه. برای همین چه موافق باشم چه مخالف، مجبورم بگم به این ازدواج راضیم. خوش ندارم که پشت سر پسرم بگن با یه دختر بی کس و کار یواشکی ازدواج کرد و رفت.

بی کس و کار؟! این لقبی بود که هر کسی از راه می رسید بهم می داد، حتی وقتی داشتم نقش یه پسر رو تو زندگی بازی می کردم. دیگه برام عادی شده بود، من کسی رو نداشتم. آره، ولی اجازه نمی دادم این شخصیتم رو زیر سوال ببره. گفتم:

- شاید بی کس و کار باشم؛ ولی...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- منم دنبال همین "ولی" این جا اومدم. می خوام قانعم کنی که برای پسرم مناسبی. بهم بگو به عنوان یه عروس چی داری که بهش افتخار کنم؟

پس قصدش این بود، می خواست منو به دست خودم تحقیر کنه. می دونستم چیز زیادی ندارم که بخاطرش به خودم ببالم؛ ولی حداقلش این بود که منم یه آدم معمولیم.

- من می دونم که پسر شما خیلی از من بهتره، من واقعا هیچی ندارم که بخوام بخاطرش شما رو مجاب کنم که کیس مناسبی واسه پسرتونم.

- پس چرا تصمیم گرفتی باهاش ازدواج کنی؟ فکر نمی کنی پسر من لیاقت بهترینا رو داره؟

راه بدی رو واسه بحث کردن پیدا کرده بود. می ترسیدم جلوش کم بیارم؛ ولی نباید خودم رو می باختم. گفتم:

- تا تعریف شما از بهترینا چی باشه!

اخمی کرد و گفت:

- چطور؟

- بهترین از دید شما چیه؟ دختری که یه خونواده عالی و تحصیلات آن چنانی داره؟

پوزخندی زد و گفت:

- حتما تعریف تو اینه که یه خونه با عشق واسه پسرم بسازی، هر روز واسش ناهار بپزی و با عشق بهش شام بدی و خونش رو واسش تمیز کنی؟

- اگه این طرز فکر شماست، باید بگم براتون متاسفم.

با تعجب نگاهم کرد.

- من نمی خوام بگم یه آدم کاملم، سر کسی هم منت نمی ذارم؛ ولی من تو همین مدت کم چیزایی از زندگی پسر شما فهمیدم که شما تمام مدتی که پدرش بودین، نتونستین درک کنین. زندگی همش تجملات نیست، تحصیل و پول هم نیست. نمی گم اینا مهم نیست، اتفاقا خیلی هم مهمه. من خودم تو فقر کامل زندگی کردم و می دونم بدون پول آدم نه اعتبار داره و نه احترام. بدون تحصیل هیچ کس حتی آدمم حسابت نمی کنه. واسه همینه که دارم سعی می کنم خودم رو بالا بکشم. درس خوندن رو از سر گرفتم و با تمام توانم کار می کنم. اما چیزای مهم تری هم هست آقای مجد، همون قدر که پسر شما برای من یه تکیه گاهه، بدون خجالت و با افتخار می گم که من با این بچگیم و با این بی تجربگیم، تونستم براش یه الگو باشم و کاری کنم عادتای بدش رو کنار بذاره.

خندید و گفت:

- واقعا به نظرت آدم یه دفعه می تونه تمام عادتای زندگیش رو بذاره کنار؟

- هر کسی بخواد می تونه راه زندگیش رو تغییر بده.

لبخندی زد و گفت:

- خب حداقل می تونم خوشحال باشم که با یه دختر صاف و ساده طرفم، نه یکی از اون مادرای فولادزره!

نگاهش کردم. سرش رو تکون داد و گفت:

- می دونم با خودت فکر می کنی پر تجربه ی عالمی؛ ولی چه بخوای و چه نخوای من چند تا پیراهن بیشتر از تو پاره کردم دختر جون. اگه تصمیمت اینه که با پسر من زندگی کنی، این انتخاب خودته؛ ولی پشیمونیش با خودته. نه این که بگم از پسر خودم مطمئن نیستم؛ ولی دنیای شما دو تا متفاوته.

- خب یکیش می کنیم.

- باشه حرفی نیست؛ ولی بدون تو رو به رو شدن با مادرش یا هر کس دیگه، هیچ کمکی از طرف من نمی شه. اگه فردا روزی خدای نکرده تو زندگیتون اتفاقی افتاد، سراغ من نمی يای و انتظاری هم از کسی نداشته باش و از همه مهم تر...

ساکت شد و به چشمام نگاه کرد، بعد ادامه داد:

- بذار رک و رو راست بهت بگم، این ازدواج نه بی سر و صداست و نه جمع و جور، خودت رو واسه یه موج بزرگ از تحقیر و تمسخر آماده کن؛ چون کسایی که از این به بعد می بینی، هیچ کدوم تو رو به عنوان یه عروس واقعی نمی پذیرن.

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

- واسم مهم نیست، ما همدیگه رو دوست داریم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه ولی من بهت گفتم زندگیت سخت تر از اون چیزی می شه که فکرش رو می کنی!

- نه، زندگی من خیلی سخت تر از اون چیزی بوده که شما فکر می کردین.

نگاهم کرد و گفت:

- خودت معنی حرفم رو خیلی زود می فهمی.

نگاهش کردم و هیچی نگفتم. من از پس همه اونا بر می اومدم، مطمئن بودم، مهران ارزشش رو داشت. دستش رو گذاشت روی میز و گفت:

- خب حرفام تموم شد، بهتره بهشون فکر کنی. تو یه دختر جوونی، هجده سال چیزی نیست، فکر نکن با ازدواج با مهران تمام مشکلاتت حل می شه. می تونم اطمینان بدم با آدمایی رو به رو می شی که تو عمرت ندیدی.

- من نمی خوام با مهران مشکلاتم رو حل کنم آقای مجد!

سرش و تکون داد و گفت:

- ولی این طور به نظر می رسه، راستی از منم انتظار محبت نداشته باش، شاید به این ازدواج رضایت داده باشم؛ اما منم طرف اونام.

یه جورایی داشت اعلام جنگ می کرد؛ ولی این تهدیدا به من سازگار نبود. سرم رو تکون دادم. از جاش بلند شد و با تمسخر گفت:

- آخر این هفته خدمت می رسیم خانوم.

" مهــران "

منتظر نشسته بودم که گوشیم زنگ خورد. از تو داشبورد درش آوردم و گفتم:

- سلام.

- سلام مهران خان، خوبین؟

- ممنون، شما خوبی؟

- مرسی، زنگ زدم بگم از فردا من دیگه باهاش کار نمی کنم.

- خوبه، مطمئنی که بازم همون جا می ره؟

- آره، با قبلیم همین جا بوده.

- باشه، فقط کافیه خودت رو از امیر دور کنی.

- همین کار رو می کنم، خونه جدیدم رو هم خریدم.

- محض احتیاط یه چند وقت با دوستایی که اون جا داری هم رابطت رو قطع کن.

- باشه.

- کارت رو خوب انجام دادی، بعد از تموم شدن کار بقیه پولت آماده اس.

- مرسی.

- دیگه با هم کاری نداریم، اگه چیزی بود خودم بهت زنگ می زنم. خب؟

- باشه!.

- پس فعلا خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم، داشتم می ذاشتمش تو داشبورد که یه نفر زد به شیشه. سرم رو بلند کردم، بابا بود. شیشه رو پایین کشیدم. سرش رو با تاسف تکون داد و گفت:

- حرفمون تموم شد.

یه نگاه به ساعت انداختم، هنوز يه ربع هم نشده بود.

- من دارم می رم.

- باشه.

خواست بره، اما یه لحظه منصرف شد و برگشت سمت من و گفت:

- مهران؟

با تعجب گفتم:

- بله؟

- نمی خوام بگم کاملا مورد پسند واقع شده؛ ولی اگه تصمیمت واسه ازدواج قطعیه، سعی کن یه شوهر نمونه باشی.

با تعجب نگاهش کردم. دیگه حرفی نزد و رفت. این یعنی همه چی خوب پیش رفته بود؟! از ماشین پیاده شدم و رفتم تو رستوران. آوا به یه نقطه خیره شده بود، انگار داشت فکر می کرد. وقتی نشستم رو به روش تازه متوجه حضور من شد. لبخندی زدم و گفتم:

- چه زود قانعش کردی؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- قانع کردن لازم نداشت.

با تعجب گفتم:

- یعنی هیچ مخالفتی نکرد؟

پوزخندی زد و گفت:

- بابات قانع نشدنیه!

- یعنی قبول نکرد؟

نگاهم کرد و گفت:

- چرا قبول کرد.

- پس چی؟!

- انتظار داشت من کنار بکشم.

لبخندی زدم و گفتم:

- ولی ما بردیم، مگه نه؟

سرش رو چرخوند یه طرف و با لبخند گفت:

- تقریبا.

دستام رو زدم به هم و گفتم:

- خب پس به افتخار خودمون باید یه جشن بگیریم.

بعد پیشخدمت رو صدا زدم و غذامون رو سفارش دادم.

چیزی به اومدن بابا و مامان نمونده بود. کت و شلوار نوک مدادیم رو همراه با یه پیراهن توسی پوشیده بودم تا رسمی به نظر بیام. زنگ در به صدا در اومد. یه نگاه به دسته گل و شیرینی که روی میز بود انداختم و رفتم سمت آیفون. قیافه عبوس مامان رو روي صفحه دیدم. در رو باز کردم و قبل از این که بیان بالا، از خونه بیرون اومدم. مامان نگاهی به من کرد و گفت:

- ماشاا...!

لبخندی زدم و گفتم:

- سلام.

آهی کشید و گفت:

- آخه حیف تو نیست؟!

- مامان!

رو کرد به بابا و گفت:

- تو یه چیزی بهش بگو.

بابا سرش رو تکون داد و گفت:

- مگه قرار نشد این بحث رو تموم کنیم؟

مامان آهی کشید و هیچی نگفت. شیرینی رو دادم دستش و گفتم:

- بهتره دیگه بریم بالا.

همون طور که از پله ها بالا می رفتیم، صدای مامان رو می شنیدم که زیر لب غر غر می کرد.

برگشتم سمتش و گفتم:

- مامان جلوی آوا انتظار تعریف ندارم، فقط حرف نزنین لطفا.

بهش برخورد و با حرص گفت:

- می خوام ببینم این دختره ي جادوگر کیه که تو بخاطرش تو روی مامانتم می ایستی!

حرف زدن باهاش بی فایده بود. پوفی کردم و به راهم ادامه دادم. دم در ایستادم، کتم رو صاف کردم و در زدم. به چند ثانیه نکشید که در باز شد و آوا تو چهارچوب در ظاهر شد. یه تونیک چهارخونه زرشکی رنگ تنش کرده بود، با یه شلوار دم پای مشکی و شال سفید. تا به حال این لباسا رو ندیده بودم، احتمال می دادم تازه خریده باشه. آرایش ملایمش چهرش رو ملیح تر کرده بود.

سرش رو تکون داد و گفت:

- سلام، خوش اومدین.

بابا جلو اومد و گفت:

- سلام.

از جلوی در کنار رفت و گفت:

- بفرمایین.

صبر کردم تا مامان و بابا زودتر برن. مامان با اکراه به آوا نگاه کرد و بدون این که چیزی بگه، شیرینی ها رو داد دستش. آوا به من نگاه کرد و ابروهاش رو داد بالا. دسته گل رو گرفتم سمتش و گفتم:

- دیگه همه چیز تمومه.

لبخندی زد و گفت:

- کت و شلوار خیلی بهت می ياد.

خواستم لپش رو بکشم؛ اما دیدم جاش نیست و وارد خونه شدم. آوا شیرینی و گلا رو گذاشت تو آشپزخونه و به مبلا اشاره کرد و گفت:

- بفرمایین.

مامان و بابا همون طور که به اطراف نگاه می کردن نشستن. یه نگاه به آوا کردم، داشت چایی می ریخت. مامان سرش رو تکون داد و آروم گفت:

- اگه کسی بفهمه اومدم خواستگاری یه دختر بی پدر و مادر، آبروم می ره!

با حرص به مامان نگاه کردم. می دونستم که اومده تا مراسم رو خراب کنه؛ اما من این اجازه رو بهش نمی دادم. سرم رو بلند کردم و گفتم:

- آوا لازم نیست زحمت بکشی، ما اومدیم خودت رو ببینیم.

همزمان با چشم غره مامان و تعجب بابا، آوا هم با چشمای گرد شده برگشت سمتم. فقط من بودم که به آشپزخونه دید داشتم. آوا لبش رو گزید. انگشتش رو به نشونه ساکت گذاشت رو بینیش. همون موقع بابا گفت:

ـ درسته، وقت برای پذیرایی زیاده.

خوشحال بودم بابا حداقل مثل مامان لجبازی نمی کنه. آوا با سینی چایی اومد سمتمون و گفت:

ـ شرمنده اگه طول کشید.

بعد سینی چای رو گرفت سمت بابا. اونم چایی رو برداشت و تشکر کرد. حالا نوبت مامان بود. مامان چایی رو برداشت. یه نگاه به چایی انداخت و سرش رو تکون داد و گفت:

ـ ممنون.

آوا لبخندی زد و برگشت سمت من. چایی رو برداشتم و لبخند زدم. آروم گفت:

ـ چرا اون حرف رو زدی؟

چشمکی زدم و گفتم:

ـ لازم بود.

چایی خودش رو هم برداشت و نشست رو به روی ما. به ظرف شیرینی که روی میز گذاشته بود اشاره کرد و گفت:

ـ می دونم قابل دار نیست؛ ولی بفرمایین دهنتون رو شیرین کنین.

بابا یه شیرینی برداشت و به مبل تکیه داد و یه ذره به اطراف نگاه کرد و گفت:

ـ واقعا با سلیقه اید.

آوا چاییش رو مزه مزه کرد و گفت:

ـ شما لطف دارین.

مامان رو کرد به من و گفت:

ـ مهران این مبلا خیلی شبیه اوناییه که تو خونه ی خودت بود.

آوا سرش رو انداخت پایین. به مامان نگاه کردم. ابروهاش رو داد بالا و با رضایت تکیه داد سر جاش. گفتم:

ـ آره، شبیهه! سلیقه هامونم به هم نزدیکه.

بعد لبخند رضایت بخشی به مامان زدم؛ اما آوا همچنان سرش پایین بود. بابا پای راستش رو انداخت روی پای چپش و برای عوض کردن جو خطاب به آوا گفت:

ـ اینو می دونیم که تو و مهران تصمیمتون رو گرفتین؛ پس بحث رو بیشتر می ذاریم روی شناخت ما از شما آوا خانوم.

آوا چاییش رو پایین گذاشت و گفت:

ـ بفرمایید!؟

بابا نیم نگاهی به آوا انداخت و گفت:

ـ می شه درباره خونوادت بگی؟!

من ـ بابا!

بابا رو کرد به من و با جدیت گفت:

ـ تو چیزی در این باره به ما نگفتی، فکر نمی کنی ما حق داریم بدونیم عروسمون از کجا اومده؟!

آوا با خونسردی گفت:

ـ بله آقای مجد، شما درست می فرمایید. من با کمال میل به همه سوالاتون جواب می دم که جای ابهام واستون نمونه.

همون موقع مامان پوزخند زد. بابا که انگار انتظار نداشت آوا چنین جوابی بده یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ می شنویم.

آوا صاف نشست سر جاش و صداش رو صاف کرد و گفت:

ـ من اهل یزدم. خونواده هم دارم. اونم یه خونواده بزرگ؛ ولی چهار سال پیش از خونوادم طرد شدم.

بابا با جدیت گفت:

ـ می شه دلیلش رو بدونم؟

آوا آهی کشید و گفت:

ـ بخاطر این که پسر نبودم.

بابا با تعجب گفت:

ـ یعنی چی؟

ـ اونا پسر می خواستن. من بعد از خواهرام یه جورایی جایی تو اون خونه نداشتم، برای همین یه روز منو گذاشتن تو خیابونای تهران و رفتن.

مامان با خنده گفت:

ـ عجب داستان جالبی.

آوا خیلی جدی برگشت سمتش و گفت:

ـ خانوم مجد من داستان نمی گم، اینا واقعیته.

مامان با حرص برگشت سمتش و گفت:

ـ آفرین، خوب بلدی جواب بدی!

آوا لبش رو گزید. بابا با اعتراض گفت:

ـ بس کن خانوم.

مامان گفت:

ـ بس کنم؟!

بعد رو کرد به آوا و گفت:

ـ جراتش رو نداری بگی یکی از اون دخترایی هستی که از خونه فرار کردن، مگه نه؟!

آوا بهت زده بهش نگاه کرد و گفت:

ـ یعنی چی؟

مامان از جاش بلند شد و گفت:

ـ از کارش پشیمون که نیست هیچ، راست راست تو چشمای مردم نگاه می کنه و دروغ می گه.

آوا در حالی که سعی می کرد بغضش رو کنترل کنه گفت:

ـ بهتر نیست اول گوش کنین و بعد قضاوت؟ من هنوز حرفم تموم نشده.

ـ ولی من حرفم تموم شده، من عروس خیابونی نمی خوام.

دیگه جوش آوردم. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ مامان، همین الان از این جا برو بیرون!

با تعجب نگاهم کرد. بابا گفت:

ـ مهران این چه طرز حرف زدن با مادرته؟!

با صدای نسبتا بلندی گفتم:

ـ می دونین چیه؟ خوب نقشه ای کشیدین؛ ولی این جواب نمی ده.

آوا با تحکم گفت:

ـ این جا خونه ی منه مهران، تو حق نداری مادرت رو از این جا بیرون کنی.

با تعجب برگشتم سمتش. آوا از جاش بلند شد و گفت:

ـ خانوم مجد من شما رو درک می کنم، هر کس دیگه ای هم بود عکس العمل شما رو نشون می داد؛ ولی بهتر نیست منطقی باشید؟! من حتی حاضرم شما رو ببرم و خونوادم رو نشونتون بدم تا باورتون بشه من بی کس و کار نیستم.

مامان با غیظ گفت:

ـ خفه شو، من چرا باید حرفت رو باور کنم؟ فکر کردی من مثل پسرم خام حرفات می شم؟ نه خانوم، اشتباه فکر کردی.

رو کرد به بابا و گفت:

ـ من می رم، تو اگه می خوای این جا بمون.

بعد رفت سمت در. بابا از جاش بلند شد و با تاسف سری تکون داد و گفت:

ـ خرابش کردین.

بعد دنبال مامان راه افتاد. آوا دستاش رو مشت کرده بود و تند تند نفس می کشید. خواستم یه چیزی بگم که نشست روی صندلی و چشماش رو که پر از اشک شده بود ازم قایم کرد و گفت:

ـ برو مهران.

ـ آوا من نمی دونستم...

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ خواهش می کنم، تنهام بذار!

یه قدم رفتم عقب. سرش رو تکیه داد به دسته صندلی و گریش به هق هق تبدیل شد. نه، این چیزی نبود که من می خواستم. نباید می ذاشتم این اتفاق بیفته. دستش رو گرفتم و گفتم:

ـ بلند شو.

اون قدر محکم دستش رو کشیدم که از روی مبل کنده شد. با چشمای خیسش که از تعجب گرد شده بود بهم نگاه کرد. نفسم رو با حرص بیرون دادم و گفتم:

ـ راه بیفت بریم.

گنگ نگاهم کرد. دستش رو کشیدم و گفتم:

ـ این عذاب باید تموم شه.

همون طور که از خونه بیرون می کشیدمش گفت:

ـ کجا داری می ری؟

از پله ها پایین رفتم و کشیدمش سمت ماشین و گفتم:

ـ می فهمی.

سوار ماشین شدیم. ماشین رو روشن کردم. آوا با تعجب گفت:

ـ کجا می ری مهران؟!

ـ ساکت باش، بشین، می فهمی!

اشکاش رو پاک کرد و گفت:

ـ یعنی چی؟! نباید بدونم کجا داری منو می بری؟ اونم با این عجله؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم. دستش رو گذاشت رو داشبورد و چرخید سمتم و گفت:

ـ یعنی چی؟!

سرعتم رو زیاد کردم و گفتم:

ـ اگه بدونی می خوام کجا برم دنبالم نمی یای.

تو هر خیابونی که می پیچیدم آوا مردد نگاهم می کرد؛ تا این که رسیدم به اتوبان. آوا یه نگاه به تابلوها کرد و گفت:

ـ داری از شهر می ری بیرون؟!

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. حس کردم ترسیده. گفت:

ـ یعنی چی؟ داری منو کجا می بری؟!

همون طور که نگاهم به جاده بود گفتم:

ـ نترس، جای بدی نمی ریم.

با اخم گفت:

ـ بهم جواب سر بالا نده.

خندیدم. واقعا ترسیده بود. با لحن شیطنت آمیزی گفتم:

ـ خودت چی فکر می کنی؟!

آب دهنش رو قورت داد و گفت:

ـ به خدا اگه نگی خودم رو می اندازم پایین.

قفل مرکزی رو زدم و گفتم:

ـ نمی تونی.

آروم زد به شونم و گفت:

ـ کجا داری می ری؟

این بار خندم به قهقهه تبدیل شده بود. این آوا رو بیشتر می ترسوند. همون طور که می خندیدم گفتم:

ـ تو چرا این قدر ترسویی؟ آخه من دلم می یاد تو رو ببرم جایی که بد باشه؟

با حالت عصبی گفت:

ـ نخند.

ـ واقعا فکر می کنی می خوام کجا ببرمت؟

یه نگاه به اطرافش کرد و گفت:

ـ نمی دونم، این جا چیزی نیست.

با لحن التماس گونه ای ادامه داد:

ـ مهران!؟

ـ جانم؟

ـ کجا داریم می ریم؟!

هیچی نگفتم. دستش رو حلقه کرد دور بازوم و گفت:

ـ کجا؟

دیگه نمی خواستم صبر کنم تا بیشتر از این نگران شه؛ ولی هنوز یه چیزی تو دلم قلقلکم می داد. گفتم:

ـ داریم می ریم عقد کنیم.

با تعجب گفت:

ـ چی؟!

از اون جایی که مدارکش بخاطر این که تحویلشون بدم به آقای حیدری دست من بود، شناسنامش رو از تو جیبم در آوردم و گفتم:

ـ ایناها، ببین، همه چی آماده س، قراره بریم بیرون شهر عقد کنیم. یه جایی که دست هیچ کسی بهمون نرسه. خونه و مطبم می دم علی برام بفروشه راحت زندگیمون رو می کنیم. نظرت چیه؟!

از طرز نگاهش فهمیدم هیچ جوره حرفم تو کتش نرفته. لبخندی زدم و گفتم:

ـ دیگه نیازی نیست نگران خونوادم باشی.

ـ تو... تو چی داری می گی؟!

لبخندی زدم و گفتم:

ـ چیه؟ خوشت نیومد؟

ـ مگه دیوونه شدی مهران؟!

لحن جدی به خودش گرفت و گفت:

ـ برگرد!

ـ چرا؟

با اخم گفت:

ـ برگرد، نمی خوام این جوری بشه.

ـ یعنی تو دوستم نداری؟

آهی کشید و گفت:

ـ چون دوست دارم بهت می گم برگرد، این راهش نیست مهران، نباید فرار کنیم.

لبخند کجی گوشه لبم نشست. خوشم می اومد که با این سن کمش همه چیز رو واسه خودش خوب تجزیه و تحلیل می کنه. دستش رو گذاشت روی فرمون و گفت:

ـ برگرد.

دستش رو پس زدم و گفتم:

ـ دختر خوب به نظرت این نقشه زیادی واسه من بچگونه نیست؟!

دنده رو عوض کردم و گفتم:

ـ من سی سالمه، مطمئن باش مثل یه پسر بچه ی شانزده ساله با مسائل زندگیم رو به رو نمی شم.

ـ یعنی...

نذاشتم حرفش رو ادامه بده. لبخندی زدم و گفتم:

ـ آره، داشتم شوخی می کردم. حتی اگه بخوام بدون اجازه ی اونا ازدواج کنم نیازی به فرار کردن نیست.

اخم شیرینی کرد و گفت:

ـ دیوونه.

خندیدم و گفتم:

ـ خوشت نیومد؟! بیشتر مواقع دخترا باید از این همه عشق پس بیفتن.

با خیال راحت تکیه داد به صندلیش و گفت:

ـ من عشقم رو با منطقش دوست دارم.

خنده ای کردم و گفتم:

ـ بالاخره ازت اعتراف گرفتم.

لبخندی زد و گفت:

ـ حالا می گی کجا می ریم؟!

ـ نمی تونی صبر کنی؟

ابروهاش رو برد بالا که یعنی نه. به تابلویی که تو جاده بود اشاره کردم. نگاهی کرد و گفت:

ـ قم؟

ـ نه!

ـ پس اصفهان؟

ـ نه!

ـ پس چی؟ اهواز؟!

خندیدم و گفتم:

ـ حالا اون یه مسیری نوشته، دقیقا که نباید اون جا بریم.

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ خب من چه می دونم.

ـ داریم می ریم یزد.

با صدای بلند و طوری که مجبور شدم چشمام رو، رو هم فشار بدم گفت:

ـ چی؟

ـ داریم می ریم دنبال خونوادت.

ـ که چی بشه؟

ـ که ببیننت.

ـ من نمی خوام ببینمشون.

ـ منم نمی خوام کسی به تو بگه بی کس و کار.

یه چند ثانیه ای ساکت بهم نگاه کرد بعد گفت:

ـ ترجیح می دم بهم بگن بی کس و کار، تا این که با اون قوم لوط دوباره رو به رو بشم.

ـ ولی لازمه.

دست به سینه با حرص تکیه داد به صندلیش و گفت:

ـ خودت تنهایی برو ببینشون.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ ولی الان داریم با هم می ریم.

چشماش رو ریز کرد و با شیطنت گفت:

ـ ولی تا من بهت آدرس ندم نمی تونی پیداشون کنی.

زیر چشمی نگاهش کردم و گفتم:

ـ حالا ببین پیدا می کنم یا نه؟!

نگاهم کرد و گفت:

ـ خداییش جدی می گم، بیا برگردیم.

ـ باید ببیننت.

ـ واسه چی؟ فکر کردی خوشحال می شن؟!

آهی کشید و گفت:

ـ هه، هیچ کدومشون وجدان نداشتن.

ـ نمی خوایم بریم خوشحالشون کنیم، می خوایم بریم حق این چهار سال رو ازشون بگیریم.

با تعجب نگاهم کرد! لبخندی زدم و گفتم:

ـ دیگه اینو باید صبر داشته باشی.

مردد نگاهم کرد؛ اما بعد نگاهش روی صورتم ثابت موند. سنگینی نگاهش قلقلکم می داد. نیشخندی زدم و گفتم:

ـ چیزی رو صورتمه؟

ـ نه.

ـ پس داری چی رو آنالیز می کنی؟!

نگاهش رو ازم گرفت و گفت:

ـ هیچی.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ به هر هیچی یی همین جوری زل می زنی؟!

سرش رو انداخت پایین و گفت:

ـ چرا این قدر شلوغش می کنی؟ داشتم نگاه می کردم دیگه.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ باشه، نگاه کن. صورت ما تقدیم به شما.

خمیازه ای کشید و گفت:

ـ حداقل صبح راه می افتادی، می خوای تو شب رانندگی کنی؟!

ـ نه، هر وقت خسته شدم می زنم کنار.

لبخندی زد و گفت:

ـ حالا واجب بود؟!

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ آره، مامانم حق نداشت این جوری باهات حرف بزنه.

ـ بستگی داره، ما که تو موقعیت اون نیستیم.

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ می دونی، از این حرصم می گیره که نمی دونه واسه کی داره خودش رو به آب و آتیش می زنه.

ـ دختر خالت رو می گی؟

ـ آره.

موهاش رو از تو صورتش کنار زد و گفت:

ـ چرا موضوع رو به مامانت نمی گی؟

ـ نمی خواستم بگم که بین مامان و خاله خصومت پیش نیاد؛ ولی حالا می بینم چاره ای نیست. مستقیم و غیر مستقیم باعث می شه از دستش کفری بشم.

سرش رو تکون داد و دیگه چیزی نگفت.

طرفای صبح بود، آوا سرش رو تکیه داده بود به شیشه. خیلی وقت بود خوابش برده بود؛ ولی من اصلا خوابم نمی اومد. به تابلویی که داشتم بهش نزدیک می شدم نگاه کردم. روش نوشته بود به روستای علی آباد خوش آمدید.

زیر چشمی به آوا نگاه کردم و گفتم:

ـ دیدی پیداش کردم.

وارد فرعی شدم. بعد از رد کردن یه جاده خاکی به یه خیابون رسیدم که دورش رو خونه های قدیمی گرفته بود. چراغای برق هنوز روشن بودن و کسی هم تو خیابون دیده نمی شد. آروم دستم رو گذاشتم روی شونه ی آوا و تکونش دادم. یه کم جا به جا شد.

ـ آوا؟!

دستم رو پس زد.

ـ پاشو!

صورتش رو جمع کرد و گفت:

ـ خوابم می یاد.

خندم گرفته بود. تا به حال وقت خواب باهاش مواجه نشده بودم. زدم رو شونش و گفتم:

ـ پاشو می گم. رسیدیم.

از جام بلند شد و با چشمای نیمه باز گفت:

ـ هـــــان؟

نگاهش کشیده شد بیرون ماشین. یه دفعه چشماش باز شد. با تعجب به اطرافش نگاه کرد و گفت:

ـ رسیدیم؟

و با ذوق گفت:

ـ خودشه.

به یکی از درا اشاره کرد و گفت:

ـ این جا مغازه حاج جعفر بقاله.

با ذوق گفت:

ـ ببین، ببین، اون خونه ی خالمه.

برگشت سمتم و گفت:

ـ چه جوری پیدا کردی؟!

شونم رو انداختم بالا و گفت:

ـ من فقط راه رو رفتم! خودش پیدا شد.

لبخندی زد و به جلو اشاره کرد و گفت:

ـ همین جا رو بگیری و بری بالا، به یه کوچه می رسی که دمش باغه. اون جا خونه آقاجونمه.

همین که خواستم حرکت کنم، یه دفعه گفت:

ـ وایسا.

ـ چیه؟!

نگاهم کرد و گفت:

ـ من... من نمی تونم باهاشون رو به رو شم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ نگران نباش.

دستش رو گذاشت روی سینش و یه نفس عمیق کشید و گفت:

ـ فکر می کنی چی کار کنن؟

راه افتادم و گفتم:

ـ می فهمیم.

"آوا  "

رسیدیم به در خونه ی آقاجون. ضربان قلبم تند شده بود. گفتم:

ـ همین جاست.

مهران ماشین رو متوقف کرد. به در بزرگ چوبی نگاهی انداخت و گفت:

ـ این جاست؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. بعد گفتم:

ـ الان زود نیست؟ شاید خواب باشن.

یه نگاه به ساعتش کرد و گفت:

ـ بیدارشون می کنیم.

ـ آخه نمی شه که...

ماشین رو خاموش کرد و گفت:

ـ خوبم می شه، پیاده شو.

یه نگاهی به لباسام کردم و گفتم:

ـ این جوری بده، کاش با خودم چادر می آوردم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ لباست که پوشیده س.

نگاهم رو چرخوندم سمت در و گفتم:

ـ نه برای این جا.

در ماشین رو باز کرد و گفت:

ـ بیا پایین.

خودش رفت سمت در؛ ولی من هنوز مردد بودم که اصلا پیاده بشم یا نه؟ پاهام می لرزید. استرس تموم جونم رو گرفته بود. مهران یه نگاه به من کرد و اشاره کرد که پیاده شم، بعد در رو زد. دستم ثابت مونده بود روی دسته در. نمی تونستم در رو باز کنم. چشمام خیره شده بود به در که داشت آروم آروم باز می شد. پسر قد بلندی رو دیدم که از پشت در ظاهر شد. اندام لاغری داشت؛ ولی قدش به مهران می رسید. اول نشناختمش؛ ولی با دقت به صورتش فهمیدم که شهابه! بزرگ شده بود؛ ولی فرم صورتش هنوز همون طور بود. مهران داشت باهاش حرف می زد. دیگه طاقت نیاوردم و در رو باز کردم. شهاب یه نگاه به من انداخت. مهران به من اشاره کرد و یه چیزی بهش گفت. انگار منو نشناخته بود. پیاده شدم و ایستادم کنار در. مهران رو کرد به من و گفت:

ـ بیا بریم داخل.

با پاهای لرزون بهشون نزدیک شدم. شهاب بدون این که به صورتم نگاه کنه در حالی که سعی می کرد لهجش رو برگردونه گفت:

ـ سلام خانوم مجد.

سرم رو تکون دادم؛ ولی چیزی نگفتم.

مهران دستم رو گرفت و گفت:

ـ نگران نباش.

دستم رو دور بازوش حلقه کردم. نگاهم روی شهاب بود که سرش رو کج گرفته بود تا نگاهش به من گره نخوره. شهاب گفت:

ـ شما باشین تا من برم حاج آقا رو صدا کنم.

چند ثانیه بعد صدای تق تق نشیدم و صدای آقاجون رو که می گفت:

ـ بذار بیان تو پسر.

نفسام به شمارش افتاده بود. تمام اون روزایی که این جا بودم و تمام خاطراتم و کتکایی که از آقاجون خورده بودم یادم می اومد. دست مهران رو محکم تر گرفتم. شهاب اومد دم در و گفت:

ـ بفرمایید تو.

وارد حیاط شدیم. آقاجون نشسته بود روی سکو. مهران سرش رو کج کرد و گفت:

ـ خودشه؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

زیر چشمی نگاهمون می کرد. نمی دونم منو شناخته بود یا نه؟ مهران به نشونه ی احترام یه کم خم شد و گفت:

ـ سلام آقای کریمی.

آقاجون از جاش بلند شد. عصاش رو گذاشت روی زمین و بهش تکیه داد. یادم نمی اومد که از عصا استفاده کنه. دست مهران رو رها کردم که بتونه باهاش دست بده؛ ولی همچنان تو نزدیک ترین فاصله ممکن ازش ایستاده بودم. آقاجون باهاش دست داد و گفت:

ـ ببخشید، به جا نمی یارم.

مهران ـ من دکتر مهران مجدم، ایشونم همسرمه.

با ترس به آقاجون نگاه کردم. بهم خیره شده بود. صورتش هیچ تغییری نکرده بود. حتی یه خط هم به چروکای کنار لب و چشماش و پیشونیش اضافه نشده بود. خوب که نگاهم کرد اخماش رفت تو هم. نگاهش رو ازم گرفت. فهمیدم که منو شناخته؛ ولی به روی خودش نیاورد. رو کرد به مهران و با لحن تندی که دیگه شبیه قبل نبود گفت:

ـ چه کمکی از دستم براتون بر می یاد؟

مهران به من اشاره کرد و گفت:

ـ نشناختین؟ نوتونه، آوا!

با این حرف، شهاب سرش رو بلند کرد و گفت:

ـ آوا؟!

شهاب تنها فرزند فامیل بود که می دونست من دخترم! برگشتم سمتش. آقاجون گفت:

ـ برو تو اتاقت!

ـ ولی...

برگشت سمتش و گفت:

ـ می ری تو خونه و با هیچ کسی هم حرف نمی زنی، شیرفهم شدی؟

شهاب دستپاچه از ما دور شد و رفت سمت ایوون! آقاجون با نفرت نگاهی به من کرد و گفت:

ـ من نوه ای به این اسم ندارم.

یعنی اصلا از این که منو تو خیابون ول کرده بودن پشیمون نشده بود؟! دست مهران رو کشیدم و گفتم:

ـ بیا بریم.

ولی مهران یه ذره هم از جاش تکون نخورد. گفت:

ـ لابد فکر می کردین بعد از این که تو خیابون ولش کنین می میره.

آقاجون صاف ایستاد و گفت:

ـ اشتباه اومدی آقا، من این دختر رو تا به حال ندیدم.

مهران پوزخندی زد و گفت:

ـ بله، می دونم این دختر رو ندیدین؛ چون وقتی از این جا رفت این جوری نبود.

آقاجون صداش رو برد بالا و گفت:

ـ انگار حرف حساب حالیت نیست!؟

همون موقع از پشت سر صدای آشنایی به گوشم خورد.

ـ چه خبره حاجی؟!

برگشتم. به مامانم نگاه کردم که با یه چادر گل گلی ایستاده بود دم در خونه. چقدر شکسته شده بود. آخرین باری که دیدمش... اصلا یادم نمی اومد کی دیدمش. زیاد به دیدنم نمی اومد؛ ولی هیچ وقت ازش بدم نمی اومد. می دونستم بهم دروغ می گن که منو نمی خواد. می دونستم مجبورش کردن دخترش رو نبینه. یه نگاه به ما کرد و گفت:

ـ اینا کین؟

آقاجون گفت:

ـ برو تو خونه فرحناز.

بدون توجه به خشم آقاجون درست مهران رو رها کردم و یه قدم جلو رفتم و با هیجان گفتم:

ـ مامان.

مامان با تعجب نگاهم کرد. آقاجون خطاب بهش گفت:

ـ مگه نمی گم برو تو؟!

بعد رو کرد به من و مهران و گفت:

ـ برین از خونه ی من بیرون.

مهران با خونسردی گفت:

ـ آقای محترم شما که ادعا می کنی آوا رو نمی شناسی؛ پس چرا این قدر جوش آوردی؟

مامان اومد تو ایوون و گفت:

ـ اینا چی می گن؟

آقاجون که از خونسردی مهران بیشتر عصبی شده بود گفت:

ـ ببین پسر جون، من نه تو رو می شناسم، نه این دختر رو. برو بیرون، ما تو این ده آبرو داریم.

برگشتم سمت آقاجون. هنوزم دست بردار نبود. چطور می تونست بازم تحقیرم کنه؟! اما من اون آوایی نبودم که این جا رو ترک کرد. دیگه نمی ذاشتم کسی حقم رو پایمال کنه. با شهامتی که هیچ وقت تا به حال جلوش به خرج نداده بودم گفتم:

ـ آره، من نوه ی شما نیستم.

دستم رو دراز کردم سمت مامان و گفتم:

ـ ولی دختر اون زنم، اینم می خوای انکار کنی؟

رو کردم به مامانم که الان تا پایین پله ها رسیده بود و گفتم:

ـ می بینی مامان؟ من آوام.

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ همون دختر کوچیکی که بین این گرگا ولش کردی و رفتی. اینایی که یه عمر شکنجم کردن و بعد عین یه سگ مرده از خونشون انداختنم بیرون.

بغضی که باعث لرزش صدام شده بود قورت دادم و گفتم:

ـ دیگه دخترات همه رفتن خونه بخت. من که دیگه واسشون بد بیاری نمی یارم، بد نامشون نمی کنم، باز منو نمی خوای؟

لحنم بیشتر شبیه التماس بود تا اعتراض. مامان بهت زده به ما نگاه می کرد. آقاجون با حرص گفت:

ـ برین بیرون از خونه ی من.

ـ نه آقاجون، دیگه نمی رم، دیگه نمی ذارم منو از چیزایی که حقمه محروم کنین.

آقاجون دستش رو دراز کرد سمت در و گفت:

ـ تو این جا هیچ حقی نداری.

اشکم در اومده بود. با صدای نسبتا بلندی گفتم:

ـ شماها وجدان ندارین.

آقاجون گفت:

ـ نه نداریم، من فقط یه نوه پسر نداشتم که اونم چهار پنج سال پیش مرد.

مهران که تا اون موقع ساکت مونده بود سری با تاسف تکون داد و خطاب به آقاجون گفت:

ـ من این دختر رو آوردم این جا، گفتم شاید شرمتون بشه. این دختری که جلو روتون می بینین همون دختریه که تمام زندگیش شکنجش دادین، ازش خواستین یکی دیگه باشه. نوه ی شما یه دختره که حتی بلد نیست احساسات دخترونه داشته باشه. بلد نیست مثل یه دختر رفتار کنه؛ حتی بلند نیست لباس دخترونه بپوشه.

دستم رو کشید و گفت:

ـ خوب نگاهش کنین. دختری که می بینین شرف داره به صد تا پسر لاابالی. این همه سال با بدبختی زندگی کرده؛ فقط واسه این که یه آدم مثل شما که واسه اهل محلش جانماز آب می کشه، حق یه زندگی عادی رو ازش گرفته.

دست مهران رو کشیدم و گفتم بیا بریم. اون بی توجه به من ادامه داد:

ـ ولی خوب نگاش کن آقا. این دختر همون دختریه که ولش کردی تو خیابونای تهرون، به امید این که یه گوشه بمیره. خوب ببینش، واسه خودش خانومی شده. درست برعکس اون چیزی که می خواستی. شرم کن. شما با این سنت چطور از خدا نمی ترسی؟ چطور می خوای فردا بخاطر این دختر به خدا جواب پس بدی؟ می خوای بگی به جرم دختر بودن زندگی رو به کامش تلخ کردی؟!

با گریه دست مهران رو به سمت در کشیدم گفتم:

ـ بیا بریم.

دستش رو از تو دستم بیرون کشید و گفت:

ـ حرفام تموم نشده.

زل زد تو چشمای آقاجون که سرخ شده بود و گفت:

ـ فقط اومدم نشونتون بدم که از همتون خوشبخت تر شده. یکی رو پیدا کرده که بفهمش و دوستش داشته باشه، نه برای جنسیتش، واسه شخصیتش، تا شاید شما بفهمین تو کار خدا هر چقدرم دخالت کنی همه چیز به خواست اون می چرخه.

بعد دستم رو گرفت و گفت:

ـ کار ما تموم شد، بهتره بریم.

آقاجون همون طور خشکش زده بود. یه نگاه به مامان کردم. صورتش پر از اشک بود؛ ولی حتی یه قدم هم جلو نیومد. انتظار داشتم با دیدنم بیاد سمتم و بغلم کنه؛ ولی اینا همش خیال بود. داشتیم به سمت خروجی می رفتیم که در باز شد و دایی در حالی که تلو تلو می خورد وارد خونه شد. دستش رو برد بالا و با لحن کشداری گفت:

ـ سلــــــــــــام بر اهل خونه.

باور نمی کردم این دایی باشه که مست کرده. رو کرد به آقاجون و گفت:

ـ به به، حاج علی اکبــر.

آغوشش رو باز کرد و گفت:

ـ نمی خوای پسرت رو بغل کنی حــــــــــاجی؟ می دونی یه هفتس خونه نیومدم؟!

بعد زد زیر خنده. دستش رو تکیه داد به دیوار تا تعادلش رو حفظ کنه!

مهران آروم گفت:

ـ این کیه؟!

همون طور که بهت زده به دایی خیره شدم گفتم:

ـ داییمه!

دایی به ما نگاه کرد و گفت:

ـ مهمون با کلاس آوردی خونت حاجی؟

بعد تو چشمای من دقیق شد و گفت:

ـ من این دختــــره رو می شناسم.

خواست بیاد سمتم که مهران جلوش رو گرفت و گفت:

ـ هوی!

دایی زد زیر خنده و گفت:

ـ اوووو! زنتـــــــــــه؟ نترس، نمی خورمش!

بعد به من نگاه کرد و گفت:

ـ من تو رو کجا دیدم؟!

مهران هلش داد عقب. افتاد روی زمین. مهران نگاهش رو از اون گرفت و در حالی که به آقاجون پوزخندی می زد گفت:

ـ چوب خدا صدا نداره حاج علی اکبر بزرگ.

رو کرد به من و آروم گفت:

ـ جلوشون گریه نکن، فکر می کنی لیاقت دارن؟

با این حرفش اشکام رو پاک کردم. به دایی نگاه کردم. چطور به این روز افتاده بود؟! اصلا چرا مهران منو آورد این جا؟! که چی بشه؟

همون موقع مامان گفت:

ـ صبر کنین!

مهران بی توجه بهش رفت سمت خروجی. آقاجون گفت:

ـ کجا می ری فرحناز؟!

مامان با حرص گفت:

ـ تو بهم گفتی دخترت مرده، نگفتی از خونه بیرونش کردم.

آقاجون گفت:

ـ اینا دارن دروغ می بافن، کجا می ری؟ با توام.

برگشتم عقب رو نگاه کنم که مهران دستم رو کشید و به زور منو از تو خونه بیرون برد. دستم رو از تو دستش کشیدم و گفتم:

ـ وایسا.

زل زد بهم و گفت:

ـ نترس، کاری نمی کنم که به ضررت باشه، برو بشین تو ماشین.

ـ مگه نمی بینی مامانم چی داره می گه؟

منو کشید سمت ماشین. صدای آقاجون رو شنیدم که می گفت:

ـ اگه رفتی دنبالشون، دیگه جات تو این خونه نیست.

سوار ماشین شدیم که دیدم مامان اومد سمت شیشه. مهران شیشه رو پایین داد. به مامان نگاه نمی کردم، به رو به رو خیره شده بودم و سعی می کردم منظم نفس بکشم. در حالی که گریه می کرد گفت:

ـ اونا بهم نگفتن با تو چی کار کردن، من فکر کردم مردی.

آهی کشیدم و گفتم:

ـ آره مردم، من وقتی به دنیا اومدم واسه شما مردم.

ـ تو داری اشتباه می کنی دخترم.

برگشتم سمتش. تو چشمای غم زدش نگاه کردم و گفتم:

ـ آره اشتباه کردم، اشتباه کردم که باز برگشتم این جا. اشتباه کردم که تصور می کردم بعد از این همه وقت یه نفر، حداقل یه نفر متنظرمه.

رو کردم به مهران و گفتم:

ـ بریم.

مامان دستش رو آورد داخل ماشین و گفت:

ـ تو که تا این جا اومدی، حرفای منو گوش کن و برو.

ـ هیچی نمی خوام بشنوم.

مامان مهران رو خطاب قرار داد و گفت:

ـ پسرم تو راضیش کن، بذار حرفام رو باهاش بزنم. خواهش می کنم.

مهران نیم نگاهی به من کرد و گفت:

ـ سوار شین مادر.

من ـ چی داری می گی؟

مامان با خوشحالی گفت:

ـ ممنون پسرم.

مهران رو کرد به من و گفت:

ـ پیاده شو بذار مادرت سوار شه.

دست به سینه نشستم سر جام و گفتم:

ـ من پیاده نمی شم، با مادرمم هیچ جا نمی رم.

مهران سرش رو تکون داد و گفت:

ـ مادر بیاین از این طرف سوار شین.

بعد صندلیش رو داد جلو تا مامان بتونه بره عقب بشینه و بعد سوار ماشین شد. مامان گفت:

ـ برین سمت خونه ی من.

مهران ـ باشه، بهم بگین از کجا باید برم؟

من ـ مهران!

اصلا به من توجه نمی کرد، انگار نه انگار من اون جا نشسته بودم. رو به روی یه خونه ی کوچیک آجری ماشین متوقف شد. یه نگاه به خونه انداختم. خونه ای که هیچ وقت اجازه ورود بهش به من داده نشده بود. پوزخندی زدم و زیر لب گفتم:

ـ اگه تنها می اومدم منو راه می داد؟!

اونا پیاده شدن؛ ولی من همچنان سر جام نشسته بودم. مامان رفت سمت خونه. مهران اومد در طرف منو باز کرد و گفت:

ـ پیاده شو.

با بغض گفتم:

ـ چرا این کار رو می کنی!؟

دستم رو گرفت و گفت:

ـ خودت می فهمی که چقدر به نفعته، حالا بیا پایین.

مامان رو کرد به ما و گفت:

ـ بفرمایید داخل.

همراه مهران وارد خونه شدیم. حیاط کوچیک رو طی کردیم و دنبال مامان که داشت می رفت تو خونه راهی شدیم. برامون رو زمین پتو پهن کرد و گفت:

ـ بفرمایید، من چند وقتی هست این جا نیومدم. شرمنده اگه ریخت و پاشه.

منظورش از ریخت و پاش دو تا بالشی بود که رو به روی تلویزیون افتاده بود. به اطراف نگاه کردم. همه چیز با سلیقه و مرتب چیده شده بود. توی تاقچه یه عکس از خواهرام بود. خواهرایی که فقط موقع عروسیاشون دیده بودمشون. مامان با ظرف میوه اومد و نشست رو به روی ما. مهران گفت:

ـ زحمت نکشید.

مامان بشقابی که پر کرده بود رو گذاشت جلوی مهران و گفت:

ـ خواهش می کنم ببخشید، کمه.

مهران سرش رو تکون داد و گفت:

ـ اختیار دارین.

سرم رو انداخته بودم زیر و ساکت بودم. مامان یه بشقاب هم جلوی من گذاشت و گفت:

ـ بخور دخترم.

دخترم! چقدر این واژه برام عجیب بود. من هیچ وقت دختر کسی خطاب نشده بودم؛ حتی فرزند کسی محسوب نمی شدم. یادمه زن دایی همیشه بهم می گفت بچه یتیم. پوزخند زدم؛ ولی سرم اون قدر پایین بود که کسی نبینه. مامان گفت:

ـ چند وقته ازدواج کردین؟

مهران نگاهش رو سمت من کشید و گفت:

ـ هنوز ازدواج نکردیم.

مامان گوشه ی لبش رو گزید و گفت:

ـ یعنی هنوز نامحرمین؟

مهران سرش رو تکون داد و گفت:

ـ غرض از مزاحمت این بود که بیایم این جا تا من دخترتون رو ازتون خواستگاری کنم.

چشم غره ای به مهران رفتم که جوابش فقط یه لبخند بود. مامان گفت:

ـ من پیش شما خیلی رو سیاهم. تو رو خدا بیشتر از این شرمندم نکنید.

حتی این که منو ازش خواستگاری کنن هم براش یه حس دیگه داشت. کدوم مادری دخترش رو این جوری دو دستی تقدیم به یه مرد می کنه؟! هر چند اون مرد مهران باشه.

خودم رو با پوست کندن سیب مشغول کردم. مهران گفت:

ـ شما می تونین با ما بیاین تهران، خونه ی آوا، تا من با خونواده خدمتتون برسیم؟

قبل از این که مامان چیزی بگه گفتم:

ـ لازم نیست!

مامان با ناراحتی گفت:

ـ آوا جان!؟

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ هه، جان؟

مهران نیم نگاهی به من کرد، بعد رو کرد به مامان و گفت:

ـ من می خوام یه تماس بگیرم، می شه برم تو حیاط؟

می دونستم می خواد ما رو تنها بذاره. با این که این رو نمی خواستم؛ ولی نمی تونستم اعتراضی بکنم. مامان گفت:

ـ باشه پسرم.

مهران هم بلند شد و رفت سمت حیاط. تکیه دادم به پشتی و شروع کردم به بازی کردن با انگشتام. دستش رو جلو آورد و گذاشت روی دستام و گفت:

ـ خوشحالم که زنده ای.

دستم رو از زیر دستش کشیدم و گفتم:

ـ مگه فرقی هم می کرد؟

دوباره خودش رو بهم نزدیک کرد و گفت:

ـ من از هیچی خبر نداشتم.

سرم رو آوردم بالا و زل زدم تو چشماش و گفتم:

ـ لازم نیست خودت رو توجیه کنی.

ـ نمی خوام توجیح کنم، می خوام واست توضیح بدم.

ـ چه فایده ای داره؟ با توضیحات این هشت سال برمی گرده؟!

ـ اونا نمی ذاشتن ببینمت. پدر خودم منو از خونه بیرون کرد که نتونم ببینمت!

ـ مگه من بچت نبودم؟ چرا جلوشون نایستادی؟! گذاشتی هر کاری می خوان با دخترت بکنن؟ می دونی چه کتکایی که ازشون نخوردم؟ چه حرفایی که نشنیدم؟ هر بار می اومدی اون جا هم به جای این که بغلم کنی و دلداریم بدی؛ فقط از دور تماشام می کردی و به محض این که متوجهت می شدم و می اومدم سمتت ازم فرار می کردی. چرا؟ اگه منو نمی خواستی چرا منو به دنیا آوردی؟ چرا وقتی دیدی دخترم همون موقع منو نکشتی؟!

با بغض گفت:

ـ به خدا دست من نبود، می ترسیدم بهت نزدیک شم و بیشتر اذیتت کنن.

ـ دیگه می خواستن چی کارم کنن؟ از هفت روز هفته پنج روزش رو تو انباری بودم. وقت و بی وقت بخاطر هر چیزی تنبیه می شدم. موقع تفریح و خوشی که می شد می زدن تو سرم که تو پسری. وقت کلفتی که می شد خوب واسشون باید عین یه دختر رفتار می کردم. حالیشون نبود من یه بچه پنج ساله باشم یا یازده ساله. هر چی می خواستن باید چشم می گفتم. هر چقدر می خواستن تحقیرم می کردن. دیگه می خواستن با یه دختر بچه چی کار کنن؟

صدام کم کم داشت بالا می رفت. مامانم که چشماش پر از اشک شده بود. گفت:

ـ من هر روز می اومدم و به آقاجون التماس می کردم تو رو بهم بدن؛ ولی نمی ذاشتن. هر بار دربارت حرف می زدم خبرش می رسید که بعدش چقدر اذیتت می کنن. نمی خواستم بیشتر از این زجر بکشی.

ـ بس کن! نمی خواد از اینی که هست خراب ترش کنی. به خیال خودت فکر من بودی؟ آره؟ کجا بودی اون شبایی که تو تاریکی سرم رو، رو زانوهام می ذاشتم و به حال خودم گریه می کردم؟! یا وقتی از درد کمربندایی که به اسم تنبیه بهم زده بودن خواب به چشمام نمی اومد؟ من حتی حق نداشتم مریض بشم؛ چون جای این که یه نفر باشه پرستاریم رو بکنه، می انداختنم یه گوشه تا مثل یه حیوون جون بدم.

اشکای رو صورتم رو با حرص پاک کردم و گفتم:

ـ حتی حالا که دیگه بهتون احتیاجی ندارم بازم دست از سر زندگیم بر نمی دارین. بخاطر شماها چه حرفایی که نشنیدم! خودم خودم رو بالا کشیدم، بدون نیاز به شما؛ ولی می دونین جواب این همه مقاومت من چی بود؟ این که برگردن و بهم بگن من یه هرجایی و خیابونیم. می دونی چرا الان این جام؟ چون مادر مهران برگشت و بهم گفت فراری. واسه چی؟ چون خونوادم منو ول کرده بودن تو یه شهر غریب به امان خدا و وقتی خودم رو از مرگ نجات دادم و با عفت زندگی کردم هم قبولم نکردن. می دونی چرا؟ چون کسی که واسه خونواده خودش بی ارزشه، واسه کل دنیا بی ارزش می شه.

ـ به خدا قسم من نمی دونستم اونا چه بلایی سرت آوردن. داییت گفت تو راه تصادف کردی و مردی.

صدام رو بردم بالا و گفتم:

ـ انتظار داری باور کنم؟ نگفتی بچم کو؟ یعنی نخواستی حتی جسدم رو ببینی؟

با گریه گفت:

ـ داییت گفت مغزت متلاشی شده، گفت طاقت دیدن ندارم. برای همین کسی چیزی نشونم نداد. خدا شاهده برات حتی مراسم گرفتن. من از کجا می دونستم دارن دروغ می گن؟

گریم شدت گرفت. چه راحت از شرم خلاص شده بودن. منو تو بغلش گرفت و گفت:

ـ تو رو خدا گریه نکن. من پشیمونم. حاضرم هر کاری بکنم که بفهمی پشیمونم. وقتی خبر مردنت رو بهم دادن تازه فهمیدم چقدر در حقت کوتاهی کردم.

آغوشش برام غریب بود. اون حس مادرانه ای که همیشه دنبالش بودم حالا داشت آزارم می داد. یه نفس عمیق کشیدم و خودم رو ازش جدا کردم از جام بلند شدم و رفتم سمت حیاط. مهران داشت با موبایلش صحبت می کرد. با دیدن من سریع گوشیش رو خاموش کرد و با نگرانی گفت:

ـ چرا گریه می کنی؟

دستش رو گرفتم و گفتم:

ـ منو از این جا ببر. نمی خوام این جا باشم.

مهران که هنوز گیج بود گفت:

ـ چی شده؟

دستش رو کشیدم و گفتم:

ـ بیا بریم.

همون موقع صدای مامان رو شنیدم که گفت:

ـ کجا می ری آوا؟

مهران برگشت سمت اون و گفت:

ـ چی شده؟

بی خیال مهران شدم. دستش رو ول کردم و رفتم سمت در. نمی خواستم مامانم رو ببینم. نمی خواستم دیگه هیچ کدوم از اعضای اون خونواده رو ببینم. تکیه دادم به ماشین. نمی دونستم چرا مهران از خونه بیرون نمی یاد؟ چشمام رو با پشت دستم پاک کردم و یه نفس عمیق کشیدم. بالاخره مهران از خونه بیرون اومد. اومد جلو و گفت:

ـ خوبی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. لبختد مهربونب زد و گفت:

ـ نیاوردمت این جا که گریه کنی.

آهی کشیدم و گفتم:

ـ پس برای چی آوردیم؟

دستامو گرفت و گفت:

ـ که بفهمن کی رو از دست دادن.

لبخند محوی رو لبام نشست. دستامو رها کرد و گفت:

ـ بریم این اطراف رو نشونم بدی؟

ـ می خوام برگردم.

ـ ما باید با مامانت برگردیم.

لبخندی زد و گفت:

ـ چیه؟

با ناراحتی گفتم:

ـ چرا باید بیاد؟

چشمکی زد و گفت:

ـ که مامان منو ساکت کنیم!

آهی کشیدم و گفتم:

ـ چقدر دردسر داریم.

لبخندی زد و گفت:

ـ همش حل می شه.

بعد دستم رو گرفت و با هم سوار ماشین شدیم. بعد از این که یه کم اون دور و اطرافم رو گشتیم و حالم بهتر شد دوباره به خونه مامانم برگشتیم. نمی خواستم زیاد اون جا بمونم. حتی هم کلام شدن با مامانم برام سخت بود. برای همین بعد این که استراحت کردیم و ناهار خوردیم راه افتادیم.

دو ساعتی می شد که تو جاده بودیم. کت مهران رو تو دستم صاف کردم و گفتم:

ـ لباسات خراب شد.

لبخندی زد و گفت:

ـ فدای سرت.

نیم نگاهی به مامان که پشت ماشین خوابش برده بود انداختم. نمی خواستم بهش فکر کنم. نه به اون، نه به حرفایی که بینمون رد و بدل شده بود. من عادت کرده بودم که سریع حس و حال ناراحتیم رو کنار بذارم. اگه غیر از این بود نمی تونستم زندگی کنم. برای عوض کردن حال و هوای خودمم که شده رو کردم به مهران و گفتم:

ـ آخه خیلی بهت می اومد.

نیشش باز شد گفت:

ـ اوووم؛ پس از این حرفا هم بلدی؟

سرم رو تکیه دادم به صندلی و گفتم:

ـ من که همیشه بهت گفتم خوشتیپی.

ـ من خوشتیپم، تو هم خوشگلی، خیلی هم به هم می یایم.

خیره شدم به نیمرخش و لبخند زدم. خدا رو شکر می کردم که حداقل اون رو واسم فرستاد. نباید از دستش می دادم. مهران برزگترین داراییم بود. اون بهترین مردی بود که تو تموم زندگیم دیدم. شایدم بهترین آدم. یاد اون شبی افتادم که چاقو خوردم. تمام ناله و نفرینام رو پس گرفتم. باید به روح اون دو نفر دعا می کردم که باعث شدن من چنین نعمت بزرگی رو تو زندگیم داشته باشم. همون طور که نگاهش به جاده بود گفت:

ـ چیه؟ خوشگل ندیدی؟

نچی گفتم و بازم بهش خیره شدم. لپم رو کشید و گفت:

ـ شیطون شدی.

با خنده لبم رو گاز گرفتم و گفتم:

ـ نشدم.

مهران یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ نشدی؟!

سرم رو به دو طرف تکون دادم. سرش رو کج کرد. همون طور که نگاهش به جلو بود گفت:

ـ می خوای تا رسیدیم تهران بریم محضر؟

سرم رو بردم عقب و با تعجب نگاهش کردم. لبخندی زد و برگشت سر جاش. تازه متوجه منظورش شدم. لبم رو گزیدم و سعی کردم خجالتم رو بروز ندم. نزدیکای تهران بودیم. مهران سر یکی از ایستگاه های سر راهی ایستاد و از ماشین پیاده شد. مامان بیدار شده بود، با این حال اصلا بهش توجهی نمی کردم. سرش رو آورد جلو و گفت:

ـ آوا؟

چشمام رو بستم که فکر کنه خوابیدم. دستش رو گذاشت روی شونم؛ ولی چیزی نگفت. سرم رو آروم گردوندم سمت شیشه. یه کم چشمام رو باز کردم. مهران رو دیدم که دم کیوسک تلفن ایستاده بود و داشت با تلفن حرف می زد. تعجب کردم، اون که خودش موبایل داشت. گوشی رو گذاشت و اومد سمت ماشین. چشمام رو بستم. اگه می فهمید بیدارم باز می خواست یه بحثی وسط بکشه تا من و مامان با هم حرف بزنیم. وارد ماشین شد. پلاستیک خوردنی هایی که خریده بود گذاشت رو پام. وقتی دید عکس العملی نشون نمی دم گفت:

ـ آوا چیپس و پفک خریدم، دوست نداری؟

مامان گفت:

ـ خوابش برده.

ـ جدی؟ این که همین الان بیدار بود.

بعد آروم دستش رو گذاشت روی شونم و گفت:

ـ آوا؟

یه کم جا به جا شدم؛ ولی انگار فهمید که بیدارم. آروم تکونم داد و گفت:

ـ پاشو دختر.

مامان گفت:

ـ بذارین بخوابه.

مهران بدون توجه به حرف مامان بازم تکونم داد. مجبور شدم چشمام رو باز کنم. نگاهش کردم و در حالی که سعی می کردم صدام شبیه آدمای خوابالو باشه گفتم:

ـ چیه؟

مهران با لبخند شیطنت باری گفت:

ـ برات خوردنی خریدم.

بعد به پلاستیک اشاره کرد. پوفی کردم و گفتم:

ـ باشه بابا.

رانی که تو پلاستیک بود بیرون آوردم. همون موقع مهران گفت:

ـ مادر برای شما رانی با کیک گرفتم، گفتم شاید از اون هله هوله ها خوشتون نیاد.

مامان گفت:

ـ ممنون، لطف کردی.

یه نگاه به پلاستیک انداختم. تنها رانی موجود اونی بود که تو دستم گرفته بودم. به ناچار کیک رو در آوردم و بدون هیچ حرفی فقط گرفتم سمت مامان. سنگینی نگاهش رو روی خودم حس می کردم؛ ولی نمی خواستم جا بزنم. نمی خواستم این قدر زود تسلیم بشم. برای پشیمون شدن اون یه کم دیر شده بود.

تا رسیدن به خونه حرف زیادی بین هیچکدوم از ما رد و بدل نشد. مهران ماشین رو تو حیاط پارک کرد. از ماشین پیاده شدم، تمام بدونم بخاطر نشستن تو ماشین درد گرفته بود. کمرم رو صاف کردم. مامان از ماشین پیاده شد. مهران کش و قوسی به بدنش داد، بعد یه نگاهی به من کرد و گفت:

ـ من می رم یه کم استراحت کنم.

یعنی می خواست من و مامانم رو تنها بذاره؟! اصلا به این فکر نکرده بودم که قراره پیش من بمونه. لبم رو جمع کردم و گفتم:

ـ برای شام می یای بالا؟

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ نمی خواد چیزی درست کنی، زنگ می زنم رستوران!

سرم رو تکون دادم. نیم نگاهی به مامانم کرد و گفت:

ـ من فعلا می رم.

بدون این که به مامان نگاه کنم گفتم:

ـ ما هم بریم دیگه.

بعد راه افتادم سمت پله ها. مامانم دنبالم می اومد! در خونه رو باز کردم و گفتم:

ـ بفرمایید.

مامان وارد خونه شد. با دقت به اطراف نگاه کرد. چشمم خورد به شیرینی و چایی هایی که روی میز بود. شالم رو انداختم روی مبل و رفتم سراغشون. مامان که انگار به هیجان اومده بود گفت:

ـ ماشاا...، هزار ماشاا...

اهمیت ندادم. شیرینی چایی رو گذاشتم تو سینک و گفتم:

ـ لباس راحتی آوردین؟!

سرش رو تکون داد و کیف بزرگی که زیر چادرش بود رو بیرون کشید و گفت:

ـ آره دخترم.

چشمام رو بستم و زیر لب گفتم:

ـ خواهش می کنم به من نگو دخترم.

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

ـ چیزی می خورین بیارم؟

ـ نه عزیزم، زحمت نکش.

به اتاق اشاره کردم و گفتم:

ـ اگه می خواین لباساتون رو عوض کنین می تونین برین اون جا.

خودمم نمی دونستم دلیل این رسمی صحبت کردنم چیه؟ فقط یه حسی بود که بهم می گفت باید این طوری باهاش حرف بزنم.

یه نگاه به اتاق کرد و گفت:

ـ این جا در نداره؟

ـ برین اون طرف، از هال دید نداره.

کتری رو پر آب کردم و گذاشتم روی گاز و رفتم نشستم روی مبل. مامان از اتاق اومد بیرون. یه دامن مشکلی با بلوز ساده کرم رنگ پوشیده بود. لبخندی زد و اومد کنارم نشست و گفت:

ـ خونت خیلی قشنگه!

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ این جا خونه ی من نیست، خونه ی مهرانه.

لبش رو گزید و گفت:

ـ یعنی دوتاتون این جا زندگی می کنین؟

لابد می خواست منو نصیحت کنه. یعنی فکر نمی کرد منی که این چند سال تنها بودم نیازی به این نگرانیا ندارم؟! گفتم:

ـ نه، اون طبقه پایینه؛ ولی کل این خونه و وسایلش مال مهرانه. من چیزی از خودم این جا ندارم.

ـ به نظر که پسر خوبی می یاد. از وقتی این جایی می شناسیش؟

نوبت سوال و جواب بود. لابد براش جالب بود بدونه دخترش تو این مدت چه سختیایی کشیده. گفتم:

ـ نه، تازه سه ماهه که هم رو می شناسیم. من منشی مطبشم. چون جایی واسه موندن نداشتم این جا رو بهم داد.

ـ خیلی وقته می شناسیش؟ با هم دوستین؟

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ فرقی هم می کنه؟

ـ آخه شما هنوز به هم نامحرمین.

چشمام رو تو حدقه گردوندم و گفتم:

ـ مهران از خیلیای دیگه بیشتر بهم بها داده. برای کنار اون بودن نیازی به محرم شدن باهاش نداشتم.

می دونستم حرفم ایهام داره؛ ولی اگه این اذیتش می کرد برام مهم نبود چی فکر می کنه. سعی کرد خودش رو بی تفاوت نشون بده و گفت:

ـ قبلش کجا بودی؟

آهی کشیدم و گفتم:

ـ بیرون شهر تو کوه یه اتاقک کوچیک داشتم.

با نگرانی گفت:

ـ تنها؟!

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ من همیشه تنها بودم.

با ناراحتی نگاهم کرد وگفت:

ـ تو رو خدا با من این جوری حرف نزن. نمی دونی چقدر دلم می گیره.

نگاهش کردم و گفتم:

ـ دارم واقعیتا رو می گم، انتظار داشتین بگم همه چیز از اون اول خوب بود؟ نه، این طور نبود، من کلی سختی کشیدم، همون قدر که خونه آقاجون سختی کشیدم.

آهی کشید و گفت:

ـ به اتفاقات بد گذشته فکر نکن. خودت رو با اونا ناراحت نکن.

ـ اتفاقای بد جزیی از زندگی منن.

سرش رو انداخت پایین و گفت:

ـ چی کار کنم که منو ببخشی؟!

نفس عمیقی کشیدم و از جام بلند شدم. رو کردم بهش و گفتم:

ـ هیچی؛ فقط مثل قبل تنهام بذارین. من بی کس بودن رو ترجیح می دم.

" مهــران "

از حمام بیرون اومدم و با حوله روی تخت دراز کشیدم. تمام بدنم کوفته شده بود. گوشی رو برداشتم و به شیده مسیج دادم که امشب قراره برن خونه ی امیر و بگیرنش. ازش خواستم خودش رو دور نگه داره؛ چون احتمال می دادم که ممکنه نتونه از پولی که امیر برای قرارهاش بهش می ده بگذره. امروز تیر خلاص رو زده بودم. وقتی آدرس خونه مخفی شوهر و آدرس خونه ی امیر رو بهش دادم مطمئن بودم که دیگه کار امیر تموم شده. با گیر افتادن امیر اولین نفر از لیست حذف می شد. با بسته شدن دهن مامان موقع دیدن مادر آوا هم کار نادیا ساخته بود. فکرم کشیده شد سمت آوا. می دونستم این شرایط براش سخته؛ ولی هر چقدرم که از دست اونا ناراحت بود؛ ولی داشتن مادرش در کنار خودش می تونست اون خاطرات بد رو از یاد ببره. هر چقدر سخت؛ ولی بالاخره راضی می شد که همه چیز رو فراموش کنه. مامانش به نظر زن خوبی می اومد. می دونستم می تونه پشتوانه احساسی خوبی واسه آوا باشه.

چشمام رو بستم. این که تا چند وقت دیگه آوا برای همیشه مال من می شد حس خوبی بهم می داد. کم کم چشمام گرم شد و خوابم برد.

با صدای تلفن از خواب بیدار شدم. خمیازه ای کشیدم و از جام بلند شدم. تلفن همچنان زنگ می خورد. گوشی رو برداشتم.

ـ بله؟

صدای آوا تو گوشم پیچید.

ـ ساعت ده و نیمه، شام یخ کرد، نمی یای؟

ـ چی؟ شام؟

ـ آره، بیا بالا یه چیزی درست کردم بخوریم. خواب بودی؟

به ساعت نگاه کردم، کی ده و نیم شد؟! گفتم:

ـ مگه نگفتم چیزی درست نکن؟

ـ خب حالا که درست کردم، می خوای بریزم دور؟

ـ الان می یام.

ـ باشه منتظریم، خداحافظ.

یه تیشرت سرمه ای با شلوار مشکی تنم کردم و رفتم بالا. وارد خونه شدم. آوا پشت سرم در رو بست. سفره روی زمین پهن شده بود. مادرش داشت با ظرافت خاصی بشقابا رو می چید. گفتم:

ـ سلام.

دست از کار کشید و گفت:

ـ سلام پسرم، بفرما بشین.

نشستم رو به روش. آوا هم کنارم نشست. هر دو ساکت بودن. آوا برام برنج کشید و یه ظرف از قیمه هم گذاشت جلوم. وقتی دیدم هیچ کدوم خیال حرف زدن ندارن، خطاب به مامان آوا گفتم:

ـ این جا راحتین؟!

ـ ممنون پسرم؛ فقط نگران بچه هام. آخه به کسی خبر ندادم دارم دنبالتون می یام.

آوا پوزخند زد. مادرش سرش رو پایین انداخت. گفتم:

ـ خب بهشون زنگ بزنین.

آوا زیر لب گفت:

ـ زنگ بزنه بگه چی؟ بگه اومدم خونه خواهر کوچیکتون؟!

مامانش با ناراحتی نگاهم کرد. گفتم:

ـ آوا!

یه نفس عمیق کشید و گفت:

ـ حرف حق تلخه. لابد همه فکر می کنن رفتی خونه عاطفه. فکر نمی کنم حتی اسمم هم یادشون بیاد.

از جاش بلند شد و گفت:

ـ من گرسنه نیستم، با اجازه.

قبل از این که کسی بتونه بهش اعتراض کنه از خونه رفت بیرون. به مامانش نگاه کردم. اشکی که گوشه چشمش بود رو پاک کرد. گفتم:

ـ نگران نباشید. طبیعیه که الان یه کم از دستتون عصبی باشه.

آهی کشید و گفت:

ـ وقتی نگاهش می کنم و می بینم چشماش چقدر غم داره، می فهمم که چه مادر بدی بودم. من حتی نتونستم بزرگ شدنش رو ببینم. آخرین باری که دیدمش نصف الانش هم قد نداشت. می ترسم نتونه منو ببخشه.

ـ نگران نباشید، بهش وقت بدین.

نگاهی به من کرد و گفت:

ـ پسرم تو از هر کسی بهش نزدیک تری. خواهش می کنم تنهاش نذار. به حرف تو گوش می ده. ازش بخواه منو ببخشه. من تمام سعیم رو می کنم که اون روزا رو براش جبران کنم.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ مطمئن باشید خودش با آغوش باز می یاد سمتتون.

ـ خدا از دهنت بشنوه پسرم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ راستش ازتون یه چیزی می خوام.

ـ بگو پسرم.

ـ تو مراسم خواستگاری که اومدیم، مادرم زیاد رفتار خوبی نداشت؛ ولی می دونم با دیدن شما نظرش عوض می شه. وقتی بهتون گفتم شناسنامتون رو بیارین واسه این بود که به مادر و پدرم ثابت کنم شما مادر واقعی آوا هستین. اگه ناراحت نمی شین می خوام اونا رو نشون پدرم بدم.

ـ متوجهم، مشکلی نیست.

ـ اگه می شه به آوا چیزی نگین. می ترسم این موضوع براش خوشایند نباشه.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ باشه پسرم.

بعد از خوردن غذا و تعریف کردن ماجرای خونوادم واسه مامان آوا، ظرف غذاش رو برداشتم و از خونه رفتم بیرون. دیدم نشسته روی دیوار کوتاهی که یه سمت حیاط بود. نمی خواستم بترسونمش، چون ممکن بود بیفته پایین. آروم رفتم جلو و گفتم:

- چرا نشستی اون جا؟

سرش رو برگردوند طرف من. نشستم روی سکو و گفتم:

- می افتی دختر!

یه نگاه به پایین کرد و گفت:

- نه.

دستش رو کشیدم و پاهاش رو آورد این طرف دیوار.

- چرا لج می کنی؟

لباش رو جمع کرد و گفت:

- لج کجا بود! من فقط نشستم این جا.

- آخه دیوار جای نشستنه؟

از جاش بلند شد و گفت:

- اگه حواست باشه که چیزی نمی شه.

به جای خالی کنار دستم اشاره کردم و گفتم:

- ولی این جا بهتره.

اومد نشست کنارم، بشقاب رو گرفتم سمتش. گفت:

- نمی خوام.

- چیزی از من به مامانت نگفتی؟

بعد قاشق رو پر کردم و گرفتم جلوش. سرش رو به علامت منفی تکون داد، بعد یه نگاه به قاشق کرد و گفت:

- نمی خوام.

با سماجت قاشق رو بردم جلو و گفتم:

- دست منم رد می کنی؟

نگاهم کرد و قاشق رو ازم گرفت و غذاش رو خورد. همون طور با دهن پر گفت:

- لازم نبود بهش بگم.

بشقاب رو گذاشتم روی پاش و گفتم:

- اولا با دهن پر حرف نزن، دوما مگه اون مادرت نیست؟ حداقل بهش می گفتی واسه چی آوردیش این جا.

لقمش رو قورت داد و گفت:

- من نیاوردمش، تو آوردیش!

- یعنی می خوای همین جوری ادامه بدی؟ اون مامانته!

سرش رو آورد بالا و تو چشمام نگاه کرد و گفت:

- تو مامانت رو دوست داری؟

- خب معلومه.

- با همه مخالفتایی که باهات می کنه، دوستش داری؟

- آره، به هر حال اون مادرمه.

سرش رو تکون داد و گفت:

- اوهوم مامانته. چرا بهش می گی مامان؟

- منظورت رو نمی فهمم!

نگاهم کرد و گفت:

- ساده اس، اونو دوست داری چون مامانته، چون می دونی واسش عزیزی، چون تمام زندگیت نزدیک ترین کست اون بوده. اون تو رو به دنیا آورده و بزرگت کرده، بهت زندگی یاد داده، تو شادیات شریک بوده، تو ناراحتیات غصه خورده. تو رو فرستاده مدرسه و کنارت درس می خونده، هر وقت می ترسیدی کنارت بوده، هر وقت کار اشتباهی می کردی تنبیه ات می کرده. چیزی که تو الان هستی، دست رنج پدر و مادرته؛ ولی من چی؟ اون زنی که اون جا تو خونه نشسته، فقط به اسم مادر منه، هیچ وقت واسم مادری نکرده. زن دایی من با تمام اون بدیاش، حداقل یه غذایی درست می کرد و بهم مي داد بخورم. کمِ کمش لباسام رو واسم می شست؛ ولی اون حتی این کارا رو هم واسم نکرد. حتی به خودش زحمت نداده بود ببینه اصلا چیزی که دارن به اسم من زیر خاک می کنن، آدم هست یا نه! چطوری انتظار داری اونو مامان خودم بدونم؟

بینیش رو بالا کشید و گفت:

- نهایت لطفی که در حقم می کنه اینه که جلوی خونواده تو نقش مادرم رو اجرا کنه، ولی اون فقط یه نقشه. توي واقعیت تنها ربطی که من و اون با هم داریم، اینه که خون اون تو رگای منه!

دستش به طرفف گرفت و گفت:

- تنها کسی که من دارم تویی.

لبخندی زدم و دستای ظرفیش رو توی دستام گرفتم با صدای لرزونی گفت:

- می ترسم توام منو بذاری و بری.

گفتم:

- من همیشه پیشتم.

آهی کشید و همون جوری ثابت موند. گفتم:

- اولین باری که دیدمت فهمیدم چقدر دوست دارم.

سرش رو آورد بالا و گفت:

- چقدر؟

لبخندی زدم و گفتم:

- خیلی.

سرش رو تکیه داد به شونم و گفت:

- چرا دوستم داری؟

خندیدم و گفتم:

- انگار خیلی خوش به حالت شده؟!

منو به خودش نزدیک کرد و گفت:

- بگو.

لبخندی زدم و گفتم:

- چون عاقلی، خوشگلی، شیرین زبونی.

اونم با لبخند جوابم رو داد و گفت:

- ولی من نه بلدم آرایش کنم، نه بلدم ناز کنم، نه بلدم ابراز احساسات کنم.

بعضی وقتا یه حرفایی می زد که حس می کردم سنش از من خیلی بیشتره، بعضی وقتا هم عین یه دختر کوچولوی ده ساله می شد. سرم رو تکون دادم گفتم:

- یه مرد زنش رو واسه آرایش کردناش نمی خواد!

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- پس واسه چی می خواد؟

- واسه این می خواد که باهاش زندگی کنه، این که همدیگه رو بفهمن، همدیگه رو دوست داشته باشن، مشکلاتشون رو با هم حل کنن، درد و دلاشون رو به هم بگن، خلاصه با همدیگه کامل بشن.

نگاهم کرد و گفت:

- امیدوارم بتونم.

با اطمینان گفتم:

- می تونی.

بعد آروم گفتم:

- ببینمت.

سرش رو آورد بالا و بهم نگاه کرد . گفتم:

- بریم تو خونه؟

از جاش بلند شد و گفتم:

- موضوع تو و مامانت رو می سپرم به خودت؛ ولی من که می دونم مهمون داریت تکه.

لبخندی زد و گفت:

- باشه.

بشقابش رو برداشتم و گفتم:

- غذاتم بخور.

و با هم وارد خونه شدیم.

ساعت دوازده و نیم بود که برگشتم خونه ي خودم. خوابم نمی اومد. رفتم سراغ گوشیم، دیدم شیده اس ام اس داده که کار امیر تموم شد. خوشحال شدم، واسه به بازی گرفتن من تقاص سنگینی باید پس می داد. دستگاه سی دی رو روشن کردم و صدای آهنگ لایت مورد علاقم تو فضا پخش شد. این نهایت آرامش بود، فقط یه شیشه نوسیدنی کم داشتم. خواستم برم سراغ قفسه که یادم افتاد چیزی توش نیست. یادم افتاد که یکی تو اتاقم دارم. راه افتادم سمت اتاق. آوا متوجه این نمی شد، یه شب که به جایی نمی رسید. هیجانات من باید یه جوری خالی می شد، چه موقع خوشحالی و چه ناراحتی. حالا که آوا نمی تونست کنارم باشه، بهترین گزینه واسم همین بود.

شیشه رو از کمد بیرون آوردم. همین که درش رو باز کردم، تلفن شروع به زنگ خوردن کرد. به ساعت نگاه کردم، بیست دقیقه به یک بود. معلوم نبود کدوم خروس بی محلی این موقع زنگ میزد. یه قلپ ازش خوردم و رفتم سراغ تلفن و جواب دادم.

مهران - بله؟

- کجایی تو پسر؟

صدای نسبتا بلند مامان مجبورم کرد گوشی رو چند سانت عقب بگیرم.

مامان - چرا جواب تلفن نمی دی؟ نمی گی ما نگران می شیم؟

- فکر نمی کنم با شما حرفی داشته باشم که بخوام جوابتون رو بدم.

- یعنی چی؟

- مامان لطفا خودت رو نزن به اون راه.

- آهان واسه اون دختره ناراحتی؟

- اون دختر قراره زن من بشه، چه شما خوشتون بیاد چه خوشتون نیاد. مامانش رو هم از یزد آوردم و دیگه برای عقدم مشکلی نداریم. اگه دوست دارین تشریف بیارین، اگه نه هم ناراحت نمی شیم.

- چی؟ چی داری می گی مهران؟

- همینی که شنیدی مادر من، تصمیم ما قطعیه.

- یعنی چی که تصمیمتون قطعیه؛ یعنی می خوای بدون رضایت من زن بگیری؟

- نکنه انتظار دارین بدون رضایت خودم و با رضایت شما برم با نادیا ازدواج کنم؟

- یه تار موی گندیده نادیا می ارزه به صد تا دختر خیابونی مثل اون!

صدام رو بردم بالا و گفتم:

- آوا خیابونی نیست، گفتم که مامانشم اومده. دیگه اجازه نمی دم این جوری باهاش حرف بزنین، تازه اون فرشته ای که دارین در موردش حرف می زنین، بیشتر با دخترای خیابونی رفت و اومد داره.

- یعنی چی؟ چرا بیخود واسه نادیا حرف در می ياری؟

- اینا حرف نیست مادر من، واقعيته. اون دختر هر شب تو مهمونیای مختلف با پسراس، با یه آدمایی رفت و اومد داره که...

- بسه، بسه، حالا نمی خواد واسه خوب نشون دادن اون دختر، این حرفا رو بزنی.

- دِ آخه مادر من بذار حرفم رو بزنم! اون نادیایی که دم از پاک بودنش می زنین، یه جوری غیر مستقیم دخترا رو می فرستاد خونه ي من، بس کن تو رو خدا. هر چی من می خوام این حرفا رو نزنم، هي خودت نمی ذاری. حالا می خوای باور کن، می خوای باور نکن. به هر حال من آوا رو می خوام و اینم حرف اول و آخرمه. حالام اگه اجازه بدین می خوام برم بخوابم!

قبل از این که بتونه حرفی بزنه گوشی رو قطع کردم. به شیشه ای که تو دستم بود یه نگاه کردم و با خودم گفتم "مرد باش و یه کاری کن که بفهمن با کسی شوخی نداری." رفتم تو آشپزخونه، یه سیب از یخچال برداشتم و در حالی که گازش می زدم، شیشه رو تو سینک ظرفشویی خالی کردم.

چشمام رو باز کردم، تمام بدنم درد می کرد. دیشب جلوی تلويزیون و روی کاناپه خوابم برده بود. تلويزیون رو خاموش کردم و از جام بلند شدم. یه صبحونه سرپایی خوردم و آماده شدم که برم بیمارستان. تو راه بودم که تلفنم زنگ خورد.

مهران - بله؟

- سلام مهران، خوبی؟

- گلسا تویی؟

- آره منم، می خواستم بگم که من یه هفته ای مطب نمی يام. شماره ی آوا رو نداشتم که بهش خبر بدم، لطفا بهش بگو قرارام رو کنسل کنه.

لحن جدی و مضطربش برام عجیب بود. گفتم:

- چیزی شده؟

- نه، نه!

خنده ي عصبی کرد و ادامه داد:

- چی شده باشه؟ فقط نمی تونم بیام.

- باشه، مشکلی نیست.

- ممنون خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و با رضایت گفتم "کاری می کنم که دیگه نیای تو اون مطب."

کارم تو بیمارستان تموم شده بود. لباسام رو عوض کردم و نشستم پشت میزم. گوشیم رو از جیبم بیرون آوردم و شماره بابا رو گرفتم.

- بله؟

مهران - سلام بابا.

- سلام.

- وقت دارین باهاتون حرف بزنم؟

- آره.

- خوبین؟

- من بد نیستم؛ ولی انگار مامانت اصلا حالت خوب نیست.

- چطور؟

- دیشب تا صبح چشم رو هم نذاشت.

- زنگ زدم که درباره همین باهاتون حرف بزنم.

- درباره این که می خواین عقد کنین؟

- اون کار رو که بالاخره انجام می دیم؛ ولی می خوام شما رو با مادر آوا آشنا کنم.

- مادرش؟

- آوا که گفت خونواده داره، منم یکی از اعضای خونوادش رو آوردم تا باورتون بشه.

- چطور مادرش رو پیدا کردی؟

- خب اونا گم نشده بودن. آوا دقیقا می دونست خونوادش کجا زندگی می کنن.

- مطمئنی اون مادرشه؟

- حاضرم ببرمشون آزمایش ژنتیک تا باورتون بشه.

یه کم فکر کرد و گفت:

- اگه حرفی که می زنی درست باشه...

پریدم وسط حرفش و گفتم:

- بابا من سی سالمه، مطمئن باش کاری نمی کنم که آیندم خراب شه. حالا فقط می خوام اگه مشکلی نیست، فردا با مامان بیاین و با مادر آوا آشنا بشین.

- از نظر من مشکلی نیست.

- باشه، پس من یه رستوران رزرو می کنم واسه شام.

- چرا رستوران؟ خب می يایم خونه ي آوا.

پوزخندی زدم و گفتم:

- بابا فکر می کنی بعد از اون رفتاری که مامان نشون داد، صورت خوشی داره باز بیاین اون جا؟ ترجیح می دم جایی بیرون از خونه همدیگه رو ببینیم، حداقل مامان جلوی مردم حرفی نمی زنه.

- به نظرم این راهش نیست، باید یه جوری مامانت رو راضی کنی.

- اون راضی بشو نیست، مثل شما هم غیر قابل پیش بینی نیست، پس نتیجه می گیریم همین راه بهترینه.

- خود دانی!

- پس قرارمون شد فردا شب، لطفا خودت به مامان خبر بده.

- باشه.

- پس فعلا خداحافظ.

- خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. یه تای ابروم رو دادم بالا و به گوشی نگاه کردم. سرم رو یه کم کج کردم و با خنده گفتم "از دو حالت خارج نیست؛ يا سر بابا جایی خورده یا یه کاسه ای زیر نیم کاسه اس!" گوشی رو تو دستم تکون دادم و گفتم "هر چی باشه من آوا رو از دست نمی دم."

از بیمارستان اومدم بیرون و رفتم سراغ کیوسک تلفن. باید برای آخرین بار به اون خانوم زنگ می زدم. شمارش رو گرفتم، خیلی سریع جوابم رو داد.

- الو؟

مهران - الو؟ سلام خانوم.

- سلام، خوبین؟

رفتارش نسبت به دفعه اول خیلی خوب شده بود. گفتم:

- چی شد؟

- به لطف شما همه چیز حل شد.

- خدا رو شکر، خیالم راحت شد.

- بله، وقتی پدرم با شوهرم حرف زد، اول همه چیز رو انکار کرد؛ ولی وقتی آدرس و مشخصات امیر صادقی رو بهش دادیم، به حرف اومد. پدرم مجبورش کرد علاوه بر طلاق توافقی، از اون پسره هم شکایت کنه، اونم قبول کرد. حالا هم اون پسره و دار و دستش تو زندانن.

- می دونین دادگاهشون کیه؟

- البته، شنبه هفته بعد.

- می شه آدرسش رو بهم بدین؟

آدرس رو ازش گرفتم و باهاش خداحافظی کردم. دلم می خواست وقتی واسش حکم صادر می کنن، اون جا باشم. سوار ماشین شدم و به سمت مطب حرکت کردم.

" آوا  "

وسایلم رو از روی میز جمع کردم، امروز قرار بود دوباره با خونواده مهران رو به رو بشم. خودم رو برای هر چیزی آماده کرده بودم، چون می دونستم استقبال گرمی ازم نمی شه؛ ولی اجازه نمی دادم مثل دفعه قبل تحقیرم کنن. اگه بخاطر مهران نبود، حتی حاضر نمی شدم یه بار دیگه ببینمشون. مهران هنوز تو اتاقش بود. کیفم رو از تو کمد برداشتم که دیدم صدای زنگ گوشیم بلند شد. گوشیم رو از تو جیبم بیرون آوردم و یه نگاه به شماره انداختم، برام آشنا بود؛ ولی نه اونقدر که بدونم کیه. جواب دادم.

آوا - بله؟

فقط صدای نفس کشیدن می شنیدم.

- الو؟

- ...

- چرا حرف نمی زنی؟

- ...

وقتی دیدم حرف نمی زنه، گوشی رو قطع کردم. تازه یادم اومد، این شماره ي همون مزاحمی بود که چند وقت پیشم بهم زنگ زده بود. من هیچ وقت مزاحم نداشتم، نمی دونستم این یکی از کجا پیداش شده بود.

 گوشی رو برگردوندم تو کیفم، همون موقع مهران با آخرین بیمارش از اتاق اومدن بیرون. وقتی اون مریضم رفت، من از جام بلند شدم. مهران کتش رو تو دستش جا به جا کرد و گفت:

- بریم؟

این بار برعکس دفعه قبل، سعی کردم همه استرسم رو دور بریزم. باید جلوی مادرش محکم ظاهر می شدم. لبخندی زدم و گفتم:

- بریم.

بعد از این که رفتیم خونه و مامان رو سوار کردیم، به سمت رستوران رفتیم. همین که وارد شدیم چشمم به اولین میز سمت راست افتاد که کنار پنجره بود، همون جا مامان و بابای مهران هم نشسته بودن. مهران دست منو گرفت و با هم رفتیم جلو، مامان هم پشت سرمون بود. به میز که رسیدیم مهران گفت:

- سلام.

هر دو سرشون رو به سمت ما گردوندن. نگاه مامانش روی دستای ما ثابت موند. با صدای آرومی گفتم:

- سلام.

باباش سرش رو تکون داد، بعد از جاش بلند شد و رو به مامانم کرد و گفت:

- سلام خانوم کریمی.

مامان چادرش رو روی سرش صاف کرد وگفت:

- سلام. خوب هستین؟

باباش سرش رو خم کرد و گفت:

- خیلی ممنون، بفرمایین.

بعد به صندلی های خالی اشاره کرد. به مامان مهران نگاه کردم. با اکراه چشمش رو از دست من و مهران گرفت و رو کرد به مامان و با بی میلی دستش رو سمتش دراز کرد و گفت:

- سلام.

مامانم باهاش دست داد. از لحن خشکش یه کم متعجب شده بود، زیر لب سلامی کرد و همه نشستیم. نگاه سنگین مامان مهران همچنان روی من بود؛ ولی اصلا به روی خودم نمی آوردم. وقتی دیدم عصبی می شه، بیشتر خودم رو به مهران نزدیک می کردم. بعد از سفارش دادن غذا، بابای مهران خطاب به مامان گفت:

- خب خانوم کریمی خوشحالم که ملاقاتتون کردم.

مامان که به نظر خجالت زده می اومد، سرش رو پایین انداخت و گفت:

- ممنون لطف دارین، برای منم افتخاره که شما و همسرتون رو ملاقات کردم.

مامان مهران دست به سینه تکیه داد به صندلیش و گفت:

- شما واقعا مادر آوا هستین؟!

مامان با تعجب نگاهش کرد و گفت:

- بله، شما شک دارین؟

مامانش با ناز گفت:

خب این جور به نظر می رسید که دخترتون کسی رو ندارن.

لحنش نیش دار بود. با ناراحتی به مامان نگاه کردم. اگه اون یه مادر واقعی بود، هیچ کس به خودش جرات نمی داد این جوری درباره من حرف بزنه. مهران گفت:

- مامان!

مامانش ابروش رو بالا انداخت و گفت:

- نکنه حق سوال کردن هم ندارم؟

بابای مهران ساکت بود. نمی دونم چرا حس می کردم با این که می خواد نشون بده راضی به این ازدواجه؛ ولي متنظر یه فرصته تا همه چیز به هم بریزه. برخلاف انتظارم مامان با خونسردی لبخندی زد و گفت:

- خانوم مجد دخترِ من هم مادر داره، هم خونواده. اتفاقا خونواده ما یه خونواده بزرگه، آوا چهار تا خواهر دیگه هم داره. فقط به دلیل مشکلاتی که منم ازشون بی خبر بودم، آوا یه مدت از ما دور افتاده بود.

بعد با عشق نگاهی به مهران کرد و گفت:

- ولی به لطف پسر شما دوباره دخترم رو دیدم.

با تعجب به مامان نگاه کردم. فکر نمی کردم بتونه این طوری بحث رو جمع و جور کنه؛ ولی این باعث نمی شد حسم بهش بهتر بشه، حسم بهش فقط تحسین بود. اون تازه داشت یه قسمت خیلی کوچیک از وظیفه ای که هجده سال پشت گوش انداخته بود رو انجام می داد، پس کار شاقی نکرده بود. مامان مهرانم که مثل من از اون جواب جا خورده بود، سرش رو به یه سمت کج کرد و گفت:

- آهان! یعنی شما می دونین که دخترتون این چند وقت کجا بوده، درسته؟

مامان نگاهی به من کرد و گفت:

- نه متاسفانه، اگه می دونستم زودتر دنبالش می اومدم، راستش من فکر می کردم دخترم مرده.

مامان مهران دستش رو زیر چونش گذاشت و گفت:

- عجب ماجرای جالبی!

بعد زیر چشمی به من نگاه کرد. دوباره داشت داستان اون روز رو تکرار می کرد؛ ولی دیگه بهش اجازه این کار رو نمی دادم. لبخندی زدم و گفتم:

- پیدا کردن مامانم رو مدیون شمام مادر جون.

مامانش با تعجب نگاهم کرد، انتظار نداشت این جوری صداش کنم؛ ولی من یاد گرفته بودم با بقیه به روش خودشون رفتار کنم. شاید ظریف کاری های زنونه کار من نبود؛ ولی با تقلید کردن از رفتار اون، راحت می تونستم از خودم یه دختر از خود راضی و موذی بسازم. مامانش پوزخندی زد و با حرص گفت:

- خواهش می کنم عزیزم.

مهران آروم زد به بازوم. نگاهش کردم، یه لبخند کج تحویلم داد. بابای مهران که تا اون موقع هیچ دخالتی توي بحث نکرده بود، رو کرد به مامانم و گفت:

- حالا با اومدن شما راحت می تونیم درباره آينده این دو تا جوون حرف بزنیم.

مامان مهران با حالت عصبی گفت:

- به نظرتون برای این حرفا یه کم زود نیست؟

مهران گفت:

- نه مامان، من و آوا خیلی وقته تصمیمون رو گرفتیم، اتفاقا هر چی زودتر تکلیف ما روشن بشه بهتره.

مامان گفت:

- به نظر منم همین طوره، وجهه خوبی نداره که یه دختر و پسر نامحرم، تو یه خونه زندگی کنن و با هم برن و بیان.

مامان مهران پوزخند زد؛ ولی خدا رو شکر دیگه حرفی نزد. بابای مهرانم موافقت خودش رو اعلام کرد. با رضایت من و مهران و بابای مهران دیگه جایی برای مخالفت مامانش نبود، ناچار اونم شکست رو قبول کرد و این شد که بابای مهران خیلی سریع بحث عقد رو وسط کشید. برای این که زیاد با حرف مامان مهران مخالفت نشده باشه، بنابر صلاح دید اون قرار شد من و مهران یه عقد محضری داشته باشیم و بعد از یه مدت عروسی بگیریم.

- دوشیزه محترمه مکرمه سرکار خانوم آوا کریمی، برای سومین بار می پرسم آیا وکیلم با مهریه معلومه شما رو به عقد دايمی آقای مهران مجد درآورم؟

قلبم داشت از هیجان تو دهنم می اومد، یه نگاه به مامان و مادر و پدر مهران انداختم. چند نفر دیگه هم تو اتاق بودن؛ ولی نمی شناختمشون. همه منتظر جواب بودن. مهران دستم رو تو دستش فشرد. ضربان قلبم تندتر شده بود، یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

- با اجازه بزرگترا بله.

همه دست زدن. دستم رو گذاشتم روی سینم و دوباره یه نفس عمیق کشیدم. حاج آقا لبخندی زد و گفت:

- مبارکه انشاا... .

بعد از امضا کردن دفتری که جلومون بود، مامان اومد سمتم و منو بغل کرد. حداقل اون روز نمی خواستم کاری کنم که اون یا خودم ناراحت بشم. آروم دم گوشم گفت:

- مبارک باشه عزیزم.

- ممنون.

- خوشحالم که منم تو این مراسم هستم.

هیچی نگفتم. منو از خودش جدا کرد و پیشونیم رو بوسید. مادر مهران جلو اومد و بدون هیچ حرفی فقط دستم رو گرفت. بهش لبخند زدم؛ ولی همچنان حرفی نمی زد. همون موقع پدر مهران جلو اومد و گفت:

- تبریک می گم دخترم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- ممنون.

باباش لبخندی زد و گفت:

- مبارکه پسرم.

مهران سرش رو تکون داد و گفت:

- ممنون.

ولی مامانش همچنان عصبی بود. آخر سر با اکراه یه تبریک خشک و خالی گفت.

از ساختمون بیرون اومدیم. مهران دست منو تو دستش محکم گرفته بود. از بین دوستان فقط علی رو می شناختم. بعد از خداحافظی کردن با اونا، رفتیم سمت مامان که یه گوشه ایستاده بود. مهران گفت:

- ممنون که اومدین.

مامان چادرش رو مرتب کرد و گفت:

- خواهش می کنم پسرم، وظیفم بود، ایشاا... که خوشبخت بشین.

- ممنون.

همون موقع ماشین آژانس اومد. مامان نگاهی به تاکسی کرد و گفت:

- خب دیگه من کم کم زحمت رو کم می کنم.

رو کرد به من و گفت:

- شرمنده نمی تونم زیاد بمونم، تو عروسیت جبران می کنم دخترم.

سرم رو تکون دادم. بیشتر از این هم ازش انتظار نداشتم. دلم نمی خواست بمونه؛ ولی همه این کاراش بهم نشون می داد که ارزش من برای اون، به اندازه این بود که فقط شاهد عقدم باشه و بره و این خیلی آزارم می داد. باهاش خداحافظی کردیم و اونم سوار ماشین شد و رفت. با رفتنش انگار سبک شده بودم، اون بغضی که این چند روز داشتم، انگار تو گلوم آب شده بود. به مهران نگاه کردم. لبخندی زد و گفت:

- مامان و بابا هم رفتن.

به اطراف نگاه کردم و با تعجب گفتم:

- کی رفتن؟

مهران شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

- تو حواست نبود.

- نمی خواستم مامانت انقدر ناراحت باشه.

مهران لبخندی زد و گفت:

- شاید الان ناراحت باشه؛ ولی کم کم می فهمه چه عروس خوبی نصیبش شده.

لبخند زدم. مهران به ماشین اشاره کرد و گفت:

- خب ما هم بریم دیگه.

با هم رفتیم سمت ماشین. مهران در رو برام باز کرد. با خنده نگاهش کردم و سوار شدم. ماشین تو پارکینگ متوقف شد. کیفم رو برداشتم و پیاده شدم. همراه من مهرانم از ماشین پیاده شد. یه نگاه به من کرد و گفت:

- خب دیگه رسیدیم.

لبخندی زدم و گفتم:

- خب دیگه من برم.

مهران یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

- کجا بری؟

با تعجب به پله ها اشاره کردم و گفتم:

- برم بالا دیگه.

یه قدم به سمتم برداشت و گفت:

- بری بالا؟

- خب آره دیگه.

بهم نزدیک شد و گفت:

- الان وقت بالا رفتنه؟!

هنوز نفهمیده بودم منظورش چیه. گفتم:

- خب آره دیگه! باید برم بالا لباسام رو عوض کنم و ناهار درست کنم.

به صورت خندونش نگاه کردم و همونطوزر که به سمت پله ها میرفتم ، گفتم:

- خب اگه می خوای ناهار بیا بالا.

مچ دستمو گرفت و گفت:

- شوخیت گرفته؟

با تعجب گفتم:

- شوخی؟!

خندید و گفت:

- فکر کردی من می ذارم دیگه بری اون بالا؟

همون طور نگاهش کردم. دستمو کشید و گفت:

- من تازه بهت رسیدم، فکر کردی به این راحتیا ولت می کنم!

از حالت چشماش تازه فهمیدم منظورش چیه. با خجالت خودم رو تو بغلش جمع کردم و گفتم:

- ما که هنوز عروسی نکردیم.

نفسش رو با خنده بیرون داد و گفت:

- پس الان کجا بودیم؟

- آخه...

نذاشت حرفم رو ادامه بدم ، سرش رو بهم نزدیک کرد. از یه طرف هیجان زده شده بدم و از یه طرفم خجالت می کشیدم. حسی که باعث شد منم درگیر بشم. سرش رو یه کم برد عقب. همین که خواست یه چیزی بگه، سرم رو با خجالت انداختم پایین.لبخندی زد و گفت:

- آی آی، باز خجالتی شدی!

با صدای خفه ای گفتم:

- دوست دارم.

روش رو کرد سمتم و گفت:

- من بیشتر.

لبخندی زدم و چشمام رو بستم، اونم راه افتاد سمت خونه.

***

"مهران"

چشمام رو باز کردم. آوا خوابیده بود. هنوزم باورم نمی شد اون این جا باشه. حسی که به اون داشتم، هیچ وقت تا به حال تجربه نکرده بودم. این عشق بود که ما رو این جا کشونده بود، نه هیچ چیز دیگه. همین بود که حضور آوا رو کنارم منحصر به فرد می کرد. موهاش رو از روي صورتش کنار زدم، هیچ وقت فکر نمی کردم موی کوتاه به نظرم جذاب بیاد. یه کم جا به جا شد؛. پیشونیش رو بوسیدم . دستش رو گذاشت روی گونش و چشماش رو باز کرد. به چشمای سیاهش خیره شدم، این نگاه مخملی دیگه مال من بود. چیزی که از روز اول درگیرم کرده بود. گفتم:

- خوبی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و باز چشماش رو بست. دستش رو گرفتم و گفتم:

- خوابت می ياد؟

همون طور که چشماش بسته بود، خودشو بهم نزدیک تر کرد. لبخند زدم. کارای فی البداهه اون از هر حرکت حساب شده دیگه ای که از دخترا دیده بودم، برام قشنگ تر بود. خواستم جا به جا بشم؛ ولی نزاشت . با خنده گفتم:

- زورت زیاد شده!

با چشمای بسته لبخندی زد . با خنده گفتم:

- ببینم می خوای یه کاری کنی دیگه ولت نکنم؟

خنده ریزی کرد و سرش رو به علامت منفی تکون داد. لبخندی زدم و گفتم:

- نمی خوای چشمات رو باز کنی؟

ابروهاش رو انداخت بالا. لبخندی زدم و گفتم:

- باشه.

اول شروع کرد به خندیدن؛ ولی کم کم ساکت شد. نگاهش کردم که ببینم دلیل ساکت شدنش چیه. داشت لباش رو روي هم فشار می داد، تا اون جا که می تونست حلقه دستش رو تنگ کرد. با خنده گفتم:

- باشه، تو زورت از من بیشتره.

همون موقع یه قطره اشک از گوشه چشمش بیرون زد. با تعجب گفتم:

- آوا!

صورتش رو قایم کرد.خواستم برش گردونم؛ ولی انگار سرجاش میخکوب شده بود. اصلا نمی فهمیدم چرا داره گریه می کنه. با لحن آرومی گفتم:

- عزیزم چرا گریه می کنی؟

سرش رو به عقب تکون داد، یعنی هیچی.

سرم رو خم کردم سمت خودم و گفتم:

- من اذیتت کردم؟

بازم سرش رو به علامت منفی تکون داد.

- ازدستم ناراحتی؟

یه نفس عمیق کشید و سرش رو به دو طرف تکون داد. به پهلو خم شدم . چشماش پر اشک بود، بهم نگاه نمی کرد. صورتش رو پاک کردم و گفتم:

- پس واسه چی گریه می کنی؟

هیچی نگفت

در حالی که اشکاشو پاک میکردم گفتم:

- از اتفاقی که افتاد ناراحتی؟ آوا من دیگه شوهرتم، هیچ مشکلی نیست.

سرش رو به علامت منفی تکون داد و با صدای گرفته ای گفت:

- نه.

- پس این اشکا واسه چیه؟

سرش رو گذاشت روی بالش و دستاش رو باز کرد و بدون این که نگاهم کنه گفت:

- می ترسم... می ترسم تنهام بذاری.

سرش رو فرو کرد تو بالشت و بعدش شروع کرد به لرزیدن. بغضی که تو گلوم بود رو فرو دادم. من چقدر خودخواه بودم، باید ملایم تر از این رفتار می کردم. احساس شکننده اون آزارم می داد. چرا باید این همه درد رو تحمل می کرد؟ ظرافتش زیر این همه سختی خرد می شد، ولی دیگه نباید می ذاشتم این اتفاق بیفته. دستم رو کشیدم زیر سرش و چرخوندمش سمت خودم و گفتم:

- جای تو همیشه این جاست، حتی اگه خودتم بخوای، من نمی ذارم از کنارم جم بخوری.

یه دفعه خندش گرفت. لبخندی زدم و گفتم:

- حالا شد. دیگه نبینم گریه کنی!

آروم شد.همونطور که سعی داشتم آرومش کنم، گفتم:

- من همیشه کنارتم، پس نگران هیچی نباش.- هیچی نمی تونه ما رو از هم جدا کنه، یعنی من نمی ذارم.

لبخندی زد و گفت:

- خوشحالم که تو این دنیا فقط تو رو دارم.

برای عوض کردن حال و هواش گفتم:

- من خودم یه عالمم.

خندید و گفت:

- ماشاا...، بزنم به تخته.

- حالا بخواب من می رم حمام. خب؟

خواستم بلند شم که دستمو گرفت و گفت:

- نه، نرو.

با شیطنت گفتم:

- می خوای با هم بریم؟

دستمو ول کرد و گفت:

- پاشو، پاشو برو حمام.

خندیدم و از جام بلند شدم، پتو رو کشیدم روی آوا و اتاق رفتم بیرون.

از حمام بیرون اومدم و رفتم تو اتاق. خبري از آوا نبود و روتختی هم ار روی تخت جمع شده بود. یه شلوار گرم کن و رکابی پوشیدم و از اتاق اومدم بیرون. آوا تو آشپزخونه بود. خدا می دونست با این حالش تو آشپزخونه چی کار می کرد، لابد ضعف کرده بود. یکی از تیشرتای منم تنش کرده بود، از این کارش خوشم اومده بود. لبخندی زدم و آروم رفتم سمتش، متوجه من نشده بود. رفتم نزدیکش و با صدای آرومی گفتم : خانومم چطوره ؟

دستش رو گذاشت روی قلبش و جیغ کشید. دستامو بردم بالا و گفتم:

- جیغ نزن بابا، منم.- تو که انقدر ترسو نبودی!

یه نفس عمیق کشید و گفت:

- نه وقتی یکی مثل جن از پشتم ظاهر می شه.

همون طور که پشتش به من بود، گفتم:

- دستت درد نکنه! تا چند ساعت پیش عزیزت بودم، حالا شدم جن؟

خنده ریزی کرد و گفت:

- خب اون موقع یهویی ظاهر نمی شدی.

دستاشو گرفتم و بطرف خودم برگردونمش و گفتم:

- خوب شیطون شدی واسه من.

دستم رو آروم عقب کشید و گفت:

- استخونام خرد شد.

فشار دستم رو کم کردم و گفتم:

- چی کار می کنی؟

به سیب زمینی که دستش بود اشاره کرد و گفت:

- ناهار هیچی نخوردیم.

خندیدم و گفتم:

- ای شکمو! گرسنته؟

سرش رو کج کرد سمتم و گفت:

- تو گرسنت نیست؟

می دونستم ساده اس؛ ولی نه تا این حد. می تونست حداقل امروز هر چقدر می خواد خودش رو واسم لوس کنه.

پیشونیش رو بوسیدم و گفتم:

- چرا هست، منتهي تو نباید غذا درست کنی.

سیب زمینی و کارد رو از دستش کشیدم. خودش رو کشیدم عقب و با تعجب گفت:

- پس کی درست کنه؟

تلفن رو برداشتم و گفتم:

- رستوران واسه همین موقع هاست.

به ساعت نگاه کرد و گفت:

- الان جایی بازه؟

ساعت چهار و نیم بود. سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

- آره.

نشست روی صندلی. همون طور که شماره رو می گرفتم، رفتم نشستم کنارش و اشاره کردم که بیاد بشینه کنارم. اونم همین کار رو کرد. بعد از سفارش غذا گوشی رو گذاشتم کنار و گفتم:

- دیگه نبینم با حال بد کار کنی!

شونش رو انداخت بالا و گفت:

- حالم خوبه.

- آره، واسه همینه رنگت پریده؟

لباش رو جمع کرد و گفت:

- انقدرا بد نیستم.

خندیدم و گفتم:

- اِ؟

متقابلا با خنده جوابم رو داد.

- آره.

بینیش رو کشیدم و گفتم:

- برو.

از جاش بلند شد. با تعجب گفتم:

- کجا؟

دستش رو کشید پشت گردنش و گفت:

- گفتی برو.

دستش رو کشیدم و گفتم:

- بگیر بشین دختر!- بعد از این که ناهار خوردیم، می رم وسایلت رو می يارم پایین.

- اشکالی نداره؟

- چه اشکالی داشته باشه؟

- می ترسم مامانت اینا بفهمن!

لبخندی زدم و گفتم:

- ببینم به نظرت کسی می تونه به من بگه چرا با زنت تو یه خونه زندگی می کنی؟!

لبخندی گوشه لبش نشست و آروم گفت:

- نه.

- خب پس حله.

نگاهم کرد و گفت:

- منم یه چیزی بگم؟

- دو تا چیز بگو.

مشغول بازی با انگشتاش شد و گفت:

- اوم، می شه ازت یه چیزی بخوام؟

- جون بخواه.

گوشه لباسم رو بین انگشتاش درگیر کرد و گفت:

- می شه تخت توي اتاقت رو عوض کنی؟

می دونستم چرا این حرف رو می زنه! بهش حق می دادم نخواد اون جا بخوابه. نمی خواستم گذشته ي من اذیتش کنه، به علاوه اون واسه من یه فرد متفاوت بود. دلیل با من بودنش، خیلی مهم تر از دلیلی بود که دخترای دیگه این جا می اومدن. خودمم دلم می خواست این تفاوت ملموس تر باشه. لبخندی زدم و گفتم:

- اتاقمون.

- هان؟

- تخت توي اتاقمون.

لبخندی زد و ادامه دادم:

- اصلا همه چیز رو می زنیم به هم و یه اتاق با سلیقه تو درست می کنیم. خوبه؟

- نه نه، لازم نیست...

انگشتم رو گذاشتم رو لبش و گفتم:

با آوردن وسایل آوا توي خونه و عوض کردن دکوراسیون اتاق، همه چیز تکمیل شد. آوا دیگه رسما همسر من حساب می شد. اون روز وقت دادگاه امیر بود، می دونستم دادگاه عمومیه. ساعت ده از بیمارستان بیرون رفتم.

رو یکی از صندلی های ردیف آخر نشستم. دادگاه خیلی شلوغ شده بود، خبر دستگیری امیر خیلیا رو خوشحال کرده بود. چند دقیقه بعد قاضی هم اومد و همون موقع در باز شد و امیر رو با دستای بسته، همراه سه تا پسر دیگه آوردن تو سالن. به پسرا نگاه کردم. یکیشون رو می شناختم، می دونستم به جز من که خود امیر دخترا رو برام می آورد، رانندشون اونه؛ ولی دو تای دیگه رو تا به حال ندیده بودم. یکیشون قیافه خیلی آشنایی داشت.

امیر لاغر شده بود، انگار فضای زندان بهش نساخته بود. با رضایت تکیه دادم به صندلی. امیر رو بردن توی جایگاه. علی رغم دفاع وکیلش، امیر و پسرایی که دنبالش بودن مجرم شناخته شدن. نمی دونستم انقدر زود دادگاهشون تموم می شه، فکر می کردم حداقل چند ماه طول بکشه. بعد از تموم شدن دادگاه وقتی می خواستم برم بیرون، بین جمعیت گلسا رو دیدم. رفت سمت همون پسری که آشنا بود. تقریبا چند قدم بیشتر باهاشون فاصله داشتم. گلسا دست پسره رو گرفت و گفت:

- نگران نباش بابا رو راضی می کنم بیاد از این جا درت بیاره.

پسره با نا امیدی گفت:

- دیگه تموم شد، حکم رو بریدن. برو به بابا بگو دلش خنک شد که واسه پسرش ده سال زندان بریدن؟!

گلسا خواست چیزی بگه که سربازی که اون پسره رو گرفته بود گفت:

- خانوم نمی تونین با ایشون صحبت کنین.

بعد پسره رو از سالن بیرون برد. گلسا با کلافگی دستش رو روي پیشونیش کشید. یعنی اون پسر برادرش بود؟! صاف زده بودم به هدف. یه دفعه نگاهمون با هم تلاقی کرد. پوزخندی زدم و سرم رو براش تکون دادم. جلو اومد و گفت:

- تو این جا چی کار می کنی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- دادگاه عمومی بود، نمی دونستم باید از تو اجازه بگیرم.

همون موقع یه نفر بهش تنه زد. این عصبانیتش رو بیشتر کرد و با خشم تو چشمام نگاه کرد. دستام رو کردم تو جیبم و گفتم:

- انگار کار تو هم خیلی گیره!

چشماش رو زیر کرد و گفت:

- همه اینا زیر سر تو بود. مگه نه؟

ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- امیر دشمن زیاد داشت، منم یکیشون؛ ولی این دادگاه ربطی به من نداره.

گلسا با حرص گفت:

- خب حالا منتظر چی هستی؟ دادگاه تموم شد، می تونی بری!

خندیدم و گفتم:

- برای امیر بیشتر ناراحتی یا برادرت؟

مردد نگاهم کرد. مرموزانه خندیدم و گفتم:

- با این که امیر به دست من زندان نرفته؛ ولی مطمئن باش اگه تو چند روز آینده مطب رو خالی نکنی، ازت شکایت می کنم.

پوزخندی زد و گفت:

- هیچ غلطی نمی تونی بکنی.

دست به سینه رو به روش ایستادم و گفتم:

- واقعا؟ امتحانش ضرر نداره.

اخمام رو کشیدم تو هم و گفتم:

- تا قبل از عید بهت وقت می دم که از اون جا بری.

بعد بدون هیچ حرفی از سالن دادگاه بیرون رفتم. می دونستم شکایت کردن به این سادگی نیست؛ ولی گلسا الان داغ بود، می دونستم که تهدیدم کار سازه.

نزديکی خونه بودم که تلفنم زنگ خورد، علی بود.

مهران - الو؟

- به به سلام آقا مهران، این یکی فرق داره.

با خنده گفتم:

- علیک سلام.

- خوبی؟ باور کن اون روز از این فرق داره هیچی نفهمیدم، خوب سورپرایزمون کردی!

همون طور که می خندیدم گفتم:

- حرفت رو بزن.

- می خواستم بگم امسال که عیالواري، قرار عید کنسله دیگه؟

- نه پس، می خوای دست زنم رو بگیرم و بگم بیا بریم شمال با دخترا اون جا قرار بذارم؟

- پس ما از این به بعد باید بریم رو سر یکی دیگه خراب شیم؟

- اگه همتون زن بگیرین بازم قرارمون سر جاشه.

- برو بابا دلت خوشه، زن کجا بود؟ حالا گیریم بود، ما که مثل تو بچه مایه دار نیستیم. کی به ما زن می ده؟

- دیگه از من گفتن بود، خود دانی!

خندید و گفت:

- باشه داداش، خوش باشی با خانومت.

- شک نکن خوشم.

- بپا رو دل نکنی.

با خنده گفتم:

- کارت تموم شد؟

- هنوز اعصاب مصاب نداریا! این دختره چطور تو رو تحمل می کنه؟

- باز روت رو زیاد کردیا!

- آقا باشه، باشه من تسلیم، پس به بچه ها خبر بدم کنسله؟

- آره دستت درد نکنه.

- باشه، دیگه کاری نداری؟

- صبر کن.

- چیه؟

- بیا کلیدای ویلا رو ازم بگیر، واسه آخرین بار برین اون جا.

- ایول! دست و دلباز شدی؟

- به هم نریزین اون جا روها!

- نه خیالت تخت، از روز اولشم مرتب تر تحویلت می دیم.

با خنده گفتم:

- خاک بر سر آویزونتون کنن.

- یه دوست مایه دار که بیشتر نداریم!

خندیدم.

- پس عصر می يام کلیدا رو ازت بگیرم.

- نه فردا صبح بیا بیمارستان، عصر خونه نیستم.

- باشه پس فردا می بینمت

- خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و ماشین رو جلوی در خونه متوقف کردم.

سالای قبل با علی و یه سری از دوستاش که می شد گفت دوستای منم حساب مي شدن، با یه سری دختر که اصلا نمی دونستم از کجا پیداشون می کنن، می رفتیم شمال. البته زیاده روی نمی کردیم، جمعمون با دخترا دوستانه بود؛ ولی امسال نمی تونستم آوا رو ببرم اون جا. باید برای عید امسال یه برنامه خوب می چیدم. دلم برای اون دوران تنگ نمی شد، الان بیشتر از اون روزای بی هدف احساس خوشبختی می کردم.

وارد خونه که شدم، صدای عصبی آوا توجهم رو جلب کرد.

آوا - مگه مرض داری زنگ می زنی حرف نمی زنی؟

- ...

- یه بار دیگه زنگ بزنی و صدات در نیاد، من می دونم با تو! دیگه مزاحم نمی شی، فهمیدی؟

جمله آخر رو با صدای بلند گفت. از راهرو وارد هال شدم. گوشیش رو با حرص پرت کرد روي مبل و گفت:

- مردم آزار!

خواست برگرده که منو دید. ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- سلام.

کتم رو در آوردم و بهش اشاره کردم و گفتم:

- سلام.

اومد سمتم و گفت:

- چقدر زود اومدی!

- بده؟

کتم رو از دستم گرفت و گفت:

- نه خیلی هم خوبه.

مونده بودم این دختر چطور با این که تمام عمرش مثل پسرا زندگی کرده، انقدر خوب شوهر داری بلده! موهاش رو بوسیدم و گفتم:

- سر کی داشتی داد و بیداد می کردی؟

گفت:

- چه می دونم، یه مزاحمه زنگ می زنه و حرف نمی زنه!

اخم کردم. چشماش رو گرد کرد و گفت:

- باور کن نمی دونم کیه!

خندیدم و گفتم:

- می دونم عزیزم، از این جور مزاحما پیدا می شه. جوابش رو نده، خودش خسته می شه.

سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه.

- آفرین دختر خوب.

لبخندی زد و گفت:

- ناهار بیارم؟

یه نگاه به ساعت کردم، تازه یک و نیم بود. گفتم:

- نه گرسنه نیستم.

کتم رو گرفت دستش و رفت تو اتا . یه نگاه به خونه انداختم، هیچ وقت انقدر مرتب و تمیز نبود. تازه می فهمیدم چرا می گن داشتن زن تو خونه واجبه! همین که هر روز می دونستم یکی تو خونه منتظرمه، با کمال میل راه خونه رو طی می کردم. وقتی آوا تو خونه می چرخید، دیگه دلم نمي خواست از در بیرون برم. بعد از عقدمون تازه فهمیده بودم آوا از اونی که می دیدم خیلی بهتره.

آوا از اتاق بیرون اومد. نشستم روی مبل، کنارم نشست سرش رو گذاشت رو شونم،لبخندی زدم و گفتم:

- امروز مطب نمی ریم.

سرش رو آورد بالا و گفت:

- واسه چی؟

- مطب از یه هفته قبل از عید، تا دو هفته بعدش تعطیله.

سرش رو تکون داد و گفت:

- اوهوم.

نگاهش کردم و گفتم:

- عوضش می ریم خرید.

- خرید؟

- خرید عید دیگه.

لباش رو جمع کرد و گفت:

- آهان!

- چیزی شده؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

- خیلی وقته نرفتم خرید عید.

- از این به بعد همیشه می ری.

با ذوق دستاش رو زد به هم و گفت:

- سفره هفت سینم می چینیم؟

خندیدم و سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. گفت:

- خیلی دوست دارم.

- داری شیطون می شی سر ظهر!

لباش رو جمع کرد و گفت:

- خب باشه پسش می گیریم.

خواست از جاش بلند شه که دستش رو کشیدم و گفتم:

- نه دیگه واسه پس گرفتن دیر شده!

" آوا "

تازه از حمام بیرون اومده بودم، نشسته بودم جلوی آيینه و داشتم با حوله موهام رو خشک می کردم. مهران که روی تخت خوابیده بود رو از تو آیينه می دیدم. احساس خوشبختی که این چند وقت کنار اون می کردم رو تا به حال تو زندگیم تجربه نکرده بودم؛ ولی نمی دونستم چرا از این همه خوشبختی می ترسیدم. این مدت همه سعیم رو می کردم که مهران رو از خودم راضی نگه دارم؛ ولی می ترسیدم براش تکراری بشم. می ترسیدم که همه این خوشبختی تموم شه.

باز بغض گلوم رو گرفته بود، نمی تونستم به این چیزا فکر نکنم. من همیشه با نارحتی و تنهایی بزرگ شده بودم. این همه محبت و خوشی با این که بهم آرامش می داد؛ ولی همین آرامش برام غریبه بود. از جام بلند شدم و رفتم کنار تخت نشستم. سرم رو بردم نطردیک صورتش و چشمام رو بستم. نمی خواستم این ترس لذت عشقمون رو از بین ببره. دستمو گرفت و کشید سمت خودش و با خنده گفت:

- به گل در اومد از حموم.

منم خندیدم. از جاش بلند شد، منم نشستم سر جام. چشماش رو که خمار خواب بود، بهم دوخت و گفت:

- چقدر سفید بودی آوا من خبر نداشتم.

با مشت زدم تو بازوش و با خنده گفتم:

- مهران!

دستش رو گذاشت روی بازوش و گفت:

- باور کن این کیسه بکس نیست.

لبم رو گزیدم. موهام رو که هنوز یه کم خیس بود، زد کنار و گفت:

- ساعت چنده؟

- پنج.

پتو رو کنار زد و گفت:

- خب پس زود این موها رو خشک کن که بریم خرید.

از جام بلند شدم و دوباره رفتم سراغ حوله. مهران تو آيینه به من نگاه کرد و گفت:

- این جوری که خشک نمی شه.

به کشو اشاره کرد و گفت:

- اون جا سشوار هست.

سشوار رو برداشتم و سرسری تو موهام کشیدم. بعد از خشک شدن موهام، آماده شدیم و رفتیم بیرون.

این که برای مهران لباس انتخاب کنم واقعا برام هیجان انگیز و دوست داشتنی بود. تازه داشتم معنی دوست داشتن و دوست داشته شدن رو می فهمیدم. تا قبل از مهران، نه من تو زندگی کسی دخالت می کردم و نه کسی به زندگی من کاری داشت. اما حالا حتی برای ساده ترین چیزهام، با هم شریک بودیم و تو هر اتفاقی همراه هم. این چیزی بود که بهش زندگی مشترک می گفتند. زندگی اي که انقدر توش لحظه ها رو با عشقت شریک بشی تا جایی که روحتون با هم یکی بشه و من خیلی زود تونسته بودم درکش کنم.

بازوی مهران رو تو بغلم گرفته بودم و با هم تو پاساژ راه می رفتیم. به جعبه ها و پلاستیکای تو دستش اشاره کردم و گفتم:

- ما که همه چیز خریدیم!

همون طور که با دقت به ویترینا نگاه می کرد گفت:

- نه همه چیز.

دستش رو به یه سمت دراز کرد و گفت:

- ایناها.

مسیر دستش رو دنبال کردم، داشت به مغازه ای که لباس زنانه داشت اشاره می کرد. تو این چند روز اخلاق مهران خوب دستم اومده بود. هر چند به عنوان زنش انتظارات بی جایی ازم نداشت؛ ولی چون برای من این چیزا عادی نبود، یه کم سخت بود که خودم رو با شرایط وقف بدم. با این حال باید همه سعیم رو می کردم؛ چون من برای مهران مثل دوست دختراش نبودم. من همسرش بودم، کسی که قرار بود همیشه کنارش بمونه. پس باید تمام تلاشم رو می کردم که عشقمون رنگ روزمرگی به خودش نگیره. لبخندی زدم و گفتم:

- لباس واسه من؟

لبخندی زد و گفت:

- به نظرت من می تونم از این لباسا بپوشم!

یه لحظه قیافه مهران تو یه لباس حریر زنونه جلوی چشمم اومد. نیشم رو تا بناگوش باز کردم و گفتم:

- آره، اتفاقا خیلی بهت می ياد.

دستمو کشید و در حالی که منو به سمت مغازه میبرد گفت:

- برو دختر! منم مسخره نکن.

بالاخره خریدامون با یه جفت ماهی قرمز تموم شد. با هم سوار ماشین شدیم. بوی سنبلی که واسه سفره هفت سین خریده بودیم، ماشین رو پر کرده بود. یه نفس عمیق کشیدم تا بوش رو بیشتر احساس کنم. مهران گفت:

- راستی بهت نگفتم چرا امروز زود اومدم.

منتظر نگاهش کردم تا حرفش رو ادامه بده.

- امروز دادگاه امیر بود.

- واقعا؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

- کی دستگیر شد؟

- بهت نگفتم؟ چند وقت پیش.

ابروهام رو دادم بالا و با لبخند گفتم:

- خیلی هم خوب.

سرش رو کج کرد و گفت:

- بهتر اینه که حکمش ده سال زندان و دويست ضربه شلاقه.

تکیه دادم به صندلی و گفتم:

- خب حقش بود.

یاد اون شبی افتادم که اومده بود تو خونه. خوشحال بودم که اون جوری حقش رو کف دستش گذاشتم. مهران سرش رو تکون داد و گفت:

- و یه خبر دست اول دیگه هم داریم.

خندیدم و گفتم:

- چقدر خبر داریم امروز!

- تا باشه از این خبرا، گلسا هم قراره بره.

- چطوری راضی شد؟

- خب برمی گرده به موضوع امیر، داداش گلسا هم درگیر بوده. منم گفتم اگه از مطب نره، از اونم شکایت می کنم.

- خب خدا رو شکر همه چی داره درست می شه.

لبخندی زد و گفت:

- همش بخاطر خوش قدمی عشقمه.

خوش قدمی من؟! تا وقتی یادم بود اطرافیانم خلاف اینو بهم ثابت کرده بودن. آروم گفتم:

- امیدوارم این جوری باشه.

مهران انگار حواسش به حرف من نبود، لبخندی زد و به راهش ادامه داد.

با اعلام آغاز سال نو از تلویزیون در حالیکه دستم تو دست مهران بود من رو به سمت خودش کشید. خندیدم و گفتم:

ـ آی مهران، استخونام رو شکستی.

من رو از خودش جداکرد و لبخند مهربونی زد و گفت:

ـ خوب شد؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ عید مبارک!

پیشونیم رو بوسید و گفت:

ـ عید تو هم مبارک خانومم.

این عید فقط عید سال نو نبود، شروع زندگی جدید من کنار مهران بود. اون لحظه تنها چیزی که تو ذهنم می گذشت این بود که از خدا بخوام مهران رو همیشه کنارم نگه داره. مهران دستش رو برد زیر کوسن کنار مبل و گفت:

ـ حالا وقت عیدیه.

بعد یه جعبه کادو پیچ شده از زیر کوسن بیرون آورد. جیغ خفیفی کشیدم و با هیجان گفتم:

ـ این مال منه؟

مهران جعبه رو داد دستم و گفت:

ـ آره، بازش کن.

جعبه رو تو دستم گرفتم. واسم مهم نبود که چی می تونه تو اون جعبه باشه. مهم این بود که اون جعبه برای من بود. یه دفعه یاد ساعتی افتادم که براش خریده بودم. خودم رو ازش جدا کردم و از روی مبل بلند شدم و جعبه رو دادم دستش و گفتم:

ـ الان می یام.

مهران با تعجب نگاهم کرد. رفتم تو اتاق تا ساعت رو از کیفم بیرون بیارم، دیدم گوشیم چراغ می زنه. وقتی بازش کردم دیدم یه مسیج دارم. بازم اون مزاحم بود. عجیب بود این چند وقت فقط زنگ می زد و هیچی نمی گفت. تا به حال واسم پیام نفرستاده بود. وقتی پیام رو باز کردم دیدم نوشته: "عیدت مبارک دوست عزیز، از این لحظه هات خوب لذت ببر."

با تعجب به محتوی پیام نگاه کردم. شاید اصلا این طرف اشتباه گرفته بود. من هیچ وقت دوستی نداشتم. شماره رو گرفتم؛ ولی گوشیش خاموش بود. با تعجب یه بار دیگه خوندمش و گوشی رو گذاشتم تو کیفم. جعبه ساعت رو از کیفم در آوردم و گوشی رو گذاشتم سر جاش. به قول مهران اگه اهمیت نمی دادم خودش بی خیال می شد. ساعت رو گرفتم پشتم و پاورچین پاورچین از اتاق بیرون اومدم. مهران چشم دوخته بود به راهرو. با دیدن من گفت:

ـ کجا رفتی پس؟

لبخندی زدم و گفتم:

ـ رفتم یه چیزی بیارم.

بعد رفتم جلوش ایستادم. مهران یه نگاه به سر تا پای من کرد و گفت:

ـ خب؟

ساعت تو دستم رو، رو به روش گرفتم و گفتم:

ـ اینم از عیدی من.

مهران با تعجب به دستم نگاه کرد. ساعت رو جلوتر گرفتم و گفتم:

ـ بگیرش دیگه.

مهران جعبه رو باز کرد. چند ثانیه به ساعت نگاه کرد بعد گفت:

ـ لازم نبود اینو بخری.

یعنی خوشش نیومده بود؟ می دونستم قیمت ساعتایی که دستش می کنه خیلی بیشتر از اینه؛ ولی من همین قدر در توانم بود. لبم رو گزیدم و گفتم:

ـ خوشت نیومد؟

خندید و گفت:

ـ خوشم نیومد؟ دیوونه شدی؟

ـ آخه گفتی لازم نبود.

دستام رو گرفت و گفت:

ـ فکرشم نمی کردم چنین کاری بکنی.

لبخند محوی زدم و گفتم:

ـ ببخشید اگه یه کم ارزون قیمته.

زل زد تو چشمام و گفت:

ـ این بهترین عیدیه که تا به حال گرفتم.

بعد ساعت رو داد دستم و گفت:

ـ خودت ببند.

لبخندی زدم و نشستم کنارش. آستین لباسش رو بالا زد و ساعتی که روش بسته بود رو باز کرد. ساعت رو بستم رو دستش. آروم تو گوشم گفت:

ـ مرسی عزیزم.

با بغض گفتم:

ـ خیلی دوست دارم.

ـ منم دوست دارم.

دلم می خواست زمان همون جا متوقف بشه. همه این احساس خوب رو مدیون مهران بودم. خدا بالاخره صدام رو شنیده بود و بهم رو کرده بود.

ساعت پنج و نیم بعد از ظهر بود. کنار در ایستاده بودم و گوشی نویی که مهران برام خریده بود رو گرفته بودم دستم و با دقت داشتم باهاش کار می کردم. عادت نداشتم چنین گوشی موبایلی دستم بگیرم. مهران از اتاق بیرون اومد. سرم رو گرفتم بالا و گفتم:

ـ بریم؟!

کتش رو که دستش بود پوشید و گفت:

ـ بریم.

با این که می دونستم مهران عادت به دید و بازدید عید نداره؛ ولی ازش خواسته بودم که بریم خونه پدر و مادرش. دلم می خواست اونا رو هم از خودم راضی نگه دارم. دوست نداشتم مهران بخاطر من از خونوادش دور بشه؛ بلکه باید روابطش با اونا بهتر هم می شد.

مهران جلوی یه در خاکستری رنگ نگه داشت. هر دو از ماشین پیاده شدیم. لباسم رو مرتب کردم و دسته کوتاه کیفم رو بین دو تا دستم گرفتم. مهران دستمو گرفت و گفت:

ـ بریم.

به نفس عمیق کشیدم و شونه به شونه مهران رفتیم سمت در. چند ثانیه بعد از این که زنگ زدیم بدون این که کسی جواب بده در باز شد. مهران وارد خونه شد. نگاهش رو دوخت به ماشین مشکی که اسمش رو نمی دونستم و پشت در پارکینگ تو خونه پارک شده بود و گفت:

ـ به به، جمعشون جمعه؛ فقط ما رو کم داشتن. بعد دستم رو گرفت و در رو بست.

ـ منظورت چیه؟

با آرامش لبخندی زد و گفت:

ـ خاله اینا این جان.

ـ یعنی دخترخالتم هست؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. شالم رو مرتب کردم. مهران لبخندی زد و گفت:

ـ نگران نباش، تو از اون خیلی خوشگل تری.

لبخندی محوی زدم. مهران دستم رو تو دستش فشرد و گفت:

ـ خب بریم دیگه.

به اطراف نگاه کردم. باغچه های بزرگی که دو طرف راهمون بودن اون جا رو بیشتر شبیه باغ کرده بود. رسیدیم به ساختمون اصلی که مثل خونه ی مهران دو طبقه بود؛ ولی اون دو طبقه کجا و این یکی کجا؟ بالا یه بالکن هلالی داشت که با ستونایی که جلوی خونه بود سر جاش محکم شده بود. روی پشت بوم هم یه آفتاب گیر بزرگ گنبدی شکل شیشه ای بود. دیوارا با آجر تیره و سنگایی که به صورتی کثیف می خوردن تزیین شده بود و پنجره های مستطیل شکلش هم قاب چوبی داشتن. فاصله ی بین ستون با در چوبی بزرگی که صد درصد در ورودی بود با گلدونایی که پر از گل رز بود پر شده بود. محو تماشای اطرف بودم که یه نفر گفت:

ـ بفرمایید تو، خوش آمدید.

دنبال صدا گشتم که دیدم یه خانوم مسن جلوی در ایستاده و به من و مهران لبخند می زنه. مهران لبخندی زد و گفت:

ـ سلام گلی خانوم، عیدتون مبارک.

ـ عید تو هم مبارک پسرم.

ـ بچه ها خوبن؟ چطور روز اول عید این جایین؟

ـ راستش بچه هام قبل از عید رفتن مسافرت. منم کسی رو نداشتم تو خونه پیشش بمونم، گفتم این جا کمک دست مادرت باشم.

مهران دستش رو سمت من دراز کرد و خطاب به اون گفت:

ـ آوا، همسرم.

اون زن لبخند مهربونی تو صورتم پاشید و گفت:

ـ بله، ذکر و خیرش رو شنیدم. ماشاا...، هزارماشاا... خیلی خانومه. مبارکتون باشه.

سرم رو تکون دادم و با صدای ضعیفی گفتم:

ـ سلام.

از جلوی در کنار رفت و گفت:

ـ سلام دخترم.

بفرمایید داخل، خانوم و آقا تو سالن پذیرایی منتظرن. همراه مهران وارد خونه شدیم. داخلم مثل بیرون خونه بزرگ و باشکوه بود. قبل از این که یه نگاه درست و حسابی به اطرف بندازم صدای آشنای مادر مهران رو شنیدم.

ـ سلام پسرم.

مهران لبخندی زد و گفت:

ـ سلام مامان، عیدتون مبارک.

مادرش، مهران رو بغل کرد و گفت:

ـ چه عجب از این طرفا؟

ـ اومدیم عید دیدنی دیگه مادر من.

مادرش لبخندی زد و گفت:

ـ خوب کاری کردی. فکر نمی کردم امروز این جا ببینمت.

اصلا انگار نه انگار که من اون جا بودم. یه قدم ازشون فاصله گرفتم. مهران تو بغل مامانش نیم نگاهی به من کرد و گفت:

ـ خاله هم این جاست؟

مادرش اون رو از خودش جدا کرد. زیر چشمی نگاهی به من کرد و گفت:

ـ آره.

همین که دیدم چشمش به من افتاد سرم رو کج کردم و گفتم:

ـ سلام، عیدتون مبارک.

بازوی مهران رو گرفت و خیلی رسمی و خشک گفت:

ـ سلام، عید تو هم مبارک.

لبام رو با استرس یه کم روی هم فشار دادم. معلوم بود که سر صلح نداره. از اون آدمایی بود که تا زهرش رو نمی ریخت آروم نمی شد. خدا رو شکر مهران از اون بچه ننه ها نبود. مادرش نگاهی به سر تا پای من کرد و بعد با لبخند رو کرد به مهران و گفت:

ـ بریم پیش بقیه.

یه جوری می گفت که انگار از مهران می خواست منو همین جا بذاره و خودش تنهایی دنبال مامانش بره؛ البته مهران کم لطفی نکرد. کیفم رو از دستم گرفت و دستش رو حلقه کرد دور شونم و گفت:

ـ بریم.

حرص رو می شد تو چشمای مادرش دید. همین که جلو رفت، مهران دستش رو باز کرد و بهم لبخند زد. با نگرانی نگاهش کردم. وارد سالن پذیرایی شدیم که یه دست مبل سلطنتی زرشکی رنگ وسط سالن چیده بودن. دیوارای خونه سفید بود و پرده ها هم زرشکی. روی دیوار هم چند تا تابلوی نقاشی با قاب طلایی و همرنگ چوب مبلا نصب شده بود. به آدمایی که نشسته بودن روی مبل نگاه کردم. بینشون فقط بابای مهران رو می شناختم. یه دختر جوون هم بود که با اون نفرتی که تو چشماش می دیدم مطمئن بودم همون دختر خاله ی مهرانه. قیافه خوبی داشت. مخصوصا چشمای خاکستری رنگ درشتش خیلی به چشم می اومد؛ ولی بینی عمل کرده و لبای پروتز شدش تو ذوق می زد. آرایش غلیظش ناخودآگاه منو یاد دلقکای سیرک انداخت. بی اختیار لبخندی رو لبام نشست. به تبعیت از مهران با همه سلام کردم. این طور که معلوم بود هیچ کس به جز مهران از حضور من خوشحال نبود. همین باعث می شد معذب باشم. نشستم روی مبل و تا اون جا که می تونستم خودم رو به مهران نزدیک کردم. این جوری بیشتر احساس امنیت می کردم. دختر خاله ی مهران درست رو به روی من بود. مادر مهران هم اومد و نشست کنار من. از یه طرف هم زنی که فهمیده بودم خاله مهرانه بهم زل زده بود. حس می کردم تو میدون جنگ گیر افتادم و از همه طرف محاصره شدم.

خاله ی مهران گفت:

ـ مهران جان معرفی نمی کنی؟

بعد به من اشاره کرد. مهران لبخندی زد و گفت:

ـ خاله جون ایشون آواست، مامان حتما براتون تعریف کرده.

خالش با اکراه نگاهی به من کرد و گفت:

ـ حالا چرا این قدر بی سر و صدا خاله؟

مهران شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ مامان این جوری خواسته.

نادیا گفت:

ـ الان کجا زندگی می کنی آوا جون!؟

مردد به مهران نگاه کردم. مهران دستش رو دور بازوم حلقه کرد و گفت:

ـ الان پیش همیم.

مامان مهران گفت:

ـ آوا طبقه ی بالای مهران زندگی می کنه، خونوادش تهران نیستن.

مهران گفت:

ـ نه مامان، آوا اومده پایین. تو یه خونه ایم.

رنگ مامان مهران به وضوح پرید. نادیا با حرص گفت:

ـ پس دیگه عروسی لازم نیست.

مهران گفت:

ـ شاید ما الانم زن و شوهر محسوب بشیم؛ ولی این باعث نمی شه عروسی نگیریم.

لبم رو گزیدم. نمی خواستم مهران همه چیز رو کامل توضیح بده. نادیا در حالی که سعی می کرد جلوی عصبانیتش رو بگیره با تمسخر گفت:

ـ هر جور خودتون راحتین.

تکیه دادم به صندلی. خاله ی مهران گفت:

ـ چند ساله؟

ـ نوزده.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ اختلاف سنیتون خیلی زیاده.

لبام رو رو هم فشردم. ادامه داد:

ـ نادیا بیست و پنج سالشه.

یعنی می خواست بگه دختر من بیشتر به مهران می خوره. من با قصد صلح اومده بودم؛ ولی انگار اونا این رو نمی خواستن. باید مثل خودشون رفتار می کردم؛ وگرنه رو کولم سوار می شدن. زیر چشمی به نادیا نگاه کردم و گفتم:

ـ بله، تعریف دخترتون رو شنیدم.

نادیا لبخند کجی زد و گفت:

ـ نمی دونستم مهران از منم تعریف می کنه.

مهران با تعجب نگاهش کرد . گفتم:

ـ از مهران زیاد چیزی نشنیدم، از یکی از دوستاش شنیدم.

سرم رو یه کم تکون دادم و گفتم:

ـ اسمش چی بود؟

با پوزخندی بهش خیره شدم و گفتم:

ـ آهان، انگار امیر بود.

رو کردم به مهران و گفتم:

ـ درسته؟

مهران نیشخندی زد و گفت:

ـ آره، خودش بود.

ابروهام رو دادم بالا و به نادیا نگاه کردم. رنگش پریده بود. همین واسه خفه کردنش کافی بود؛ ولی یه حسی قلقلکم می داد که دهن همشون رو ببندم. گفتم:

ـ مثل این که افتاده زندان، خبر داری چرا؟

خودش رو جمع و جور کرد و گفت:

ـ نه، من از کجا باید بدونم؟

ـ گفتم شاید بشناسیش.

خاله ی مهران گفت:

ـ آخه دختر من با دوستای مهران چی کار داره؟! لابد دوستش هم از خود مهران شنیده.

مهران گفت:

ـ نه خاله، با نادیا آشنایی دورادور داشته.

نادیا گفت:

ـ نه بابا، فکر کنم منو با یه نادیای دیگه اشتباه گرفته.

مهران چشماش رو ریز کرد و گفت:

ـ نه، اتفاقا می دونست که دختر خالمی.

نادیا حسابی دستپاچه شده بود؛ ولی حس کردم مهران داره زیاده روی می کنه. همون موقع باباش گفت:

ـ مهران بیا این طرف باهات کار دارم.

مهران جا به جا شد. دیگه هیچ محافظی نداشتم. باید خودم از پسشون بر می اومدم. مامان مهران گفت:

ـ می بینی خواهر؟

خاله مهران به من نگاه کرد و سرش رو با تاسف تکون داد. بعد گفت:

ـ پاشو بریم باهات یه کاری دارم.

بعد هر دو از جاشون بلند شدن و از سالن رفتن بیرون. حداقل اگه زیر پوستی ازم بدشون می اومد، راحت تر می شد تحملشون کرد؛ ولی اینا شمشیر رو از رو بسته بودن. هر چند من به این چیزا عادت داشتم. خوب می دونستم باید چطور گلیمم رو از آب بیرون بکشم. با این حال اون لحظه ترجیح دادم سکوت کنم. سرم رو انداختم پایین و هیچی نگفتم.

نادیا از جاش بلند شد و اومد نشست کنارم. با تعجب نگاهش کردم. لبخندی زد و گفت:

ـ مثل این که تو هم امیر رو می شناسی.

ـ شناختن که نه، چند بار همراه مهران باهاش برخورد داشتم.

رو کلمه همراه مهران تاکید کردم. پوزخندی زد و سرش رو آورد نزدیک و گفت:

ـ فکر نکن بازی رو بردی!

با تعجب گفتم:

ـ بازی؟

به مهران اشاره کرد و گفت:

ـ اون مال منه!

با اخم گفتم:

ـ ببینید نادیا خانوم، اولا که زندگی اگه از نظر شما بازیه، از نظر من خیلی مهم تره. بعدم این که هر کسی به شوهر من نظر داشته باشه با من طرفه.

بعد کمرم رو صاف کردم که بلندتر از اون به نظر برسم. پوزخندی زد و گفت:

ـ نه، خوبه، آفرین!

زد رو شونم و گفت:

ـ سرگرمی جالبی هستی عزیزم!

خودم رو عقب کشیدم. خندید. به مهران نگاه کردم که داشت زیر چشمی به ما نگاه می کرد. دختره پررو راست راست تو چشمای من نگاه می کنه و می گه شوهرت مال منه!

بعد از دو ساعت بالاخره از دستشون راحت شدم. با مهران داشتیم می رفتیم سمت خونه که گفت:

ـ نادیا اون موقع چی بهت می گفت؟

ـ هیچی، چرت و پرت!

لبخندی زد و گفت:

ـ خوب جوابشون رو دادی.

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

ـ نمی خواستم این جوری بشه، مامانت هنوزم عصبی بود.

شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ فکر کردم از این که پسرش رو مجبور کردی بره خونشون خوشحال می شه.

ـ امیدوارم از من خوشش بیاد.

مهران لپم رو کشید و گفت:

ـ مگه می شه خوشش نیاد؟! بالاخره خوشش می یاد.

لبخند زدم. گوشی مهران زنگ خورد. سرعتش رو کم کرد و جواب داد.

ـ بله؟

ـ ...

ـ سلام، خوب هستین؟

ـ ...

ـ ممنون، عید شما هم مبارک.

ـ ...

یه نگاهی به من کرد و گفت:

ـ آوا هم خوبه، سلام می رسونه.

با کنجکاوی نگاهش کردم. گفت:

ـ بله، همین جاست، چند لحظه گوشی خدمتتون.

گوشی رو گرفت طرفم و گفت:

ـ مامانته.

پوفی کردم و چشمام رو تو حدقه چرخوندم. مهران گوشی رو تو دستش تکون داد و گفت:

ـ بگیر دیگه.

با اکراه گوشی رو گرفتم و با بی حوصلگی گفتم:

ـ الو؟

ـ سلام دخترم.

حرصم می گرفت وقتی بهم می گفت دخترم، چطور می تونست بهم بگه دخترم، وقتی حتی یه لحظه هم برام مادری نکرده بود.

خیلی سرد گفتم:

ـ سلام، خوبین؟

ـ مرسی دخترم، تو چطوری؟

ـ ممنون، عیدتون مبارک.

ـ عید تو هم مبارک، نمی دونی چقدر خوشحالم که می تونم عید رو بهت تبریک بگم.

لبخند تلخی زدم. یادم اومد فقط موقع عید بود که من لباس نو می پوشیدم. یه دست لباس برام می خریدن، طوری که زمستون و تابستونم بشه ازش استفاده کرد؛ البته هیچ وقت خودم رو برای خرید نمی بردن. با سلیقه خودشون یه لباس بزرگ و گشاد می گرفتن و برام می آوردن، با این حال همیشه از دیدن همون لباسایی که در برابر لباسای شهاب و بچه های دور و برم عین یه تیکه گونی بود کلی خوشحال می شدم و ذوق می کردم. تو کل روزای عید فقط یه بار مامانم و خواهرام رو می دیدم، وقتی هم می اومدن کاری به کار من نداشتن. انگار نه انگار خواهرشون اون جاست و خیلی وقته ازشون دور بوده. گاهی وقتا مادرم فقط دور از چشم آقاجون منو بغل می کرد و می بوسید. اون بوسه ها اون روزا خوشحالم می کرد؛ ولی حالا که بهشون فکر می کردم بی فایده بودن و پر از ترس بودنشون رو خوب درک می کردم.

ـ ممنون!

ـ کاش می اومدی یزد، خواهرات خیلی دوست دارن ببیننت!

ـ واقعا؟

متوجه نیش کلامم نشد، گفت:

ـ آره. راستی بهت نگفتم، تو این چند سال سه بار خاله شدی.

این که سعی می کرد منو با چند تا کلمه تو همه چیز سهیم کنه خنده دار بود. گفتم:

ـ مبارکه.

ـ ایشاا... بچه های خودت.

از این حرفش خجالت کشیدم. نیم نگاهی به مهران کردم و گفتم:

ـ واسه ما زوده. ما هنوز عروسی نگرفتیم.

ـ می دونم؛ ولی ایشاا... چند تا بچه سالم خدا بهتون بده.

پوزخند زدم و تو دلم گفتم "لابد همشونم پسر باشن." گفتم:

ـ ممنون!

ـ حالا می تونین بیاین؟

به مهران نگاه کردم و گفتم:

ـ راستش نه، نمی تونیم، مهران مجبوره بره سر کار.

ـ متوجهم؛ بالاخره دکتره، کارش سخته.

ـ بله؛ ایشاا... تو اولین فرصت می یایم.

ـ باشه دخترم، راستی برای عروسی تصمیم نگرفتین؟

ـ نه هنوز.

ـ بهتره زودتر عروسی بگیرین، در دهن مردم رو نمی شه بست، نمی گن که اینا محرمن، می گن معلوم نیست چی شده که بدون عروسی رفتن تو یه خونه زندگی می کنن.

دهن مردم، دهن مردم! اگه این مردم نبودن زندگی بهشت بود. پوفی کردم و گفتم:

ـ باشه.

ـ ایشاا... هر چه زودتر تو لباس عروس ببینمت.

ـ ممنون.

ـ خب دیگه، مزاحمت نمی شم عزیزم، خوشحال شدم صدات رو شنیدم. گاهی وقتا بهم زنگ بزن.

ـ باشه.

ـ خداحافظ دخترم.

ـ خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. مهران گفت:

ـ آب بدنت تحلیل رفته؟

ـ چی؟

لبخندی زد و گفت:

ـ زیادی خشک حرف می زنی.

ـ انتظار داشتی از خوشحالی بال در بیارم؟

ـ سعی کن ببخشیشون؛ حداقل مادرت رو.

آهی کشیدم و گفتم:

ـ کاش به سادگی گفتنش بود.

شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ به هر حال اگه این اتفاقا نمی افتاد ما با هم ازدواج نمی کردیم.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ آره، خب این یکی پیامدش عالی بود.

چشمکی زد و گفت:

ـ پس یه کم کوتاه بیا.

سرم رو تکیه دادم به صندلی و گفتم:

ـ فعلا نمی خوام به این چیزا فکر کنم.

مهران از دید و بازدید عید خوشش نمی اومد، منم عادت به این کار نداشتم. برای همین بعد از خونه مادرش فقط به پدربزرگ و مادربزرگش سر زدیم. بعد از اون هم برای این که از تعطیلاتمون استفاده کرده باشیم برای چند روزی رفتیم همدان. تعطیلات عید خیلی زود برام تموم شد. بعد از چند سال دوباره عید رو حس کردم. تو مدتی که تهران بودم روزای عید نه تنها کارم کم نمی شد؛ بلکه دو برابر هم باید کار می کردم. خیلی وقت بود نه سفره هفت سین دیده بودم و نه از هوای بهاری لذت برده بودم؛ ولی این عید یه عید واقعی بود.

عصر روز چهاردهم بود و تازه رسیدیم خونه. از مهران خواسته بودم که با ماشین بریم مسافرت؛ چون از هواپیما می ترسیدم و همین حسابی خستش کرده بود. مهران ماشین رو خاموش کرد و کش و قوسی به بدنش داد و گفت:

ـ بالاخره رسیدیم.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ سلام خونه.

مهران یه نگاهی به حیاط کرد و گفت:

ـ راست می گن هیچ جا خونه ی آدم نمی شه.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ خیلی خوش گذشت، ممنون.

مهران چشمکی زد و گفت:

ـ به من بیشتر خوش گذشت.

خندیدم. مهران در ماشین رو باز کرد و گفت:

ـ بریم که از فردا روز از نو و روزی از نو.

با هم از ماشین پیاده شدیم و رفتیم تو خونه. چمدون رو گذاشتم کنار در. مهران همون طور که می رفت تو اتاق دکمه های لباسش رو باز کرد و گفت:

ـ من می رم بخوابم.

شالم رو از سرم در آوردم و نشستم رو صندلی و دستام رو بردم بالا و تا اون جا که می تونستم کشیدمشون. این مسافرت باعث شده بود بیشتر مهران رو بشناسم. حالا دیگه همه ی اخلاقاش دستم اومده بود. راحت باهاشون خودم رو وفق می دادم. دکمه های مانتوم رو باز کردم و گوشیم رو که تمام طول مسافرت از ترس اون مزاحم خاموش کرده بودم از جیبم بیرون آوردم. آخرین باری که بهم مسیج داده بود دو روز بعد از رفتنمون به همدان بود؛ وقتی بهم گفت که تعطیلات خوش بگذره، مطمئن شدم که آشناست. هنوز نمی دونستم قصدش چیه؟ اذیت کردن من یا خراب کردن رابطه من و مهران، هر چیزی که بود نمی ذاشتم این کار رو بکنه. بعد از این که بهش زنگ زدم بهم گفته بود تلاش نکنم بشناسمش. مشکل این جا بود که من اصلا نمی دونستم زنه یا مرد؟ مانتوم رو تا کردم و گوشی رو گذاشتم روش. واقعا خسته بودم؛ حتی حال این که برم تو اتاق رو هم نداشتم. همون موقع صدای مهران اومد.

ـ آوا؟

سرم رو برگردوندم. گفت:

ـ گفتم می رم بخوابم.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ خوب بخوابی.

اخمی کرد و گفت:

ـ نه، انگار منظورم رو نفهمیدی.

با تعجب نگاهش کردم.

لبخندی زد و گفت:

ـ من بدون زنم خوابم نمی بره.

خندیدم و گفتم:

ـ بالشم یا پتو؟

تکیه داد به دیوار و گفت:

ـ نخیر، شما عروسک تو بغلی منی.

با خنده از جام بلند شدم و گفتم:

ـ خجالت نمی کشی عین پسر بچه ها باید بیام بخوابونمت؟!

با هم رفتیم تو اتاق؛ ولی اون قدر خسته بودم که خیلی زودتر از مهران خوابم برد.

حس کردم یه چیزی تو گوشم داره وول می خوره. با ترس چشمام رو باز کردم و در حالی که دستم رو محکم به گوشم می زدم نیم خیز شدم. مهران که نشسته بود بالای سرم یه دفعه زد زیر خنده. هنوز تو خواب و بیداری بودم. مهران داشت می خندید. تازه متوجه شدم که موهام رو گرفته و فرو کرده تو گوشم. هنوز داشت می خندید که با حرص گفتم:

ـ دیوونه، این جوری آدم رو از خواب بیدار می کنن؟

همون طور که می خندید گفت:

ـ موهات بلند شده آوا.

بالش رو زدم تو صورتش. بالش رو از دستم گرفت و گفت:

ـ باشه، باشه، من تسلیم.

یه نفس عمیق کشیدم و دوباره سر جام دراز کشیدم و چشمام رو بستم. حس کردم دوباره داره می یاد بالای سرم. چشمام رو باز کردم و گفتم:

ـ اگه بخوای اذیت کنی خودت می دونی. دراز کشید و با خنده گفت:

ـ چقدر می خوابی دختر؟ من که از تو خسته تر بودم دیگه خوابم نمی یاد.

نگاهش کردم و گفتم:

ـ خب دست من نیست، خوابم می یاد.

دستی رو موهام کشید و گفت:

ـ می گم حالا که موهات داره بلند می شه می تونیم زودتر عروسی بگیریم.

لبخند زدم. عروس شدن و لباس سفید پوشیدن رو دوست داشتم؛ مثل هر دختر دیگه ای. هر چند عروسی گرفتن فرقی به حال من و مهران نداشت؛ ولی اون جشنی که به عنوان جشن عروسی بود رو دوست داشتم. مهران گفت:

ـ سکوت علامت رضاست.

ـ خب چرا راضی نباشم؟

ـ والا، کی از من بهتر؟

با خنده گفتم:

ـ بچه پررو.

دستش رو گذاشت زیر سرش و گفت:

ـ بعد از امتحانات جشن می گیریم!

ـ امتحان چی؟

ـ به! دستت درد نکنه دیگه! یادت نیست باید امتحان بدی؟

تازه یادم اومد برای امتحانات پایان دوره راهنمایی ثبت نام کردم.

ـ آخ، بازم درس.

اخمی کرد و گفت:

ـ نداشتیما، این که تازه اولشه.

ـ من اصلا حوصله درس خوندن ندارم.

جدی شد و گفت:

ـ یعنی چی که ندارم؟ از فردا کتابات رو می خرم، بعد از امتحانات بلافاصله باید درسای دبیرستان رو شروع کنی، فهمیدی؟!

ـ حالا چه فرقی داره!؟ من که دارم پیش تو کار می کنم، درس خوندن لازم ندارم.

مهران با جدیت تمام زل زد تو چشمام و گفت:

ـ یعنی چی؟

ـ آخه سخته.

لبخندی زد و گفت:

ـ هر کار بزرگی سختی داره.

ـ این زیادی بزرگه.

ـ لوس نشو.

آه کشیدم. لبخندی زد و گفت:

ـ اگه درس بخونی بیشتر دوست دارم.

ـ مگه الان نداری؟

ـ چرا؛ ولی اون جوری بیشتر بهت افتخار می کنم. بچه هامونم همین طور.

با ناراحتی نگاهش کردم و گفتم:

ـ یعنی اگه این جوری بمونم بهم افتخار نمی کنن!؟

ـ منظورم این نبود.

نگاهم رو ازش گرفتم و گفتم:

ـ ولی انگار همین بود. خب حقم داری.

با لحن معترضانه ای گفت:

ـ آوا!؟

راست می گفت. بچه های من دلشون رو به چی خوش می کردن؟! به خاله هاشون یا دو تا مادربزرگشون که هر کدوم یه جور مایه ی عذاب بودن. شایدم به گذشته خوب مادرشون! اصلا من چی داشتم که واسه بچه هام از بچگیام تعریف کنم!؟ من مادر خوبی نمی شدم. خوب بود حداقل می تونستم مامانم رو بهشون نشون بدم و اون یه مدتی که تنهایی زندگی می کردم رو ازشون مخفی کنم. یه لحظه خندم گرفت. اصلا مگه من چند تا بچه قرار بود داشته باشم؟! مهران راست می گفت. دلم نمی خواست بچه ها، بچه هایی که بعدا قرار بود مادرشون بشم جلوی دوستاشون نتونن از تحصیلات مادرشون حرف بزنن.

نگاهش کردم و گفتم:

ـ باشه.

لبخندی زد و گفت:

ـ آشتی؟

ـ قهر نکردم.

پیشونیمو بوسید و گفت:

ـ آفرین خانوم کوچولوی خوش اخلاق.

لبخند زدم.

ـ خب حالا راستش رو بگو ببینم. واسه بچه داشتن نظرت عوض شد یا واسه درس خوندن؟

با تعجب گفتم:

ـ مهران، چی داری می گی؟

با شیطنت گفت:

ـ خب بالاخره که باید مامان شی.

از جام بلند شدم و گفتم:

ـ دیوونه شدی؟

خندید و گفت:

ـ بابا من سنی ازم گذشته، پس کی قراره بابا بشم؟

با اخم گفتم:

ـ مگه نمی خوای درس بخونم؟

ـ صد درصد.

ـ پس حرف بچه رو نزن، تازه تو که نمی خوای بچت تو عروسیت باشه؟

خندید و گفت:

ـ اتفاقا فکر خوبیه.

ـ مهران!؟

دراز کشید رو تخت و با خنده گفت:

ـ باشه، صبر می کنم؛ ولی فقط تا بعد از عروسی.

سرش رو آورد بالا و گفت:

ـ چطوره آخر این هفته ترتیب جشن رو بدیم!؟

این بار جیغ زدم:

ـ مهران!

همون طور که می خندید گفت:

ـ حرص می خوری خوشگل تر می شی.

لبام رو جمع کردم. با یه اخم مصنوعی از اتاق رفتم بیرون. این که چی شده که مهران به فکر بچه بیفته رو نمی دونستم؛ فقط می دونستم الان وقتش نیست. من هنوز برای همسر بودن آدم کاملی نبودم، چه برسه به مادر شدن.

ساعت هفت صبح بود، بخاطر خواب دیروز عصر، بعد از نماز دیگه خوابم نبرد. از جام بلند شدم و صبحونه رو آماده کردم و مهران رو صدا زدم. از امروز باید می رفت سر کار. بعد از این که اون رفت منم یه کم خونه رو جمع و جور کردم و وسایل و لباسایی که تو چمدون بود رو گذاشتم سر جاش. داشتم تو آشپزخونه ناهار درست می کردم که صدای زنگ تلفنم بلند شد. دیگه می دونستم کسی جز اون مزاحمه بهم زنگ نمی زنه. همین که دکمه ی پاسخ رو فشار دادم قطع کرد. باید سر از کارش در می آوردم. دیگه کم کم داشت اعصابم رو به هم می ریخت. همون موقع مسیج داد. پیام رو باز کردم. نوشته بود: "چند روزی بود گوشیت رو خاموش کرده بودی! فکر کردی دست از سرت برمی دارم؟"

اولین باری بود که جوابش رو می دادم. براش فرستادم: "شما؟"

"مهم نیست من کیم!"

"اتفاقا خیلی هم مهمه، چرا مزاحم من می شی؟"

"کم کم داشتم فکر می کردم دارم واسه یه روح پیام می دم!"

"ببین زندگی من خیلی خیلی خوبه، به کوری چشم تو و هر کسی که نمی تونه ببینه!"

"بر منکرش لعنت؛ ولی یادت که نرفته تو از کجا اومدی!؟ آخرشم جات تو خیابونه. تنهای تنها، بدون هیچ مهرانی. البته فعلا می تونی از ماه عسل زندگیت لذت ببری!"

"به همین خیال باش، فکر نکنم ترسویی مثل تو که حتی نمی تونه خودش رو نشون بده بتونه زندگی منو به هم بریزه!"

"واقعا؟ مطمئنی؟"

"شک نکن! حالا هم برای بار آخر بهت می گم، دیگه مزاحم من نشو!"

دوباره گوشیم رو خاموش کردم. یه حسی بهم می گفت یا نادیا یا گلسا پشت این مسئله هستن؛ چون اونا بودن که منو رقیب خودشون می دونستن. گوشیم رو گذاشتم تو خونه و رفتم مطب. وقتی وارد ساختمون شدم دیدم یه آقایی داره وسایل گلسا رو جمع می کنه. گفتم:

ـ ببخشید آقا، چی کار می کنین؟

بدون این که دست از کار بکشه گفت:

ـ خانوم دکتر منو فرستادن که وسایلشون رو ببرم.

با لبخند گفتم:

ـ مگه قراره از این جا برن؟

ـ بله خانوم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ باشه، به کاراتون برسید. اگه لازم بود بگین پرونده ی مریضاشونم بهتون تحویل می دم.

ـ اگه زحمتی نیست، لطف می کنین خانوم.

پرونده ها رو هم دادم دست مرده. خوشحال بودم که دیگه گلسا رو نمی بینم، در عین حال که همیشه می خواست خودش رو متشخص نشون بده؛ ولی خیلی آدم نچسبی بود. علاوه بر اون حالا که با مهران ازدواج کرده بودم، دلم نمی خواست دخترایی که بهش علاقه دارن دور و برش باشن؛ چون می دونستم حسادت زنا از هر چیزی خطرناک تره و نمی خواستم زندگیم به خاطر حسادت یکی مثل گلسا خراب شه.

کار كارگري كه داشت وسايل گلسا رو مي برد كم كم داشت تموم مي شد. ساعت چهار و نيم بود. مريضا هم اومده بودن؛ ولي خبري از مهران نبود. سرگرم پرونده ها بودم كه يكي از بيمارا پرسيد:

ـ خانوم، پس اين دكتر كي می ياد؟

سرم رو بالا آوردم و يه نگاهي به ساعت انداختم و گفتم:

ـ سابقه نداشتن كه دير بيان، شايد كارشون تو بيمارستان طول كشيده. مطمئن باشيد كم كم پيداشون مي شه.

مرد جووني كه تمام مدت با اخم به حرفام گوش مي داد، با لحن اعتراض آميزي گفت:

ـ يعني چي خانوم؟ مي دونين من از چند هفته پيش وقت گرفتم؟

نگاهي به ساعت مچيش انداخت و گفت:

ـ نيم ساعت پيش هم نوبت داشتم.

ـ من واقعا متاسفم. آقا باور كنيد منم نمي دونم دكتر كجاست.

خانومي كه بحث رو شروع كرده بود گفت:

ـ يعني يه شماره از ايشون ندارين كه يه تماسي بگيرين بپرسين كجا موندن؟

ـ باشه خانوم، من تماس مي گيرم!

با تعجب نگاهم كرد، بعد با حرص با روش رو از من گرفت و خطاب به اون پسره گفت:

ـ انگار ما علافيم؛ يعني به فكر خودش نرسيد كه زنگ بزنه؟

پسره سري تكون داد و گفت:

ـ چي بگم والا!؟

از اين حرفا زياد مي شنيدم. ترجيح مي دادم جاي ناراحت يا عصباني شدن نشنيده بگيرمشون. گوشي تلفن رو برداشتم كه شماره مهران رو بگيرم. همون موقع كارگري كه تو اتاق گلسا بود بيرون اومد و گفت:

ـ خانوم كار من ديگه تموم شد.

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ خسته نباشيد.

ـ سلامت باشيد. خداحافظتون.

ـ به سلامت.

با نگاهم بدرقش كردم. تمام آثار گلسا از اون جا پاك شد؛ حتي دفتري كه توش نوبتاش رو مي نوشتم. در كل حس خوبي داشتم. با خيال راحت آب پرتقالي كه رو ميز بود رو برداشتم و سر كشيدم. وقتي تموم شد با ديدن اون يكي دستم روي تلفن تازه يادم اومد مي خواستم به مهران زنگ بزنم. زير چشمي به اون دو نفري كه منتظر نشسته بودن نگاه كردم. چهره ی هر دو عصبي بود. دوباره رفتم سراغ تلفن. هنوز شماره رو كامل نگرفته بودم كه مهران از در وارد شد. اول به من سلام كرد. منم از جام بلند شدم. بعد رو كرد به اونا و گفت:

ـ سلام، ببخشيد دير شد، كاري پيش اومد.

منتظر جواب اونا نشد. اومد سمت ميز من و پلاستيك مشكي كه دستش بود رو گذاشت روي ميز و گفت:

ـ پدرم در اومد تا پيداشون كنم.

نمي دونستم از چي داره حرف مي زنه. با تعجب نگاهش كردم؛ ولي چيزي نگفت و با اشاره به پسري كه نوبتش بود رفت تو اتاق. اونم دنبالش وارد اتاق شد. پلاستيك رو باز كردم. به جز من اون خانومي كه نشسته بود هم با كنجكاوي داشت نگاه مي كرد. وقتي كتاباي درسي رو توش ديدم بستمش و گذاشتمش تو كمد. حتي فكر سختي درس خوندن هم خستم مي كرد. سرم رو آوردم بالا؛ ولي اون زن هنوز داشت نگاه مي كرد. لبخندي زدم و گفتم:

ـ امان از دست اين مردا.

انگار يه دفعه گل از گلش شكفت. گفت:

ـ شما همسر دكتري؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ بله، يه ماهي ميشه عقد كرديم.

با ذوق گفت:

ـ واقعا؟ مباركه.

ـ ممنون.

ـ ببخشيد فضولي مي كنم، شما چند وقته دكتر رو مي شناسيد؟

تو كه مي دوني اين كار فضوليه؛ پس چرا باز انجامش مي دي؟ گفتم:

ـ قبل از اين كه كارم رو اين جا شروع كنم.

سرش رو تكون داد. قبل از اين كه فرصت كنه سوال بعديش رو بپرسه از جام بلند شدم و رفتم تو آبدارخونه.

" مهــران "

چون دير رسيده بودم مجبور شدم تمام وقت تو اتاق بمونم تا وقت كم نيارم. مي دونستم گلسا امروز واسه بردن وسايلش می ياد، دلم مي خواست با چشماي خودم رفتنش رو از اين جا ببينم. هر چند قرار بود فردا بياد محضر تا رسما سهمش رو بخرم و دوباره همه ي اين مطب فقط مال من بشه؛ اما ديدنش موقع جمع كردن وسايلش يه لطف ديگه داشت. با تموم شدن مريضا منم وسايلم رو جمع كردم و از اتاق بيرون اومدم. آوا داشت چايي مي خورد. با ديدن من لبخند زد. ليوان رو از دستش گرفتم و با بيسكوييتي كه رو ميز بود خوردمش. مي دونستم از اين كارم خوشش می ياد؛ چون خبر داشت كه من يه كم زيادي رو غذا و بهداشت حساسم. يه جوري با اين كارم متوجه مي شد كه چقدر واسم مهمه و واقعا هم بود. آوا فوق العاده بود. مخصوصا اون نيمه اي كه بعد از عقد باهاش كشف كرده بودم. اون يه خانوم تمام عيار براي من بود. لبخندي زد و از جاش بلند شد. ليوان رو گذاشتم رو ميز و گفتم:

ـ كتابا يادت نره.

ـ نه، حواسم هست.

اين رو گفت و از تو كمد برشون داشت. به اتاق سابق گلسا اشاره كردم و گفتم:

ـ وسايلش رو برد؟

سرش رو به علامت مثبت تكون داد و گفت:

ـ يه آقايی اول وقت اومد و بردشون. تو راهرو نديديش؟

احتمالا از اون يكي آسانسور استفاده كرده بود. براي همين كسي رو نديده بودم؛ ولي جالب اين جا بود كه گلسا خودش نيومده بود. حتما پذيرفتن اين شكست براش سخت بود. لبخندي زدم و گفتم:

ـ خب، ديگه بريم.

امتحانای آوا از بیست و هشت اردیبهشت؛ یعنی دقیقا روز تولد من شروع می شد. اون یکی اتاق رو واسش آماده کرده بودم تا با خیال راحت بتونه درس بخونه. با کمک آقای حیدری یه موسسه پیدا کرده بودم تا بتونم براش یه مدرک دیپلم معتبر بخرم. نمی خواستم وقتش سر گرفتن دیپلم هدر بره. اگه می تونست از سد کنکور رد بشه یعنی این که اون مدرک به اندازه کافی سندیت داره. می دونستم از این چیزا سر در نمی یاره؛ بهش گفته بودم که یه جایی هست که فقط باید بره امتحان بده و برگرده، اونم قبول کرده بود.

آوا داشت تو اتاق درس می خوند که تلفنش زنگ خورد. مجله رو کنار گذاشتم و رفتم سراغ گوشیش. پیامی که اومده بود رو باز کردم.

ـ سلام خانومی، اس دادم بگم سرم شلوغ بود، فکر نکن دست از سرت برداشتم.

با تعجب به شماره نگاه کردم؛ چقدر برام آشنا بود. یه بار دیگه پیام رو خوندم. یادم نمی اومد این شماره ی کیه. گوشیم رو برداشتم و لیستم رو چک کردم. با دیدن اسم عاطفه رو گوشی جا خوردم. اون شماره ی آوا رو از کجا پیدا کرده بود؟ گوشی آوا رو گرفتم دستم و رفتم تو اتاق. سرش تو کتابا بود.

ـ آوا؟

سرش رو آورد بالا و با ناامیدی گفت:

ـ سخته.

ـ چی؟

رفتم نزدیک میز، دیدم چهار زانو نشسته رو صندلی. لبخند زدم. کتاب ریاضیش رو چرخوند سمتم و به یکی از مسئله ها اشاره کرد و گفت:

ـ من ریاضیم اصلا خوب نیست.

مسئله ساده ای بود؛ حداقل برای من؛ ولی اون همین قدر درس خونده بود و با دور بودنش از مدرسه بعید نبود یه مسئله ریاضی سوم راهنمایی رو نتونه حل کنه. جواب رو براش توضیح دادم . یه ذره نگاهم کرد، سرش رو تکون داد و گفت:

ـ آها!

به صورتش نگاه کردم و گفتم:

ـ یاد گرفتی؟

مدادش رو کشید تو موهاش و گفت:

ـ آره.

گوشیش رو گرفتم دستش و گفتم:

ـ این کیه بهت اس می ده؟

با تعجب گفت:

ـ کی؟

گوشی رو گرفتم سمتش. یه نگاه به صفحه کرد و پوفی کرد و گفت:

ـ این؟ مزاحمه.

ـ چی می گه؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ چه می دونم، مزاحمه دیگه!

نگاهش کردم. از جاش بلند شد گفت:

ـ همش می گه از زندگیت با مهران لذت ببر، قراره زود تموم شه و از این حرفا.

ـ بیخود کرده.

سرش رو گرفت بالا و گفت:

ـ فکر کنم نادیاست، آخه بهش می یاد.

لبخند زدم. می دونستم که نادیا نیست. هر چند عاطفه هم کم از نادیا نداشت. اون یکی از دخترایی بود که امیر برام فرستاده بود. خودش می گفت برای پول این کار رو نمی کنه،اوایل فکر می کردم می خواد با این کار غرورش رو حفظ کنه؛ اما وقتی فهمیدم اون دختر دوست بابامه شکه شدم. پدرش یکی از بزرگترین تاجرای تهران بود. همون موقع بود که با وجود وابستگی زیادی که بهش پیدا کرده بودم ولش کردم. اگه بابا چیزی از این موضوع می فهمید حتما منو می کشت؛ اما از حق نگذریم اون به معنای واقعی کلمه زیبا بود.. از اون گذشته خوب می دونست چطور باید با یه مرد رفتار کنه. بعد از اون همیشه دنبال کسی می گشتم که حداقل یه کم شبیه اون باشه؛ ولی کسی رو پیدا نکرده بودم. دستم رو کشیدم تو پیشونیم. به چی داشتم فکر می کردم؟ اونم جزء گذشته ای بود که قبل از آوا وجود داشت و باید پاک می شد. به آوا نگاه کردم و گفتم:

ـ فردا واست یه شماره جدید می خرم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ باشه، خودمم خسته شدم از دستش.

ـ به حرفاش توجه نکن.

لبخندی زد و گفت:

ـ نمی کنم.

دستامو گرفت تو دستش و گفت:

ـ اصلا تو دلت می یاد منو ول کنی بری؟

لبخندی زدم و گفتم:

ـ معلومه که نه.

خندید و گفت:

ـ خب من خیالم راحته دیگه.

دستش رو کشیدم و گفتم:

ـ دیگه درس بسه.

سرش رو به علامت تایید تکون داد. به خودم نزدیکش کردم. نمی دونم چرا تا نگاهش می کردم جای اون عاطفه رو می دیدم. با تعجب نگاهش کردم. دوباره متوجه چشمای سیاهش شدم. خودم رو عقب کشیدم. با تعجب نگاهم کرد. دستم رو کشیدم رو صورتم. با تعجب گفت:

ـ چی شد؟

بدون این که نگاهش کنم رفتم رو تخت و گفتم:

ـ ببخشید، سرم درد می کنه.

همونطور که یه سمتم میومد، گفت:

ـ خوبی؟

ـ آره؛ فقط یه خورده سرم درد میکنه.

اومد بالا سرم و گفت:

ـ باشه؛ اگه حالت خوب نیست بریم دکتر.

ـ نه، خستم.

با نگرانی گفت:

ـ سرت گیج می ره؟

نگاهش کردم و لبخند زدم و گفتم:

ـ نه، نگران نباش، بگیر بخواب.

قبل از این که چیزی بگه چشمام رو بستم. اونم حرفی نزد. خوابم نمی برد. دوباره فکر اون دختره افتاده بود تو سرم. به آوا نگاه کردم. این دختر چقدر زود خوابش می برد؟ این اتفاق نباید می افتاد، حتی فکر کردن به اونم یه جور خیانت به آوا بود. لبم رو گزیدم. عاطفه تنها دختری بود که گاهی دلم واسش تنگ می شد. از جام بلند شدم و نشستم لبه ی تخت. نیم نگاهی به آوا انداختم. بلند شدم و رفتم تو حمام. داشتم کلافه می شدم.

وقتی از حموم بیرون اومدم، دیدم آوا نشسته رو تخت. در حالی که موهام رو خشک می کردم رفتم سمتش و گفتم:

ـ بیداری!؟

با چشمای خواب آلود نگاهم کرد و گفت:

ـ حالت خوبه؟

ـ آره، خوبم، رفتم حمام، حالم بهتر شد.

چشمای نیمه بازش رو دوخت به من و گفت:

ـ کی ساعت یک می ره حمام؟!

شونم رو انداختم بالا. دستش رو گذاشت رو پیشونیم و گفت:

ـ مطمئنی خوبی؟

دستش رو گرفتم و گفتم:

ـ آره.

دراز کشید سر جاش. نگاهش کردم و گفتم:

ـ نمی دونی این مزاحمه شمارت رو از کجا آورده؟

موهاش رو از تو صورتش کنار زد و گفت:

ـ نه، می گم یه چیزی، بیا با گوشی تو زنگ بزنیم بهش ببینیم کیه؟

اصلا نمی خواستم بفهمه من عاطفه رو از قبل می شناسم. گفتم:

ـ نه، نه، لازم نیست.

متوجه شتاب زدگی من شد و با تعجب گفت:

ـ چرا؟

ـ این جوری بیشتر واسمون مزاحمت درست می کنه.

ـ کسی که این قدر خوب تو رو می شناسه و شماره ی منو داره؛ پس شماره ی تو رو هم داره. بهش زنگ بزن شاید دست برداره.

ـ نه، لازم نیست، شمارت رو عوض کنم از دستش خلاص می شیم.

ـ اگه باز شمارم رو پیدا کرد چی؟

ـ نه، پیدا نمی کنه.

ـ این که یه بار پیدا کرده، خب دوباره هم پیدا می کنه. زنگ بزن ببین کیه خیالمون راحت شه.

عجب گیری داده بود امشب! با حرص گفتم:

ـ باشه، باشه، فردا بهش زنگ می زنم، بگیر بخواب.

ابروهاش رو داد بالا و نگاهم کرد.

پشتم رو کردم بهش و گفتم:

ـ بخواب دیگه.

خودم هم به هر سختی بود بالاخره خوابیدم.

صبح با صدای آوا از خواب بیدار شدم.

ـ مهران پاشو دیرت شده.

چشمام رو باز کردم. آوا بالای سرم بود، گفت:

ـ ساعت هفت و نیمه.

از جام بلند شدم، هنوز خسته بودم. دستم رو کشید و گفت:

ـ پاشو، چایی رو میز یخ کرد.

ـ باشه.

ـ حالت خوبه؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم، بلند شدم و گفتم:

ـ بریم.

داشتیم صبحونه می خوردیم. آوا زیر چشمی داشت به من نگاه می کرد. سرم رو آوردم بالا و گفتم:

ـ چی پیدا کردی؟

ـ ها؟

لبخندی زدم و گفتم:

ـ تو صورتم چیزی هست؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

ـ نه.

ـ پس چی؟

ـ هیچی، به نظر نگرانی.

ـ نگران چی؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ نمی دونم، شاید اون مزاحمه.

ـ نه، نگرانی نداره. یه آدم مریضه، شمارت رو که عوض کنی دیگه مزاحمت نمی شه!

کاملا از لحنم معلوم بود دارم دروغ می گم. یه تای ابروش رو بالا انداخت و گفت:

ـ می دونی کیه؟

ـ نه، احتمالا همون نادیاست.

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ باشه.

این یعنی یه کلمه از حرفام رو هم باور نکرده؛ ولی باز جای شکرش باقی بود که نیفتاده رو دنده ی مچ گیری. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ من دیگه می رم، تو هم بشین درست رو بخون.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ باشه.

ازش خداحافظی کردم و از خونه زدم بیرون. دیگه طاقتم تموم شده بود. شماره ی عاطفه رو گرفتم. هنوز یه زنگ کامل نخورده بود که جواب داد. انگار متنظر تماس من بود.

ـ چه عجب، بالاخره زنگ زدی.

با عصبانیت گفتم:

ـ واسه چی به زن من زنگ می زنی؟!

خندید و گفت:

ـ اُه، مثل این که توپت رو حسابی پر کرده، بگو ببینم چی بهت گفته؟

ـ شماره ی اون رو از کجا آوردی؟

ـ اوف بس کن، می دونی چقدر دلم واست تنگ شده؟ هر چقدر بهت زنگ می زدم جوابم رو نمی دادی.

ـ حتما لازم نبوده که جواب نمی دادم.

ـ بد اخلاق شدی عزیزم. خانومت خیلی اذیتت می کنه؟

ـ ببین یا دیگه مزاحم زندگی من نمی شی یا هر چی دیدی از چشم خودت دیدی.

خنده مستانه ای کرد و گفت:

ـ چرا؟ آوا خیلی بانمکه. دوست دارم از نزدیک ببینمش! نمی خوای ما رو با هم آشنا کنی؟

ـ چی از جون آوا می خوای؟

ـ راستش هیچی. من فقط دلم واسه تو تنگ شده. گفتم اگه اون رو اذیت کنم، بالاخره خبرش به گوشت می رسه و زنگ می زنی. نمی دونی چقدر خوشحال شدم.

ـ ببین، نمی دونم شماره ی آوا رو از کجا پیدا کردی؛ ولی بدون با حرفای تو نه میونه ی من و زنم به هم می ریزه، نه قراره بین من و تو اتفاقی بیفته. تو بی ارزش تر از اونی بودی که بخوام بیشتر از اون یه مدت با خودم نگهت دارم. مطمئنا می دونی واسه چی باهات بودم، مگه نه؟!

ـ ببینم، آوا هم مثل من می تونه سر حالت بیاره؟

مقایسه این دو نفر واقعا سخت بود. هر کدومشون یه قطب متفاوت بودن؛ ولی باید جلوی خودم رو می گرفتم. داشت از نقطه ضعفم استفاده می کرد. می دونستم اومدنش بی دلیل نیست. بازم یه نقشه بود. خیلی دوست داشتم بدونم از طرف کی. گفتم:

ـ ببین، حرفات دیگه واسم هیچ جذابیتی نداره. نه تنها حرفات؛ بلکه خودتم همین طور. من حتی یادم نمی یاد کی با تو بودم، چه برسه به این که یادم بیاد خوب بودی یا نه؟ پس بهتره خودت رو خسته نکنی. خیلی زود هم آوا از دستت راحت می شه. مطمئن باش من ساکت نمی شینم تا یه دختر سادیسمی ذهن زنم رو خراب کنه. روز خوش.

گوشی رو قطع کردم و انداختمش رو صندلی کنار دستم. عاطفه واسم مهم نبود؛ فقط یه فکر گذرا بود که دیشب اومد و رفت.

" آوا "

کتاب جغرافیا رو ورق می زدم؛ ولی حوصله خودنش رو نداشتم. کتاب رو انداختم رو میز و گفتم:

ـ ای گندت بزنن درس.

گوشیم شروع کرد به زنگ خوردن. از جام بلند شدم. بازم اون مزاحم بود. دوباره قبل از این که جوابش رو بدم قطع کرد و دنبالش برام مسیج فرستاد.

"شمارم رو داده بودی مهران؟ لازم نبود، خودش شمارم رو داشت."

نمی دونستم از چی داره حرف می زنه. جوابی ندادم. دوباره اس داد.

"ماشاا... توپشم خوب پر کرده بودی. آفرین، به تو می گن یه زن نمونه. هیچ چیزی رو از شوهرت مخفی نمی کنی."

یعنی مهران بهش زنگ زده بود؟ این یعنی اون رو می شناخت؛ پس چرا چیزی به من نگفت؟ بهش اس دادم.

"مزاحم من نشو! فکر کنم مهرانم همین رو ازت خواسته، مگه نه؟"

"آره خب، دیگه طرف حسابم خودش می شه! راستی بهت گفت من کیم؟"

"هر کی هستی باش، واسم مهم نیست."

"باشه؛ ولی اگه خواستی ازش بپرس عاطفه کیه؛ حتما تک تک لحظه هایی که با هم بودیم رو یادشه! متوجه هستی که!"

لبام رو، رو هم فشردم. می خواست منو عصبی کنه. تو این یه مورد جوابی نداشتم که بدم. می دونستم مهران با دخترای زیادی بوده. تنها کاری که از دستم بر می اومد این بود که گوشیم رو خاموش کنم و منتظر خط جدیدم بمونم.

مهران برای ناهار خونه نیومد. می دونستم این روزا کارش زیاد شده. لباسام رو پوشیدم. کتاب فارسیم رو برداشتم و گذاشتم تو کیفم و به سمت مطب راهی شدم. از وقتی گلسا رفته بود، مطب خیلی خلوت تر شده بود، طبیعتا کار منم کمتر شده بود. هنوز کسی نیومده بود. داشتم کتاب می خوندم که مهران وارد شد. از دستش دلخور بودم. چرا باید موضوع این دختره رو ازم مخفی می کرد؟! کیفش رو تو دستش جا به جا کرد و گفت:

ـ سلام.

سرم رو از رو کتاب بالا نیاوردم. گفتم:

ـ سلام.

سیم کارت جدیدی که گرفته بود گذاشت جلوم و گفت:

ـ اینم خط جدیدت.

ـ مرسی.

ـ گفته بودم درس مهمه؛ ولی نه اون قدر که دیگه نگاهم نکنی.

سرم رو بردم بالا و با بی حوصلگی بهش نگاه کردم.

لبخندی زد و گفت:

ـ چی شده باز؟!

ـ چرا بهم نگفتی اون مزاحم رو می شناسی؟!

یه تای ابروش رو داد بالا!

ـ من که تو رو می شناسم؛ پس چرا نگفتی اونم یکی از هموناییه که...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

ـ نمی خواستم ذهنت درگیر شه. من گذشته ی درخشانی ندارم که بخوام تو بهش فکر کنی.

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

ـ پس چرا هل کردی وقتی ازت پرسیدم که می شناسیش؟

دستاش رو گذاشت رو میز و گفت:

ـ ببینم، نکنه حرفاش روت اثر کرده.

لبم رو یه طرف صورتم جمع کردم. دوست نداشتم به دخترایی که مهران باهاشون بوده فکر کنم. این موضوع خیلی اذیتم می کرد. خواست یه چیزی بگه که یه نفر وارد مطب شد. مهران بهش نگاه کرد و گفت:

ـ بعدا دربارش حرف می زنیم.

بعد رفت تو اتاقش. خانومی که همراه بچش اومده بودن، با تعجب نگاهی به من کرد و اومد سمت میز و گفت:

ـ خانوم من واسه بچم امروز وقت داشتم.

به در اتاق مهران اشاره کردم و گفتم:

ـ بله، بفرمایید داخل!

تکیه دادم به صندلی. واسم مهم نبود اون دختر کیه یا چی کار با مهران داشته؟ این ناراحتم کرده بود که چرا باهام رو راست نبود. ترجیح دادم چیزی دربارش نگم. اگه بینمون شکراب می شد، اون دختر به خواستش می رسید.

تا بعد از شام هیچ حرفی درباره اون مزاحم نزدم. مهران که دید سوالی نمی کنم، دربارش توضیح نداد. دلم می خواست این کار رو بکنه! تلفن زنگ خورد. مهران داشت فوتبال نگاه می کرد. گوشی رو برداشتم.

ـ بله؟

ـ سلام.

مامان مهران بود. برعکس خودش به گرمی گفتم:

ـ سلام مادرجون، خوب هستین؟

ـ ممنون، مهران خوبه؟

می مرد می گفت خودت خوبی؟

ـ خوبه، ممنون، می خواین گوشی رو بدم بهش؟

ـ اگه می شه.

نفسم رو فوت کردم و گوشی رو دادم دست مهران. با اشاره بهش گفتم که مامانشه. گوشی رو از دستم گرفت. منم نشستم کنارش. اون از مادر خودم، اینم از مادر شوهرم. چرا من همیشه کسی بودم که دیگران ازش بدشون می اومد. مگه من چه هیزم تری بهشون فروخته بودم؟ این که من و مهران همدیگه رو دوست داشتیم جرم نبود. با بغض تکیه دادم به مبل و به مهران نگاه کردم.

ـ باشه، ممنون.

ـ ...

ـ حتما می یایم. واقعا لطف کردی مامان.

ـ ...

ـ نه مادر من، برنامه ی خاصی نداشتیم. آوا هم خوشحال می شه.

ـ ...

ـ حتما.

ـ ...

ـ خداحافظ.

گوشی رو قطع کرد. فقط نگاهش می کردم.

ـ مامان دعوتمون کرد جشن.

سرم رو تکون دادم. یعنی نمی تونست به من بگه؟

ـ نمی پرسی جشن چی؟

ـ چی؟

مهران ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ جشن تولد من.

تولد مهران؟ پاک یادم رفته بود آخر این هفته تولدشه. لپم رو از تو دهنم به دندون گرفتم و گفتم:

ـ چه خوب.

مهران شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ به حق کارای نکرده. چند سالی می شه که مامان دیگه فکر جشن گرفتن واسه من نبود.

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ خب حالا زن گرفتی.

سرش رو به دو طرف تکون داد و گفت:

ـ می دونم باز یه نقشه ای داره.

بهم نزدیک شد و گفت:

ـ ولی عملی نمی شه.

لبخند محوی زدم.

دستش رو انداخت دور گردنم و گفت:

ـ چیزی شده؟

دستش رو پس زدم و گفتم:

ـ نه.

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ نه؟!

از جام بلند شدم و گفتم:

ـ من خستم، می رم بخوابم.

دوباره بعد از چند وقت بغض گلوم رو گرفته بود. چرا تمام دنیا علیه من گارد گرفته بود؟ یعنی مامانش نمی تونست به من بگه می خواد چی کار کنه؟ مطمئن بودم این جوری می خواد به مهران ثابت کنه بیشتر از من به فکرشه. شایدم می خواست تو جشن منو جلوی بقیه فامیلا تحقیر کنه. هر چی که بود، نیت خوبی نبود.

مهران با تعجب گفت:

- چی شد؟

برگشتم سمتش و گفتم:

- هیچی، می خوام بخوابم.

- بخاطر اون دختره ناراحتی؟

- شب به خیر.

از جاش بلند شد و گفت:

- وایسا ببینم.

ایستادم سر جام و برگشتم طرفش. گفت:

- الان دقیقا واسه چی ناراحتی؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- هیچی، فقط خوابم می ياد.

یه اشاره به ساعت کرد و گفت:

- از کی تا حالا تو ساعت ده می خوابی؟

- خواب ساعت نمی شناسه.

خواستم برم تو اتاق که گفت:

- بیا بشین می خوام باهات حرف بزنم.

آن چنان با تحکم گفت که سریع رفتم نشستم روی مبل. دستم رو گرفت و گفت:

- خب حالا بگو از چی ناراحتی؟

همین که خواستم بگم هیچی، با اخم گفت:

- به خدا یه بار دیگه بگی هیچی، من می دونم با تو!

لبام رو جمع کردم. منتظر بود جوابش رو بدم. گفتم:

- از این که بهم نگفتی می شناسیش.

- من که برات توضیح دادم.

با دلخوری گفتم:

- ولی باید بهم می گفتی.

زل زد تو چشمام و گفت:

- مطمئن باش اگه من تو فکر دختر دیگه ای بودم، جای تو اون الان زنم بود.

مردد نگاهش کردم و گفتم:

- از یه چیز دیگه هم ناراحتم!

لبخندی زد و گفت:

- چی؟

آهی کشیدم و گفتم:

- از این که مامانت هنوز با من این جوری رفتار می کنه.

سرش رو تکون داد و گفت:

- می دونم این تولدی که گرفته بی دلیل نیست؛ ولی کم کم خودش درست می شه، فقط باید بهش زمان بدی، هنوز ازدواج ما براش جا نیفتاده. دیگه؟

لبخندی زدم و گفتم:

- دیگه هیچی. برم بخوابم؟

- نه مثل این که واقعا خوابت می ياد!

- از صبح درس می خوندم، خیلی خسته شدم.

دستش رو زد رو شونم و گفت:

- باشه برو بخواب.

لبخندی زدم و گفتم:

- شب به خیر.

بعد از جام بلند شدم و رفتم تو اتاق. ناراحتیم بیشتر از اونی بود که با اون دو کلمه حرف رفع بشه؛ اما نمی خواستم زیاد کشش بدم، اون لحظه تنهایی رو بیشتر ترجیح می دادم.

صبح روز پنج شنبه روز اولین امتحانم و البته تولد مهران بود. اما بخاطر یکی از بیماراش مجبور شده بود زود بره. بعد از این که صبحونم رو خوردم، برای امتحان ریاضی رفتم به آدرسی که مهران بهم داده بود. کسایی که اومده بودن، يه عده سنشون از من خیلی بیشتر بود. کیفم رو گذاشتم یه گوشه و وسایلی که لازم داشتم رو از توش برداشتم و رفتم تا شماره صندلیم رو پیدا کنم. چند تا از اون خانوما دور هم جمع شده بودن و حرف می زدن. این که می دیدم از اونا کم سن ترم حس خوبی بهم می داد. قبلا از فکر این که بخوام با این سن، امتحان سوم راهنمایی رو بدم خجالت زده می شدم. داشتم تو لیستی که به دیوار زده بودن دنبال اسمم می گشتم که یه خانوم اومد کنارم ایستاد. نگاهش کردم، از شکم بزرگش معلوم بود که حامله اس. وقتی دید نگاهش می کنم، لبخند زد. منم با لبخند جوابش رو دادم، بعد با کنجکاوی پرسیدم:

- شما هم اومدین امتحان بدین؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

- بله.

به شکمش نگاه کردم و گفتم:

- باردارم هستین؟

خنده ریزی کرد و دستش رو کشید رو شکمش و گفت:

- آره، هفت ماهشه، اومده با مامانش امتحان بده.

وسایلم رو تو دستم جا به جا کردم و گفتم:

- سختتون نیست؟

همون طور که نگاهش به لیست بود گفت:

- نه، سختیش مال بعد از به دنیا اومدنشه. هر چند من بخاطر آینده همین بچه این جام.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- موفق باشی.

لبخند مهربونی زد و گفت:

- شما هم همین طور.

من چقدر از سختی درس شکایت می کردم، اون وقت این زن با بچه هفت ماهش اومده بود امتحان بده. از خودم خندم گرفته بود. شمارم رو بالاخره پیدا کردم. وقتی رفتیم تو سالن، همون خانوم حامله هم کنار دست من بود. حتی نشستن رو صندلی هم براش سخت بود؛ ولی همچنان سرحال و خوشحال به اطرافش نگاه می کرد. می تونستم برقی که تو چشماش هست رو ببینم، انگار با دیدن جو اون جا خیلی به وجد اومده بود.

به اطراف نگاه کردم، چند نفر داشتن برگه ها رو پخش می کردن. مدرسه ای که من توش درس خونده بودم، هیچ شباهتی به این جا نداشت. نه تنها پسرونه بود، بلکه بخاطر این که تو روستا بود، یه مدرسه درب و داغون با کلاسای کوچیک بود. امتحاناتمون همیشه تو حیاط مدرسه برگزار می شد و ناظم مدرسه همیشه یه خط کش بلند دستش می گرفت و به محض این که یه نفر دست از پا خطا می کرد، جز این که برگه امتحانیش پاره می شد، یه فصل سیر با اون خط کش کتک می خورد. من خیلی اهل تقلب بودم؛ ولی هیچ وقتم گیر نمی افتادم. همه رو هر مدتی که بود، هر چند کوتاهمی شناختم. بعضی وقتا کارایی می کردم که به عقل جن هم نمی رسید. بچه درس خونی نبودم، بیشتر امتحاناتم رو همین جوری پاس می کردم. تمام صحنه های کارایی که می کردم، یکی یکی تو ذهنم اومد. لبخندی گوشه لبم نشست. این خاطرات جزء معدود اتفاقاتی بودن که با به یاد آوردنشون می خندیدم و حس خوبی بهشون داشتم. با صدای بلند زنی که شروع امتحان رو اعلام کرد، به خودم اومدم. برگه رو برداشتم و بعد از این که مشخصاتم رو روي برگه نوشتم شروع کردم.

یک ساعت از امتحان گذشته بود. اون قدر سرم رو پایین گرفته بودم که گردنم خشک شده بود. از اون گذشته خیلی وقت بود که رو صندلی چوبی مدرسه ننشسته بودم، همین بود که کمرم عادت نداشت و حسابی درد گرفته بود. یه نگاه به سوالایی که جواب داده بودم کردم. خدا رو شکر سرعت عملم بالا بود. فکر نمی کردم بعد از این همه سال بتونم به یه سوالم جواب بدم. نمره هام رو حساب کردم حدودا پانزده می شد. این یعنی نه تنها پاس بودم، پنج نمره هم برای اشتباه کردن جا داشتم. همین برای تموم کردن کار کافی بود. چرا وقتی با این نمره هم می شد کارنامه گرفت، باید به گردن و کمر و از همه مهم تر مغزم فشار می آوردم؟!

گردنم رو یه دور تابوندم، نگاهم خورد به همون خانومی که حامله بود. صورتش عرق کرده بود و داشت با حالتي عصبی خودکارش رو توي دستش تکون می داد. یه نگاه به برگش کردم، سفیدِ سفید بود. معلوم بود وضعیتش اصلا خوب نیست. دلم براش سوخت، شروع کردم به نوشتن بعضی از جوابا رو برگه و منتظر یه فرصت شدم تا مراقب حواسش پرت بشه. همون موقع یه نفر دستش رو بالا برد و همین که مراقب رفت اون طرف، الکی برگم رو یه جوری که کسی شک نکنه انداختم طرف اون، بعد به بهونه برداشتنش از جام بلند شدم. همین که برگه رو برداشتم از عمد زدم زیر دست دختره. حسابی نظم جلسه رو به هم ریخته بودم. وسایل دختره که ریخته بود روي زمین رو جمع کردم و در حالی که از همه عذر خواهی می کردم، بدون این که کسی متوجه بشه برگه چک نویس خودم رو با برگه اون جا به جا کردم. خدا رو شکر بخاطر بالا بودن سن کسایی که اون جا بودن، کسی به تقلب کردن فکر نمی کرد و کارم آسون شد. تازه قیافه مظلوم من و حاملگی اون زن، به هیچ کس اجازه نمی داد حتی به این که بخوایم تقلب کنیم فکر کنه.

بالاخره بعد از این که کلی آدای آدمای دست و پا چلفتی رو در آوردم، نشستم سر جام. با دیدن برگه برگشت و نگاهم کرد. چشمکی براش زدم و خودم رو مشغول کردم تا کسی شک نکنه. بعد از این که یه سری گل و گیاه تو برگه چرک نویسم کشیدم، از جام بلند شدم و رفتم برگم رو دادم. وقتی از کنار اون زن رد شدم، دیدم برگش پر شده و با خیال راحت از سالن بیرون رفتم. کیفم رو برداشتم و یه نگاه به ساعت کردم. قبل از این که برم خونه، باید برای تولد مهران کادو می خریدم. داشتم می رفتم سمت آب خوری مدرسه که یه نفر گفت:

- خانومی؟!

سرم رو چرخوندم، دیدم همون زن حامله اس. داشت با تمام سرعتی که می تونست سمت من می اومد. بهم که رسید گفت:

- ممنون.

لبخندی زدم و گفتم:

- حالا به درد خورد؟

خندید و گفت:

- فکر کنم پاس می شم. واقعا نمی دونم چطور ازت تشکر کنم. می دونی که با این وضع من درس خوندن واسم یه کم سخته.

- حرفشم نزن، خدا رو شکر که خوب شده.

دستش رو دراز کرد سمتم و گفت:

- من مهنازم.

باهاش دست دادم و گفتم:

- منم آوام.

- از آشنایی باهات خیلی خوشبختم. واقعا نمی دونم چطور باید جبران کنم.

کیفم رو روی شونم جا به جا کردم و گفتم:

- من کاری نکردم. هر کسی جای من بود، همین کار رو می کرد.

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- فکر نمی کنم.

- بی خیالش!

چشمکی زدم و گفتم:

- ایشالا جبران می کنی.

- راستی همه امتحانات رو این جا می دی؟

- آره.

- پس بازم همدیگه رو می بینیم.

لبخند زدم. گفت:

- چند سالته؟

- نوزده.

- منم بيست و دو سالمه، الان یه سال و نیمه که ازدواج کردم.

به نظر دختر خوب و ساده ای می اومد. از جواب دادن به حرفاش حس بدی نداشتم. گفتم:

- منم یکی دو ماهی می شه که ازدواج کردم.

با تعجب گفت:

- واقعا؟

- آره خب بخاطر اون مجبور شدم بیام این جا.

خندید و گفت:

- شوهرت مجبورت کرده درس بخونی؟

سرم رو با خنده به علامت مثبت تکون دادم.

- ای بابا، پس خوش به حالته.

- چی بگم!

- نمی دونی من چقدر التماسش رو کردم که اجازه داد. می گفت واسه بچه بد می شه؛ ولی مرغ من یه پا داشت، اونم بالاخره قبول کرد.

- خوبه، امیدوارم موفق بشی.

- توام همین طور.

چشمکی زد و گفت:

- بی خیالش نشو، شوهرت یه چیزی می دونسته.

به برگه چرک نویس تو دستش اشاره کرد و گفت:

- هم استعدادش رو داری، هم هوشش.

هر دو با هم خندیدیم. همون موقع گوشیش زنگ خورد. یه نگاه به صفحه موبایلش انداخت و گفت:

- خب من دیگه باید برم، این جور که معلومه اومدن دنبالم.

- باشه، خوشحال شدم.

همون طور که می رفت سمت در گفت:

- می بینمت.

حس خوبی داشتم. هیچ وقت یه دخترِ خانوم و درست و حسابی دور و برم ندیده بودم. خوشحال بودم که کمکش کردم. بعد از اون، از مدرسه زدم بیرون و رفتم به پاساژی که چند روز پیش با مهران برای خرید لباس واسه مهمونی رفته بودیم. یه پیراهن مردونه قهوه ای با کراوات کرم رنگ براش خریدم. می دونستم جلوی خونوادش چیز کمیه، برای همین با تمام پولی که بعد از عید نگه داشته بودم، یه ادکلن مردونه هم خریدم و رفتم خونه.

چیزایی که خریده بودم رو با وسواس تو يه باکس نسکافه ای رنگ که چند روز پیش خریده بودم، چیدم. نمی خواستم تا وقتی می ریم جشن مهران کادوهاش رو ببینه. برای همین باکس رو گذاشتم تو یه پلاستیک و گذاشتم تو ساک صورتی که لباسام رو توش گذاشته بودم. به ساعت نگاه کردم، سه و نیم بود. مطب پنج شنبه ها تعطیل بود و کم کم باید پیداش می شد. لباسم رو مرتب کردم و و موهام رو با گیره بالا بستم. حالا که بلند شده بود می تونستم با کش بالا ببندمشون؛ ولی عادت به این کار نداشتم.

صدای در اومد. از تو اتاق بیرون رفتم. مهران در رو بست، قبل از این که برگرده سمتم گفتم:

- سلام.

لحنم اون قدر هیجان داشت که باعث شد سریع رو پاشنه بچرخه و با تعجب نگاهم کنه. کف دستام رو روي هم چرخوندم و گفتم:

- خسته نباشی.

لبخندی روی لبش نشست و گفت:

- مرسی.

رو پنجه هام بالا پایین رفتم و با ذوق گفتم:

- تولدت مبارک.

با این حرفم لبخندش عمیق تر شد. دستش رو باز کرد، منم با خوشحالی به طرفش رفتم. سرم رو گرفتم بالا. لبخندی که رو صورتش بود، حس خوبی بهم می داد. با این که این چند روز یه کم بدخلقی کرده بودم؛ ولی هم اون عکس العمل خوبی نشون داد، هم من دیگه تصمیم نداشتم اون جوری بدعنق بمونم. پیشونیم رو بوسید و گفت:

- امتحانت رو خوب دادی؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. بعد با لحنی که توش شیطنت موج می زد گفتم:

- تازه تقلبم کردم.

لبش رو گزید و گفت:

- چی؟!

- برای خودم نه، به یه نفر تقلب دادم.

از رو زمین بلندم کرد و گفت:

- نگفته بودی از این کارا هم بلدی!

-خسته نیستی؟

همون طور که می رفت سمت مبل، با خنده گفت:

- وقتی یه خانوم خوشگل این جوری می ياد به استقبالم، مگه خستگی هم می مونه؟

خندیدم. همون طور که نشست روی مبل و گفت:

- خب کادوم رو نمی بینم.

ابروهام رو دادم بالا. چشماش رو بست و سرش رو آورد جلو و گفت:

- یالا!

لبخندی زد و گفت:

- حالا شد.

- ناهار خوردی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. گفتم:

- ببخشید دست خالی شد، آخه شب می خوایم بریم خونه مامانت اینا.

دستش رو کشید تو موهام و گفت:

- همین که این جایی بسه.

با خجالت گفتم:

- واسه این چند روز معذرت می خوام.

سرش رو تکیه داد به مبل و همون طور که به صورتم نگاه می کرد گفت:

- اشکالی نداره، تقصیر منم بود.

یه نفس عمیق کشیدم. گفت:

- باید قدرت رو خیلی بدونم.

با خنده مشت آرومی به سینش زدم. ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- جدی می گم.

لبخند زدم و گفتم:

- منم همین طور.

نیشخندی زد و گفت:

- آهان، فضا داره رمانتیک می شه.

با خنده گفتم:

- مهران!

لب پایینش رو به نشونه ناراحتی بیرون داد و گفت:

- خب چیه؟ دوست دارم.

- لوس نشو!

- اگه بشم چی می شه؟

از جام بلند شدم و گفتم:

- اصلا مگه تو خسته نیستی؟ پاشو برو بگیر بخواب، شب باید بریم.

در حالی که می خندید از جاش بلند شد و گفت:

- باشه خانوم، چشم. ببینم بعد از مهمونی بازم بهونه داری؟

با یه طرف صورتم لبخند زدم. ابروهاش رو داد بالا و با خنده رفت تو اتاق.

تا عصر خودم رو با تلويزیون سرگرم کردم و دوش گرفتم. ساعت هفت بود. من داشتم لباسام رو عوض می کردم؛ ولی مهران همچنان از ظهر خوابیده بود. يه مانتو زرشکی که خیلی وقت پیش برام خریده بود؛ ولی هنوز تو کمد دست نخورده باقی مونده بود رو پوشیدم و رفتم بالا سر مهران. آروم تکونش دادم و گفتم:

- مهران پاشو، دیر شد.

به زور چشماش رو باز کرد. با دیدن مانتو تو تن من گفت:

- ساعت چنده؟

- هفت!

از جاش بلند شد. دستی تو موهاش کشید و گفت:

- چرا زودتر بیدارم نکردی؟

- دیدم خسته ای.

به مانتوم اشاره کرد و گفت:

- اینو نپوش.

- چرا؟

- این قرمزه، جلفه!

- این کجاش قرمزه؟

اخمی کرد و گفت:

- تازه کوتاهم هست.

با تعجب نگاهش کردم. من خودم بیشتر از اون حواسم به لباس پوشیدنم بود. گفتم:

- مهران خوابی هنوز؟

اخمی کرد و گفت:

- من فامیلام رو بهتر از تو می شناسم، عوضش کن.

- باشه بابا!

نمی دونستم چرا انقدر حساس شده. برای مهمونی هم یه لباس بلند انتخاب کرد که روش کت داشت. قبلا انقدر رو لباس پوشیدنم حساس نبود. مانتوم رو با مانتو مشکی عیدم عوض کردم. واسم مهم نبود کدوم مانتو رو بوشم، فقط واسه این اون یکی رو انتخاب کردم که نمی خواستم بی مصرف بمونه. هنوزم زیاد اهل آرایش کردن نبودم. مثل دفعه قبل که رفتم تولد، یه آرایش ساده کردم و موهام رو با گیره های ریز ستاره ای بالا زدم. با این که قیافم رو بچگونه می کرد؛ ولی خوشم می اومد اون گیره ها رو بزنم. مهران تو کمتر از بیست دقیقه دوش گرفت و آماده شد. ساک لباسم رو برداشتم، یه بار دیگه کادوی مهران رو بدون این که ببینتش چک کردم و با هم از خونه رفتیم بیرون.

رسيديم به خونه مامان و باباي مهران. دم در انقدر شلوغ بود كه جاي پارك پيدا نكرديم. همين شد كه مهران زنگ زد و اومدن در رو براش باز كردن تا ماشين رو بذاره تو حياط. معلوم بود كه خونه شلوغه. يه كم استرس داشتم، چون تا به حال با فاميلاي مهران برخورد نكرده بودم. قبل از اين كه پياده بشيم مهران گفت:

- از كنار من جم نمي خوري. جواب سوالاي كسي رو هم نده.

اين حرفاش استرسم رو بيشتر مي كرد. گفتم:

- چطور؟

- هيچي، فقط نمي خوام كسي ناراحتت كنه.

سرم رو تكون دادم و گفتم:

- باشه.

هر دو از ماشين پياده شديم. مهران دست منو محكم گرفته بود و شونه به شونه هم راه مي رفتيم. همين كه وارد خونه شديم، صداي جيغ و دست بلند شد. من بيشتر از مهران هيجان زده بودم. مهران در حالي كه دست منو محكم گرفته بود، از بين جمعيت رد مي شد و تشكر مي كرد. نگاه خيليا روي من بود. همين باعث شده بود عين بچه ها سرم رو بندازم پايين و دنبال مهران كشيده بشم. يه دفعه مامان مهران ظاهر شد و مهران رو بغل كرد. دوباره همه شروع كردن به دست زدن. دستم همچنان تو دست مهران بود كه مادرشم متوجه شد. پيشوني مهران رو بوسيد و گفت:

- تولدت مبارك.

ولي همچنان نگاهش رو دستاي ما ثابت بود. مهران لبخندي زد و گفت:

- واقعا ممنون.

- ايشالا صد و بيست سالگيت رو جشن بگيريم.

يعني مامانش مي خواست تا اون موقع زنده باشه؟ بي اختيار خندم گرفت. مامان مهران گفت:

- عزيزم آوا نمي خواد لباسش رو عوض كنه؟

مهران نيم نگاهي به من كرد و گفت:

- چرا ولي آوا خونه رو بلد نيست.

اما مامانش كه فقط مي خواست از شر من خلاص شه، بي هوا دست يه نفر رو از بين جمعيت كشيد. شانس افتاد به يه دختر جوون كه پيراهن طلايي آستين سه ربع كوتاه پوشيده بود. تقريبا هم قد من بود؛ ولي پاشه كفشاش اونو حداقل ده سانت بالاتر برده بود. آرايش زيادي هم نكرده بود و موهاش رو كه رنگ شده بود، كج ريخته بود دورش. با تعجب داشت نگاه مي كرد. تا چشمش به مهران خورد لبخندي زد و گفت:

- سلام آقا مهران، مبارك باشه.

ناخودآگاه نگاهم كشيده شد سمت دستش. وقتي ديدم تو دستش حلقه هست، خيالم راحت شد. قبل از اين كه مهران بتونه جواب بده مامانش گفت:

- فريال جان آوا رو ببر لباسش رو عوض كنه.

دختره برگشت سمت من، يه نگاه به سر تا پام انداخت و با خوش رويي گفت:

- پس آوا خانوم شمايي؟

لبخند زدم. انتظار نداشتم اين جا كسي با روي باز باهام حرف بزنه. دستش رو سمتم دراز كرد و گفت:

- من فريالم، زن پسر عموي مهران.

باهاش دست دادم و گفتم:

- خوشبختم.

به محض اين كه دستم از دست مهران جدا شد، مامانش گفت:

- خب بريم ديگه.

از اين طرف فريال گفت:

- فكر نمي كردم انقدر خوشگل باشي.

بخاطر جواب دادن به اون ديگه نتونستم ببينم مامانش مهران رو كجا مي بره. لبخندي زدم و گفتم:

- اختيار دارين.

دستم رو گرفت و گفت:

- بيا بريم طبقه بالا.

همراهش راه افتادم. دلشوره داشتم، كاش مهران هم دنبالم مي اومد. وارد سالن بالا شدیم. فریال رفت سمت یکی از اتاقا و منم دنبالش رفتم. در رو که باز کرد، نادیا رو دیدم که داشت موهاش رو بالا می بست و با یه دختری که نمی شناختم حرف می زد. با دیدن من با حرص روش رو برگردوند. هنوز تو چهارچوب در ایستاده بودم. فریال گفت:

- بیا تو آوا جون.

دختری که نمی شناختم گفت:

- آوا تویی؟

برام جالب بود که همه این جا منو می شناسن! ساکم رو تو دستم فشردم و گفتم:

- بله.

بعد وارد اتاق شدم. دختره با ذوق نگاهی به سر تا پای من کرد و گفت:

- فکر نمی کردم مهران انقدر خوش سلیقه باشه.

لبخند زدم. نادیا از جاش بلند شد و گفت:

- من دیگه می رم.

دختره ابروهاش رو داد بالا و منو نگاه کرد. نادیا پشت چشمی واسه من نازک کرد و از اتاق رفت بیرون. همین که رفت دختره زد ریز خنده. فریال گفت:

- رزا!

همون طور که می خندید گفت:

- دیدی چه حرصی خورد؟

فریال چشم غره ای بهش رفت. اگه می دونستم با چنین آدمایی سر و کار دارم، انقدر استرس نمی گرفتم. دختری که حالا می دونستم اسمش رزاست، باهام دست داد و گفت:

- من دختر دایی مهرانم.

- خوشبختم.

- به نظر خیلی جوون می يای!

- من نوزده سالمه.

فریال با تعجب گفت:

- واقعا؟

رزا با خنده گفت:

- ایول بابا.

لبخند زدم. رزا گفت:

- خب زود آماده شو بریم پایین.

فریال گفت:

- پس من می رم.

بعد به من لبخند زد. وقتی فریال رفت منم لباسام رو عوض کردم و باکس کادوی مهرانم گرفتم دستم.

رزا گفت:

- چی براش خریدی؟

باکس رو بغل گرفتم و گفتم:

- بعدا نشون می دم.

رزا سرش رو تکون داد و گفت:

- عجب!

ابروهام رو دادم بالا.

- بیا بریم پایین!

دنبال رزا راه افتادم. بخاطر قد کوتاهم دامن لباس یه کم برام بلند بود. از اون جایی که نمی تونستم با کفش پاشنه بلند راه برم، کفش عروسکی پوشیده بودم و باید دامنم رو بالا می گرفتم و راه می رفتم.

کادوم رو گذاشتم جایی که بقیه کادوها بود. مهران کنار پدرش روی مبل نشسته بود و داشتن حرف می زدن. رزا رفت سمتشون، منم دنبالش راه افتادم. رزا دست منو گرفت و ایستاد رو به روی مهران. اصلا حواسش به ما نبود. رزا با هیجان گفت:

- سلام پسر عمه.

مهران روش رو کرد سمت ما، یه نگاه به رزا کرد و لبخند زد. با دیدن دستش تو دست من لبخندش عمیق تر شد. گفت:

- سلام رزا کوچولو. خوبی؟

بعد باهاش دست داد. رزا خنده ریزی کرد و گفت:

- من دیگه کوچولو نیستم، زنت فقط دو سال از من بزرگ تره!

مهران از جاش بلند شد و گفت:

- پس هنوز دو سال مونده تا بزرگ شی.

بعد نگاه تحسین برانگیزی به سر تا پای من کرد که باعث شد خجالت بکشم. همون موقع باباش گفت:

- سلام آوا خانوم.

موهام رو دادم پشت گوشم و گفتم:

- سلام. خوبین؟

سرش رو کج کرد و گفت:

- مرسی دخترم، تو خوبی؟

- ممنون، به لطف شما.

اگه مامانشم مثل باباش بود، خیلی خوب می شد. کاملا با چیزی که دفعه اول دربارش فکر می کردم فرق داشت. آدم عجیبی بود. به هر حال حداقل آداب معاشرت و ادب حالیش می شد. رزا دست منو گذاشت تو دست مهران و گفت:

- من اومدم زنت رو تحویل بدم و برم.

مهران لبخندی زد و گفت:

- مرسی.

رزا لبخندی به من زد و گفت:

- بازم می بینمت؛ ولی فعلا همین جا باش.

بعد بهم چشمکی زد و رفت. با مهران نشستیم روی مبل. دستش رو برد پشت سرم روی مبل و سرش رو به گوشم نزدیک کرد و گفت:

- لباست خیلی بهت می ياد.

نگاهش کردم و با خجالت لبخند زدم. گفت:

- با خوب کسی آشنا شدی، رزا دختر خوبیه.

- اوهوم.

- کسی که چیزی بهت نگفت؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم و گفتم:

- اگرم می گفت می تونستم جوابش رو بدم.

دستش رو گذاشت رو شونم و گفت:

- می دونم، ولی اعصاب خودت رو بیخود خرد نکن.

- نمی خواد انقدر حساس باشی.

سرش رو کج کرد و گفت:

- باشه.

بعد چشمکی زد و گفت:

- دیدم داشتی کادو می بردی واسم.

خندیدم و گفتم:

- نکنه انتظار نداشتی؟

- راستش رو بخوای نه؛ ولی از اون بیشتر انتظار نداشتم که بتونی تا این جا ازم قایمش کنی.

- ما اینیم دیگه!

تا مهران اومد حرف بزنه، نادیا رو جلوی چشمم دیدم. با ناز اومد جلو و گفت:

- مهران نکنه می خوای تا آخر شب همین جا بشینی؟

هر دو نگاهش کردیم. جام باریکی که دستش بود رو گرفت جلوی مهران. یه چیزی مثل نوشابه لیمویی توش بود. مطمئن بودم یه مدل مشروبه. گفت:

- پاشو بابا، ناسلامتی امشب تولدته.

منتظر بودم ببینم مهران اونو از دستش می گیره یا نه. وقتی گرفتنش تعجب کردم؛ ولی سریع گذاشتش رو میز و دست منو گرفت و از جاش بلند شد. نادیا همچنان با غیظ نگاهم می کرد. یه جوری رفتار می کرد انگار من اون جا حضور ندارم. مونده بودم یه دختر چقدر می تونه گستاخ باشه و خودش رو کوچیک کنه که جلوی یه مردی که حالا زن داره، این جوری رفتار کنه! مهران رو کرد به نادیا و گفت:

- خب کجا باید بیایم؟

با اکراه نگاهی به من کرد و گفت:

- بیا تو جمع خودمون، چرا نشستی بین بزرگترا!

یه جوری می گفت انگار انتظار داشت مهران تنها بره. مهران گفت:

- راست می گی بریم. آوا هم این جوری راحت تر با بقیه آشنا می شه.

همراه نادیا رفتیم اون طرف سالن ، همه شروع کردن به دست زدن. بعضیا اون وسطا سوت می کشیدن. یکی از پسرا گفت:

- به افتخار آقا داماد.

صدای دستا بلندتر شد. نمی دونستم چرا؛ ولی من به جای مهران تو جمع خجالت زده شده بودم. همون موقع یه آهنگ شاد تولد پخش شد. رزا دست منو گرفت و کشیدم عقب. با جمع شدن دخترا و پسرا دور مهران یه حلقه درست کردن. دنبال رزا تو حلقه چرخ می خوردیم. مهران به من نگاه کرد. دوباره همون پسره گفت:

- بچه ها داره اجازه می گیره.

باز همه دست زدن. رزا شونش رو زد به من. نمی دونستم چی کار کنم، فقط به مهران لبخند زدم؛ ولی اومد جلو و دستم رو گرفت و منو کشید وسط و شروع کرد به رقصیدن. بعد از چند دقیقه جمعیت پخش شد.، همه با هم شروع کردن به تولدت مبارک خوندن واسه مهران و نادیا با کیک بزرگی که تو دستش بود و روش پر از شمع بود، اومد جلو. نفهمیدم چطوری؛ ولی با هجوم جمعیت از مهران جدا شدم. همه رفتن سمت میز. نادیا کیک رو گذاشت روي میز و همه شروع کردن به دست زدن. به زور کنار مبل خودم رو جا دادم؛ ولی قبل از این که بتونم بشینم، نادیا تنها جای اشغال شده رو مبل رو پر کرد. با حرص نگاهش کردم. مهران با ذوق شمعاش رو فوت کرد. بی خیال نشستن شدم و با جمعیت یک صدا شدم. نادیا هر چقدر هم به خودش زحمت می داد، نمی تونست کاری کنه. فهمیده بودم که مهران حتی علاقه نداره بهش نگاه کنه، پس جایی واسه حسودی کردن هم نبود.

بعد از این که شمعا فوت شد، همه از روی میز واسه خودشون لیوان برداشتن و شروع کردن به ریختن نوشیدنی. دختری که داشت واسه بچه ها نوشیدنی می ریخت رسید به من. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- من نمی خوام.

لبخندی زد و گفت:

- باشه.

چشمم خورد به مهران، اونم یکی دستش گرفته بود. پسری که کنارش نشسته بود، داشت بهش اصرار می کرد که بخوره. داشتم امیدوار می شدم که می ذارتش کنار که یکی از پشت سرش گفت:

- زنت نمی ذاره بخوری؟

همه زدن زیر خنده. مهران نیم نگاهی به من کرد و گفت:

- نخیر اشتباه به عرضتون رسوندن. آوا اصلا هم مشکلی با این نداره.

بعد یه نفس مشروبش رو سر کشید. می دونستم بخاطر جوی که پیش اومد این کار رو کرد. اول ناراحت نشدم. با این حال دلم نمی خواست بخوره. بهم گفته بود دیگه این کار رو نمی کنه. به نادیا نگاه کردم، داشت با پوزخند بهم نگاه می کرد. لبخندی تحویلش دادم و دوباره خیره شدم به مهران. رزا گفت:

- این کیک بدجور داره چشمک می زنه!

نادیا گفت:

- چاقوش با من.

همون موقع مهران گفت:

- نه الان خبری از کیک نیست، برین کادوهام رو بیارین.

اول کادوی بزرگترا رو دادن. خودشون گفتن یه جورایی کادوی عقد هم هست، چون بیشتر سکه بود. تا این که رسید به کادوی مامان و باباش. وقتی سوییج ماشین رو گرفتن جلوی مهران، فهمیدم واسش ماشین نو خریدن. کادوها کم کم باز شد. هر چی بیشتر جلو می رفتن، دلشوره منم بیشتر می شد. تا این که نوبت رسید به باکس من. وقتی رفت، بالا قلبم تند تند می زد. با خوندن اسم من، یه نفس عمیق کشيدم که یه دفعه نادیا یه تنه زد به کسی که داشت کادوها رو می خوند. همین باعث شد جعبه از دستش بیفته. با برخوردش به میز و صدای تقی که بعد از خوردن رو زمین داد، فهمیدم همه چی خراب شد. درست حدس زده بودم؛ چون ادکلن رو از تو جعبش بیرون آورده بودم، شیشش شکسته بود و کل پیراهن رو خراب کرده بود. حسابی خجالت زده شده بودم. با این که همه گفتن اتفاقی بوده و کلی از اون شیشه شکسته و پیراهن و کراوات تعریف کردن؛ ولی خودم اصلا حس خوبی نداشتم. قبل از این که مهران چیزی بگه، خودم رو کشیدم کنار. می دونستم می خواد بگه خیلی قشنگ بوده؛ ولی چه فایده! من می خواستم اون پیراهن رو تو تنش ببینم. هر وقت بوی اون ادکلن رو حس می کنه یاد من بیفته.

به نادیا نگاه کردم، با رضایت داشت می خندید. دیگه پاش رو از گلیمش درازتر کرده بود. حالا که این طور می خواست، باید مثل خودش رفتار می کردم. رفتم سر میزی که گوشه سالن بود و یه لیوان برداشتم. بعد از این که مطمئن شدم تو یکی از پارچا آب ریختن، یه کم آب خوردم تا حالم بهتر بشه. متوجه دختری شدم که نشسته بود روی مبل و از دور داشت جمعیت رو نگاه مي کرد. خیلی خانوم و با وقار به نظر می رسید. وقتی دید دارم نگاهش می کنم، دستش رو آورد بالا. اول خجالت کشیدم؛ ولی وقتی لبخند رو روي لباش دیدم، خیالم راحت شد. دختر خوشگلی بود. موهای خرمایي رنگش رو داده بود بالا و یه بلوز و دامن ساده مشکی پوشیده بود. آرایش زیادی هم نداشت. چشمای سرمه ای رنگش از دور هم برق می زد. رفتم نزدیک، از جاش بلند شد و گفت:

- شما باید آوا باشی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- بله.

- حتما بخاطر کادوت ناراحت شدی و از جمع اومدی بیرون.

شونم رو انداختم بالا و گفتم:

- با کلی ذوق خریده بودمشون.

چشمکی زد و گفت:

- دیدم کار نادیا بود.

یه نفس عمیق کشیدم. دستش رو دراز کرد و باهام دست داد و گفت:

- من عـ...

یه کم مکث کرد، انگار یه چیزی یادش اومد و حرفش رو عوض کرد و گفت:

- اووم... من الهامم، دختر یکی از دوستای پدر مهران.

کنجکاو بودم ببینم چی می خواد بگه؛ ولی دیگه حرفی نزد. گفتم:

- خوشبختم.

به جمعیت اشاره کردم و گفتم:

- چرا نمی ياین بین بچه ها؟

دستش رو بالا برد و گفت:

- زیاد باهاشون آشنا نیستم، از اون گذشته زیاد از این شلوغ بازیا خوشم نمی ياد.

محو چشماش شده بودم، واقعا رنگ قشنگی داشت. من که دختر بودم نمی تونستم چشم ازش بردارم، بیچاره پسرایی که باهاش برخورد داشتن. اما علاوه بر زیبایی واقعا باوقار بود. یه لحظه اون و نادیا رو با هم مقایسه کردم، این کجا و اون کجا؟ دختره ي سبک و جلف! دندونام رو روي هم فشردم. حتما باید حسابش رو می رسیدم. یه دفعه الهام گفت:

- چی شد؟

تازه فهمیدم در حالی که بهش خیره شدم، دارم حرص می خوردم. گفت:

- ناراحتت کردم.

- نه نه، داشتم فکر می کردم.

- تعریفت رو شنیده بودم؛ ولی اصلا شبیه کسی که فکر می کردم نیستی.

- چه جالب! این جا همه تعریف منو شنیدن.

لبخندی زد و گفت:

- چهره ي خیلی معصومی داری. باید بگم رنگ چشماتم خیلی قشنگه.

با خجالت لبخندی زدم و گفتم:

- شما لطف دارین. چشمای شما هم خیلی قشنگه.

خندید و گفت:

- ممنون عزیزم.

همون موقع صدای بچه ها رو شنیدم که می گفتن یک و یک و یک...

الهام گفت:

- بازم اینا شروع کردن! باید یه بازی جدید درست کنن، واقعا این کار مسخره اس.

با شنیدن حرفش هول شدم. نکنه مهران بازم داشت نوشیدنی می خورد. ازش عذرخواهی کردم و رفتم جلو. وقتی دیدم مهران و چند تای دیگه مسابقه گذاشتن، اعصابم ریخت به هم. یه دفعه اشکالی نداشت؛ ولی این دیگه زیاده روی بود. اصلا دلم نمی خواست با یه آدم مست برم خونه.

رفتم جلو و نگاهش کردم، اصلا حواسش به من نبود. برای این که از بقیه جلو بزنه، تند تند گیلاسش رو پر می کرد و سر می کشید؛ ولی یه دفعه چشمش به من خورد. با عصبانیت نگاهش کردم؛ ولی در مقابل فقط بهم چشمک زد. چشمام از تعجب داشت از کاسه در می اومد. حیف که وسط جمع بود وگرنه همه اون شیشه های روي میز رو تو سرش خرد می کردم.

يه دفعه همه ساكت شدن. اعتماد به نفسم رو از دست ندادم، شيشه مشروبايي كه روي ميز بود رو بلند كردم و در حالي كه تو بغل دختري كه رو به روم بود، هلشون مي دادم گفتم:

- فعلا وقت كيكه.

وقتي با دست زدن حرفم رو تاييد كردن، خيالم راحت شد؛ ولي انگار دير جنبيده بودم. مهران دستم رو كشيد و منو نشوند كنار خودش و گفت:

- مي خوايم با هم كيك رو ببريم.

دستش رو انداخت دور شونم و سرش رو آورد نزديك و گفت:

- مگه نه؟

دهنش بوي الکل مي داد، با انزجار صورتم رو بردم عقب. همون موقع مامان مهران با دوربين اومد، جلو داشت فيلم مي گرفت. چاقويي كه دستش بود رو داد به يكي از پسرا و خودش مشغول فيلم گرفتن شد. آهنگ گذاشتن و پسري كه چاقو دستش بود شروع كرد به رقصيدن. اين كار رو قبلا تو جشناي عقد ديده بودم؛ ولي نمي دونستم تو تولدم انجامش مي دن. پسره داشت مي اومد جلو كه يه دفعه الهام اون وسط ظاهر شد و چاقو رو از دستش گرفت. نگاه همه مثل من متعجب بود. هنوز چند دقيقه هم نشده بود كه بهم گفت از اين كارا خوشش نمي ياد!

يه دفعه حس كردم دست مهران دور شونم حلقه شد و شروع کرد به نوازش کردن دستم. روم رو كردم بهش كه اعتراض كنم، ديدم محو حرکات الهام شده. انگار يه سطل آب يخ ريختن رو سرم.الهام چنان با مهارت مي رقصيد كه همه محو تماشاي اون شده بودن؛ ولي نگاه مهران با بقيه فرق داشت و این منو عصبی تر می کرد. تمام سعيم رو كردم كه بغضم رو فرو بدم. فكر مي كردم مهران دوستم داره، فكر مي كردم عوض شده؛ اما اون از روزي كه با اون دختره تو خونش ديدمش، گستاخ تر هم شده بود. حالا خيالش راحت بود كه منو داره و حالا كه بهم رسيده بود، مي تونست راحت به كارش ادامه بده. با نفرت به مامانش نگاه كردم. قصدش همين بود كه زحمات اين چند ماه منو به باد بده و متاسفانه ترفندش جواب داده بود. دست مهران رو پس زدم و خودم رو كشيدم عقب؛ ولي اون چشم از الهام بر نمي داشت. اگه مامانش با اون دوربين لعنتي رو ما قفل نكرده بود، مي دونستم بايد چي كار كنم. خدا رو شكر آهنگ تموم شد، اگه بازم ادامه داشت نه مهران دست از ديد زدن الهام بر مي داشت و نه اون دست از رقص مي كشيد. بالاخره چاقو رو داد دست مهران. اين بار سر و كله ناديا هم پيداش شد.

مهران دیگه از حالت عادی خارج شده بود. اينو وقتي فهميدم كه ديدم وقتي ناديا خواست بشينه، مهران برعكس هر دفعه كه جدي باهاش برخورد مي كرد، واسش جا باز كرد تا بشينه. ديگه تحمل اون جو رو نداشتم. با خودم گفتم "گور باباي دوربين!" از جام بلند شدم. وقتي ديدم مهران اصلا متوجه من نيست، با تمام توانم پاش رو لگد كردم؛ ولي قبل از اين كه عكس العملي نشون بده رفتم عقب. چند تايي خواستن مانع راهم بشن؛ ولي اونقدر عصبي بودم كه نفهميدم چطور كنار زدمشون كه يه دفعه مهران صدام زد. اين كارش باعث شد اشكام سرازير بشه. ،حتي يه لحظه هم مكث نكردم بي توجه به اون كه داشت صدام مي زد و ديگراني كه احتمالا داشتن منو نگاه مي كردن، رفتم سمت خروجي خونه. خودم رو رسوندم به ماشين، به كاپوت تكيه دادم و شروع كردم به گريه كردن.

باز اون تنهايي بعد از دو ماه سراغم اومده بود، البته اين بار با حسي چند برابر قوي تر. هيچ وقت اين حس رو نداشتم؛ اما حالا شكسته بودم، خيلي سخت تر از وقتي كه از دست آقاجونم كتك مي خوردم يا حتي وقتي اون جوري تو تهران ولم كردن. اين بدترين نوع تنهايي بود كه تا به حال تجربه كرده بودم. من هيچ وقت از كسي هيچ انتظاري نداشتم؛ ولي مهران از اين قاعده مستثني بود. حتي اگه اين كارا رو به حساب این میزا، بازم قانع كننده نبشتم که حالت عادی نداره . يعني نمي تونست به احترام من اون زهرمار رو نخوره؟ پاهام سست شده بود، نشستم کنار ماشین و زانوهام رو تو بغلم گرفتم. این تازه اولش بود. یه لحظه به ذهنم خطور کرد که اگه مهران دوباره کاراش رو از سر می گرفت چی؟ اگه می خواست با وجود من تو اون خونه دخترای دیگه رو هم بیاره، باید چی کار می کردم؟ یه نفس عمیق کشیدم تا این فکرا رو از سرم دور کنم. یه دفعه اجساس کردم صدای پا میاد . سرم رو بالا آوردم، مهران رو به روم نشسته بود.دستش رو به طرفم گرفتو با خونسردی گفت:

- کجا رفتی؟

دستش رو پس زدم و با عصبانیت گفتم:

- به من دست نزن!

با تعجب نگاهم کرد؛ ولی خیلی نگذشت که تعجبش تبدیل به لبخند شد. چشمکی زد و گفت:

- الان موقع ناز کردن نیست.

نفسم رو فوت کردم و چشمام رو بستم. با این حالش چطور می تونست حرفام رو جدی بگیره. دستاش رو که داشت بهم نزدیک می شد، محکم گرفتم و با حرص گفتم:

- گفتم به من دست نزن. می فهمی؟

سریع از جام بلند شدم تا اگه لازم بود راه فرار داشته باشم. اونم با من بلند شد و گفت:

- چی داری می گی عزیزم؟ بیا بریم کیک بخوریم.

هلش دادم عقب و گفتم:

- من کیک نمی خوام، برو با همونایی که واست می رقصن و کنارت جا خوش می کنن کیک بخور!

یه دفعه شروع کرد به خندیدن. دستام از خشم می لرزید. منو به طرف خودش کشید و گفت:

- می بینم که یکی این جا حسودیش شده.

اون لحظه واسم مهم نبود چقدر عاشقشم یا دوستش دارم، حتی واسم مهم نبود اگه بخواد طلاقم بده؛ ولی نمی ذاشتم زندگیم به گند کشیده بشه، اونم واسه خوشگذرونیای مهران و نقشه های مامانش. دستام رو محکم زدم تخت سینش. هنوز اون قدر زور داشتم که بخاطر ضربه عقب بره. انگشت اشارم رو گرفتم جلوش و با حالت تهدید آمیزی گفتم:

- گفتم اون دستای کثیفت رو به من نزن.

این بار با چشمای گرد نگاهم کرد، تازه فهمید شوخی ندارم. همون طور که انگشتم رو وسط سينش فرو می کردم گفتم:

- خیلی خوش به حالت شده، مگه نه؟ این چند ماه خودت رو نگه داشتی که این جا وا بدی؟ من احمق رو بگو که نفهمیدم تمام این مدت داشتی واسم نقش بازی می کردی! نوشیدنی نخوردنات این بود آره؟ تو که نمی تونستی جلو خودت رو بگیری، غلط کردی زن گرفتی.

اصلا متوجه صدام که بالا رفته بود نبودم، اون قدر عصبی بودم که دیگه موقعیتم واسم مهم نبود. مهرانم که انگار جوش آورده بود گفت:

- چی داری می گی واسه خودت؟

- همینی که شنیدی! تا وقتی دهنت بو گند اون کثافت رو می ده، به من نزدیک نمی شی. برو پیش همونایی که لیاقتشون یه آدم مسته. فکر کردی من مثل مامانتم که پسرش جلوش هر کاری می خواد می کنه و اونم با افتخار فیلمش رو می گیره؟ که بگه خدا رو شکر پسرم رو از راه به در کردم که با زنش خوش نباشه! نه آقا اشتباه کردی.

مهران پشت سرم رو نگاه کرد، منم برگشتم. کسی هنوز متوجه ما نشده بود. دستم رو گرفت و گفت:

- بس کن دیگه، تو روخدا ببین چه قشقرقی راه انداخته! بیا بریم تو تا همه نریختن بیرون.

دستم رو از تو دستش بیرون کشیدم و گفتم:

- من دیگه اون جا نمی يام.

نگاهم کرد. گفتم:

- می خوام برم خونه.

با بغض گفتم:

- تنهایی، تو هم تا هر وقت دلت خواست بمون و از تولدت لذت ببر.

اشکام رو که سرازیر شده بود با پشت دستم پاک کردم و گفتم:

- این جوری می خواستی کسی ناراحتم نکنه، آره؟ همین طوری حواست به من بود؟ دستت درد نکنه، حالا می تونی بری به تولدت برسی. الحق که مامانت تو رو می شناسه و خوب مهمونی اي واست ترتیب داده. فکر کنم حق با مامانته و من جام این جا نیست، خودت تنهایی باید می اومدی.

از خونه اومدم بيرون. مهران رو ديدم كه تكيه داده بود به ماشين. نگاهم رو ازش گرفتم و رفتم سمت در. همين كه خواستم در رو باز كنم گفت:

- كجا؟

جوابش رو ندادم. از ماشين جدا شد و گفت:

- گفتم كجا؟

پوزخندي زدم و گفتم:

- متاسفانه جايي جز خونه ندارم كه برم.

اومد جلو و گفت:

- پس سوار شو بريم.

- من با تو اونم با این حالت هیچ جا نمیام.

- من حالم خوبه .

پوزخندي زدم و گفتم:

- لابد تو شيشه آب ريخته بودي.

دستش رو با عصبانيت كشيد رو صورتش و تا خواست جوابم رو بده، صداي مادرش رو شنيديم كه از دم ورودي خونه گفت:

- مهران، مادر داري چي كار مي كني، بيا تو.

لبخند تلخي زدم و گفتم:

- برو منتظرتن، خوش بگذره.

همين كه در رو باز كردم، مهران دستم کشید. در حالي كه منو مي برد تو خونه گفت:

- مگه نمي گم برو سوار ماشين شو.

- منم گفتم كه با تو هيچ جا نمي يام.

خواستم دستم رو از دستش بيرون بكشم؛ ولي نتونستم، منو كشيد سمت ماشين. ديدم كه مامانشم داره مي ياد جلو. مهران در ماشين رو باز كرد و منو هل داد تو ماشين. چشماش رو كه از عصبانيت قرمز شده بود، دوخت بهم و گفت:

- مي شيني سر جات!

لحنش طوري بود كه ترسيدم كاري رو که گفت انجام ندم.

در رو بست و رفت سمت مامانش. برگشتم که ببینم چی می گه؛ ولی پشتش به من بود، فقط مامانش رو دیدم که با اخم نگاهش بین من و مهران جا به جا می شه. آخر سر سرش رو تکون داد و مهران اومد سمت ماشین. همون موقع یه مرد مسن هم رفت سمت در و بازش کرد. مهران وارد ماشین شد. با اخم روم رو ازش برگردوندم و کمربندم رو بستم. بدون هیچ حرفی ماشین رو روشن کرد و از خونه زد بیرون. زیر چشمی نگاهش می کردم، می ترسیدم با اون حالش بد رانندگی کنه. سرعتش رو زیاد کرد. گفتم:

- یادت نرفته که چه کوفتی خوردی و الان حالت عادی نداری؟

- بهت که گفتم من حالم خوبه !

- آره اصلا!

نفسش رو با حرص داد بیرون. طوری که بشونه با خودم گفتم:

- به جای این که من از دستش عصبانی باشم، اون واسه من اعصابش خرد شده. خوبه وا...! باید منم می رفتم تنگ دل یکی از اون پسرا می شستم تا حالش جا بیاد.

برگشت و گفت:

- چی گفتی؟!

می دونستم نباید سر به سرش گذاشت، قبلا عصبانیت رو دیده بودم. ولی نمی تونستم ساکت باشم. اون قدر از دستش دلخور بودم که برام مهم نباشه چقدر عصبی می شه. بدون این که نگاهش کنم گفتم:

- همین که شنیدی.

- آوا اون روی منو بالا نیار.

- اتفاقا اون روی منم بالا اومده، تو هم مثل من بشی بهتره. این جوری بیشتر همدیگه رو درک می کنیم.

سرعتش زیادتر شد.

- چی کار می کنی؟

جوابم رو نداد. وارد خیابون اصلی شده بودیم. با این که شلوغ بود، از بین ماشینا لایی می کشید. با صدای بلندی گفتم:

- الان به کشتنمون می دی.

- بهتر.

با حرص گفتم:

- من با این همه بدبختی نساختم که جوون مرگ بشم.

-نترس یه جوری تصادف می کنم که فقط من بمیرم.

حس می کردم ماشین داره پرواز می کنه. همون طور که داشتیم به سرعت به ماشین جلویی نزدیک می شدیم، خنده عصبی کرد و گفت:

- اون ماشین رو می پسندی بزنم بهش؟

حسابی ترسیده بودم. سرعتش هر لحظه کمتر می شد و این باعث شد بلند جیغ بزنم. منتظر بودم بخوریم به ماشین؛ ولی یه دفعه فرمون رو کج کرد و از کنار ماشینی که جلومون بود رد شد. نفسام به شمارش افتاده بود. مهران شروع کرد به خندیدن. می فهمیدم که کاراش عادی نیست، واسه همین ترسم زیاد شده بود. بالاخره به هر بدبختی بود رسیدیم خونه. قبل از این که مهران از ماشین پیاده بشه، سریع رفتم سمت خونه. در خونه رو باز گذاشتم و رفتم تو اتاق مطالعه. صدای مهران رو شنیدم که گفت:

- کجا رفتی؟

عصبی بود، می ترسیدم باهاش تنها باشم. در اتاق رو قفل کردم. به چند ثانیه نکشید که اومد پشت در و خواست در رو باز کنه. وقتی دید قفله گفت:

- در رو واسه چی قفل کردی؟

چند بار دسته در رو تکون داد. رفتم سمت میز تا هلش بدم سمت در که نتونه در رو باز کنه. با لحن آرومی گفت:

- بیا بیرون آوا.

میز رو هل دادم پشت در. با خنده گفت:

- می خوام نشونت بدم کی رو دوست دارم. مگه واسه همین ناراحت نبودی؟

با حرص گفتم:

- برو گمشو!

صدای خندش بلندتر شد. گفت:

- از چی می ترسی؟ یادت نرفته که من شوهرتم؟

- نه، یادم نرفته تو شوهر چشم چرون منی.

انگار از حرفم عصبی شد، یه ضربه محکم به در زد و گفت:

- نه انگار باید یه جور دیگه این بحث رو تمومش کنم.

میز رو محکم گرفتم. با عصبانیت گفت:

- در رو باز می کنی یا خودم بازش کنم.

همون طور که تکیه داده بودم به میز گفتم:

- هیچ غلطی نمی تونی بکنی. برو ور دل همونایی که واست می رقصن.

- اون ذهن خرابتم همین امشب درستش می کنم.

- هه، به همین خیال باش!

دستگیره در رو چند بار تکون داد. ترسیده بودم؛ ولی نمی خواستم خودم رو ببازم. صندلی رو هم آوردم و گذاشتم پشت در. نمی دونم این کشمکش چقدر طول کشید؛ ولی بالاخره خسته شدم و پشت در خوابم برد.

"مهران"

از خواب بیدار شدم. کنار دستم رو نگاه کردم، آوا پیشم نبود. اتفاقای دیشب یادم افتاد، تازه فهمیدم دیشب چی کار کردم. خوردن اون همه نوشیدنی و رقصیدن عاطفه و بعدم اون دعوای جانانه. آوا حق داشت انقدر از دستم عصبی بشه. دستم رو کشیدم تو موهام و نشستم گوشه تخت. حالا چطور باید از دلش بیرون می آوردم؟! همش تقصیر بهنود بود، اگه اون برنامه نمی ذاشت اون زهرماریا رو نمی خوردم. اصلا چرا مامان اجازه داده بود اینکار رو بکنن؟ عاطفه رو کی دعوت کرده بود؟! حالم از خودم به هم می خورد. اونقدر ضعف داشتم که تونستن با یه جشن برنامه ریزی شده، بین من و آوا رو به هم بزنن.

تو همین فکرا بودم که صدای باز شدن در رو شنیدم. ناخودآگاه خوابیدم سر جام و چشمام رو بستم. در اتاق باز شد. زیر چشمی آوا رو که وارد اتاق می شد، نگاه کردم. از صورتش معلوم بود خسته و ناراحته. هنوز لباسای دیشبش تنش بود. رفت سمت کمد و یه دست لباس برای خودش برداشت. به خیال خودم می خواستم دیشب براش سنگ تموم بذارم که بفهمه هیچ وقت تنها نمی ذارمش؛ ولی بخاطر ندونم کاری خودم ، همه چیز رو خراب کرده بودم. می دونستم این دیگه یه جور اعتیاده و قبل از این که مشکل سازتر از این بشه، باید حلش می کردم. اومد سمت تخت. چشمام رو بستم و خودم رو زدم به خواب. حس کردم به سمتم خم شد؛ ولی خیلی طول نکشید که صدای آه کشیدنش رو شنیدم و رفت سمت در. وقتی صدای باز و بسته شدن در حمام رو شنیدم، از جام بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه. قبل از این که آوا بیاد بیرون، یه صبحونه مفصل درست کردم و از خونه زدم بیرون. رفتم خونه مامان و بابا. ساعت نه و نیم بود. زنگ در رو زدم، خیلي زود در باز شد. همین که وارد خونه شدم، دیدم مامان ایستاده دم در ورودی. می دونستم بخاطر دیشب از دستم دلخوره؛ ولی من بیشتر از اون دلخور بودم. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- سلام.

مامان با دلخوری گفت:

- سلام.

- اومدم کادوها رو ببرم.

دستش رو به سمت در دراز کرد و گفت:

- باشه، بیا بریم تو.

وارد خونه شدم، مامان هم پشت سرم اومد. گفت:

- دیشب سالم رسیدی خونه؟

- اگه سالم نمی رسیدم الان این جا بودم؟

- همه ناراحت شدن که رفتی.

- خودت می دونی جو مهمونی اصلا خوب نبود.

- جو همیشه این جوری بوده، اونی که مشکل داشت زن تو بود.

- جایی که زنم مشکل داشته باشه، منم مشکل دارم.

انگشتش رو گزید و گفت:

- این همه زحمت بکش و بچه بزرگ کن که بعد بدیش دست یه دختر بچه تا خوب آبروت رو جلو فامیل ببره.

- مادر من نیومدم این جا باز از این حرفا بزنم.

مامان با صدای بلند گفت:

- گلی خانوم.

صدای گلی خانوم از آشپزخونه اومد.

- بله؟

- بی زحمت به آقا کریم می گی این کادوها رو بذاره تو ماشین؟

از آشپزخونه اومد بیرون و گفت:

- باشه خانوم، الان بهش می گم.

بعد رو کرد به من و گفت:

- سلام پسرم.

لبخندی زدم و گفتم:

- سلام گلی خانوم، خسته نباشی.

- مرسی پسرم. من می رم کریم رو صدا کنم.

بعد رفت. نشستم روی مبل، مامانم نشست رو به روم و گفت:

- دیشب همه فهمیدن زنت چه نمایشی راه انداخت. وقتی رفتین، همه سوال پیچم کردن. نمی دونستم چی جوابشون رو بدم؛ یعنی نمی تونست یه شب خودش رو نگه داره؟

- مامان تقصیر آوا نبود، تقصیر من بود. حالام دیگه انقدر شلوغش نکن، امیدوارم حرف بی ربطی به کسی نزده باشی.

نگاهش رو ازم گرفت و با ناراحتی گفت:

- دستت درد نکنه مهران. اینه جواب مادرت؟

- آخه خودت رو بزار جای آوا،دختر خاله بابا اون جوری بزنه کادوت رو خراب کنه و جلوی جمع کوچیکت کنه، خوشحال می شی؟ البته رفتار شما به کنار!

- وا! نادیا که از عمد نزد زیر دستش.

پوزخندی زدم و گفتم:

- مامان همه فهمیدن نادیا از عمد اون کار رو کرد. واقعا که دختر وقيحيه؛ یعنی انقدر خودش رو کوچیک می کنه که به یه مرد زن دار نظر داره؟

مامان اخم کرد، معلوم بود از حرف من خوشش نیومده؛ ولی باید این موضوع رو همین جا تموم می کردم. پای راستم رو انداختم روی پای چپم و گفتم:

- چقدر یه نفر می تونه خودش رو کوچیک کنه آخه!

بعد سرم رو با تاسف تکون دادم. مامان گفت:

- بسه دیگه، تو عشقم حالیت نیست؟ اگه کاری هم کرده، بخاطر علاقش کرده.

- یعنی شما با این که اون زندگی منو به هم بریزه مشکلی نداری؟

- زندگی تو با اومدن اون دختره به هم ریخت.

- مامان آوا زن منه، لطفا دیگه دربارش این جوری حرف نزن. محض اطلاعت بايد بگم من یه تار موی آوا رو هم به صد تا دختر هرجايي مثل ناديا که معلوم نیست تو دست چند تا پسر بوده، نمی دم.

مامان با غیظ نگاهم کرد.

- دختر خواهرته که باشه، یه کم چشمات رو وا کنی می فهمی این دختر اصلا دختر نیست.

چشمام رو بستم و گفتم:

- ببین آدم رو وادار می کنی چه حرفایی بزنه!

مامان گفت:

- اگه خالت بفهمه چه حرفای پشت سر دخترش می زنی، زنده ات نمی ذاره.

- خاله اگه براش مهم بود نمی ذاشت دخترش تا ساعت سه، چهار صبح تو مهمونیای مختلت ول باشه. دیگه حرف نادیا رو جلوی من نمی زنی. به خودشم بگو یه بار دیگه دور و بر من بپلکه، من می دونم و اون.

بعد از جام بلند شدم. مامان که حسابی از دستم عصبی شده بود گفت:

- خدا الهی ازش نگذره، ببین پسرم رو جادو کرده دختره ي نیم وجبی.

خنده دار بود که مامان دختر خواهرش رو بیشتر از پسرش قبول داشت؛ ولی حالا که باورش نمی شد، دیگه کاری از دست من بر نمی اومد. رفتم سمت در و گفتم:

- اگه بازم از این جور مهمونیا بود، لطفا دیگه من و آوا رو دعوت نکن. به بقیه فامیلم بگو؛ چون ما نمی يایم.

بعد سوار ماشين شدم و منتظر موندم تا كريم كادوها رو بذاره تو ماشين. بعد از اين كه كارش تموم شد، پيراهني كه آوا برام خريده بود رو بردم خشكشويي و رفتم خونه. در رو باز كردم، آوا تو آشپزخونه بود. با ديدن من دست از كار كشيد؛ ولي حتي بهم سلام هم نكرد. مي دونستم خودم مقصرم، براي همين بايد يه كاري مي كردم. رفتم سمت آشپزخونه، دوباره مشغول كار شد. تكيه دادم به اپن و گفتم:

- عليك سلام.

نگاهم نكرد.

- منم خوبم. تو چطوري؟

همچنان خودش رو مشغول كرده بود. گفتم:

- كجا بودم؟ الان بهت مي گم عزيزم.

برگشت سمتم و با حرص زل زد تو چشمام و گفت:

- واسم اصلا مهم نيست كجا بودي!

رفتم جلوتر و با لحن شيطنت باري گفتم:

- واقعا؟

پوزخندي زد و گفت:

- لابد رفتي دنبال يه دختر خوب واسه اوقات فراغتت بگردي!

خيلي بهم برخورد. قبول داشتم كه ديشب زياده روي كرده بودم؛ ولي خودشم خوب مي دونست كه بخاطرش همه چيز رو كنار گذاشتم. با اخم گفتم:

- موضوع ديشب تموم شده، بس كن لطفا.

دست به سينه ايستاد رو به روم و گفت:

- واسه تو شايد؛ ولي واسه من نه!

يه قدم بهش نزديك تر شدم و گفتم:

- چي كار كنم كه واست تموم بشه؟

- تموم نمي شه.

يه تاي ابروم رو دادم بالا. لبخند تلخي زد و گفت:

- من عادت دارم بدون خوشبختي زندگي كنم، ديگه هم كاري به كارت ندارم؛ چون انگار تحملت كمه. هر كاري دوست داري بكن، تو مختاري هر جور دلت مي خواد زندگي كني.

بعد روش و كرد اون طرف. اين حرفاش به دلم چنگ مي زد و پشيمون تر از قبل شده بودم. پشت سرش ايستادم ، مچ دستاشو گرفتم و گفتم:

- معذرت مي خوام، كار من اشتباه بود.

دستم رو پس زد؛ ولي با سماجت بيشتري محكم گرفتمش و گفتم:

- من فقط تو رو مي خوام، اينو مطمئن باش.

درحالي كه با عجز سعي مي كرد دست منو باز كنه گفت:

- منو مي خواي؛ ولي ديگران واست بيشتر جذابيت دارن.

لحنش ديگه بوي عصبانيت نمي داد، بيشتر ناراحت به نظر مي رسيد. گفتم:

- اون موقع حالت عادی نداشتم، حتي يادم نيست چي كار كردم كه تو رو انقدر ناراحت كردم.

بازم دروغ! اتفاقا ديد زدن عاطفه رو كاملا به ياد مي آوردم. با اين كه موقع اونموقع روي كارام كنترل نداشتم؛ ولي هوشياريم رو هيچ وقت از دست نمي دادم. همونطور که سعی داشت مج دستاشو آزاد کنه گفت:

- خودت رو توجيه نكن، اشتباهت از خوردن همون زهرماریا شروع شد.

گفتم:

- منو ببخش.

با لحن پر آرومی گفتم:

- خواهش مي كنم.

اول آروم شد؛ ولی خیلی سریع خودش رو جمع و جور کرد و دوباره رفت تو جلد قوی پسرونش و با تمام توانش خودش کنار کشید و گفت:

- اگه یه بار ببخشم، بازم تکرار می شه. هر کاری دوست داری بکن!

در حالی که از آشپزخونه می رفت بیرون گفت:

- من می رم درس بخونم.

تکیه دادم به کابینت و رفتنش سمت اتاق رو تماشا کردم. در آوردن موضوع دیشب از دلش خیلی سخت تر از چیزی بود که فکر می کردم. حقم داشت، همه اون اعتمادی که سعی کرده بودم تو این چند وقت بهش بدم رو تو کمتر از یه ساعت به باد داده بودم. آهی کشیدم و از آشپزخونه رفتم بیرون. خواستم برم دنبالش؛ ولی منصرف شدم. رفتم نشستم جلوی تلويزیون. شاید تنها بودن بهش آرامش بیشتری می داد، دلم نمی خواست اوضاع از اینی که هست بدتر بشه.

چند هفته ای از اون ماجرا گذشته بود. آوا با این که به ظاهر آشتی کرده بود و موضوع رو تموم شده اعلام کرده بود؛ ولی از رفتارش معلوم بود که هنوزم از دستم ناراحته. همیشه تو اتاق موندنش و بیدار موندنش تو شب به بهونه درس خوندن و از بین رفتن اون شور و شوقی که نسبت به من داشت، اینو نشون می داد؛ ولی نمی خواستم مجبورش کنم که همه چیز رو فراموش کنه، باید بهش زمان می دادم.

من نشسته بودم تو هال و آوا هم داشت خونه رو جارو می زد. حالا که امتحاناتش تموم شده بود، می خواستم بدونم دیگه چه بهونه ای واسه تو اون اتاق موندن داره. همین طور که داشت جارو می زد صدای زنگ تلفنش بلند شد. جارو برقی رو خاموش کرد. برام عجیب بود، کسی به گوشی آوا زنگ نمی زد. گوشی رو برداشت. همچنان نگاهش می کردم تا جواب داد.

آوا - الو؟

- ...

- سلام. چطوری؟

- ...

با خنده گفت:

- مرسی. چه خبر؟ نی نی کوچولوت چطوره؟

- ...

همچنان با کنجکاوی داشتم نگاهش می کردم. گفت:

- ما رو؟

- ...

نیم نگاهی به من کرد و گفت:

- اووم راستش نمی دونم!

- ...

- باید ببینم مهران می تونه بیاد یا نه.

- ...

- منم خوشحال می شم، خبرش رو بهت می دم.

- ...

- باشه،پس فعلا خداحافظ.

گوشی رو قطع کرد و به من نگاه کرد. ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- کی بود؟

همون طور که پوست لبش رو با دندونش می کند گفت:

- دوستم.

- دوستت؟!

سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

- مگه تو دوستم داشتی؟

اخمی کرد و گفت:

- نخیر تازه باهاش دوست شدم.

- باشه، چرا می زنی؟

لبش رو جمع کرد و گفت:

- نزدم.

- می دونستی خیلی بداخلاق شدی؟

- نشدم.

اومد نشست رو به روم.

- نشدی؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- شاید تو این جوری فکر می کنی!

- ولی تو اون آوا نیستی.

پوزخندی زد و گفت:

- ولی تو همون مهرانی.

دیگه کلافه شده بودم، اون داشت موضوع رو زیادی کشش می داد. کار من اشتباه بود، اینو همون روز اول قبول کرده بودم. بعد از این اتفاق بیشتر خودم رو شناخته بودم، همین طور درکم از زندگی با آوا. تازه فهمیدم چرا اونو انتخاب کردم. من هیچ وقت کسی مثل عاطفه یا نادیا رو برای زندگی نمی خواستم. برعکس همه دخترایی که دیده بودم، چیزی که منو به سمت آوا جذب می کرد فقط جسمش نبود، بلکه شخصیت قوی اون بود. تازه فهمیده بودم باید براش یه جایگاه بالا تو زندگیم در نظر بگیرم، چون پیدا کردن کسی مثل آوا واقعا کار ساده ای نبود. اون دختری نبود که بری توی پارک و پیداش کنی و بعد از یه مدت دوباره برگردونیش سر جای اولش. این اتفاقا برام یه تلنگر بود که بدونم آوا برام از هر چیزی با ارزش تره، اما اون دیگه داشت زیاده روی می کرد. گفتم:

- تا کی می خوای اون شب رو تو سرم بزنی؟

تکیه داد به مبل و گفت:

- من چیزی رو تو سرت نزدم.

- آره خب کاملا واضحه، واسه همین چپ و راست حرفای نیش دار می زنی، آره؟ واسه همینه که چند هفتس بخاطر دور بودن از من، خوابیدن روی اون صندلی، اونم با این همه سختی و پشت میز بودن رو تحمل می کنی؟

- مشکل تو این جاست که دوست داشتن رو فقط تو اون چیزا می بینی.

- و مشکل تو اینه که فکر می کنی من همچین دیدی دارم.

از جاش بلند شد و گفت:

- بسه، دیگه نمی خوام بحث کنم.

مچ دستش رو محکم گرفتم و گفتم:

- اتفاقا باید بحث کنیم. این موضوع باید همین الان تموم شه.

به مچ دستش که تو دستم بود نگاه کرد و گفت:

- تموم بشه هم باز شروعش می کنی.

نمی خواستم این کار رو بکنم؛ ولی باید بهش نشون می دادم که واقعا می خوام این موضوع بینمون حل بشه و بهترین کاری که براش داشتم این بود که این حرف رو به زبون بیارم.

مهران - اگه واقعا نمی تونی بهم اعتماد کنی، پس دیگه نمی تونیم ادامه بدیم.

چشماش يه دفعه گرد شد. كم كم اخماش تو هم رفت و گفت:

- هه، پس دردت اينه!

با تعجب گفتم:

- چي؟

با ناراحتي گفت:

- از دستم خسته شدي، نه؟ دلت رو زدم؟ منتظر يه فرصت بودي كه منو از سر خودت باز كني؟

دستش رو از دستم كشيد و با بغض گفت:

- هر چي بيشتر مي گذره، بيشتر مي فهمم كه چقدر ساده بودم.

با حرص گفتم:

- بس كن ديگه!

صداش رو برد بالا و گفت:

- آره خب طلاقم بده، منم به ليست پر افتخار دخترايي كه باهاشون بودي اضافه كردي، حالا ديگه وقتشه که منو بندازي دور، مگه نه؟

از جام بلند شدم و گفتم:

- تا كي مي خواي گذشته منو به رخم بكشي، هان؟ شده من تا به حال چيزي درباره تو بگم؟ درباره خونواده اي كه نخواستنت يا رفتارت كه شبيه زنا نيست؟ تا به حال به روت آوردم كه كوچيك ترين كارايي كه يه دختر چهارده ساله هم از پسش بر مي ياد رو بايد بهت گوشزد كنم؟ فكر كردي واسم آسونه با دختري زندگي كنم كه بايد همه چيزايي رو كه ازش انتظار دارم، اول قدم به قدم يادش بدم؟ اونم مني كه مي تونستم با هر كسي كه مي خوام باشم؟ تا به حال فكر كردي چطور مي تونم اين وضع رو تحمل كنم؛ اما من...

قبل از اين كه حرفم رو تموم كنم، دستش زير گوشم فرود اومد. در حالي كه گريه مي كرد گفت:

- اره حق با توئه، اوني كه مشكل داره منم. وقتي مي خواستم دختر بودنم رو نشون بدم، سركوب شدم و حالا كه اين فرصت رو دارم، تواناييش رو ندارم. درسته، من اذيتت كردم و لياقت تو بهتر از ايناست.

اشكاش رو با دستش پاك كرد و گفت:

- من ياد گرفتم جايي كه منو نمي خوان نمونم، چون آخرش مي اندازنم بيرون، حالا هم محترمانه و با پاي خودم از اين جا مي رم.

بعد رفت سمت اتاق.

- آوا؟

وقتي ديدم بدون توجه به من رفت تو اتاق و در رو بست، از كوره در رفتم. با صداي بلندي گفتم:

- اگه تصميمت رفتنه، بدون هيچ كس نيست كه بياد دنبالت. فهميدي؟

کلافه شده بودم، نمی دونستم می خواد چی کار کنه. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که از اتاق اومد بیرون. لباساش رو پوشیده بود. بدون این که نگاهم کنه، رفت سمت در. رفتم سمتش و گفتم:

- کجا؟

بدون این که حتی نگاهم کنه، در رو باز کرد. قبل از این که از خونه بره بیرون، بازوش رو گرفتم و گفتم:

- کدوم گوری داری می ری؟

چشمای سرخش رو دوخت به من و گفت:

- هر جایی غیر از این جا!

کشیدمش تو خونه و گفتم:

- مگه جایی هم داری بری؟

در حالی که سعی می کرد دستش رو از تو دستم بیرون بکشه گفت:

- به تو ربطی نداره.

اون یکی بازوش رو هم تو دستم گرفتم و گفتم:

- اتفاقا خیلی هم ربط داره.

همون طور که با زور می خواست خودش رو عقب بکشه گفت:

- ولم کن.

چسبوندمش به دیوار و با عصبانیت گفتم:

- مثل این که یادت رفته تو مثل دخترای دیگه نیستی که بتونی قهر کنی و بری خونه بابات.

پوزخندی زد و گفت:

- آره می دونم و توام از اون مردایی نیستی که بشه باهاش زندگی کرد.

دستاش رو که هنوز تقلا می کرد از بین مشتم بیرون بکشه، محکم تر فشار دادم و گفتم:

- اصلا می دونی چيه، هر کاری کردم خوب کردم. می خوای چی کار کنی؟ هان؟ چه غلطی می تونی بکنی؟

- می بینی که، دارم می رم تا تو به زندگی نکبت بارت برسی.

بدجور داشت با اعصابم بازی می کرد. با تمام قدرتم تکونش دادم و گفتم:

- بی جا کردی.

فشار دستام اون قدر زیاد بود که درد رو تو صورتش می شد حس کرد؛ ولی اگه خشونت آخرین راه بود، باید امتحانش می کردم. نمی تونستم بذارم سر یه بحث ساده بذاره و بره. اون نمی تونست همه چیز رو بخاطر یه تولد مسخره ول کنه. این جواب عشق و محبت من نبود. تو صورتم فریاد زد:

- نمی خوام، من نمی تونم کسی که جلوی چشمم به احساساتم خیانت می کنه رو دوست داشته باشم.

صورتم رو بهش نزدیک کردم و گفتم:

- با خودت چی فکر کردی؟ که باهام ازدواج کنی و بعد پولام رو با اون مهر سنگینی که مثل احمقا واست گذاشتم، بالا بکشی؟ فکر کردی من انقدر احمقم؟! یادت باشه من یه بار از یه زن رو دست خوردم، نمی ذارم دوباره یکی دیگشون فریبم بده.

این حرفا از ته دلم نبود، می دونستم آوا چنین آدمی نیست؛ ولی اون لحظه تنها چیزی که به ذهنم می رسید همین بود.

کشون کشون بردمش سمت اتاق مطالعه و گفتم:

ـ فکر کردی من فقط باید پاسوز تو بشم، آره؟ نخیر خانوم، کور خوندی.

در رو باز کردم و پرتش کردم تو اتاق. افتاد روی زمین، خواست سمتم حمله ور بشه که در رو بستم. تلاشش برای باز کردن در بی نتیجه بود. در حالی که کلید رو تو قفل می چرخوندم گفتم:

ـ کسی که بخواد زندگی منو به هم بریزه رو راحت نمی ذارم. نمونش رو که دیدی!؟

با صدای بلند گفت:

ـ بذار بیام بیرون.

ـ تو همین جا می مونی، فهمیدی؟

ـ فکر کردی که چی؟ آخرش که از این جا بیرون می یام.

ـ زیاد مطمئن نباش.

ـ تو یه مریض روانی هستی!

ـ دقیقا، درست فهمیدی. حالا خفه شو؛ چون ممکنه این مریض روانی کار دستت بده.

دستگیره ی در رو چند بار تکون داد و گفت:

ـ باز کن این وامونده رو.

با کف دستم محکم کوبیدم به در و گفتم:

ـ این در وامونده تا وقتی من بخوام بسته می مونه.

با مشت کوبید به در.

رفتم عقب. با صدای بلند گفت:

ـ واسه چی این کارا رو می کنی؟!

چرا؟! خودمم نمی دونستم؛ فقط می دونستم نمی خوام بذارم از این جا بره. گفتم:

ـ اینش به خودم مربوطه.

و بدون توجه به داد و فریاداش از خونه زدم بیرون.

" آوا "

با صدای بسته شدن در، فهمیدم رفته بیرون. دست از تقلا کردن برداشتم و نشستم پشت در. اصلا نفهمیدم چی شد که یه دفعه از کوره در رفت. یه نگاه به اتاق کردم، واسه چی در رو روم قفل کرد؟! می خواست عذابم بده؟ ولی واسه چی؟ مگه من چی ازش می خواستم به جز یه کم توجه و احترام!؟ این چیز زیادی بود؟ یعنی باید می ذاشتم هر کاری می خواد بکنه؟ یه نفس عمیق کشیدم. همین باعث شد اشکایی که تو چشمام جمع شده بود از گوشه چشمم سرازیر بشه. با مشت کوبیدم رو زمین با صدای بلند جیغ زدم. چند بار بلند و پشت سر هم. سرم رو گرفتم بالا و گفتم:

ـ چرا من؟!

پاهام رو محکم کوبیدم به زمین و گفتم:

ـ دیگه بسه. چرا همش سنگ جلوی پام می اندازی؟ چرا نمی ذاری راحت زندگیم رو بکنم؟ خدایا دیگه خسته شدم.

به هق هق افتاده بودم. با صدایی که حالا دو رگه شده بود فریاد زدم:

ـ اول بابام رو ازم گرفتی، بعد مادرم رو، بعد خونوادم رو، بعد تمام زندگیم رو سیاه کردی، حالا هم داری عشقم رو ازم می گیری؟! چرا؟ اگه می خواستی بگیریش پس چرا بهم دادی؟! من چی کار کردم؟ چی کار کردم که مستحق این همه عذابم؟ خدایا چرا آدم بدات رو مجازات نمی کنی؟

مشتام رو محکم تر به زمین می کوبیدم. با تمام توانم فریاد زدم:

ـ د چرا صدام رو نمی شنوی؟

دراز کشیدم روی زمین. صورتم رو با دستام پنهان کردم و شروع کردم به گریه کردن. دیگه به مهران هم امیدی نداشتم. دیگه هیچ امیدی واسه زنده بودن نداشتم.

اون قدر گریه کردم که نفهمیدم کی خوابم برد.

***

با صدای زنگ گوشیم از تو جیبم از خواب پریدم. به شماره نگاه کردم، برام آشنا بود؛ ولی یادم نمی اومد کیه. یه نفس عمیق کشیدم و صدام رو صاف کردم و جواب دادم:

ـ بله؟

صدای آشنایی تو گوشم پیچید. هنوز نشناخته بودمش؛ فقط صدا رو می شناختم.

ـ سلام عزیزم.

بینیم رو بالا کشیدم و با تردید گفتم:

ـ سلام.

ـ خواب بودی؟

ـ می شه بپرسم شما؟

خنده مستانه ای کرد و گفت:

ـ آخ عزیزم، نشناختی؟

موهام رو پشت گوشم جمع کردم و از جام بلند شدم و گفتم:

ـ نه.

دوباره خندید و گفت:

ـ من الهامم.

الهام؟ الهام؟ یادم افتاد، الهامی که تو تولد مهران دیده بودم تنها الهامی بود که می شناختم؛ اما اون با من چی کار داشت؟ اصلا شماره منو از کجا آورده بود؟ همین طور که داشتم فکر می کردم دوباره صدای خندش تو گوشم پیچید و گفت:

ـ ای جانم، یادت نیومد؟

حالا چرا این قدر با عشوه حرف می زد.

ـ چرا، اگه اشتباه نکنم همون الهامی هستی که تو تولد دیدمت.

حوصله حرف زدن باهاش رو نداشتم. کاش زودتر کارش رو می گفت و قطع می کرد.

ـ اوهوم، درسته. راستش اون موقع یادم رفت بهت بگم الهام اسم دوممه.

حالا چه فرقی داشت الهام اسم اولشه یا اسم دوم یا چه می دونم اصلا اسم هزارم؟ گفتم:

ـ آها!

ـ نمی خوای اسم اصلیم رو بپرسی؟

ـ اگه دوست داری بگو.

ـ انگار یه کم بی حوصله ای؟!

ـ نه، چیزیم نیست.

ـ مطمئنی؟ شاید من بدونم چی شده.

ـ منظورت رو نمی فهمم.

خنده ی ریزی کرد و گفت:

ـ آه عزیزم، وقتی مهران رو دیدم حدس زدم که با تو حرفش شده. بیچاره خیلی ناراحت بود.

ـ مهران رو دیدی؟

خندید و گفت:

ـ هنوز منو نشناختی خانومی!؟ بابا من عاطفم. تا همین چند دقیقه پیش با مهران بودم. دیدم اصلا حالش خوب نیست، نگرانش شدم، گفتم زنگ بزنم از تو بپرسم چی شده؟!

عاطفه! همون دختری که مزاحمم می شد؟ یعنی الهام و عاطفه یکی بودن؟ من از کسی خوشم اومده بود که داشت اذیتم می کرد؟ اصلا مهران با اون چی کار داشته؟ چرا تو این موقعیت باید می رفته پیش اون؟ با عصبانیت گفتم:

ـ تو چی داری می گی؟

ـ اوخ، چرا جوش می یاری!؟ ما فقط با هم حرف زدیم. نترس چیزی بینمون پیش نیومد.

دختره بی چشم و رو چطور می تونست این حرفا رو بهم بزنه!؟ با حرص گفتم:

ـ به تو ربطی نداره بین من و شوهرم چه مشکلی پیش اومده.

با این که این جوری با هم بحث کرده بودیم؛ ولی این بحث هیچی از علاقه من کم نکرده بود؛ فقط از دستش شاکی بودم. همین.

ـ حرص نخور خانوم کوچولو. اگه نمی خوای نگو، خودم ازش می پرسم. راستی خواستم بهت خبر بدم که مهران امشب خونه نمی یاد. بهتره منتظرش نباشی. از تنهایی که نمی ترسی؟

ـ خفه شو. فکر کردی من این قدر احمقم که حرفات رو باور کنم؟

ـ امتحانش ضرری نداره خوشگله. چیز زیادی تا شب نمونده. فقط توصیه می کنم درا رو قفل کنی. دور و بر خونتون دزد زیاده.

این رو گفت و گوشی رو قطع کرد. داشتم از عصبانیت آتیش می گرفتم. من این جا داشتم بخاطر مهران گریه می کردم، اون وقت اون... با مشت کوبیدم به در و گفتم:

ـ تو که می خواستی بری، حداقل این در رو قفل نمی کردی لعنتی.

مشت بعدی رو محکم تر زدم و گفتم:

ـ نامرد.

این بار با دو تا دستم به در زدم و گفتم:

ـ ازت بدم می یاد. چطور می تونی این کار رو با من بکنی؟

دوباره اشکم در اومد. هرچقدر زنگ زدم به عاطفه دیگه جوابم رو نداد. قصدش فقط ناراحت کردن من بود. می دونستم یه نفر با آوردن عاطفه تو زندگی ما واسمون نقشه کشیده؛ ولی این برام مهم نبود. مهم این بود که مهران گول نقششون رو خورده بود. اونم به اندازه ای که می خواست شب رو با اون دختره بگذرونه. حتی فکر کردن بهش هم آزارم می داد.

"مهران"

وارد بیمارستان شدم. دکتر اخوان کلافه ایستاده بود تو بخش. با دیدن من جلو اومد و گفت:

ـ سلام.

وقتی بهم زنگ زد معلوم بود خیلی نگرانه؛ این طور که معلوم بود بچش داشت زودتر از موعد به دنیا می اومد. برای همین به من زنگ زد تا به جای پزشک اورژانس جاش بمونم تا یه نفر رو پیدا کنه.

ـ سلام، چرا هنوز این جایی؟

دستش رو گذاشت رو شونم و گفت:

ـ منتظر بودم تو بیای. تو رو خدا شرمنده.

ـ این چه حرفیه!؟ حال خانومت خوبه؟

ـ آره، زنگ زدم به مادرزنم، گفت حالش خوبه، تازه بردنش اتاق عمل!

ـ ایشاا... که بچت صحیح و سالم به دنیا بیاد.

لبخند زد و گفت:

ـ ممنون از لطفت، ایشاا... جبران می کنم واست.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ خب دیگه تو برو، تو این ترافیک تا برسی دیر می شه.

ـ ممنون، زنگ می زنم برای شیفت شب یکی رو پیدا می کنم.

ـ گفتم که اگه کسی نبود می مونم. نگران نباش.

ـ پس من دیگه می رم.

ـ باشه، فقط یادت نره شیرینی بچت رو باید بهم بدیا!

ـ واسه شما یه شام گذاشتم کنار.

آروم زد رو شونم و گفت:

ـ فعلا خداحافظ.

ـ خداحافظت.

وقتی رفت، منم رفتم تو اتاقم تا آماده بشم. دعوایی که با عاطفه کرده بودم اعصابم رو آروم تر کرده بود. روپوشم رو تنم کردم و نشستم روی صندلی. حالا که مغزم به کار افتاده بود تازه فهمیده بودم چه حرفای زدم و چه کارایی کردم. هیچ وقت نمی تونستم خشمم رو کنترل کنم. موقع عصبانیت از خود بیخود می شدم. مثلا می خواستم کارا رو درست کنم. با کف دست زدم تو پیشونیم و گفتم "جای درست حرف زدن زدی همه چیز رو خراب کردی مرد."

یه دفعه یادم افتاد که در اتاق رو روی آوا قفل کردم. با کلافگی دستی تو موهام کشیدم و از جام بلند شدم. نمی تونستم برم خونه؛ اما اگه مجبور می شدم تا فردا این جا بمونم، آوا نمی تونست تو اون اتاق زندانی بمونه. گوشیم رو از تو جیبم در آوردم؛ ولی نمی دونستم به کی باید زنگ بزنم. گوشی رو چند بار تو دستم بالا و پایین کردم و بالاخره شماره خونه مامان اینا رو گرفتم. بعد از چند تا بوق گلی خانوم جواب داد.

ـ بله؟

ـ سلام گلی خانوم، خوب هستین؟

ـ سلام پسرم، خوبی؟

ـ ممنون، گلی خانوم مامانم هست؟

ـ بله هستن. گوشی چند لحظه.

چند دقیقه بعد صدای مامان تو گوشم پیچید.

ـ الو؟

ـ سلام مامان.

ـ سلام.

معلوم بود دلخوره. مونده بودم این وسط من چند نفر باید راضی نگه می داشتم؟ درست کردن این شرایط واقعا سخت بود.

ـ الان بیکاری؟

با تعجب گفت:

ـ آره پسرم، چطور؟

ـ می تونی یه سر بیای بیمارستان؟

ـ چرا؟ چیزی شده؟

ـ نه، با خودتون کار دارم، من الان سر کارم.

ـ آها، فکر کردم چیزی شده که رفتی بیمارستان. یعنی نمی تونی بعد از کارت بیای حرف بزنیم؟

ـ نه دیر می شه، راستش می خوام یه کاری واسم انجام بدی.

ـ چی؟

مونده بودم چی بهش بگم. باید می گفتم آوا رو انداختم تو اتاق و در رو روش بستم؟ می دونستم اگه این حرف رو بزنم خوشحال می شه؛ اما نگرانیم از آوا بود. ولی الان گیر افتادن اون مهم تر بود. گفتم:

ـ می خوام کلیدای اتاق رو واسه آوا ببرین خونه.

انگار عصبی شده بود، گفت:

ـ چی؟ مگه من کارگرشم؟

ـ مامان، لابد یه چیزی هست که می گم.

ـ مگه خودش پا نداره بیاد کلیدا رو ازت بگیره و بره!؟

ـ خودش نمی تونه، گیر افتاده تو اتاق.

ـ گیر افتاده؟

ـ بله، گیر افتاده. نمی دونم چطوری؛ ولی انگار در یکی از اتاقا روش قفل شده، کلیدای خونه هم دست منه؛ حتی کلید اتاق. حالا می تونی براش ببری؟

یه کم سکوت کرد و بعد گفت:

ـ چطوری مونده تو اتاق؟

مامانم رو خوب می شناختم. می دونستم که یه دلیل قانع کننده واسه گیر افتادن آوا می خواد تا قانع بشه؛ ولی اون لحظه واقعا چیزی نداشتم که بگم. گفتم:

ـ فعلا چطور گیر افتادنش مهم نیست، من ممکنه تا شب نتونم برم خونه. اگه یکی رو بفرستی بره کلیدا رو بهش برسونه هم ممنون می شم.

ـ نه پسرم، خودم می رم.

آرامشی که تو لحنش به وجود اومده بود نگرانم کرد؛ ولی چاره ای نداشتم. گفتم:

ـ باشه، پس می یای دیگه؟

ـ من تا نیم ساعت دیگه اون جام.

ـ مرسی، دستت درد نکنه. واقعا نمی دونستم از کی کمک بخوام؟!

ـ این چه حرفیه؟ من مادرتم عزیزم.

ابروهام رو دادم بالا. خدا می دونست تو اون چند ثانیه چه نقشه هایی کشیده بود.

ـ پس می بینمت.

ـ باشه، خداحافظ.

گوشی رو خاموش کردم و تکیه دادم. حتما باید شب می رفتم خونه؛ وگرنه خدا می دونست چی می شه.

" آوا "

داشتم با دستگيره در كشتي مي گرفتم كه صداي در رو شنيدم. اول از اين كه ممكنه دزد باشه ترسيدم؛ ولي با چرخيدن كليد تو در خيالم راحت شد. خوشحال بودم كه حرفاي عاطفه اشتباه بوده و مهران اين قدر زود برگشته خونه. در باز شد. منتظر مهران بودم كه مامانش تو چهارچوب در ظاهر شد. سر تا پام رو نگاه كرد و با پوزخندي كه رو لبش بود گفت:

ـ سلام.

من كه هنوز تو شوك بودم، بدون اين كه جوابش رو بدم، موهام رو از تو صورتم كنار زدم و نگاهش كردم. به لباسام اشاره كرد و گفت:

ـ داشتي جايي مي رفتي كه در خود به خود روت قفل شد؟

بدون توجه به حرف نيش داري كه زده بود گفتم:

ـ شما اين جا چي كار مي كنين؟

كليدايي كه دستش بود آورد بالا و گفت:

ـ مهران بهم گفت گير افتادي تو اتاق.

مهران گفته بود؟ يعني اين قدر سرش گرم بوده كه خودش نتونسته بود بياد؟ حالا بهتر از مامانش كسي رو سراغ نداشت كه بفرسته؟! تو همين فكرا بودم كه يه دفعه گفت:

ـ مي خواي تا شب وايسي اون جا و منو نگاه كني؟

لبم رو گزيدم و رفتم جلو گفتم:

ـ ممنون.

خواستم باهاش دست بدم؛ ولي فقط كليدا رو گذاشت تو دستم و گفت:

ـ نگفتي چطور در اتاق روت قفل شده.

مي دونستم كه منتظر چيه. واقعا برام عجيب بود كه چطور مي شه كه اون از مشكلات پسر و عروسش خوشحال مي شه؟ ولی نمی خواستم خوشحالش کنم. گفتم:

ـ من تو اتاق خواب مونده بودم، مهران فکر کرده بود تو اتاق خودمونم. از اون جایی که عادت داره در اتاق رو قفل کنه؛ بدون این که داخل اتاق رو ببینه در رو بسته بود و رفته بود. خوشبختانه گوشیم تو جیبم بود.

یعنی دروغ شاخ دارتر از این هم می تونستم بگم؟ نمی گفت چرا با مانتو و شلوار خوابیده بودی؟!

سعی کردم جدی به نظر بیام که حداقل اگه باور نکرده بود که مطمئن بودم نکرده، بی خیال موضوع بشه. برخلاف انتظارم اونم کشش نداد؛ فقط ابروهاش رو داد بالا و گفت:

ـ آهان!

بعد رفت سمت پذیرایی و گفت:

ـ پس خوب شد من اومدم.

ـ بله. واقعا ممنون.

دستم رو کشیدم تو موهام و نفسم رو فوت کردم. همون طور که پشت سرش می رفتم تو پذیرایی، مانتوم رو از تنم در آوردم. فکر کردم می خواد بره؛ ولی رفت نشست روی مبل و پای راستش رو انداخت روی اون یکی پاش و تکیه داد به مبل و در حالی که منو برانداز می کرد گفت:

ـ اتفاقا فرصت خیلی خوبیه.

روسریش رو باز کرد و گفت:

ـ هر چی باشه از وقتی باهات آشنا شدم نشده درست و حسابی باهات حرف بزنم.

لبم رو گزیدم و زیر لب گفتم:

ـ شروع شد.

ـ چیزی گفتی؟

نمی خواستم دعوا درست کنم. مشکلم با مهران به اندازه کافی کلافم کرده بود. گفتم:

ـ نه نه، من می رم براتون یه چیزی بیارم بخورین.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ لطفا برام شربت آلبالو درست کن؛ البته اگه هست.

در حالی که به سمت آشپزخونه می رفتم گفتم:

ـ بله، هست.

پوفی کردم و آروم گفتم:

ـ امر دیگه؟!

براش شربت درست کردم و بردم. لیوان رو گرفت بالا و بهش نگاه کرد. نکنه فکر کرده بود چیزی توش ریختم؟ یه کم از شربت خودم رو خوردم و گفتم:

ـ خیلی خوش اومدین.

بالاخره شربتش رو خورد و گفت:

ـ واقعا؟

ـ بله؟

ـ اومدنم خوش بوده؟

لبام رو به هم فشردم و گفتم:

ـ خب معلومه، هر چی باشه شما مادر مهران هستین.

آهی کشید و گفت:

ـ که این طور.

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

ـ و البته منو از تو اون اتاق بیرون آوردین.

دوباره به لیوانش نگاه کرد و گفت:

ـ خوب شده.

پس مونده بود که ازم تست خونه داری بگیره. گفتم:

ـ اگه چیز دیگه هم لازم دارین بیارم؟

نگاهش رو بهم دوخت و گفت:

ـ لازم نیست ادای آدمای مودب رو در بیاری. هر چی باشه تو روز خواستگاری و روز تولد مهران باهات برخورد داشتم.

دلم می خواست جوابش رو بدم؛ ولی جلوی خودم رو گرفتم. لبخند تصنعی زدم و گفتم:

ـ فکر کنم آشنایی ما خیلی خوشایند نبوده.

ـ درسته!

لپم رو از داخل گزیدم و گفتم:

ـ ولی باور کنین من قصدم اسیر کردن پسرتون یا جدا کردنش از شما نبوده و نیست. من و مهران همدیگه رو دوست داریم. به همین دلیله که نمی خوام شما از این ازدواج ناراضی باشید؛ چون به هر حال احساس شما هم تو زندگی ما اثر داره!

ابروهاش رو داد بالا و نگاهم کرد. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ باور کنید من با شما هیچ دشمنی یی ندارم.

نگاهش رو ازم گرفت و گفت:

ـ منم با تو مشکلی ندارم.

ـ اما رفتارتون اینو نشون نمی ده!

زل زد تو چشمام و گفت:

ـ ببین دختر جون، بعضی وقتا رفتار آدما از روی احساساتشون نیست، بخاطر موقعیتشون ممکنه مجبور بشن یه کاری رو انجام بدن، هر چند خلاف میل خودشون.

با تعجب گفتم:

ـ منظورتون رو متوجه نمی شم.

ـ می دونم.

مردد نگاهش کردم. گفت:

ـ فکر کنم دیگه توانایی ادامه دادن این بازی رو ندارم.

ـ بازی؟

نیم خیز شد سمتم و گفت:

ـ شاید کار خدا بوده که با مهران حرفت بشه و من مجبور بشم بیام این جا.

لبم رو گزیدم. پس خودش موضوع رو فهمیده بود؛ ولی همچنان از حرفش سر در نمی آوردم. دستش رو گذاشت روی دست من و گفت:

ـ من اصلا از تو بدم نمی یاد.

با تعجب نگاهش کردم. لبخندی زد و گفت:

ـ برعکس خیلی هم ازت ممنونم که پسرم رو از دست خواهرم و دخترش نجات دادی.

انتظار این یکی رو اصلا نداشتم. چشمام رو که داشت از جا در می اومد دوختم بهش و گفتم:

ـ چی؟!

یه دفعه زد زیر خنده. داشت مسخرم می کرد؟ این دیگه چه جور آدمی بود. اخمام رو کشیدم تو هم. دستش رو گذاشت رو شونم و گفت:

ـ می دونم که این حرفا بهم نمی یاد؛ ولی باور کن دارم از صمیم قلبم می گم. واقعا خوشحالم که تو عروسمی.

پس داشت جدی می گفت؟! پاک قاطی کرده بودم.

آروم زد رو دستم و گفت:

ـ این طور که می بینم اوضاعتون خوب نیست. فکر کنم وقتشه یه چیزایی رو بدونی.

ـ راستش من اصلا نمی فهمم چی دارین می گین؟

شربتش رو یه نفس سر کشید و گفت:

ـ ببین، بذار رک و پوست کنده بهت بگم. هر چیزی که تا به حال از من دیدی، واقعا اون چیزی نبوده که من واقعی هستم.

ـ یعنی می خواین بگین...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

ـ اونی که با ازدواج شما مخالف بود من نبودم؛ بلکه بابای مهران بود. من فقط یه بازیچه تو دستای شوهرم و خواهرم و خونوادشم.

ـ یعنی چی؟

ـ راستش باید بگم من و بابای مهران مجبور بودیم کاری کنیم که مهران به ازدواج با نادیا راضی بشه؛ ولی با اومدن تو همه چیز به هم ریخت.

ـ من نمی فهمم! یعنی چی که مجبور بودین؟

ـ شرکت ما خیلی بدهی داشت. بابای نادیا قبول کرد در ازای ازدواج نادیا و مهران این بدهی رو بپردازه. نادیا و مهران از بچگی اسمشون روی هم بود. با این که نادیا مهران رو می خواست؛ ولی مهران اصلا از نادیا خوشش نمی اومد. دلیلش رو می دونستم؛ ولی نمی تونسم چیزی بگم. اگه ورشکست می شدیم مهران نمی تونست به درسش ادامه بده. ما چیزی به مهران نگفتیم؛ چون می دونستیم قشقرق به پا می کنه. مهران کسی نیست که زیر بار چنین حرفایی بره. ازش خواستیم که بره خواستگاری نادیا؛ ولی اون قبول نکرد. چیزی که می گم مربوط می شه به حدود پنج، شش سال پیش. از اون روز ما هر کاری که کردیم نشد مهران رو راضی کنیم. پولی که شوهر خواهرم بهمون قرض داده بود رو کم کم بهش برگردوندیم؛ ولی حالا اون به شوهرم گفته اگه ازدواج سر نگیره به همه می گه که شرکتشون در حال ورشکستگی بوده. بابای مهران هم خیلی رو این چیزا حساسه. از اون گذشته ممکنه موقعیت کاریش با این حرف به خطر بیفته. شاید تو ندونی؛ ولی اگه مشتریا بفهمن که سابقه یه شرکت خوب نبوده نمی تونن بهش اعتماد کنن. این موضوع و جاه طلبی اون اجازه نمی داد که راضی بشه. برای همین تصمیم بر این شد مهران رو ببریم خواستگاری های مختلف و عیب های دیگران رو نشونش بدیم تا راضی بشه با نادیا ازدواج کنه و قانع بشه کسی بهتر از اون نیست. تا این که تو اومدی با اومدن تو بابای مهران خیلی احساس خطر کرد و همین طور بابای نادیا. خب بابای اونم فکر دخترشه. در هر صورت خواستن که تو رو از پسرم دور کنن. این شد که باباش با کلانتری تماس گرفت. می خواست قبل از این که اتفاقی بین شما بیفته همه چیز رو تموم کنه؛ ولی شما خوب از دستشون قسر در رفتین. با این حال بدون این که خودتون بدونین اونا فهمیدن که مهران می خواد ازت درخواست ازدواج کنه. برای همین منو آوردن وسط! شوهرم بهم گفت باید خودم رو مخالف موضوع نشون بدم تا توجها سمت من باشه و اونا بتونن راحت کارشون رو انجام بدن. نمی خواستم قبول کنم؛ ولی شوهرم بهم گفت اگه این کار رو نکنم، به مهران می گه که...

حرفش رو خورد.

ـ چی می گه؟

صاف نشست و گفت:

ـ بهتره همین جا تمومش کنیم؛ فقط می خوام اینو بدونی که من نمی خوام شما از هم جدا بشین و البته اینم نمی خوام که مهران چیزی از این موضوع بدونه.

انگشتای دستام رو تو هم قفل کردم و گفتم:

ـ خواهش می کنم یه چیزی رو بهم بگین. این حرفا شوخیه یا واقعا ازم می خواین...

حرفم رو قطع کرد و دستم رو گرفت و مستقیم به چشمام نگاه کرد و با آرامشی که تا به حال ازش ندیده بودم گفت:

ـ تک تک حرفایی که بهت زدم راسته.

لبخند زدم و اون هم متقابلا با لبخند جوابم رو داد. گفتم:

ـ می شه بهم بگین دلیل این اجبار چی بوده؟

با خجالت روش رو از من گرفت. خودم رو بهش نزدیک تر کردم و نشستم لبه ی مبل و گفتم:

ـ خواهش می کنم.

مردد نگاهم کرد و گفت:

ـ بهم قول می دی که کسی این موضوع رو نفهمه؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

ـ مطمئن باشم؟

ـ کاملا.

آهی کشید و گفت:

ـ مهران فقط پسر منه.

ـ یعنی چی؟

ـ یعنی پدرش اون کسی نیست که مهران فکر می کنه.

با تعجب گفتم:

ـ چی؟ پس کیه؟

لباش رو به هم فشرد و نگاهش رو دوخت به زمین و گفت:

ـ مهران فقط پسر منه، اونم از نامزد اولم.

بهت زده گفتم:

ـ چی دارین می گین؟

ـ راستش من قبل از این ازدواج یه نامزد داشتم. تقریبا مقدمات عروسیمون هم آماده شده بود، تا این که حمید که از فامیلای دور ما بود از فرانسه برگشت این جا تا شرکت پدرش رو بچرخونه. من و نامزدم قرار نبود از هم جدا بشیم. برای همین بود که من حامله شدم؛ ولی حمید منو دید و از قضا عاشقم شد. از اونجایی که موقعیتش از نامزدم خیلی خیلی بهتر بود خونوادم ازم خواستن که نامزدیم رو به هم بزنم. وقتی با خود حمید حرف زدم و موضوع بچه رو بهش گفتم، بهم گفت که اون مشکل داره و بچه دار نمی شه. برای همین ازم خواست باهاش عقد کنم و نامزدیم رو به هم بزنم. دروغ چرا؟ منم یه احساساتی نسبت به اون داشتم. تنها مشکلم بچم بود که حمید باهاش مشکلی نداشت؛ البته هیچ کس غیر از اون نمی دونه که مهران پسر واقعیش نیست؛ ولی الان این موضوع بهونه شده دستش برای پیش بردن کاراش. من نمی خوام مهران این موضوع رو بدونه. نمی خوام درباره مادرش فکر بدی بکنه. چون موقع نامزدی من و اون پسر هنوز عقد نکرده بودیم.

با نگرانی زل زد تو چشمام و گفت:

ـ می فهمی که؟!

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم و گفتم:

ـ اون پسره دیگه سراغ بچش رو نگرفت؟

لبخندی زد و گفت:

ـ اونم خبر نداشت.

با تعجب نگاهش کردم. واقعا نمی دونستم چی بگم. ملتمسانه بهم چشم دوخت و گفت:

ـ خواهش می کنم به مهران چیزی نگو.

نگاهش کردم. گفت:

ـ حمید یه دختر به اسم عاطفه رو اجیر کرده واسه به هم زدن رابطه بین تو و مهران. اگه چیزی ازش شنیدی باور نکن. می دونم که تا به حال چند بار بهت زنگ زده. نمی خوام ناراحتت کنم؛ ولی اون قبلا با مهران آشنا بوده؛ ولی الان هیچ چیزی بینشون نیست. من تا به حال ندیدم پسرم طوری که به تو نگاه می کنه و بهت توجه می کنه، به هیچ دختر دیگه ای توجه کنه. پس ازش مطمئن باش.

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

ـ ولی اون دختره گفت که امشب مهران پیشش می مونه!

یه دفعه زد زیر خنده. ابروهام رو دادم بالا و نگاهش کردم. سرش رو به دو طرف تکون داد و گفت:

ـ خب مثل این که کارشم خیلی خوب بلده.

با حرص گفتم:

ـ بله، این طور که نشون می ده خیلی.

دستش رو گذاشت روی شونم و گفت:

ـ عزیزم مهران الان بیمارستانه؛ بخاطر این که دوستش که شیفت امروز بوده، خانومش وضع حمل کرده و مجبور شده بره، مهرانم رفته تا جای اون بیمارستان بمونه؛ فقط همین.

ـ پس اون از کجا می دونست که مهران خونه نمی یاد؟!

ـ گفتم که، خیلیا مراقبتونن.

ته دلم خوشحال شده بودم. دیگه اصلا دعوایی که کرده بودیم برام مهم نبود. تازه فهمیدم رفتارم چقدر بچگانه بوده. اگه می نشستم و حرفام رو با مهران می زدم، خیلی راحت تر این مشکل حل می شد. هر چند مهران هم به اندازه کافی صادق نبود؛ ولی منم تو این موضوع بی تقصیر نبودم. به مامانش نگاه کردم. واقعا این زن هیچ شباهتی با چیزی که دربارش فکر می کردم نداشت. با این که مجبور شده بود دروغ بگه؛ ولی عشقش نسبت به پسرش رو می شد از تو چشماش دید. یه لحظه از فکرایی که دربارش کرده بودم شرمنده شدم. گفتم:

ـ منو ببخشید اگه دربارتون بد فکر کردم. من هیچی درباره این ماجراها نمی دونستم.

لبخندی زد و گفت:

ـ هر کسی جای تو بود هم همین فکر رو دربارم می کرد.

ـ فقط یه چیزی این جا مشکل داره. چطور مهران شبیه پدرشه، در حالی که اون پدرش نیست؟

خندید و گفت:

ـ خب شاید این یه جور شانس بوده. هر چند، به هر حال نامزد من پسر عموی حمید بوده.

با تعجب گفتم:

ـ واقعا؟!

شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ می دونم برات عجیبه؛ ولی من واقعا به حمید علاقه داشتم. آرزو می کردم زودتر برمی گشت؛ اون وقت شاید الان این اتفاقا نمی افتاد.

ـ الان کجاست؟ یعنی مهران خواهر و برادر داره؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

ـ متاسفانه پنج سال بعد سرطان مغز گرفت و خیلی زود هم مرد.

ابروهام رو دادم بالا. به این فکر کردم که اگه مهران بفمه این همه سال هویت پدرش جعلی بوده چه حالی می شه؟! یه لحظه خودم رو گذاشتم جای اون. حتما عصبانی می شد. شاید مادرش رو نمی بخشید؛ ولی اگه من بودم ترجیح می دادم مثل اون زندگی کنم تا این که زندگی خودم رو داشته باشم. اون حداقل با عشق بزرگ شده بود. این می تونست هر کم و کاستی رو بپوشونه.

ـ خب حالا از من می خواین که چی کار کنم؟

ـ می خوام کنار پسرم بمونی و تنهاش نذاری.

ـ ولی ما...

ـ می دونم بخاطر چی از دستش ناراحتی. اینو هم می دونم که تو تربیت پسرم بعضی چیزا رو رعایت نکردم؛ولی من پسرم رو میشناسم، از قیافش معلومه که چقدر دوست داره!

نیاز داشتم یه نفر این حرفا رو درباره مهران بهم بزنه. خوشحال بودم که اون یه نفر مادرشه. با خجالت گفتم:

ـ امیدوارم این جوری باشه.

با خنده گفت:

ـ مطمئن باش تمام اون لحظه ها تو جشن تولد برنامه ریزی شده بود.

ـ خب منم عکس العملم خوب نبود.

ـ به عنوان یه خانوم نوزده ساله عکس العملت خیلی هم خوب بوده.

با تعجب نگاهش کردم. چشمکی زد و گفت:

ـ خب این جوری می فهمه که ارزش تو خیلی بیشتر از این حرفاست.

خندم گرفته بود. اصلا فکرش رو نمی کردم من و اون بتونیم این جوری با هم حرف بزنیم. تو چند دقیقه حس صمیمیت زیادی بهش پیدا کرده بودم. مخصوصا این که اون قدر بهم اعتماد کرده بود که بزرگترین راز زندگیش رو بهم بگه.

ـ ازت یه چیزی می خوام. باید جلوی اونا رو بگیری؛ طوری که نفهمن پای من وسطه. می تونی؟

یه کم فکر کردم و گفتم:

ـ فکر کنم از پسش بر بیام.

ـ با مهران هم آشتی کن.

ـ سعی می کنم!

اخم کرد و گفت:

ـ انگار دلت مادرشوهر بداخلاق می خواد!؟

با خنده گفتم:

ـ نه، نه، اتفاقا دوست دارم شما برام جای مادرم رو پر کنید. نمی دونین با این حرفاتون چقدر خوشحالم کردین.

خم شد و منو بغل کرد و گفت:

ـ منم خوشحالم که این حرفا رو بهت گفتم. حس می کنم سبک شدم.

سرم رو گذاشتم روی شونش و گفتم:

ـ مهران واقعا خوشبخته که مادری مثل شما داره.

منو از خودش جدا کرد و گفت:

ـ دلم می خواد بیشتر ازت بدونم. دفعه بعد نوبت توئه که از خودت واسم بگی.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ حتما!

انگشتش رو آورد بالا و گفت:

ـ راستی هیچ کس نباید بفهمه ما با هم حرف زدیم.

ـ خیالتون راحت باشه.

ـ منظورم این بود که من همچنان باید تو نقشم بمونم.

ـ منم همه سعیم رو می کنم که هر چه سریع تر از شر این نقش خلاص بشین.

از جاش بلند شد و گفت:

ـ مطمئنم که می تونی.

ـ چرا بلند شدین؟

روسریش رو سرش کرد و گفت:

ـ بهتره من دیگه برم. مهران نگران بود که ما تو خونه تنها باشیم. نمی دونست چقدر به نفعش تموم می شه.

خندیدم. کیفش رو برداشت و گفت:

ـ داشت خودش رو به این در و اون در می زد که زود بیاد خونه. اگه من الان برم طبیعی تره.

ـ باشه، خوشحال می شم بازم ببینمتون.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ از این به بعد زیاد منو می بینی.

ـ خوشحال می شم.

در حالی که با هم سمت در می رفتیم گفت:

ـ مواظب خودت و مهران و البته زندگیتون باش. من دوست دارم زودتر عروسیتون رو ببینم.

ـ چشم، خیالتون راحت، شما هم از پشت صحنه هوامون رو داشته باشید.

در خونه رو باز کردم. ایستادم تا بره که زنگ در رو زدن. در حالی که از پله ها پایین می رفت گفت:

ـ من در رو برات باز می کنم.

همین که در رو باز کرد، مهران وارد حیاط شد. چهره ای جدی به خودم گرفتم. مهران که معلوم بود واسه خونه اومدن خیلی عجله کرده بود، یه نگاه به مادرش و بعد یه نگاه به من کرد و گفت:

ـ سلام.

سرم رو تکون دادم. دعوای صبح رو فراموش کرده بودم؛ ولی بدم نمی اومد یه کم واسش ناز کنم. مامانش بغلش کرد و گفت:

ـ سلام پسرم.

بعد چشم غره ای به من رفت و گفت:

ـ من دیگه داشتم می رفتم.

مهران مردد به من نگاه کرد و خطاب به مامانش گفت:

ـ چرا؟ خب یه کم پیشمون می موندین.

اونم پشت چشمی نازک کرد و گفت:

ـ نه، واسه این چیزا وقت ندارم. خداحافظ پسرم.

تمام سعیم رو کردم که معمولی باشم و نخندم. وقتی که رفت، بدون این که منتظر باشم مهران از پله ها بالا بیاد رفتم تو خونه.

رفتم سراغ لیوانایی که رو میز بود. مهران هم وارد خونه شد و گفت:

ـ مامانم چی می گفت؟

در حالی که پشتم بهش بود لبخند زدم، بعد با لحن جدی گفتم:

ـ مگه قرار بود حرف خاصی بزنه؟!

از نزدیک شدن صداش فهمیدم داره می یاد سمتم.

ـ نه، خب مامانم رو که می شناسی!

زیر لب گفتم:

ـ آره؛ ولی اشتباهی شناخته بودمش.

ـ چیزی گفتی؟

چرخیدم سمتش و گفتم:

ـ نه، داشتم می گفتم چه خوب که مامانت اومد که بخاطرش برگردی خونه.

ابروهاش رو داد بالا. لیوانا رو گذاشتم روی اپن و گفتم:

ـ خب می موندی پیش عاطفه خانوم.

با تعجب گفت:

ـ چی؟

دستام رو زدم به کمرم و گفتم:

ـ مثل این که با اون بودی.

پوفی کرد و دستش رو کشید تو موهاش و گفت:

ـ دوباره شروع نکن.

ـ اونی که باعث شروع شدنش می شه من نیستم.

ـ کی بهت گفته من رفتم پیش اون دختره؟

بهش نزدیک شدم و دست به سینه جلوش ایستادم و گفتم:

ـ پس رفته بودی.

زل زد به چشمام و گفت:

ـ آره؛ ولی نه بخاطر اون دلیلی که تو فکر می کنی.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ خب، می شنوم!

انگشت اشارش رو گرفت جلوی صورتم و گفت:

ـ به شرطی که این بحثا رو تموم کنی.

با دستم دستش رو کشیدم پایین و گفتم:

ـ واسه من تعیین تکلیف نکن. چند ساعت پیش رو هنوز یادمه.

ـ تقصیر خودت بود که عصبیم کردی.

ـ می گی یا نه؟

نشست روی مبل و گفت:

ـ رفتم که ازش بخوام مزاحمت نشه و پاشو از زندگی ما بکشه بیرون.

ـ مگه پاش تو زندگی ماست؟

ابروهاش رو داد بالا و نگاهم کرد و گفت:

ـ منظورم اتفاقی بود که تو تولد افتاد. مگه بخاطر همون از دستم ناراحت نبودی؟

ـ بخاطر این ناراحت بودم که مشروب خوردی.

نگاهش رو ازم نگرفت. با لحن آرومی گفت:

ـ خودم می دونم این چند وقت حسابی گند زدم؛ ولی باور کن اصلا نمی خوام از هم جدا بشیم.

بی اختیار لبخند زدم؛ ولی مهران متوجه نشد. نشستم کنارش و گفتم:

ـ یه بار دیگه هم این قول رو بهم دادی.

ـ خب سرم خورده به سنگ. راستش امروز یه چیزی از همکارم دیدم که فهمیدم چیزای خیلی مهمی تو زندگی هست که من اصلا بهشون توجه نکردم.

دستم رو گرفت و گفت:

ـ یه فرصت دیگه بهم بده!

ـ به شرطی که همه چیز حل بشه.

چشماش رو بست و آروم بازشون کرد و گفت:

ـ هر چی رو بخوای حل می کنم.

لبخند زدم. این چند وقت با همه ناراحتی که ازش داشتم از این که حس می کردم ازش فاصله گرفتم حس بدی داشتم. گاهی وقتا با این که کنارش می نشستم دلم براش تنگ می شد. برای تنبیه شدنش یه ماه کافی بود. نگاهش کردم و گفتم:

ـ آماده ای؟

خندید و سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

همون طور که داشتم با خودم فکر می کردم چطور بحث حرفایی که مادرش بهم زده رو وسط بکشم گفتم:

ـ اول از همه موضوع دختر خالت.

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ مگه اونم موضوع داره؟

لب پایینم رو به نشونه ناراحتی دادم بیرون و گفتم:

ـ خب به هر حال بهت نظر داره؛ بالاخره هر گونه خطر احتمالی رو باید دفع کرد.

با این حرفم شروع کرد به خندیدن. منو کشید سمت خودش و گفت:

ـ واسه همین کاراته که نمی تونم دل ازت بکنم.

ـ وایسا، وایسا تا همه اینا حل نشده، آشتی نکردیما!

پوفی کرد و گفت:

ـ باشه، آشتی نکردیم؛ ولی من این جوری راحت ترم.

سرم رو بردم عقب و گفتم:

ـ خب حالا تعریف می کنی واسم؟

سرم تکون دادم .چند ثانیه مکث کرد و گفت:

ـ از بچگی همه می گفتن من و نادیا مال همیم؛ ولی من از همون اول هم ازش خوشم نمی اومد. هیچ وقت آبم باهاش تو یه جوب نمی رفت. با بزرگ شدنمون مسئله جدی تر شد. برای همین منم آب پاکی رو ریختم رو دست مامان و بابام و گفتم اونو نمی خوام. مخصوصا که اونو چند بار تو مهمونی هایی که امیر می گرفت دیده بودم و می دونستم وضعش اصلا خوب نیست؛ ولی با مخالفت من اصرار مادر و پدرم زیادتر شد. به هر دری زدن تا من راضی بشم؛ ولی من هیچ وقت زیر بار حرف زور نرفتم و نمی رم؛ ولی موضوع حل شدنی نبود. بعد از این که درباره تو با مامان و بابا حرف زدم. مامان همچنان مخالف بود و هنوزم هست. نادیا هم هنوز دست بردار نیست. اونا به کنار، نمی دونم خاله چطور راضی می شه دخترش این رفتار رو بکنه؟ ولی می دونی که من هر کاری می کنم تا حد و مرزش رو بهش نشون بدم. تو خیالت از بابت اون راحت باشه. مطمئن باش بعد از این که عروسی گرفتیم دیگه جرات نمی کنه بیاد جلو.

ـ امیدوارم.

لبخندی زد و گفت:

ـ اگه چیزی بهت گفت راحت جوابش رو بده. نگران خاله و مامان منم نباش که از پسشون بر می یام.

ـ نمی دونی چرا این قدر اصرار می کنن؟

شونه هاش رو انداخت بالا و گفت:

ـ نه والا. شاید چون مادرامون خواهرن و پدرامون همکار، فکر کردن ما واسه هم بهترینیم.

ـ خب راستش نادیا زیاد نگرانم نمی کنه؛ مشکل من اون دختره س.

ـ عاطفه؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم. گفت:

ـ اون دختر دوست بابامه. قبلا یه فکرای اشتباهی واسه عکس العملایی که در برابرش داشتم دربارم کرده بود؛ ولی الان هیچ حسی نیست، حداقل از طرف من.

ـ پس چرا داره خودش رو به این در و اون در می زنه که منو علیه تو تحریک کنه؟

شونش رو انداخت بالا و گفت:

ـ شاید از فرط عاشقیه!

چشمام رو ریز کردم و نگاهش کردم. خندید و گفت:

ـ شوهر خوشکل این دردسرا رو هم داره!

مشتی به بازوش زدم و خودم رو ازش جدا کردم. با خنده گفت:

ـ خب چی کار کنم؟

ـ چه می دونم؟ می گم قبلا هم این قدر سیریش بود؟

سرش رو به علامت مفنی تکون داد و گفت:

ـ نه، راستش به این حضور ناگهانیش خیلی مشکوکم. مخصوصا این که سریع شماره ی تو رو پیدا کرده و این جور که معلومه عوض کردن خطم بی فایده بوده.

ـ فکر نمی کنی کار بابات بوده؟

ـ چطور؟

ـ آخه می گی دختر دوست باباته.

ـ نمی دونم، از رفتار این چند وقت بابا بعیده.

ـ ولی عجیبه. رفتار بابات اون اول اصلا طوری نبود که بشه باور کرد این رفتارش طبیعیه.

ـ شاید فهمیده من تو تصمیمم مصمم و جدیم.

ـ شایدم یه نقشه ای داره؟

ـ آخه واسه چی باید نقشه بکشه که زندگی منو خراب کنه؟

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

ـ خب به هر حال اون انتظار یه عروس اصل و نصب دار و تحصیل کرده و پولدار و بی نقص رو داشته.

نگاه متفکرانه ای بهم انداخت و گفت:

ـ خب راستش از بابام بعید نیست.

باید تحریکش می کردم تا فکرش کشیده بشه سمت باباش.

ـ اگه واقعا نقشه اون باشه چی؟

ـ چی بگم والا!

ـ باید یه فکری دربارش کرد.

ـ راست می گی. اگه این جوری پیش بره اوضاع غیر قابل کنترل می شه. مخصوصا از طرف مامانم. مطمئنم کل برنامه جشن از قبل برنامه ریزی شده بود. مخصوصا اومدن عاطفه که خیلی عجیب بود؛ چون قبلا دعوتش نمی کردن.

ـ از آن نترس که های و هو دارد، از آن بترس که سر به تو دارد.

ـ یعنی می گی مامانم هیچ کاره س؟!

ـ نه نه، منظورم این نبود؛ ولی فکر کنم ایده اولیه فقط با مامانته و نقشه ها رو بابات می ریزه.

خندید و گفت:

ـ می بینی عجب فیلم پلیسی راه انداختن؟!

ـ آره؛ ولی می خوام همه چیز حل بشه. اونم قبل از عروسیمون.

با این حرفم نیشش باز شد با خنده گفت:

ـ عروســــی! مهم ترین مبحث موجود.

لپم رو کشید و گفت:

ـ به نکته ی خیلی خیلی خوبی اشاره کردی. باید هر طور شده این بحث عروسی رو حل کنیم؛ چون ممکنه با شکم بزرگ مجبور شی لباس عروسی بپوشی.

ـ مهران!

با خنده گفت:

ـ باور کن امروز که همکارم درباره ی به دنیا اومدن بچش باهام حرف زد، این قدر بهش حسودی کردم که خدا می دونه. خودمم نمی دونستم این قدر بچه دوست دارم.

خندیدم و گفتم:

ـ اتفاقا دوست منم حامله س.

چشمکی زد و گفت:

ـ تو هم هوایی شدی، نه؟

ـ دیوونه نشو، داشیتم حرف می زدیم.

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ باشه، باشه، این حرف که تموم می شه؛لبخندی زد و گفت بعدش من می مونم و تو.

"مهران"

بعد از اون گفت و گویی که با آوا داشتم، فهمیدم هر چه سریع تر باید مشکلاتی که سر راهمون بود رو حل کنم؛ وگرنه تا آخر عمر باید باهاشون دست و پنجه نرم می کردیم. نمی خواستم بخاطر هیچ و پوچ عشقم رو از دست بدم. این چند وقت خطر رو به راحتی حس کرده بودم. نمی خواستم این تجربه دوباره تکرار بشه.

اون روز برای گرفتن کارنامه آوا مرخصی گرفته بودم؛ وقتی فهمیدم با نمره ی خوب قبول شده، خیلی خوشحال شدم. می دونستم که هر چقدر بهتر عمل کنه انگیزش واسه ادامه دادن درس بیشتر می شه. بلافاصله بعد از گرفتن کارنامش مدارکش رو بردیم تو موسسئه ای که چند وقت پیش پیدا کرده بودیم، تا برای گرفتن دیپلم ثبت نامش کنیم. البته آوا همچنان نمی دونست که داستان این موسسه فقط یه ظاهر سازیه. اصل قضیه دیپلم با پول حل شده بود. آوا فقط باید چند تا امتحان ساده رو قبول می شد تا جای حرف باقی نمونه. اصل مشکل آوا کنکور بود که باید خیلی زود کارش رو شروع می کرد.

بعد از این که کارا انجام شد، آوا رو رسوندم خونه. برای ناهار اون روز یه ملاقات با بابا و مامان و البته عاطفه ترتیب داده بودم. می خواستم با هم رو در روشون کنم؛ البته هیچ کدوم خبر نداشتن که چه قصدی دارم. ماشین رو جلوی رستوران نگه داشتم. کرواتم رو صاف کردم و کتم رو پوشیدم. می خواستم جدی بودن حرفام رو حتی از نوع لباس پوشیدنمم متوجه بشن. وارد رستوران شدم. قبل از این که برم سمت پذیرش عاطفه رو سر یکی از میزا دیدم. حسابی به خودش رسیده بود. نمی دونم چرا این بار بر خلاف دفعه های قبل هیچ جذابیتی تو ظاهرش نمی دیدم. رفتم جلو. با دیدن من با خوشحالی از جاش بلند شد. می دونستم حالا چه فکری تو سرشه؛ ولی اون نمی دونست چه نقشه ای واسش دارم. اگه می فهمید بد جوری تو ذوقش می خورد. با ذوق گفت:

ـ سلام عزیزم.

به سردی گفتم:

ـ سلام.

دستش رو آورد جلو که باهام دست بده؛ ولی بدون توجه به اون نشستم روی صندلی. از خشکی رفتارم جا خورده بود؛ ولی خودش رو از تک و تا ننداخت و نشست و گفت:

ـ چرا میز به این بزرگی رزرو کردی؟ فکر نمی کنی میزای دو نفره حس و حال بهتری داره؟

تکیه دادم به صندلی و با پوزخندی که رو لبام بود نگاهش کردم و گفتم:

ـ آخه ناهارمون دو نفره صرف نمی شه!

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ یعنی بازم دعوتی داری؟

با ناز اضافه کرد.

ـ فکر می کردم قراره یه روز دو نفره داشته باشیم.

به ساعتم نگاه کردم و گفتم:

ـ اولا روز که نه، من دو ساعت دیگه باید برم مطب. دوما اشتباه فکر کردی، من بازم مهمون دارم.

پشت چشمی نازک کرد و گفت:

ـ نکنه قراره زنتم بیاد؟

ـ مطمئن باش زن من اون قدر ارزشش بالا هست که نخوام با تو ناهار بخوره.

این یکی دیگه تیر خلاص بود. با اخم گفت:

ـ منظورت چیه؟

به پنجره نگاه کردم. مامان و بابا رو دیدم که از ماشینشون پیاده شدن. بدون این که نگاهم رو ازشون بگیرم گفتم:

ـ خودت می دونی منظورم چیه؟

دیگه صداش در نیومد. مامان و بابا هم وارد رستوران شدن. به وضوح دیدم شوکه شده بودن؛ مخصوصا بابا. البته حال و روز عاطفه هم بهتر از اونا نبود. همگی نشستیم سر میز. همه با تعجب نگاهم می کردن. یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

ـ فکر کنم الان دیگه بدونین واسه چی ازتون خواستم با هم ناهار بخوریم.

منو رو برداشتم و در حالی که لیست غذا ها رو نگاه می کردم گفتم:

ـ بهتره یه چیزی سفارش بدیم و بعد حرفامون رو شروع کنیم.

همون موقع بابا گفت:

ـ واسه چی عاطفه رو آوردی این جا!؟

منتظر همین بودم. اونی که این ماجرا رو راه انداخته بود، خودش خودش رو لو داد. منو رو گذاشتم رو میز و گفتم:

ـ مثل این که همدیگه رو خوب می شناسین.

عاطفه با اخم گفت:

ـ این کارا یعنی چی مهران؟

ـ چیه؟ فکر کردی می خوام ازت خواستگاری کنم؟

نگاهی به بابا کردم و گفتم:

ـ تیرتون به سنگ خورده، نه؟!

مامان همچنان ساکت بود؛ ولی از چهره بابا معلوم بود که حسابی عصبی شده! گفتم:

ـ نه این دختر، نه هیچکس دیگه نمی تونه من و آوا رو از هم جدا کنه.

به تک تکشون اشاره کردم و گفتم:

ـ اینو تو گوشتون فرو کنین.

عاطفه از جاش بلند شد و گفت:

ـ چی داری می گی؟

ـ تو نمی دونی چی دارم می گم، نه؟ نگو که بعد از این همه مدت یه دفعه ای فیلت یاد هندستون کرده. من می دونم نقشه اونا بوده.

عاطفه به بابا نگاه کرد. مامان لباش رو رو هم فشرد و چشم غره ای به بابا رفت. بابا گفت:

ـ کثافت کاریات رو گردن من ننداز.

ـ می خواین بگین که هیچی بین شما نبوده، نه؟

رو کردم به مامان و گفتم:

ـ یا این که فکر کردین من این قدر احمقم که نفهمم چرا واسم جشن تولد می گیرین و اون جوری هم خرابش می کنین؟!

بابا رو خطاب قرار دادم و گفتم:

ـ من پسر شمام، ازم نخواین که مثل یه احمق باشم؛ چون تو خونم نیست!

بابا پوزخند زد و گفت:

ـ اگه زرنگ بودی با اون دختره ازدواج نمی کردی.

با جدیت زل زدم تو چشماش و گفتم:

ـ هیچ کس نمی تونه واسه من تصمیم بگیره. آوردمتون این جا تا بهتون نشون بدم من خیلی بیشتر از شما حواسم جمعه.

و به عاطفه اشاره کردم و ادامه دادم:

ـ اگه یه بار دیگه یه مزاحم واسم جور کنین، دیگه پسری به اسم مهران ندارین.

از جام بلند شدم و گفتم:

ـ واضح بود؟

مامان دستم رو گرفت و گفت:

ـ داری اشتباه می کنی پسرم!

دستم رو از دستش بیرون کشیدم و گفتم:

ـ راستی یادم رفت بگم اگه یه بار دیگه نادیا به پر و پام بپیچه، آبروی اون و خونوادش رو می برم! واسم مهم نیست دختر خالمه یا نه.

بابا با عصبانیت گفت:

ـ تو بی جا می کنی.

همه کسایی که تو رستوران بودن بخاطر صدای بلندش برگشتن سمت ما. با تعجب نگاهش کردم. فکر نمی کردم نادیا واسش مهم باشه. بدون توجه به اطرافیان گفت:

ـ تو با این ندونم کاریات همه چیز رو به هم ریختی، حالا طلبکارم هستی؟!

- اونایی که می خوان همه چیز رو به هم بریزن، شمایین نه من.

همون موقع پیشخدمت اومد و گفت:

- لطفا ساکت باشید. آقایون این جا جای دعوا نیست.

برگشتم سمتش و با صدای بلندی گفتم:

- باشه آقا، شما بفرمایید.

- خواهشا مجبورم نکنید عذرتون رو بخوام.

فقط مونده بود این یکی جلوم در بیاد. نشستم سر جام و گفتم:

- باشه آقا، شما بفرمایید.

با حرص به بابا نگاه کردم و گفتم:

- دست از سر من و زندگیم بردارین.

بابا نیم نگاهی به مامان کرد و گفت:

- تو با این ندونم کاریات تمام زندگی منو ریختی به هم. هی خواستم هیچی بهت نگم که شاید بیای سر عقل؛ ولی انگار هر روز بدتر از دیروزت می شی.

به عاطفه اشاره کرد و گفت:

- اینی که می بینی انداختم جلو، فقط واسه خودت بوده، تا بهت بفهمونم داری اشتباه میکنی. یعنی هنوز نفهمیدی اون دختری که بردی تو خونت، زن خوبی واست نمی شه؟

رو کرد به مامان و گفت:

- تو یه چیزی بهش بگو!

اما مامان همچنان ساکت بود. انتظار داشتم اونم از بابا دفاع کنه؛ ولی این کار رو نمی کرد. بابا که از مامان ناامید شده بود رو کرد به من و گفت:

- تو با این کارت همه زندگی منو ریختی به هم. بخاطر تو ممکنه کارم به خطر بیفته.

با تعجب گفتم:

- چی؟

بابا دستش رو مشت کرد و گذاشت روی میز و گفت:

- با این کارت اعتبار شرکت منو فدای خودت کردی. این دختره انقدر ارزش داشت؟

- آوا چه ربطی به شرکت شما داره؟

بالاخره مامان به حرف اومد و گفت:

- حمید!

بابا گفت:

- دیگه ازم نخواه ساکت باشم، تقصیر توئه که این پسر این جوری شده. اگه درست تربیتش می کردی، می فهمید که باید به حرف بزرگترش گوش کنه.

بعد خطاب به من گفت:

- توی نفهم باعث شدی بابای نادیا راحت بتونه اسم و اعتبار شرکت منو زیر سوال ببره. روزی که داشتم واسه دانشگاه تو پول می دادم، اون بود که بدهیای شرکت منو می داد، اونم فقط بخاطر تو. اون وقت توی نمک نشناس این جوری جوابش رو دادی.

این بار دیگه واقعا جوش آورده بودم. گفتم:

- چیه؟ نکنه می خواستی جای اون پولا برم دخترش رو بگیرم؟ می خواستی دو کلام بهم بگی پول ندارم، دندم نرم می رفتم کار می کردم. فکر کردین من مثل شما انقدر خودم رو خوار و خفیف می کنم که دستم رو جلو کسی دراز کنم؟ نخیر، من هیچ وقت خودم رو به پول بدهی شرکت نمی فروشم و با یه دختر مث اون ازدواج نمی کنم! اینو به اون آقای به اصطلاح محترم هم بگین، دخترش باید رو دستش بپوسه.

بابا که از خشم سرخ شده بود دستش رو آورد بالا. مطمئن بودم می خواد بزنه تو گوشم؛ ولی مامان مچ دستش رو گرفت و گفت:

- حمید چی کار می کنی؟

بابا نفسش رو با حرص بیرون داد و گفت:

- الحق که لنگه باباتی!

پوزخندی زدم و گفتم:

- نخیر من با شما خیلی فرق دارم.

زل زد تو چشمام و با حرص گفت:

- منظورم اون بابای بی عرضه و احمقت بود نه من.

با تعجب بهش نگاه کردم. اصلا نفهمیدم منظورش چیه. مامان با نگرانی گفت:

- حمید داری چی می گی؟!

عاطفه پوزخندی زد و گفت:

- مثل این که جالب شد!

بابا چشم غره ای به اون رفت و بعد به مامان گفت:

- پسری که به دردم نمی خوره، همون بهتر که بفهمه پسرم نیست.

رو کرد به من و گفت:

- می شنوی؟ اینی که داری بهش بی احترامی می کنی، به اندازه سی سال بهش مدیونی. باید می ذاشتم همون بابای خنگت بزرگت کنه، همون مردی که حتی توان جنگیدن واسه زن و بچش رو نداشت.

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- چی داری می گی؟!

بابا به مامان گفت:

- بهش بگو، بگو که وقتی با من ازدواج کردی دو ماهه باردار بودی. بهش بگو که من از یه حروم زاده یه متخصص داخلی ساختم. چرا ساکتی؟ بهش بگو دیگه!

- مــامــان!

مامان سرش رو انداخت پایین. این تاییدی بود بر حرفای بابا؛ ولی اصلا قابل باور نبود. گفتم:

- دارین باهام شوخی می کنین؟

بابا پوزخندی زد و گفت:

- به جای تشکر کردن از منی که یه عمر واست پدری کردم، این جوری جوابم رو دادی! می دونی اگه مادرت با همون بابات می موند، الان یه بچه یتیم بیشتر نبودی؟ فکر می کردی بتونی به این جا برسی؟

- مامان، بابا چی داره می گه؟

مامان در حالی که سرش پایین بود با بغض گفت:

- حمید بهم قول داده بودی هیچ وقت حرفی از این موضوع نزنی!

قبل از این که بابا بتونه جوابش رو بده گفتم:

- کدوم موضوع؟

مامان دستش رو برد سمت صورتش و اشکاش رو پاک کرد. از جام بلند شدم و دستام رو محکم زدم روی میز و گفتم:

- می خوای بگی به دنیا اومدن من بخاطر...

ادامه حرفم رو خوردم، شرم داشتم که ادامه بدم. همون موقع پیشخدمت دوباره اومد. قبل از این که بهم برسه با غیظ گفتم:

- اگه این حرفا راست باشه هیچ وقت نمی بخشمت مامان!

بعد از کنار میز عقب رفتم، محکم به پیشخدمتی که داشت سمتم می اومد تنه زدم و از رستوران زدم بیرون.

"آوا"

مهران هنوز نیومده بود خونه، دلم شور می زد. می دونستم مهران با عاطفه و مامان و باباش قرار داره و می ترسیدم که اتفاق بدی بیفته. بعد از این که مامانش اون حرفا رو بهم زده بود، نسبت بهش حساس شده بودم. می دونستم چیزی از این موضوع نمی دونه؛ ولی حس می کردم باید بیشتر حواسم بهش باشه. می ترسیدم که این موضوع رو بفهمه. به هر حال اگه احتمال یه درصد بود که این موضوع رو بفهمه، باید براش آماده می بودم.

غذام رو روی مبل خورده بودم. ظرف غذا رو از روی میز زدم کنار و پاهام رو انداختم روی میز. چند روزی بود که زیادی خسته بودم. اصلا دلم نمی خواست از جام بلند شم؛ ولی باید آماده می شدم که برم مطب. کش و قوسی به بندم دادم و به سختی از جام بلند شدم. خدا خدا می کردم مهران زود برگرده؛ چون اصلا حوصله پیاده رفتن رو نداشتم. در حالی که می خندیدم وارد اتاق خواب شدم. همون طور که در کمد رو باز می کردم گفتم "آوا بد عادت شدیا! پاک یادت رفته چند ماه پیش چه زندگی داشتی. اون وقت حالا انتظار راننده داری؟" با خنده سرم رو به دو طرف تکون دادم و گفتم "بی جنبه!" لباسام رو پوشیدم و از خونه زدم بیرون. از اون جایی که حرفایی که با خودم زده بودم از خستگیم کم نکرده بود، یه تاکسی تلفنی خبر کردم تا برم مطب.

ساعت سه و نیم بود. لیستا رو مرتب کردم. دهنم بدجور مزه آهن می داد، به احتمال زیاد بخاطر عدس پلویی بود که خورده بودم. رفتم تو آبدارخونه و چند بار دهنم رو آب کشیدم؛ ولی بی فایده بودم. وقتی دیدم مزه دهنم تغییر نمی کنه، دست از سر شیر آب برداشتم و نشستم پشت میز تو آبدارخونه و سرم رو گذاشتم روی میز. اصلا نفهمیدم کی خوابم برد.

با صدای مبهمی چشمام رو باز کردم. سرم رو از روی میز بلند کردم و به زنی که رو به روم ایستاده بود، نگاه کردم. با نگرانی گفت:

- حالتون خوبه؟

به اطرافم نگاه کردم و گفتم:

- بله خوبم.

دستم رو کشیدم تو صورتم و یه نگاه به ساعت کردم، چهار و ربع بود. یادم نمی اومد چی شد که خوابم برد. از جام بلند شدم و گفتم:

- دکتر هنوز نیومده؟

اون که هنوز نگران به نظر می رسید نگاهی به سر تا پای من کرد و گفت:

- نه انگار نیومدن. شما حالتون خوبه؟

- بله. ببخشید سرم درد می کرد، نفهمیدم چطور خوابم برد.

- الان خوبین؟

لبخندی زدم و گفتم:

- بله، صبر کنین من الان می رم زنگ می زنم ببینم کجا موندن.

- ممنون می شم.

رفتم پشت میز. خوشبختانه کسی به جز اون نیومده بود. شماره مهران رو گرفتم. چند بار ریجکت کرد؛ ولی بالاخره جواب داد.

- بلــــه؟

لحنش اون قدر عصبی بود که گوشی رو گرفتم عقب.

- چی می خوای آوا؟

با تردید گفتم:

- نمی يای مطب؟

- نه! توام برو خونه، قرارا رو هم کنسل کن.

- حالت خوبه؟

پوفی کرد و گفت:

- حوصله ندارم آوا، برو خونه منم می يام.

- باشه.

بدون هيچ حرفی گوشی رو قطع کرد. معلوم شد دلشورم بی دلیل نبوده. اون زن رو رد کردم بره و بعد از این که به بقیه مریضا هم زنگ زدم رفتم خونه.

ساعت نه و نیم بود و هنوز خبری از مهران نبود. چند بار با گوشیش تماس گرفتم؛ ولی خاموش بود. با نگرانی داشتم تو خونه راه می رفتم که بالاخره در باز شد. رفتم سمت در. همین که مهران وارد خونه شد، خودم رو انداختم تو بغلش. ترسیده بودم بلایی سرش اومده باشه. وقتی دیدم سالم و سرحال در خونه رو باز کرد، نتونستم هیجانم رو کنترل کنم. اون که از کارم تعجب کرده بود، منو از خودش جدا کرد و گفت:

- چیه؟

با نگرانی گفتم:

- فکر کردم اتفاقی افتاده!

دستاشو گرفتم و گفتم:

- جوابم رو ندادی، ظهرم عصبانی بودی، فکر کردم شاید تصادف کردی.

پیشونیمو بوسید و گفت:

- زیادی شلوغش کردی.

سرم رو گرفتم بالا و گفتم:

- حالت خوبه؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد؛ ولی چشماش اینو نمی گفت.

- مطمئنی؟

دستاش رو از تو دستام آزاد کرد و گفت:

- آره! خیلی خستم.

به اتاق اشاره کرد و گفت:

- اجازه می دی؟

از سر راهش کنار رفتم. رفت سمت اتاق. گفتم:

- شام نمی خوری؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

- گرسنه نیستم.

دیگه هیچ جای شکی واسم نمونده بود. رفتم دنبالش. داشت لباساش رو عوض می کرد. تکیه دادم به در و گفتم:

- چی شد؟

- چی؟

- حرف زدن با مامانت اینا؟

- مشکل عاطفه حل شد.

- کار کی بود؟

با بی حوصلگی گفت:

- بابا!

- دیدی گفتم کار خودشونه.

نشست لب تخت و گفت:

- بهتره دربارش حرف نزنیم.

- چیزی شده؟

از دستم کلافه شده بود. دستش رو کشید تو موهاش و گفت:

- آوا خستم.

با ناراحتی گفتم:

- باشه نگو.

نیم نگاهی به من کرد و به کنار دستش اشاره کرد و گفت:

- بیا.

رفتم نشستم کنارش. دستام رو گرفت و گفت:

- هیچی نشده.

- ولی چشمات می گن یه چیزی شده!

نگاهش رو ازم گرفت و گفت:

- چشمام اشتباه می کنن.

دستام رو از دستش بیرون کشیدم و گذاشتمشون دو طرف صورتش و گفتم:

- قرار بود همه چیز رو بهم بگی.

آهی کشید و گفت:

- هیچی نیست.

خواست بره کنار که محکم تر صورتش رو گرفتم و گفتم:

- چرا هست.

خودم رو بهش نزدیک تر کردم و گفتم:

- می شنوم.

- گیر نده آوا!

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- باشه نگو.

بعد با دلخوری از جام بلند شدم. قبل از این که از تخت دور بشم دستم رو کشید و گفت:

- فکر نمی کردم این جوری بشه.

فقط نگاهش کردم تا حرفش رو ادامه بده. منو کشید سمت خودش و گفت:

- من بچه بابام نیستم.

یه نفس عمیق کشیدم. پس فهمیده بود، فکر نمی کردم به این زودی بفهمه.

- مامانم قبلا...

آهی کشید و گفت:

- اونم مثل من بوده!

- چی داری می گی؟

- بابا گفت، بهم گفت من پسرش نیستم، که من یه بچه نا... نتونست حرفش رو ادامه بده و سرش رو انداخت پایین.

- شاید می خواسته عصبیت کنه.

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم انداخت و گفت:

- به نظرت این موضوع شوخی برداره یا حرف جالبی واسه عصبی کردن یه نفر هست؟

- خب... خب چه می دونم! شایدم اون جوری نبوده که می گفته.

- بچه یه مرد دیگم. این چه معنی می تونه داشته باشه؟

- اما...

- اما و اگر نداره. فکر نمی کردم مامانم چنین آدمی باشه آوا. فکرشم نمی کردم!

- اما شاید این جوری نباشه.

یه کم صداش رو برد بالا و گفت:

- پس چه جوری باشه؟

لبام رو روي هم فشردم. اگه حالا بهش می گفتم من از همه چی خبر دارم، حتما از دستم عصبی می شد. گفتم:

- مامانت قبل از ازدواج با بابات ازدواج نکرده بوده؟ شاید این جوری بوده. تو از کجا می دونی؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

- نه! من مطمئنم.

سرش رو با دو تا دستش گرفت و گفت:

- دارم دیوونه می شم!

سعی داشتم آرومش کنم؛ ولی نمی دونستم چطوری. بالاخره اون قدر باهاش حرف زدم تا قانع شد اول با مادرش حرف بزنه، بعد عکس العمل نشون بده.

مهران خوابش نمی برد، دلم می خواست پا به پاش بیدار می موندم؛ ولی این خستگی لعنتی که به جونم افتاده بود اجازه نداد.

با طعم بد دهنم از خواب بیدار شدم. به مهران نگاه کردم، پشتش به من بود. احتمال دادم خواب باشه. مزه آهن هر لحظه تو دهنم بیشتر می شد. زبونم رو آوردم بیرون و با حرص سعی داشتم با دستم پاکش کنم؛ ولی بی فایده بود. با حرص گفتم "اَه!" از جام بلند شدم و رفتم سمت آشپزخونه. با غرغره کردن آب هم مزه دهنم نرفته بود. مجبور شدم شیر آب رو باز کنم و دهنم رو بگیرم زیرش. بالاخره حالم بهتر شد. شیر آب رو بستم، خواستم سرم رو برگردونم که دیدم مهران دست به سینه تکیه داده به کابینتا. دستم رو گذاشتم رو قبلم و یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

- مهـــران!

- حالت خوبه؟

- این جا چی کار می کنی؟ ترسیدم.

اومد سمتم و گفت:

- دیدم پاشدی رفتی، بعدم صدای شیر آب اومد، فکر کردم حالت بده.

در حالی که زبونم به دندونام می کشیدم گفتم:

- نه، مگه تو خواب نبودی؟

معلوم بود که هنوز ناراحته. دستش رو گذاشت پشت گردنش و گفت:

- فکر می کنی خوابم می بره؟ حالا حالت خوبه؟

- آره فقط دهنم مزه آهن می ده!

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- آهن؟

سرم رو به علامت مثبت تکون دادم.

گفت:

- چند وقته؟

- از ظهر یا صبح، نمی دونم شایدم دیروز؛ ولی الان خیلی زیاد شده.

شیر آب رو باز کردم و گفتم:

- هر چقدر می شورم نمی ره!

- ببینم حالت دیگه ای هم داری؟ مثلا دل درد، معده درد، سر گیجه؟

با نگرانی گفتم:

- چطور؟

- داری یا نه؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم. منو نشون روی صندلی و گفت:

- خوب فکر کن، زیر دلت درد نمی کنه یا تهوع و خواب آلودگی نداری؟

- چرا، چرا، حس می کنم زیادی خستم.

- فقط همین؟

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- چیزی شده؟! مریضم؟ خطرناکه؟

لبخند پهنی رو صورتش نشست. داشتم از نگرانی سکته می کردم. گفتم:

- دلیل خاصی داره؟

لبخندش تبدیل به نیشخند شد.

- مهران!

سرش رو به علامت مفنی تکون داد و گفت:

- نه چیزی نیست.

- پس تو از کجا می دونی علايمش رو؟

نشست رو به روم و گفت:

- چند وقته خسته ای؟

- نمی دونم.

یه کم فکر کردم. بیشتر از یه هفته بود؛ ولی الان شدتش بیشتر شده بود. مردد گفتم:

- چند روز بعد از این که آشتی کردیم فکر کنم.

لبش رو گزید و با لبخند شیطنت باری که رو لباش بود گفت:

- فکر کنم بدونم چی شده.

نمی دونم چرا حس می کردم می خواد بگه یه بیماری خطرناک دارم، یه چیزی مثل سرطان یا یه همچین چیزی. شاید می خواست با این لبخندا بهم روحیه بده. وای خدایا نه، نمی خوام بمیرم! زل زدم تو چشماش و با بغض گفتم:

- چی شده؟

خندید و گفت:

- چیزیت نیست، چرا انقدر می ترسی؟

تو دلم حسابی خالی شده بود. در حالی که سعی می کردم لرزش چونم رو کنترل کنم گفتم:

- چقدر زنده می مونم؟

با این حرفم یه دفعه زد زیر خنده؛ ولی این خنده اصلا آرومم نمی کرد، برعکس باعث گریم شد. مهران همین که دید اشکام داره سرازیر می شه، منو کشید سمت خودش و گفت:

- واسه چی گریه می کنی؟

قلبم تند تند می زد. صورتم رو کشیدم روی شونه مهران تا اشکام و با پیراهنش پاک کنم. حرفی نمی زدم، منتظر بودنم بهم بگه مریضیم چیه.

- گریه نکن آوا، چیزیت نیست.

- چرا هست.

لبم رو گزیدم و گفتم:

- دروغ نگو.

- چیزی نیست به خدا، هیچیت نیست، گریه نکن عزیزم، مامان شدن که گریه نداره.

هنوز نگران بودم، خیلی طول کشید تا جمله آخرش رو متوجه بشم. سرم رو گرفتم عقب و با چشمای گرد شده گفتم:

- چــــی؟!

خندید و گفت:

- بچم انقدر خوبه که به جای اذیت کردن و صبح با حالت تهوع بیدار کردن مامانش، دلش می خواد مامانش یه کم استراحت کنه، حالا یه کم آهنم ریخته تو دهنت. مگه بده؟

گریم کم کم به خنده تبدیل شد. گفتم:

- منظورت چیه؟

دستش رو گذاشت رو شکمم و گفت:

- به احتمال نود درصد یکی اون تو جا خوش کرده.

با ذوق گفتم:

- داری شوخی می کنی؟

سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:

- اینا علايم هفته اوله. خیلی کم پیش می ياد کسی این علائم رو داشته باشه؛ ولی انگار تو از همین الان حسابی حس مادرانت قویه. فردا می ریم آزمایشگاه که مطمئن بشیم.

- یعنی...

زبونم بند اومده بود. مهران خنديد و گفت:

- آره من دارم بابا می شم.

یعنی واقعا داشتم بچه دار می شدم؟ بچه من؟ منی که قرار نبود حتی ازدواج کنم، حالا داشتم مادر می شدم؟ حس عجیبی داشتم، خیلی خیلی عجیب. با خنده نفسم رو بیرون دادم. دوباره اشکام سرازیر شد؛ ولی این دفعه از هیجان. مهران دستام رو که می لرزید تو دستاش گرفت و با نگرانی گفت:

- چی شد؟ خوشحال نشدی؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم و گفتم:

- من دارم مامان می شم مهران! دارم...

بقیه حرفم تبدیل به خنده شد. مهران خندید و گفت:

- فردا می فهمیم شدی یا نه. نشده بودی هم هیچ مشکلی نیست، زود خودم حلش می کنم.

- مهران!

با خنده گفت:

- چیه؟ نگو که ذوق نکردی!

با مشت زدم رو سینش و گفتم:

- هر کسی جای من بود ذوق می کرد.

- پس نگو بچه نمی خوای و زوده و فلان. اگه بچه ای هم نبود باید یه بچه دیگه واسم بیاری، قبل عروسی و بعد عروسی هم حالیم نیست.

- حالا بذار ببینیم هست یا نه، بعد واسه نبودنش نقشه بکش.

سرش رو گرفت بالا و گفت :

- قربون خدا برم که بدجور حال گیری می کنه، بعد این جوری آدم رو سر حال می ياره.

فردای اون روز بعد از آزمایش معلوم شد که واقعا باردارم. بخاطر این که مهران تو آزمایشگاه آشنا داشت، خیلی زود جواب رو گرفتیم. خوشحال بودم که این بچه به موقع اومده بود. تو این شرایط که مطمئنا برای مهران سخت بود، بودن این بچه یه جورایی براش دلگرمی می شد. با این حال دلم نمی خواست زجر کشیدنش رو ببینم. برای همین قبل از این که با مادرش حرف بزنه، بهش زنگ زدم و ازش خواستم که مهران رو قانع کنه که یه صیغه شرعی بین مادرش و پدر واقعیش بوده؛ چون می دونستم اگه مهران چیزی غیر از این بشنوه تا آخر عمر نمی تونه فراموشش کنه.

با این حال حرف زدن با مهران بی فایده بود. از دست مادر و پدرش واقعا عصبی بود. تو این یه مورد می تونستم درکش کنم. می دونستم حس کرده در حقش نامردی کردن. این حس رو خودم تمام این سالا تجربه کرده بودم؛ ولی مادر اون حداقل اونو رها نکرده بود. شاید اگه زندگی منو درک می کرد، انقدر از دست مادرش عصبی نمی شد. اما اون جای من نبود و از نظر اون این بدترین اتفاقی بود که می تونست برای یه نفر بیفته.

با اومدن بچه تصمیم گرفتیم زودتر عروسی بگیریم. درست مثل تصمیمی که من داشتم، اونم نمی خواست مادر و پدرش تو جشن باشن. اینو نمی خواستم؛ ولی هر چقدر بهش اصرار کردم بی فایده بود

فردا روز جشن بود. مهران همه چیز رو در عرض دو هفته آماده کرده بود. نشسته بودم روی پله های توی حیاط. آسمون اون شب صاف تر از همیشه بود. دستام رو تو بغل گرفته بودم و داشتم فکر می کردم که خوشبختی یعنی همین. مهران هنوز نیومده بود، از ظهر رفته بود دنبال دی جی واسه عروسی. سرم رو گرفتم بالا و گفتم "از همون اول برنامت همین بود، نه؟" یه نفس عمیق کشیدم و گفتم "خوشحالم که زندگیم رو این جوری برنامه ریزی کردی. خوشحالم که خونوادم دوستم نداشتن. خوشحالم که منو از خونه بیرون کردن. حتی از این که اون روز چاقو خوردم هم خوشحالم."

صدام رو بردم بالا و گفتم "خدا جون خوشحالم که آوا هستم." دستام رو گرفتم دو طرف صورتم و با هیجان فریاد زدم "خدايا دوست دارم." دستم رو گذاشتم رو شکمم و گفتم "خدا خیلی مهربونه، مگه نه؟ هوم؟ ببین تو و بابات رو بهم داده. من دیگه از این دنیا چی می خوام؟" دستم رو دور شکمم حلقه کردم و گفتم "فقط حیف که بابايی از دست مامان بزرگ ناراحته، از دست بابابزرگم همین طور. خب به هر حال اون واسش بابا بوده." دستم رو روي شکمم حرکت دادم و گفتم "شاید از خونش نباشه؛ ولی براش پدری که کرده. شاید ازش انتظار بیجا داشته؛ ولی خب دوستشم داشته، وگرنه نگهش نمی داشتن، هم مامان بزرگ هم بابابزرگ. تو موافق نیستی؟ می دونم که هستی. یه جوری باید به بابایی اینو بفهمونیم. اون باید ببخشتون. می خوام اونا رو ببخشه و دوستشون داشته باشه. می دونم از دستشون عصبانیه؛ ولی اگه اونا رو ببخشه، اونا تو رو بیشتر دوست دارن. می دونی من می خوام همه دوستت داشته باشن. همه آدمایی که دور و برتن به بودنت افتخار کنن. می خوام همه از وجودت شاد بشن. همون طور که نور چراغ زندگی من و بابات می شی، زندگی همه دور و بریات رو روشن کنی."

آهی کشیدم و گفتم "آره همین رو می خوام. می خوام خونواده داشته باشی، اونم از نوع خیلی خیلی بزرگش. تو باشی و من و بابایی، با یه عالمه آدم دیگه که بودنت واسشون ارزشمنده." اشکام رو پاک کردم و گفتم "می خوام هر چیزی که من نداشتم رو تو داشته باشی." از جام بلند شدم و گفتم "فکر کنم دیگه وقتشه. زیادی دارم به بابایی سخت می گیرم. آره!" وارد خونه شدم و رفتم تو اتاق. گوشیم رو برداشتم و رو صفحه مخاطبین روی اسمی که این چند وقت بهم چشمک می زد متوقف شدم. دوباره به شکمم نگاه کردم و گفتم "درستش همینه، مگه نه؟" شماره رو گرفتم. بعد از چند تا بوق بالاخره جوابم رو داد.

- الو؟

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

- مامان!

«مامان» از اول هم لقب اون بود. وقتي شمارش رو به این نام تو گوشی ذخیره کردم، فهمیدم با تمام نامادری هایی که در حقم کرد، بازم اون تنها کسیه که تو دنیا باید بهش مادر گفت. حالا که مامان مهران رو دیده بودم، کمتر از مامان خودم ناراحت بودم. یه کم بیشتر معنی اجبار رو درک می کردم. همه چیز هم تقصیر اون نبوده، در اصل تقصیر هیچ کس نبوده. این تقدیرم بود و حالا می فهمیدم چقدر به نفعم بوده. فکر نمی کردم منو بشناسه؛ ولی بلافاصله گفت:

- آوا تویی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- خودمم.

با خوشحالی گفت:

- الهی قربونت برم مادر. خوبی؟ می دونی چند وقته منتظرم یه زنگ بهم بزنی؟ نمی دونی چقدر خوشحال شدم. فکر نمی کردم بهم زنگ بزنی.

- منتظر بودین؟

انگار منتظر بود من بهش زنگ بزنم تا حرفاش رو بیرون بریزه. گفت:

- آره خیلی. بعد از اون روزی که ازت خواسم بیای و نیومدی، فهمیدم که نمی خوای منو ببینی. آوا، دخترم می دونم در حقت بد کردم، این چند ماه فهمیدم چه مادر بدی بودم. منو ببخش، همش حس می کنم خدا منو بخاطر تو مجازات می کنه. نمی دونم جواب خدا رو چی بدم، حتی نمی دونم جواب تو رو چی بدم. التماست می کنم دخترم، حالا که دیگه کسی نیست مانعم بشه، تو حق مادر بودن رو ازم نگیر.

صداش بغض آلود بود. بی اراده منم بغض کردم. گفتم:

- بس کنین دیگه.

- حاضرم تمام عمر التماست کنم که منو ببخشی.

- همه چی دیگه تموم شده.

- یعنی راهی نیست؟ یه فرصت بهم بده. نمی گم جبران می کنم، چون می دونم که نمی شه؛ ولی تو منو ببخش.

به گریه افتاده بود. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- مامان گریه نکن.

- وقتی می گی مامان از خودم شرمنده می شم، من لایق این اسم نیستم.

صدای هق هقش بلند شد.

- بسه دیگه، حالا که همه چیز حل شده می خواین با گریه خرابش کنین؟ نمی خواین که عروسی دخترتون رو خراب کنین؟

- نه عزیزم، من غلط بکنم. الهی دورت بگردم. تو داری عروس می شی و من تازه فهمیدم چه کردم!

باز به گریه افتاد.

- بس کنین خواهش می کنم.

آهی کشید و ساکت شد. گفتم:

- اگه دعوتتون کنم می ياین عروسیم؟

این بار صداش پر از شوق بود. گفت:

- داری ازم می خوای بیام عروسیت؟

- آره، هم شما و هم بقیه خواهرام. می خوام همتون بیاین.

- مگه می شه نیایم؟ مگه می شه؟

- پس فردا شب می ياین؟

- همه می يایم عزیزم. می خوام بیام و خوشبختیت رو از نزدیک ببینم. دیگه این فرصت رو از دست نمی دم.

- خوشحالم می کنین.

- ایشاا... خوشبخت بشی دخترم، تنها کاری که می تونم برات بکنم اینه که دعا کنم. منو ببخش که بیشتر از این ازم بر نمی ياد.

- می گن دعای مادرا زودتر به خدا می رسه، همین دعا واسم بسه.

- این لطفت رو هیچ وقت فراموش نمی کنم. تو پاکی، فرشته ای. هر کسی جای تو بود منو نمی بخشید.

- بیا همه گذشته رو فراموشش کنیم. باشه؟

- دوست دارم دخترم. خیلی دوست دارم.

- منم همین طور. همیشه داشتم مامان.

آهی کشید و ساکت شد. صدای گریه کردنش رو می شنیدم. اشک از چشمای خودمم سرازیر شده بود؛ ولی حس می کردم یه بار سنگین از روی دوشم برداشته شده. سنگینی که تمام این مدت روی دوشم بود رو دیگه حس نمی کردم. گفت:

- من به همه خبر می دم، همین امشب حرکت می کنیم.

- باشه، پس فردا می بینمتون.

- باشه دخترم، بازم ممنون.

- حرفش رو نزنین، این کار واسه خودم لازم بود، پس فعلا.

- خدا دلت رو شاد کنه که امشب دلم رو شاد کردی. خدانگهدارت عزیزم.

هنوز مردد بودم چیزی که می خوام رو بگم یا نه؛ ولی بالاخره تصمیم رو گرفتم، نباید نصفه ولش می کردم، باید تا تهش می رفتم. من تونسته بودم انجامش بدم، پس می تونستم تمومش کنم. قبل از این که قطع کنم گفتم:

- مامان؟

- جانم عزیزم.

- به آقاجون و دایی هم خبر بده، می خوام اونا هم باشن.

- حتما خوشحال می شن.

- خب دیگه همین، خداحافظ.

- خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و اشکام رو پاک کردم. لبخندی زدم و گفتم "حتی اونا هم دوست دارن!"

با صدای در سرم رو برگردونم. مهران دم در اتاق ایستاده بود. نگاهی به من کرد و با نگرانی گفت:

- چی شده؟

- هیچی.

اومد جلو و گفت:

- واسه هیچی گریه کردی؟

- نکردم.

اخمی کرد و گفت:

- نکردی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- یه ذره.

- نکنه منصرف شدی؟

- نخیرم، فقط...

دستم رو گرفت و با هم نشستیم لب تخت. گفت:

- فقط چی؟

- زنگ زدم به مامانم.

ابروهاش رو داد بالا. گفتم:

- دعوتش کردم، اون و خواهرام رو.

لبخندی زد و گفت:

- این که خیلی خوبه، پس گریت واسه چیه؟

- از این که چرا زودتر این کار رو نکردم.

دستام رو بوسید و گفت:

- بهترین کا ررو کردی. واسه کار خوب هیچ وقت دیر نیست.

لبخند زدم. گفت:

- ببین بچمون چقدر خوش قدمه، نیومده همه رو آشتی داده.

- مهران؟

- جانم.

- تو نمی خوای دعوتشون کنی؟

اخمی کرد و گفت:

- نه!

- مهران.

خواست از جاش بلند شه که دستش رو گرفتم و گفتم:

- خواهش می کنم. مگه نگفتی این بهترین کاره؟

- موضوع تو فرق داشت.

- چه فرقی داشت؟ جز این که مادرت حداقل با عشق بزرگت کرد. اون مردی که دیگه به عنوان پدر قبولش نداری، یه عمر واست پدری کرده، با عشق بزرگت کرده. شاید کارای اخیرش غیر عادی بوده؛ ولی اگه اینا رو فاکتور بگیری اونا پدر و مادر خوبی بودن. مگه نه؟ مگه بهم نگفتی مادرت رو دوست داری، چون به هر حال مادرته؟ من حتی اینا رو هم ازشون ندیدم. تازه می فهمم کینه داشتن از یه نفر فقط خود آدم رو می سوزونه. بیا همین جا همه این اتفاقا رو فراموش کن، فکر کن هیچ وقت این چیزا رو ازشون نشنیدی.

- نمی تونم آوا، نمی تونم.

- اگه من تونستم پس تو هم می تونی.

- من به اندازه تو خوب نیستم.

با ناراحتی گفتم:

- بخاطر بچمون مهران.

- پای بچه رو نکش وسط. چه ربطی به اون داره؟

- ربط داره. نمی خوام کسی به بچمون با نفرت نگاه کنه.

- کسی حق نداره این کار رو بکنه.

- کسی از تو اجازه نمی گیره.

- بس کن آوا.

دستش رو از دستم بیرون کشید و از جاش بلند شد. گوشه لباسش رو گرفتم و گفتم:

- می دونم که دوستشون داری.

- دلیل نمی شه ببخشمشون!

- چی رو ببخشی؟ یه عمر جون کندن واسه بزرگ کردنت رو؟ یه عمر سعی کردن واسه فراهم کردن رفاه تو رو؟

- این حرفا رو این چند روز از دهن خیلیا شنیدم، تو دیگه نمی خواد واسم تکرارشون کنی.

- مهران.

- مهران و درد!

از حرفش ناراحت شدم. لب برچیدم و تکیه دادم به تخت و گفتم:

- به درک.

نشست کنارم و گفت:

- ببخشید.

روم رو ازش برگردوندم و پاهام رو تو بغل گرفتم. خم شد طرفم و گفت:

- عروس که شب قبل عروسی با دامادش قهر نمی کنه.

بدون این که نگاهش کنم گفتم:

- من هر چیزی می گم واسه خودمون و این بچه اس.

- خب واسم سخته، درکم کن.

نگاهش کردم و گفتم:

- می دونم سخته؛ ولی سعی کن. اونا دوست دارن، اگه نداشتن تو اصلا زنده نبودی. بودی؟ شایدم یکی بودی مثل من. شاید بابات ناراحت بوده و یه چیزی گفته؛ ولی به هر حال باباته.

- نه نیست.

- هست، می دونی که هست. شده بگی دو تا بابا داری؛ ولی نامردیه که اونو بابای خودت ندونی.

- موندم چطور با این که می دونی از تو بدش می ياد بازم ازش طرفداری می کنی!

- چون تو بزرگ شده دستای اون مردی. وقتی تو رو دوست داشته باشم، باید اونا رو هم دوست داشته باشم.

- با این حال...

انگشتم رو گذاشتم روي لبش و گفتم:

- بچمون مامان بزرگ و بابابزرگ می خواد، توام بهشون احتیاج داری، پس فراموش کن.

مردد نگاهم کرد. دستم رو گذاشتم روی سینش و گفتم:

- یه چیزی اون تو هست که داره بهت می گه حرفام درسته.

یه کم بهم خیره شد، بعد یه نفس عمیق کشید و گفت:

- باشه دعوتشون می کنم؛ ولی انتظار نداشته باش یه شبه همه چیز رو بذارم کنار، به هر حال بهم بد کردن.

لبخندی زدم و گفتم:

- ازت این انتظار رو ندارم، چون خودمم نمی تونم این کار رو کنم؛ ولی زمان همه چیز رو حل می کنه.

سرش و کج کرد و گفت:

- تو چرا انقدر عاقلی؟

نیشخندی زدم و گفتم:

- دعا کن بچمون به من ببره.

- آره خب یه پسر با قیافه من و اخلاق تو عالی می شه.

- مهرانم مگه قرار نشد نگیم پسر و دختر؟!

- حس پدرانم بهم می گه پسره.

- هر چی باشه مگه فرق داره؟

- نه عزیز من فرق نداره، گفتم که حسمه.

- اگه دختر باشه دوستش نداری؟

- این چه حرفیه مي زنی؟

با بغض گفتم:

- قول بده دوستش داشته باشي.

- مگه می شه دوستش نداشته باشم؟ چرت و پرت نگو.

- پس نگو پسره.

- باشه تو گریه نکن، من هیچی نمی گم.

آهی کشیدم و گفتم:

- باشه.

منو کشید سمت خودش و گفت:

- اصلا این چه بحثیه راه انداختی؟

- آره پاشو برو زنگ بزن به مامان و بابات.

- بعدا می رم.

هلش دادم و گفتم:

- الان.

سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه رفتم.

تو آيینه به خودم نگاه کردم. لباس عروس سفیدی که تو تنم بود، بیشتر منو به هیجان می آورد. هیچ وقت فکر نمی کردم این لباس رو بپوشم. آرایشگر شیفونم رو مرتب کرد و گفت:

- تموم شد دیگه.

آرایشم زیاد نبود. مهران گفته بود مواد شیمیایی هر چقدرم کم رو بچه اثز می ذاره، برای همین از آرایشگر خواسته بودم زیاد شلوغش نکنه. اونم همین کار رو کرده بود، با این حال از آرایشم راضی بودم. صدای بوق از بیرون سالن اومد. آرایشگر گفت:

- فکر کنم اومدن.

به رزا که دنبالم اومده بود نگاه کردم و گفتم:

- چطورم؟

لبخندی زد و گفت:

- عالی، بپا مهران غش نکنه.

خندیدم. چند دقیقه بعد مهران و فیلمبردار وارد سالن شدن. از اون جا رفتیم آتلیه و ساعت هفت بود که با هم رفتیم تالار. حامله بودنم اصلا از هیجانم کم نکرده بود. دست تو دست مهران وارد سالن شدیم. تو سالن دنبال مامانم می گشتم. بالاخره سر یه میز پیداش کردم، همراه خواهرام و بچه هاشون نشسته بودن. اون وسط زن داییم رو هم دیدم. با دیدن ما، مامان از جاش بلند شد. همراه مهران رفتیم سمتشون. به خواهرام که حتی قیافه هاشونم یادم نمی اومد نگاه کردم و باهاشون دست دادم. آخر سر مادرم از جاش بلند شد و گفت:

- خوشبخت بشی عزیزم.

وقتی منو تو آغوشش گرفت واقعا حس خوبی داشتم. برای اولین بار حس کردم دیگه قرار نیست دلم بشکنه، دیگه قرار نیست از دور نوازشم کنه. اون کنارم بود، با همه بدی هاش دوستش داشتم. گفتم:

آقاجون نیومده؟

- گفتن مجلس زنونه مردونه نیست و همه رفتن.

- همه مردا رفتن؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

-آخه این جوری که نمی شه.

مامان گفت:

- می دونی که یه اخلاق خاصی دارن، همین که اومدن خیلیه.

- باشه.

رو کردم به همشون و گفتم:

- ممنون که اومدین.

بعد از میزشون دور شديم. همین که آقاجون اومده بود خیلی بود، این یعنی اشتباهش رو قبول کرده بود. حالا اعتقاداتش به من ربطی نداشت. مادر مهران جلومون رو گرفت، با من دست داد و رو بوسی کرد؛ ولی مهران هنوز از دستش عصبی بود، برای همین فقط باهاش دست داد. با مهران رفتیم و نشستیم تو جایگاه. ناديا رو تو جمع نمی دیدم و این بی اندازه خوشحالم می کرد. مهران دستم رو گرفت و گفت:

- اینم از عروسی سه نفره.

- هیس می شنون.

چشمکی زد و گفت:

- خب بشنون، اصلا می خواستم یه جایی همه باشن که بتونم راحت اعلام کنم دارم بچه دار می شم.

- دیوونه شدی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و گفت:

- اگه یه عروس خوشگل هم کنار تو نشسته بود دیوونه می شدی.

با خجالت خندیدم و گفتم:

- خب یه داماد خوشتیپم کنار من نشسته.

دستش رو دراز کرد و گفت:

- حالا به این داماد خوشتیپ افتخار رقص می دی؟

- بابا ما تازه اومدیم!

از جاش بلند شد و گفت:

- امشب نمی شه تنبل بازی در بیاری.

بعد دستم رو کشید و منو از جام بلند کرد. با هم رفتیم وسط سالن و طبق معمول بخاطر این که من رقصیدن بلد نبودم، مهران دستام رو ول نکرد. به اطرافم نگاه کردم، اینا نه رویا بود و نه خیال پردازی. اون لحظه ها شیرین ترین واقعیتی بود که تا به حال احساس کرده بودم. تو چشمای مهران نگاه کردم و گفتم:

- بدجور داره بوی خوشبختی می ياد.

سرش رو نزدیک کرد و گفت:

- عزیزم این بوی عطر منه!

خندیدم و گفتم:

- حسم رو خراب نکن.

دستمو فشار داد و گفت:

- باشه. به به چه خوشبختی گرون قیمتی هم هست.

- مهران!

خندید و گفت:

- حاضرم همه چیزم رو بدم تا تو روزی یه بار با همین حرصت اسمم رو صدا کنی.

خندیدم و سرم رو گذاشتم روی سینش. دلم نمی خواست هیچ وقت این لحظه ها تموم بشه.

بعد از شام مهمونا یکی یکی رفتن. دیگه کسی تو سالن نبود به جز من و مهران و یه سری از فامیلای نزدیک. همراه مهران سوار ماشین شدیم، همون موقع بود که باباش اومد دم شیشه. زد به شیشه؛ ولی مهران عکس العملی نشون نداد. زدم به شونش و گفتم:

- شیشه رو بده پایین.

چشم غره ای به من رفت و شیشه رو پایین آورد. باباش گفت:

- بی خداحافظی داری می ری؟

مهران بدون این که نگاهش کنه گفت:

- خداحافظ.

خواست ماشین رو روشن کنه که باباش گفت:

- صبر کن.

- بله؟

- اون روز عصبانی بودم.

- خب؟ می تونیم بریم؟

دستش رو زد رو شونه مهران و گفت:

- هر چیزی بشه تو بازم پسرمی.

مهران برگشت سمتش. باباش لبخندی زد و گفت:

- باشه؟

مهران یه کم بهش نگاه کرد. نمی دونم اون ارتباط چشمی چه حرفایی رو با خودش داشت که لبخند رو روي لبای مهران نشوند. دستش رو گذاشت روی دست باباش و گفت:

- هم خونتم که نباشم پسرتم.

اونم سرش رو به علامت مثبت تکون داد. بعد رو کرد به من و گفت:

- خوشبخت بشین دخترم.

- ممنون.

- بابا نمی خوام کسی بیاد دنبالمون، ردشون کن برن.

- باشه نگران نباشین، خودم ترتیبشون رو می دم.

مهران ماشین رو به حرکت در آورد.

- چی شد؟

مهران خندید و گفت:

- حل شد.

- چی؟

- مردونه اس!

یه طرف لپم رو باد کردم و گفتم:

- آهان!

مهران انگار که یاد یه چیزی افتاده باشه با خودش لبخندی زد و بعد دنده رو عوض کرد و گفت:

- خب عروسی تازه شروع شده. مگه نه؟

- زندگی تازه شروع شده!

"مثل تو با کی تا آخر می مونم

بذار عشقمو کل دنیا بدونن

از ته دلم می خوام كه با تو بگذرن روزا

می بینم تو رو حتی تو خواب تو رویا

تو فکر تو می رم از عشق تو جون می گیرم

بخاطر تو می میرم تو پر کردی دنیامو

اگه تو فکر من باشی نمی زارم كه تنها شی

تو زیبایی مثل نقاشی همونی که می خوامو

عشقم جونم قلبم عمرم کنار تو می مونم

وقتی غمگین می شی بازم لباتو می خندونم

حالم خوبه وقتی قلبم به قلب تو نزدیکه

خوشم می باد وقتی فاصله بین ما یه مرز باریکه

باسه تو با کی بگم از احساسم

رو ابرا می رم وقتی باهاتم

از ته دلم می خوام که با تو بگذرن روزا

می بینم تو رو حتی توي خواب تو رویا

تو فکر تو می رم از عشق تو جون می گیرم

بخاطر تو می میرم تو پر کردی دنیامو

اگه تو فکر من باشی نمی زارم که تنها شی

تو زیبایی مثل نقاشی همونی که می خوامو

عشقم جونم قلبم عمرم کنار تو می مونم

وقتی غمگین می شی بازم لباتو می خندونم

حالم خوبه وقتی قلبم به قلب تو نزدیکه

خوشم می ياد وقتی فاصله بین ما یه مرز باریکه

" دو سال بعد "

تازه بچه ها رو خوابونده بودم که تلفن زنگ زد. همزمان آدرین بیدار شد و با صداي گریه اون هستی هم از خواب پرید. دستم رو محکم زدم به پیشونیم و گفتم "خدایا!" تلفن رو برداشتم و در حالی که سعی می کردم ساکتشون کنم گفتم:

- بله؟

- می بینم که صدای دو قلوهای بابا می ياد.

- مهران تازه خوابیده بودن. آخه این چه موقع زنگ زدنه؟!

- گوشی رو بذار دم گوش یکیشون.

- چی؟

- بذار.

- آخه بچه یه ساله چی می فهمه؟

- بذار می گم!

گوشی رو گذاشتم دم گوش آدرین. نمی دونم چی بهش می گفت که شروع کرد به خندیدن. با خندیدن اون هستی هم ساکت شد. کم کم شروع کرد با ذوق جیغ زدن و با صدای ریزش گفت:

- بابا!

خودمم به خنده افتاده بودم. گوشی رو گرفتم دم گوش خودم و گفتم:

- چي داری می گی؟

هر دوشون همچنان داشتن می خندیدن.

- اینا روشای پدرانه اس.

- دستت درد نکنه بیاد، چند تاش رو پیاده کن بخوابونشون که از صبح کلافم کردن.

- الهی بمیرم.

- خدا نکنه. خب حالا چی کار داشتی؟

- اول باید مژدگونیش رو بدی.

- مژدگونی چی؟

- مژدگونی قبولی.

- قبولی؟

- خانوم روانشناس عزیز از الان مطبتون آماده اس.

- چی می گی؟

- جدی می گم، همین الان تو اینترنت دیدم.

با ذوق گفتم:

- شوخی می کنی؟

- شوخی چیه؟ قبول شدی.

جیغ خفیفی کشیدم و گفت:

- آخ جون!

همین باعث شد دوباره به گریه بیفتن.

- نیگا نيگا ترسوندیشون.

با ذوق گفتم:

- عاشقتم، خیلی دوست دارم.

صدای گریشون شدت کرد. مهران گفت:

- من بیشتر خانوم روانشناس.

- بعدا باهات حرف می زنم، فعلا خداحافظ.

بدون معطلی گوشی رو قطع کردم و هر دوشون رو بغل کردم و در حالی که بالا و پایین می پریدم گفتم:

- مامانی قبول شده.

و شروع کردم به شکلک در آوردن واسشون. باز هر دو شروع کردن به خندیدن. خنده هایی که با هیچ چیزی تو دنیا عوضشون نمی کردم.

نیلوفر.ن

91/11/28

(( پـــــایــــان ))

»»»»»»»»»»»»

برای دانلودفرمت های دیگر این کتاب برای انوا ع گوشیهای موبایل مانند ( جاوا - اندروید - ایفون - تبلت - ایپاد - و فرمت پی دی اف ) و همینطور دانلود سایر کتاب های رمان با فرمت های مختلف وارد وب سایت گولدجار  شوید"

http://goldjar.blogfa.com

ارتباط با سازنده کتاب

با نصب مسنجر نيمباز  و يا مسنجر فوق اعاده و جديد 0 فريم ) بروي گوشي موبايل خودتان  ( و يا در کمپيوتر) .به ما بپيونديد 

-----

ارتباط با سازنده کتاب

ارسال پيامک به شماره :

09391315486

-------------

ارسال کتاب و پيام از طريق مسنجر نيمباز به ايدي زير

my nimbuzz id = goldjar

http://get.nimbuzz.com

----------

ارسال کتاب . پيام از طريق مسنجر فوق العاده سريع و زيباي فريم 

http://fr.im

از سايت بالا دانلود کنيد اين مسنجر با فرمت جاوا هم وجود دارد

id frim : 09391315486 = 

--------

ارسال پيام به ياهو مسنجر 

yahoo id = farid.book

THE END